Alek Atevik

Με τους λαϊκούς απελευθερωτικούς πολέμους και τις επαναστάσεις του 1941-44, που στη Γιουγκοσλαβία πήραν επίσης τη μορφή του εμφυλίου μεταξύ φιλοκαπιταλιστικών και φασιστικών δυνάμεων (των Τσέτνικ, οι Ουστάσι κ.ά) από τη μια και ανταρτών υπό το Κομμουνιστικό Κόμμα από την άλλη, το εθνικό ζήτημα λύθηκε με διαφορετικό τρόπο. Ο νικητής, οι αντάρτες και το Λαϊκό Μέτωπο της Γιουγκοσλαβίας που σχημάτισαν εργάτες και αγρότες όλων των εθνικοτήτων, επικράτησε επί των αμοιβαία ανταγωνιστικών τμημάτων της αστικής τάξης και επέβαλε το τέλος της σοβινιστικής προπαγάνδας... Παρόμοιες τάσεις είδαμε στην Ελλάδα κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με την αδελφοποίηση των Μακεδόνων με τους Έλληνες αντάρτες· καθώς όμως στον ελληνικό Εμφύλιο νίκησαν οι καπιταλιστές, το μίσος και η εθνική διαίρεση εντάθηκαν. Έτσι, οι αντιδραστικές ιδέες επιβλήθηκαν στους Βαλκάνιους εργαζόμενους... [Αναδημοσίευση από Marginalia]

Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018 14:10

Η κουρδική κρίση στο Ιράκ και στη Συρία

Joseph Daher

Ο κουρδικός αγώνας στη Συρία και το Ιράκ έχει γνωρίσει πολλές πρόσφατες αλλαγές, με σαφείς αντιθέσεις σε κάθε χώρα. Η ευρεία νίκη του «ναι» στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του αυτόνομου ιρακινού Κουρδιστάν, που διεξήχθη στις 25 Σεπτεμβρίου 2017, είχε τις ρίζες της στη μακρόχρονη ιστορική βούληση του κουρδικού λαού να ιδρύσει ένα κράτος. Ήταν επίσης η συνέπεια μιας ιστορίας βίαιης καταπίεσης που υπέστη ο ιρακινό-κουρδικός πληθυσμός από τα διάφορα προηγούμενα ιρακινά εθνικιστικά αυταρχικά καθεστώτα.

Εμείς, που υπογράφουμε αυτήν την δήλωση, αρνούμαστε να διαχωρίσουμε την αντίθεσή μας στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και σε κάθε ιμπεριαλιστική πολεμική παρέμβαση στο Ιράν, από την υποστήριξή μας στους προοδευτικούς και επαναστατικούς αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη των γυναικών του Ιράν, των εργαζομένων και των καταπιεσμένων μειονοτήτων ενάντια στο καθεστώς. Ως σοσιαλίστριες φεμινίστριες, στηρίζουμε τις θαρραλέες γυναίκες του Ιράν που αφαιρούν δημόσια τις μαντίλες τους για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στο υποχρεωτικό χιτζάμπ στο Ιράν.

Frieda Afary

Η νίκη του καθεστώτος Άσαντ και των συμμάχων του στην Ανατολική Γούτα θα είναι μια σημαντική ήττα όχι μόνο για τους Άραβες επαναστάτες της Συρίας αλλά και για τους Κούρδους, όλες τις άλλες εθνότητες στη Συρία και όλους όσους αγωνίζονται ενάντια στον ρατσισμό και τον καπιταλιστικό αυταρχισμό σε όλο τον κόσμο.

Γιώργος Μητραλιάς

«Δυσάρεστη έκπληξη» λοιπόν που ο (και «μακεδονομάχος») Μίκης Θεοδωράκης συγχρωτίζεται πια ανοικτά με τους απολογητές του ρατσισμού, του αντισημιτισμού, του αντικομμουνισμού και της πιο εφιαλτικής «εθνικής καθαρότητας»; Δυσάρεστη, σίγουρα. Έκπληξη όμως όχι. Και αν το πρόβλημα ήταν μόνον ο Μίκης, μικρό το κακό. Όμως, επειδή ακριβώς δεν είναι μόνον αυτός αλλά και πάρα πολλοί άλλοι, το πρόβλημα είναι τεράστιο και ο κίνδυνος άμεσος. Ώρα λοιπόν να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους… [Αναδημοσίευση από το contra-xreos]

Μουσταφά Τσολάκ

Ο Μιχρί Μπελλί, γνωστός στην Ελλάδα ως Καπετάν Κεμάλ, ήταν Τούρκος επαναστάτης που πέρα από τ’ άλλα, στα πλαίσια της διεθνιστικής αλληλεγγύης συμμετείχε στο ΔΣΕ στον ελληνικό εμφύλιο. Μάλιστα, απ’ όσα ξέρουμε, ήταν ο μοναδικός «ξένος» που συμμετείχε στο ΔΣΕ.

Πριν λίγο καιρό, μου έφερε ένας φίλος που σπουδάζει στην Τουρκία, το βιβλίο του με τίτλο «Αναμνήσεις Αντάρτικου – Απ’ τον ελληνικό εμφύλιο» (στα τουρκικά) στο οποίο βασίζεται το παρών κείμενο. [Αναδημοσίευση από Glasnost.gr]

Β. Ι. Λένιν

Έχουν ξεχαστεί όλες οι βασικές θέσεις του σοσιαλισμού, όλες οι σοσιαλιστικές ιδέες, εξωραΐζεται ο αρπακτικός ιμπεριαλιστικός πόλεμος, η «δική μας» αστική τάξη ζωγραφίζεται με τη μορφή άκακου αμνού και οι ξεσκολισμένοι διευθυντές τραπεζών της σημερινής Ελβετίας με τη μορφή ηρωικών Γουλιέλμων Τέλων, ενώ κλείνονται ταυτόχρονα τα μάτια μπροστά στις μυστικές συνθήκες ανάμεσα στις ντόπιες και ξένες τράπεζες και τους διπλωμάτες. Και όλο αυτό το απίθανο σύμφυρμα της αστικής ψευτιάς συγκαλύπτεται με μια ωραία «λαοφιλή» φράση που αποναρκώνει το λαό: «Υπεράσπιση της πατρίδας!»

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018 17:56

Η παράδοση του Ενιαίου Μετώπου

Βασίλης Μορέλλας

Οι ενωτικές τακτικές ταλανίζουν επαναστατικές οργανώσεις και κόμματα εδώ και δεκαετίες, πολύ περισσότερο σε περιόδους αγωνιστικής ύφεσης, τόσο πιο πολύ όσο πιο ανεπίκαιρη μοιάζει η επαναστατική ανατροπή. [Αναδημοσίευση από Rproject]

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή, Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση, Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, Αριστερή Συσπείρωση, Διεθνιστική Εργατική Αριστερά, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Δικτύωση Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Νέο Αριστερό Ρεύμα για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Ξεκίνημα – Διεθνιστική Σοσιαλιστική Οργάνωση, Οργάνωση Νεολαίας Ριζοσπαστικής Αριστεράς - Ανασύνθεση, Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα

Παρασκευή, 09 Φεβρουαρίου 2018 21:06

Το Μακεδονικό στη δεκαετία του ’40

Τάσος Κωστόπουλος

Η αναζωπύρωση του µακεδονικού ζητήµατος, σε συνθήκες ξένης κατοχής κι εµφύλιου πολέµου, υπήρξε µία από τις καθοριστικές –και πολιτικά φορτισµένες– εξελίξεις της δεκαετίας του ’40, από την εποχή της κατάρρευσης του µετώπου το 1941 ως τις µετωπικές αναµετρήσεις του Βίτσι και του Γράµµου. Με δεδοµένη την (τοτινή και μεταγενέστερη) συσκότιση που επέφεραν οι κάθε λογής εθνικές µυθολογίες, προπαγανδιστικές σκοπιµότητες και συστηµατικές αποσιωπήσεις, µια στοιχειώδης επισκόπηση του θέµατος οφείλει να ξεκινήσει από την «εσωτερική», αντικειµενική βάση του: την εθνοτική ποικιλοµορφία του βορειοελλαδικού χώρου, µε κυριότερο χαρακτηριστικό τη συνεχιζόµενη παρουσία εκεί µιας ευµεγέθους σλαβόφωνης πληθυσµιακής οµάδας που αποτέλεσε αντικείµενο διεκδίκησης εκ µέρους όλων των κατά καιρούς αντιµαχόµενων εθνικών και πολιτικοϊδεολογικών παρατάξεων.

Σελίδα 6 από 153