Joseph Daher

Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Άχμεντ αλ-Σαράα και οι Κουρδικές Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) συμφώνησαν την Τρίτη για μια νέα εκεχειρία, οι εσωτερικές διαμάχες και οι εντάσεις στη χώρα συνεχίζονται. Οι SDF κάλεσαν σε γενική κινητοποίηση των Κούρδων για την υπεράσπιση των εδαφών τους εν μέσω των στρατιωτικών επιθέσεων της κυβέρνησης που επιδιώκει να εδραιώσει την εξουσία της στη Συρία. Μετά από εβδομάδες συγκρούσεων, οι ένοπλες δυνάμεις της κυβέρνησης προχώρησαν στις κουρδικές γειτονιές Σεΐχ Μακσούντ και Ασραφίγια στο Χαλέπι, με αποτέλεσμα την αναγκαστική εκτόπιση περισσότερων από 100.000 αμάχων. Αυτό κορυφώθηκε με την κατάληψη μεγάλων τμημάτων των επαρχιών Ντέιρ εζ-Ζορ και Ράκκα από τις κυβερνητικές δυνάμεις, μετά την αποχώρηση των SDF.

Ο Χαμάντ Γκαμάλ είναι σουδανός αγωνιστής, εξόριστος στη Γαλλία. Είναι από τους συνιδρυτές της διαδικτυακής έκδοσης «Sudfa», στην οποία έχει έναν ρόλο συντονιστή και αρχισυντάκτη. Έχει γράψει πολλά άρθρα και ανοιχτές επιστολές για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων στην Ευρώπη. Μαζί με την Sarah Bachellerie έχουν κάνει το ντοκιμαντέρ που παρήγε η «Sudfa Media» με τίτλο "Jusqu'au bout!".

Σε αυτό το άρθρο, ο Hamad Gamal, συνιδρυτής της «Sudfa Media», θέτει προβληματισμούς για τη μνήμη της σουδανικής επανάστασης και τα ερωτήματα που άφησε σε εκκρεμότητα αυτή η αποτυχημένη επανάσταση, μπροστά στην βία του αντεπαναστατικού πολέμου. Αναλύει την κληρονομιά αυτών των κινητοποιήσεων και εξετάζει τους λόγους της αποτυχίας τους.

Rafael Uzcategui

Η επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα είναι καταδικαστέα από πολλές απόψεις. Για πρώτη φορά, η χώρα βομβαρδίστηκε στην επικράτειά της από μια ξένη κυβέρνηση. Αλλά στην πολιτική, τα φαινόμενα συχνά απατούν. Με τις λίγες διαθέσιμες πληροφορίες –και παρατηρώντας τα γεγονότα και τη συμπεριφορά των δρώντων– η πλοκή της σύγκρουσης στη Βενεζουέλα φαίνεται να έχει πάρει μια απροσδόκητη τροπή: ένα εσωτερικό πραξικόπημα εντός του Τσαβισμού, που διευκολύνθηκε από τον «ιμπεριαλισμό». Τα γεγονότα εξακολουθούν να εκτυλίσσονται, αλλά μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές υπάρχουν τέσσερα γεγονότα που επιτρέπουν μια προκαταρκτική υπόθεση: η ίδια η επίθεση, οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, οι δηλώσεις της Ντέλσι Ροντρίγκεζ και η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου.

 Σχεδόν οι πάντες μιλούν σήμερα, και όχι άδικα, για την πολύ ξεκάθαρη πρόθεση του Τραμπ να καταλάβει και να προσαρτήσει τη Γροιλανδία «με το καλό ή με το ζόρι». Ωστόσο, κανείς δεν έχει αναφερθεί στην -μακράν- πιο σημαντική και σοβαρή συνέπεια αυτής της ιμπεριαλιστικής και αποικιοκρατικής πρόθεσης του μαινόμενου Τραμπισμού: την τεράστια επιτάχυνση και επιδείνωση της κλιματικής καταστροφής που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη! Μια επιτάχυνση της κλιματικής κρίσης με εφιαλτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα, οι οποίες θα είναι ασύγκριτα πιο σοβαρές από όλες τις –τόσο συζητημένες– γεωπολιτικές και λοιπές συνέπειες της κατάκτησης και προσάρτησης της Γροιλανδίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κοινωνικό Κίνημα (Ουκρανία)

Το ουκρανικό Κοινωνικό Κίνημα (Σοτσιάλνιι Ρουχ) καλεί την διεθνή αριστερά να σταθεί αλληλέγγυα στους Ιρανούς διαδηλωτές και να αναπτύξει δεσμούς με τις εργατικές συλλογικότητες και τους επαναστάτες φοιτητές του Ιράν. Δεν πρόκειται για υποστήριξη της αποκατάστασης μιας ετοιμοθάνατης μοναρχίας, που ενθαρρύνεται από εξωτερικές δυνάμεις, αλλά για αγώνα για την πραγματική δημοκρατική ανάπτυξη της χώρας, την οποία επιζητούν οι διωκόμενοι και πεινασμένοι Ιρανοί. Το Ιράν δεν χρειάζεται έναν νέο «ισχυρό ηγέτη», αλλά τη διάλυση του θεοκρατικού κράτους, μια αναδιάρθρωση βασισμένη στην αυτοοργάνωση, την χειραφέτηση των γυναικών και των μειονοτήτων, την συνδικαλιστική και πολιτική ελευθερία, και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για τους εργάτες και τους αγρότες. Το μέλλον του Ιράν δεν πρέπει να αποφασιστεί από τους αγιατολλάχ, ούτε από τους στρατηγούς του Σώματος των Φρουρών της Επανάστασης, ούτε από ανέντιμους αυτοαποκαλούμενους ηγέτες, ούτε από ξένους ιμπεριαλιστές, αλλά από τον ίδιο τον ιρανικό λαό.

Με μεγάλη θλίψη μάθαμε το θάνατο στις 9/1/2026 της αγωνίστριας του αριστερού και του γυναικείου κινήματος διεθνώς Ελένης Βαρίκα. Η Ελένη ήταν ένα από τα πρόσωπα που άφησαν τη σφραγίδα τους, ήδη από τη δεκαετία του 70, στους αγώνες στην Ελλάδα για την ανάπτυξη του φεμινιστικού κινήματος και του ρεύματος της 4ης Διεθνούς.

Pablo Stefanoni

Τον Αύγουστο του 2024, μετά τις εκλογές στη Βενεζουέλα, κατέληξα σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ίδια εφημερίδα ως εξής: «Οι εικόνες της καταστολής στη Βενεζουέλα –και μιας κυβέρνησης που κλείνεται πίσω από τα τείχη της χωρίς να θέλει καν να δείξει τα εκλογικά αποτελέσματα της υποτιθέμενης νίκης της– αποτελούν ένα ανεκτίμητο δώρο για τους αντιδραστικούς όλων των αποχρώσεων. Ένας “σοσιαλισμός” που συνδέεται με καταστολή, καθημερινές ελλείψεις και ιδεολογικό κυνισμό δεν φαίνεται να είναι η καλύτερη βάση για να “κάνουμε τον προοδευτισμό ξανά μεγάλο”, για να το πούμε έτσι». Τόνισα εκεί ότι «αν στο παρελθόν ο τσαβισμός ήταν ένα πλεονέκτημα –υλικό και συμβολικό– για τις περιφερειακές αριστερές δυνάμεις, από τα μέσα της δεκαετίας του 2010 έχει γίνει όλο και περισσότερο ένα βάρος».

H βασική θέση της Χοσεϊνζάντε ήταν απλή: ο δρόμος είναι το αποτέλεσμα μιας δεκαετίας συσσωρευμένης πίεσης, καταστολής και διάσπαρτης οργάνωσης από τη βάση προς την κορυφή. Οι γνωστές προσωπικότητες φτάνουν αργά. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι, αντί να ενισχύσουν την ποικιλομορφία του κινήματος και την πραγματική εμπειρία στο πεδίο, εμφανίζονται σχέδια που δεν έχουν ως στόχο να ανοίξουν τον δρόμο προς την ελευθερία, αλλά να διαχειριστούν και να ελέγξουν ένα κίνημα που έχει ήδη ξεφύγει από τον έλεγχο. Παρακολουθήστε ολόκληρη τη συνέντευξη με αγγλικούς υπότιτλους στο βίντεο στο τέλος του κειμένου

Η Ελένη Βαρίκα, επαναστάτρια μαρξίστρια-φεμινίστρια γαλλο-ελληνίδα καθηγήτρια πολιτικής φιλοσοφίας, γνωστή για την πρωτοποριακή χρήση της έννοιας του φύλου στη γαλλική έρευνα, πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στο Παρίσι στις αρχές Ιανουαρίου 2026. Ήταν 76 ετών και σύντροφος του Μικαέλ Λέβι (Michael Löwy), του γαλλο-βραζιλιάνου μαρξιστή κοινωνιολόγου και φιλόσοφου. Και οι δύο ήταν συνεργάτες του Against the Current και καλοί φίλοι της οργάνωσης που το στηρίζει, της Solidarity. Για όσους από εμάς γνωρίζαμε προσωπικά την Ελένη, οι αναμνήσεις μας είναι σαν θησαυροί...

Elham Hoominfar

Οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στο Ιράν την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2025 δεν είναι ούτε ένα ξαφνικό ξέσπασμα ούτε μια παροδική αντίδραση στην κατάρρευση του εθνικού νομίσματος. Αντίθετα, αποτελούν την ορατή έκρηξη βαθιών διαρθρωτικών κρίσεων που έχουν συσσωρευτεί με την πάροδο του χρόνου στα πολιτικά και οικονομικά θεμέλια της Ισλαμικής Δημοκρατίας. … Οι σημερινές διαμαρτυρίες στο Ιράν χαρακτηρίζονται από επαναστατική οργή και επαναστατικές καταστάσεις. Χαρακτηρίζονται επίσης από εντυπωσιακή ποικιλομορφία και πολυμορφία. Το επείγον ερώτημα τώρα είναι τι θα ακολουθήσει. Η Ισλαμική Δημοκρατία δεν έχει πλέον καμία νομιμότητα. Αυτή τη στιγμή σκοτώνει τους πολίτες της και, αν οι διαμαρτυρίες υποχωρήσουν, πιθανότατα θα προχωρήσει στην εκτέλεση των κρατουμένων. Με άλλα λόγια, αν το καθεστώς ανακτήσει τον έλεγχο, θα επιδιώξει εκδίκηση. Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, το κράτος έχει διακόψει τις επικοινωνίες μέσω διαδικτύου και σταθερού τηλεφώνου σε ολόκληρη τη χώρα για περίπου τέσσερις ημέρες. Οι εικόνες και οι αριθμοί των θυμάτων είναι συγκλονιστικοί.