Ανακοίνωση της Socialist Resurgence, ΗΠΑ

Μόλις ξεκίνησε η νέα δεκαετία και ο ιμπεριαλισμός των Ηνωμένων Πολιτειών ήδη απειλεί να φέρει τον κόσμο στο χείλος του βάρβαρου πολέμου. Τις πρώτες πρωινές ώρες, στις 3 Ιανουαρίου, ένα χτύπημα από αέρος στο Ιράκ, που διατάχθηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ σκότωσε τον κορυφαίο ηγέτη του Ιράν Κασίμ Σουλεϊμανί. Η δολοφονία έλαβε χώρα όταν ένα drone εξαπέλυσε πυραύλους πάνω σε ένα κομβόι που έφευγε από το αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Ο Αμπού Μαχντί αλ-Μουχαντές, υπαρχηγός των Ιρακινών Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης, μιας συμμαχίας πολιτοφυλακών που υποστηρίζεται από το Ιράν, έχασε επίσης τη ζωή του στην επίθεση.

Ανακοίνωση της Αναρχικής Συλλογικότητας Anarchist Era Collective της Ένωσης Αναρχικών Αφγανιστάν και Ιράν.

Ο Κασέμ Σολεϊμανί έχει επί μακρόν βασανίσει τον λαό και συγχαίρουμε τους επιζήσαντες των εγκλημάτων του στη Μέση Ανατολή, ειδικά στη Συρία, το Ιράκ και την Υεμένη. Κι ενώ χαιρόμαστε για τον θάνατο αυτού του εγκληματία πολέμου, δηλώνουμε την έντονη αντίθεσή μας στην πιθανότητα ενός κρατικού πολέμου (μεταξύ της κρατικής τρομοκρατίας των ΗΠΑ και της κρατικής τρομοκρατίας του Ιράν).

Διακήρυξη της Διεθνιστικής Σοσιαλιστικής Τάσης

Ο Ντόναλντ Τραμπ με τη διαταγή για τη δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί και άλλων ηγετικών στρατιωτικών στελεχών του Ιράν και του Ιράκ προχωράει σε μια πολεμική ενέργεια που μπορεί να ανάψει φωτιές σε όλη τη Μέση Ανατολή. Χωρίς αμφιβολία, οι δολοφονίες είχαν σαν κίνητρο από τη μεριά του Τραμπ μικροπολιτικούς υπολογισμούς, αλλά στην πραγματικότητα εντάσσονται στην πιο πρόσφατη φάση της κρίσης της αμερικανικής ηγεμονίας στην περιοχή.

Συμμαχία Σοσιαλιστών/στριών της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής

Η πιο ανησυχητική πλευρά αυτών των εξελίξεων είναι ότι μπορούν να οδηγήσουν σε καταστροφικές συνέπειες και εκτεταμένη πολεμική σύρραξη. Αυτό με τη σειρά του θα επισκίαζε το κύμα των ξεσηκωμών που έχουν ξεσπάσει στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής το 2019, από το Σουδάν και την Αλγερία μέχρι το Ιράκ, Λίβανο και Ιράν.

Αντώνης Μπρούμας

Τα ξημερώματα της Παρασκευής, 3 Ιανουαρίου 2019, ένα MQ-9 Reaper drone του στρατού των ΗΠΑ κατέστρεψε μία αυτοκινητοπομπή κοντά στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης, δολοφονώντας τον Ιρανό στρατηγό Qasem Suleimani, τον υπαρχηγό των Ιρακινών Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU) Abu Mahdi al-Muhandes και, τουλάχιστον, άλλους τρεις ανθρώπους. Η αυτοκινητοπομπή είχε παραλάβει τον Suleimani από το αεροδρόμιο και είχε ως προορισμό τις στρατιωτικές βάσεις της PMU. Η ξεκάθαρη αυτή επίθεση κρατικής τρομοκρατίας έλαβε χώρα με εντολή του ίδιου του προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump. [Αναδημοσίιευση από Βαβυλωνία]

Όλοι εμείς, οι γιοι και οι κόρες της Μάγδας, θα στεκόμαστε ενωμένοι απέναντι στην αδικία, απέναντι στο σύστημα που πνίγει τις ζωές μας, απέναντι στο μαύρο τέρας του φασισμού. Αυτοί που σκότωσαν τον αδερφό μας, δε θα βρουν ποτέ ξανά χώρο να αναπνεύσουν στους δρόμους, στις πλατείες, στις γειτονιές μας! Δίνουμε ενωμένοι το παρών στα δικαστήρια την ημέρα της απόφασης. Για το δίκιο, για την ελευθερία, για τον Παύλο!

Γράφει ο Παναγιώτης Ξοπλίδης.  Η εργατική τάξη στην γειτονική χώρα, την φτωχότερη της Ευρώπης όπου ολιγάρχες και πολυεθνικό κεφάλαιο σε συνεργασία με όλες τις κυβερνήσεις των τελευταίων 30 χρόνων ληστεύουν τον λαό, κάνει σημαντικά βήματα συσπείρωσης και οργάνωσης της δράσης της. Τον τελευταίο χρόνο δημιουργήθηκαν 4 ανεξάρτητα σωματεία, μεταξύ αυτών το Σωματείο Εργαζόμενων Αλληλεγγύη (Sindikata Solidareti) στα Call Centers και το “Σωματείο Μεταλλωρύχων του Ορυχείου Χρωμίου Μπουλκίζα”.

Οι λαοί μας δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Τα συμφέροντα του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού και των πολυεθνικών βρίσκονται σε απόλυτη αντίθεση με τα συμφέροντα και τις ανάγκες των λαών. Φέρνουν εκμετάλλευση των εργαζομένων, κτύπημα των δημοκρατικών ελευθεριών, τεράστιες εξοπλιστικές δαπάνες σε βάρος των κοινωνικών αναγκών, περιβαλλοντική καταστροφή, εθνικιστικό φανατισμό. Ο πόλεμος είναι καταστροφή για τους λαούς. Πρέπει με κάθε τρόπο οι εργαζόμενοι και των δύο χωρών να εμποδίσουμε μια τέτοια εξέλιξη.

Δήμητρα Κυρίλλου

Στις 23 Φλεβάρη του ’17 (8 Μάρτη με το Δυτικό ημερολόγιο και ημέρα της γυναίκας), οι εργάτριες της Πετρούπολης ξεκίνησαν μια μαχητική απεργία με αιτήματα για ψωμί και για να σταματήσει ο πόλεμος. Καμιά πολιτική δύναμη (ούτε καν τα κόμματα της αριστεράς) δεν είχε προβλέψει τη δυναμική αυτής της απεργίας, αντίθετα όλοι φοβόντουσαν ότι θα συντριβεί από την αστυνομία του Τσάρου. Αν και αποτελούσαν το πιο χτυπημένο και κακοπληρωμένο κομμάτι της εργατικής τάξης, οι γυναίκες βγήκαν στους δρόμους, ξεσήκωσαν τα εργοστάσια και τις φτωχογειτονιές της πόλης, συγκρούστηκαν με την αστυνομία και άναψαν τη σπίθα που μέσα σε λίγες μέρες θα οδηγούσε στην ανατροπή του Τσάρου.

Εδώ και τώρα, σε μια από τις σημαντικότερες ιστορικές στιγμές στις οποίες ζούμε, οι μάζες σε διάφορα μέρη του κόσμου εξεγέρθηκαν ενάντια στην καταπίεση που προκαλεί το καπιταλιστικό σύστημα. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, ξεσπάνε και πάλι στο Ιράν μαζικές αναταραχές. Η συσσώρευση αντιφάσεων και η αδυναμία του υπάρχοντος καπιταλιστικού-θεοκρατικού καθεστώτος οδήγησε σε πολυάριθμες εξεγέρσεις, μεταξύ των οποίων και η εξέγερση του Γενάρη του 2018. Οι προηγούμενη αιματηρή καταστολή δεν μπόρεσε να σβήσει τη φωτιά της οργής των καταπιεσμένων και οι σπίθες που απέμειναν απ’ τη φωτιά του 2018 αναζωπυρώθηκαν λόγω της αύξησης της τιμής των καυσίμων – αυτή τη φορά το Νοέμβριο του 2019.