Συνοψίζοντας, τα κίνητρα αυτής της σύγκρουσης και, γενικότερα, της αναζωογόνησης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εντάσσονται σε μια οικονομική λογική. Η λογική αυτή είναι η λογική μιας ληστρικής φυγής προς τα εμπρός, σε μια μάταιη προσπάθεια να ξεφύγει από τις αντιφάσεις του ύστερου καπιταλισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η λογική είναι η λογική της πρώτης οικονομικής δύναμης του κόσμου. Οι κίνδυνοι για την παγκόσμια ανάπτυξη είναι προφανώς πραγματικοί, ιδίως επειδή η επιχείρηση μπορεί να κολλήσει ή και να αποτύχει. Όμως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πεπεισμένος ότι η χώρα του είναι προστατευμένη με τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου της και ότι μακροπρόθεσμα θα κερδίσει περισσότερα από όσα θα χάσει. Η λογική του είναι αυτή της καταστροφής που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο καπιταλισμό. Κάθε προσπάθεια να αναχθεί αυτό που συμβαίνει σε ένα απλό παιχνίδι «δυνάμεων» δεν καταφέρνει, τελικά, παρά μόνο να υποτιμήσει τη λογική αυτή.

Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των εναπομεινάντων ηγετών της Ισλαμικής Δημοκρατίας, οι οποίοι είναι απασχολημένοι με τον καθορισμό του μελλοντικού ηγετικού συμβουλίου του ισλαμικού καθεστώτος, και δεδομένου του βαθιού μίσους και της αηδίας του λαού για την υπάρχουσα αυταρχική δομή και τις επιβαλλόμενες πολιτικές της, η διατήρηση του σημερινού πολιτικού συστήματος δεν είναι δυνατή. Η συνέχιση αυτού του συστήματος θα μπορούσε να ωθήσει το Ιράν προς το επικίνδυνο γκρεμό της διάλυσης της χώρας και της σοβαρής καταστροφικής ζημιάς στην κοινωνία. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μας, οι εναπομείναντες ηγέτες του καθεστώτος είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν οποιαδήποτε συμφωνία με τον Τραμπ και τον Νετανιάχου για να διατηρήσουν τα σαθρά θεμέλια της εξουσίας τους,  πουλώντας σε δημοπρασία το Ιράν, τα εθνικά συμφέροντα της χώρας και τους εργαζόμενους.

Έθαψαν τη βίαιη δολοφονία των διαδηλωτών στις 8-9 Ιανουαρίου κάτω από έτοιμες ετικέτες: «ξένη παρέμβαση», «Μοσάντ», «CIA». Με άλλα λόγια, αντί να ονομάσουν τον δολοφόνο, κατηγόρησαν το θύμα. Αυτή είναι η κλασική δουλειά της ιδεολογίας: να μετατρέπει το αίμα των ανθρώπων σε «αρχείο ασφαλείας» και την πολιτική σε διαχείριση του εγκλήματος. Και μην ξεχνάτε τις προηγούμενες σφαγές, καθώς και την ψυχρή αδιαφορία απέναντι στο προοδευτικό κίνημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία». Αλλά τώρα, όταν ένας φασίστας πεθαίνει στα χέρια της ίδιας πολεμικής μηχανής, ξαφνικά θρηνούν. Ξαφνικά δείχνουν «ηθική ανησυχία» και βγάζουν όμορφες ομιλίες για το «δικαίωμα των Ιρανών στη ζωή». Σαν το δικαίωμα στη ζωή να είναι ένα προνόμιο υπό προϋποθέσεις: αν ταιριάζεις στην ιστορία που θέλει η εξουσία, θεωρείσαι «άνθρωπος». Αν δεν ταιριάζεις, είσαι είτε «πράκτορας» είτε «αναγκαίο κόστος».

Αν και οι τρέχουσες βομβιστικές επιθέσεις στοχεύουν, βεβαίως, τα κέντρα εξουσίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, ο στόχος παραμένει η εγκατάσταση υπάκουων ηγετών που θα επιτρέψουν στις ΗΠΑ να καταλάβουν τους ενεργειακούς πόρους. Κανείς δεν θα θρηνήσει τον θάνατο του Χαμενεΐ, ενός δικτάτορα που είναι μισητός από τον λαό και υπεύθυνος για τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων Ιρανών. Αντιθέτως. Ωστόσο, η εξόντωσή του από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν θα φέρει την ελευθερία στους λαούς του Ιράν.

Άμεση παύση του ιμπεριαλιστικού πολέμου!

Κάτω η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν!

Αλληλεγγύη στους λαούς του Ιράν που αγωνίζονται για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία.

Τέταρτη Διεθνής

Μετά από αρκετά χρόνια και διάφορες αμερικανικές κυβερνήσεις να απειλούν το Ιράν με στρατιωτική επίθεση, οι ΗΠΑ, σε συμμαχία με το Ισραήλ, εξαπέλυσαν πυραυλικές επιθέσεις και βομβαρδισμούς κατά της χώρας. Ο Τραμπ κάλεσε τον ιρανικό στρατό να παραδοθεί ή να «αντιμετωπίσει βέβαιο θάνατο». Το Ιράν αντέδρασε με επιθέσεις σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρο τον Κόλπο και τώρα υπάρχει ο κίνδυνος ενός ευρύτερου περιφερειακού πολέμου. Το πρόσχημα για αυτόν τον πόλεμο είναι η αποτυχία των διαπραγματεύσεων γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και ο ισχυρισμός του Τραμπ ότι το Ιράν κατασκευάζει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς για να χτυπήσει την Ευρώπη ή ακόμα και τις ΗΠΑ. Είναι το ίδιο ρεφρέν με αυτό που χρησιμοποίησαν ο Τζορτζ Μπους και ο Τόνι Μπλερ όταν ισχυρίστηκαν ότι το Ιράκ μπορούσε να χτυπήσει δυτικούς στόχους σε μόλις «45 λεπτά» το 2003. [Αναδημοσίευση από Quatrième internationale]

International Workers’ League

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και το Ισραήλ επιτίθενται αυτή τη στιγμή στο Ιράν. Η επίθεση αυτή αναμένεται να είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη του Ιουνίου 2025. Οι βομβαρδισμοί έχουν ήδη πλήξει πολλές ιρανικούς πόλεις, όπως την Τεχεράνη, το Ισφαχάν, την Κομ, την Ταμπρίζ και άλλες. Τόσο ο Τραμπ όσο και ο Νετανιάχου έχουν δηλώσει ανοιχτά ότι στόχος τους είναι η εξόντωση του Χαμενεΐ και της ιρανικής ηγεσίας. Επιδιώκουν όχι μόνο να καταστρέψουν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις και τις στρατιωτικές βάσεις του Ιράν, αλλά και να επιβάλουν ένα καθεστώς υποταγμένο στον Τραμπ.

Συνέντευξη του Taras Bilous στην Sasha Talaver

Ο Taras Bilous, σοσιαλιστής που σήμερα υπηρετεί στον ουκρανικό στρατό, ζητά εδώ και καιρό διεθνή αλληλεγγύη προς την αντίσταση της Ουκρανίας. Έχει επικρίνει τις αριστερές θέσεις που τάσσονται υπέρ της διακοπής της δυτικής βοήθειας προς το Κίεβο, επιμένοντας ότι αυτό θα ήταν απλώς ανταμοιβή για τη ρωσική επιθετικότητα. Στη συνέντευξή του με την Sasha Talaver, εξετάζει την εξάντληση, τις διαπραγματεύσεις και τους λόγους για τους οποίους μια κακή εκεχειρία θα μπορούσε να αποβεί ευεργετική για την ακροδεξιά, εξηγεί δε γιατί οι Ουκρανοί πιέζουν όλο και περισσότερο για κατάπαυση του πυρός, αλλά δεν μπορούν να αποδεχθούν μια ειρηνευτική συμφωνία που δεν εγγυάται τη μελλοντική άμυνα της χώρας.

Taras Shevchuk

Τέσσερα χρόνια μετά τη μεγάλης κλίμακας εισβολή στις 24 Φεβρουαρίου 2022 και την κατάληψη της Ουκρανίας από τον στρατό μιας από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου, μπορούμε να δούμε ότι ο Πούτιν έχει υποστεί μια στρατηγική ήττα, ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα του πολέμου. Ο στόχος του ήταν να κατακτήσει το Κίεβο σε «λίγες μέρες», να ανατρέψει τον Ζελένσκι και να τον αντικαταστήσει με μια κυβέρνηση πιστή στο Κρεμλίνο. Όμως, η άοπλη αντίσταση ανδρών και γυναικών, που προέρχονταν από τις εργατικές γειτονιές, αναμετρήθηκε με τα άρματα μάχης με μολότοφ. Και πλήθη συγκεντρώθηκαν μπροστά από τα οπλοστάσια, απαιτώντας τουφέκια ή ό,τι όπλα μπορούσαν να βρουν. Εκατοντάδεις προσφέρθηκαν εθελοντικά. Υπήρχαν όπλα μόνο για πολύ λίγους από αυτούς. Και οι βετεράνοι ήταν καθοριστικός παράγοντας στην οργάνωση και τον συντονισμό της αντίστασης της «Εδαφικής Άμυνας».

Εθνική Επιτροπή του Tempest

Η διοίκηση Τραμπ παίζει για άλλη μια φορά τον ρόλο του αυτοκρατορικού νταή με το Ιράν. Ο Τραμπ έχει διατάξει την ενίσχυση του ναυτικού και της αεροπορίας γύρω από τη χώρα σε κλίμακα που δεν έχει υπάρξει από την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Ο Τραμπ έχει απαιτήσει, με τον χαρακτηριστικό του πρωτογονισμό, το Ιράν να καταλήξει σε συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τον εμπλουτισμό ουρανίου και τους βαλλιστικούς πυραύλους εντός 10-15 ημερών, αλλιώς «θα συμβούν άσχημα πράγματα». Οι ΗΠΑ έχουν στείλει δώδεκα πολεμικά πλοία, συμπεριλαμβανομένων δύο αεροπλανοφόρων, στην περιοχή, με επαρκή οπλισμό για να πραγματοποιήσουν συνεχείς επιθέσεις για αρκετές εβδομάδες. Αν αυτό είναι απλώς μπλόφα με σκοπό να ενισχύσει τη θέση των ΗΠΑ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, τότε, σύμφωνα με κάποιες δεξαμενές σκέψεις, θα είναι η πιο δαπανηρή μπλόφα στην ιστορία.

Δίκτυο Αλληλεγγύης προς την Ουκρανία (ΗΠΑ)

Ο επιθετικός πόλεμος της Ρωσίας έχει αποβεί εξίσου θανατηφόρος με οποιονδήποτε άλλο πόλεμο στον κόσμο τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Από την έναρξη της πλήρους εισβολής της Ρωσίας στις 24 Φεβρουαρίου 2022, οι απώλειες στο πεδίο της μάχης (νεκροί, τραυματίες, αγνοούμενοι) έφτασαν τα 1,8 εκατομμύρια μέχρι το τέλος του 2025, εκ των οποίων 1,2 εκατομμύρια Ρώσοι και 600.000 Ουκρανοί. Μόνο ο αριθμός των νεκρών στο πεδίο της μάχης εκτιμάται σε περίπου 460.000 μαχητές – 325.000 Ρώσοι και 140.000 Ουκρανοί. Εκτός από τις απώλειες στο πεδίο της μάχης, οι απώλειες αμάχων στην Ουκρανία έχουν φτάσει τις 53.000, εκ των οποίων οι 14.500 είναι νεκροί... Οι συνεχείς επιθέσεις της Ρωσίας στο μέτωπο έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο 1.000 ή περισσότερων Ρώσων στρατιωτών την ημέρα τα τελευταία δύο χρόνια. Με περίπου 30.000 τον μήνα, διπλάσιοι Ρώσοι στρατιώτες πεθαίνουν κάθε μήνα στην Ουκρανία σε σύγκριση με τους σχεδόν 15.000 που πέθαναν σε ολόκληρο τον 10ετή πόλεμο της Ρωσίας στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980.