Jason Crouthamel

Το άρθρο αυτό αποτελεί μια διεθνή επισκόπηση της ιστορίας της σεξουαλικότητας κατά τον Μεγάλο Πόλεμο, συμπεριλαμβανομένων (1) της επιδημίας αφροδίσιων νοσημάτων, της πορνείας και της επέκτασης της κρατικής επιτήρησης της σεξουαλικότητας· (2) των επιπτώσεων του πολέμου στις αντιλήψεις για τις σεξουαλικές σχέσεις και τη σεξουαλικότητα· και (3) των επιπτώσεων του πολέμου στα κινήματα σεξουαλικής μεταρρύθμισης, ιδίως στο κίνημα χειραφέτησης των ομοφυλοφίλων στη Γερμανία. Ενώ οι στρατιωτικές αρχές τόσο στις δημοκρατικές όσο και στις αυταρχικές κοινωνίες προσπαθούσαν να επιβάλουν τα ηγεμονικά έμφυλα και σεξουαλικά πρότυπα, ο πόλεμος κατακερμάτισε και περιέπλεξε τις αντιλήψεις των στρατιωτών και των πολιτών για τη «φυσιολογική» σεξουαλικότητα, οι οποίες μετασχηματίστηκαν ως αντίδραση στις τραυματικές συνέπειες του ολοκληρωτικού πολέμου.

Alain Bihr

Από τότε που ξέσπασε, η πανδημία του Covid-19 οδήγησε σε μια διαχείριση που μοιάζει να είναι χωρίς καμία συνοχή, ακόμα και χαοτική, από την πλευρά των κυβερνήσεων, όποιες επιλογές (με συνεχείς άλλωστε προσαρμογές) και να υιοθετήσανε. Η πορεία αυτή γενικά χρεώθηκε, ως ένα βαθμό, στην απειρία τους, στον ερασιτεχνισμό τους, στην απροετοιμασία τους, στην αμέλεια, ακόμα και στον κυνισμό τους, παράγοντες που όλοι τους συνδυάστηκαν, σε διάφορους βαθμούς, στις περισσότερες περιπτώσεις. Ωστόσο, η ίδια η γενικότητα της κατάστασης αυτής μας κάνει να υποψιαζόμαστε ότι υπάρχουν και ορισμένοι πιο διαρθρωτικοί παράγοντες: μερικές γερές αντιφάσεις που βρίσκουν τη ρίζα τους στην καρδιά των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων. [Αναδημοσίευση από Περιοδικό «Τέσσερα»]

Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2021 15:58

Πολιτική κρίση στη Β. Κύπρο

Nτίνος Αγιομαμίτης

Μαζική και δυναμική ήταν η κινητοποίηση διαμαρτυρίας των τουρκοκυπρίων ενάντια στις πολιτικές Τατάρ - Ερτογάν που κάλεσε η Πλατφόρμας «Αυτή η Χώρα Είναι Δική μας» την περασμένη Τετάρτη 20 Οκτώβρη στη βόρεια Λευκωσία. Εκατοντάδες συμμετείχαν στην πορεία που διέσχισε στους κεντρικούς δρόμους της πόλης με συνθήματα όπως: «Ούτε διχοτόμηση, ούτε προσάρτηση, ανεξάρτητη ομοσπονδιακή Κύπρος», «Αυτή η χώρα είναι δική μας, εμείς να την διοικήσουμε», «Η βούληση είναι στο λαό, όχι στο σαράι». [Αναδημοσίευση από Εργατική Αλληλεγγύη]

Ben Windsor

Ο Κατσουσίκα Χοκουσάι (1760-1849) είναι ίσως ο καλλιτέχνης με τη μεγαλύτερη επιρροή στην Ιαπωνία και με τη μεγαλύτερη διεθνή αναγνώριση, ο οποίος θεωρείται από ορισμένους ως ο πατέρας του μοντερνισμού. Στις μέρες μας οι περισσότεροι από εμάς τον γνωρίζουμε μέσα από μία μόνο εμβληματική ξυλογραφία – Το μεγάλο κύμα έξω από την Καναγκάβα. Ωστόσο, όταν η Ιαπωνία «άνοιξε» για πρώτη φορά από τα αμερικανικά πολεμικά πλοία τη δεκαετία του 1850, ο Χοκουσάι και ο Άντο Χιροσίγκε ήταν οι πιο προβεβλημένοι εκπρόσωποι του πολιτιστικού «ιαπωνισμού» που σάρωσε τη Δύση. Τα χαρακτικά τους άσκησαν σημαντική επιρροή στους ιμπρεσιονιστές και τους διαδόχους τους, βοηθώντας τον ιμπρεσιονισμό να ξεφύγει από την ασφυκτική επιρροή των Γαλλικών Ακαδημιών.

Malik Miah

Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζο Μπάιντεν συνεχίζει να δείχνει το πραγματικό πρόσωπο της κυβέρνησής του με τη μαζική απέλαση των Αϊτινών μεταναστών. Στα μέσα Σεπτεμβρίου, σχεδόν 15.000 μετανάστες από την Αϊτή, που είχαν κατασκηνώσει ειρηνικά κάτω από μια γέφυρα στα σύνορα Μεξικού-Τεξάς, συνελήφθησαν από έφιππους συνοριοφύλακες.

Dan La Botz

Φωτογραφίες και βίντεο με αστυνομικούς της αμερικανικής συνοριοφυλακής να χρησιμοποιούν τα άλογά τους και κάτι που φαινόταν να είναι μαστίγια εναντίον Αϊτινών εισερχομένων μεταναστών στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού οδήγησαν την περασμένη εβδομάδα σε οργή, ευρεία καταδίκη και σε διαμαρτυρίες κατά του προέδρου Τζόζεφ Μπάιντεν

του Χρήστου Κεφαλή. Αν και ποτέ στο παρελθόν, ακόμη και στην περίοδο της πιο αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού, δεν έλειπαν οι κριτικές, αντικαπιταλιστικές φωνές στην έβδομη τέχνη, τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα μετά την κρίση του 2007, οι φωνές αυτές αρχίζουν να πληθαίνουν. Ταινίες όπως το Κεφάλαιο του Κώστα Γαβρά, και τα τελευταία χρόνια ο Τζόκερ και τα Παράσιτα, έδωσαν ζοφερές ακτινογραφίες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της αναπτυσσόμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας και αμφισβήτησης σε διάφορες όψεις και πτυχές τους. Η πρόσφατη ταινία του Ράντου Ζούντε Ατυχές Πήδημα ή Παλαβό Πορνό έρχεται να προσθέσει ένα νέο ζωτικό κρίκο στη σειρά…

Dan La Botz

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βιώνουν ένα από τα μεγαλύτερα εργατικά κινήματα των τελευταίων δεκαετιών. Παρόλο που δεν οργανώνεται από τα εργατικά συνδικάτα, δεν περιλαμβάνει απεργίες και δεν έχει πολλές φανφάρες, είναι μια συλλογική δράση –αν και όχι ακριβώς μια συνειδητή συλλογική δράση– που αναλαμβάνεται από εκατομμύρια ανθρώπους. Τους τελευταίους μήνες, εκατομμύρια Αμερικανοί εργαζόμενοι έχουν παραιτηθεί από τη δουλειά τους: περίπου τέσσερα εκατομμύρια κάθε μήνα από την άνοιξη. Και η τάση να λένε: «Παραιτούμαι!» συνεχίζεται. Έχει προταθεί ότι θα μπορούσε κανείς να το σκεφτεί αυτό ως μια «ανεπίσημη γενική απεργία». Παρόλο που αυτό θα ήταν υπερβολή, εντούτοις έχει κάτι το αληθινό.

Anna Golovina

Σήμερα, τα κουήρ άτομα στη Ρωσία θα πρέπει να αντιταχθούν στις συστηματικές διακρίσεις, που ενίοτε τους αναγκάζουν ακόμη και σε μετανάστευση. Στην ΕΣΣΔ, ωστόσο, με κλειστά σύνορα και καμία απολύτως συζήτηση για την ύπαρξη κουήρ, οι στρατηγικές αντίστασης των κουήρ ανθρώπων ήταν πιο διακριτικές. Μιλήσαμε με 32 κουήρ άτομα που μεγάλωσαν στην ΕΣΣΔ στις δεκαετίες του 1970 και 1980 για να μάθουμε για την παιδική τους ηλικία, την είσοδό τους στο σχολείο και το πανεπιστήμιο και την απόκτηση των πρώτων τους θέσεων εργασίας, όλα αυτά βιώνοντας την περιθωριοποίηση.

Olga Cielemecka

Σήμερα, τα σύνορα μεταξύ της Πολωνίας και της Λευκορωσίας είναι ο τόπος μιας ανθρωπιστικής κρίσης επικίνδυνων διαστάσεων. Οι αιτούντες άσυλο που υποφέρουν από υψηλό πυρετό, COVID-19, εξάντληση και υποθερμία μένουν χωρίς ιατρική βοήθεια· τα παιδιά κοιμούνται μέσα στο δάσος χωρίς φαγητό, ούτε ζεστά ρούχα για να προστατευτούν από τις θερμοκρασίες που πέφτουν κάτω από το μηδέν· οι μετανάστες εκλιπαρούν για βοήθεια ενώ οι στρατιώτες απλώνουν συρματοπλέγματα γύρω τους. Στα χωριά Ούσναρζ Γκόρνι, Γκίμπι και σε πολλά άλλα μέρη, η δολοφονική λογική των εθνικών-κρατικών συνοριακών καθεστώτων είναι σε πλήρη ανάπτυξη και παρόλα αυτά παραμένει σε μεγάλο βαθμό αθέατη από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και την κοινή γνώμη.

Ilya Matveev

Ilya Budraitskis

Στις 19 Σεπτεμβρίου, ολοκληρώθηκαν οι τριήμερες εκλογές στη Ρωσία με το αναμενόμενο αποτέλεσμα – η Ενωμένη Ρωσία, το κόμμα του Κρεμλίνου, κέρδισε και πάλι τη συνταγματική πλειοψηφία στη Δούμα, την κάτω βουλή του ρωσικού κοινοβουλίου. Από την ίδρυσή του το 2001, το κόμμα κατείχε πάντα την πλειοψηφία των εδρών. Αν και οι εκλογές στη Ρωσία δεν είναι ούτε ελεύθερες ούτε δίκαιες, τα αποτελέσματα δεν είναι και 100% παραποιημένα. Οι πολιτικοί πράκτορες του καθεστώτος πρέπει να εξασφαλίζουν κάθε φορά την πανηγυρική νίκη της ΕΡ χωρίς να χάνουν την αύρα της αξιοπιστίας… Η δημοτικότητα της ΕΡ, ακόμη και σύμφωνα με τις επίσημες έρευνες, βρισκόταν μόλις και μετά βίας στο 30%: σχεδόν δεν ήταν αρκετή για μια απλή, πόσο μάλλον για μια συνταγματική πλειοψηφία.

Αναμφισβήτητα η δίκη των δύο κατηγορουμένων μελών του Ρουβίκωνα για την δήθεν ανθρωποκτονία εκ προθέσεως που τους αποδίδεται και την ηθική αυτουργία σε αυτήν, ξεκίνησε όπως είναι ήδη γνωστό με θεαματικές ανατροπές που ήδη έχουν δημοσιοποιηθεί. Επιφυλάσσομαι για τον συνολικό σχολιασμό της δίκης επί της ουσίας μετά τις 29/10/2021 όταν θα εκδοθεί η απόφαση. Η δίκη αυτή όμως επιφύλασσε και μία άλλη ενδιαφέρουσα νομικά και όχι μόνο οπτική της σε ένα «παρεμπίπτον» ζήτημα που είναι η ισοτιμία των ενόρκων με τους τακτικούς δικαστές όπως αποτυπώνεται στις θέσεις που κάθονται στην ποινική δίκη.

Σελίδα 3 από 261