Θανάσης Διαβολάκης, Γιάννης Μαραβελάκης, Φύλλια Πολίτη, Γιώργος Ράγκος, Γιάννης Σηφακάκης

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη ευκαιρία και ένα κρίσιμο καθήκον ενόψει της 30 Μάη. Με τη παρέμβαση και δράση των δυνάμεών της στα συνδικάτα έχει τη δυνατότητα να την μετατρέψει σε μια μεγάλη Γενική Απεργία, σταθμό στην πάλη ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης, της ΕΕ και της άρχουσας τάξης, κόντρα στις προθέσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ.

ΜΕΤΑΒΑΣΗ

Να δώσουμε εργατικό και ταξικό περιεχόμενο στην απεργία, να απομονώσουμε τον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό. Σύγκλιση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, του ΜΕΤΑ, της Πρωτοβουλίας για τον Συντονισμό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων, κάθε αγωνιστικού συνδικάτου και άλλων εργατικών και λαικών, νεολαιΐστικων συλλογικοτήτων σε μια μαζική, ανεξάρτητη, ταξική και ενωτική πορεία.

Aριστερή Συσπείρωση

Η απεργία που κάλεσε η ΓΣΕΕ μέσα στο πλαίσιο της «κοινωνικής συμμαχίας» και για την υποστήριξη της «πανεθνικής μέρα δράσης» αποτελεί προσβολή σε κάθε εργαζόμενο, σε κάθε άνεργο, σε κάθε σπουδαστή και όλοι μαζί χρειάζεται να δώσουμε την απάντηση που τους αξίζει. Η 30 Μάη θα μας βρει στο δρόμο σαν απεργούς εργαζόμενους και όχι σαν απεργούς υπηρέτες των εργοδοτών. Με ανεξάρτητη ταξική εργατική συγκέντρωση και διαδήλωση, απέναντι στην Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, απέναντι στο Κεφάλαιο, απέναντι στις ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και σία.

Γιάννης Χατζηγιάννης

Νίκος Πελεκούδας

Σε άρθρο τους ο Παντελής Αυθίνος και η Ζέττα Μελαμπιανάκη (το άρθρο στο https://www.elaliberta.gr) αναφέρονται στο γιατί τα ταξικά συνδικάτα και κατ’ επέκταση η αντικαπιταλιστική κι επαναστατική αριστερά πρέπει να συμμετάσχουν, όπως έχει ήδη κάνει το ΠΑΜΕ (ΚΚΕ) και το ΜΕΤΑ (ΛΑΕ), ενεργητικά στην απεργία-ημέρα πανεθνικής δράσης που κήρυξαν ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ με τμήματα του κεφαλαίου στις 30 Μάη.

Πέτρος Νομικός
Με αφορμή τις διχογνωμίες για τη γενική απεργία της 30ης Μαΐου

Μια γενική απεργία λοιπόν, ακόμα κι αν γίνεται για λόγους φθινοπωρινής μελαγχολίας, είναι πάντα μια γενική απεργία των εργατών που δουλεύουν, ή καλύτερα που παύουν να δουλεύουν, στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις και δεν είναι καθόλου μια κινητοποίηση «πολιτών» που σε κάποιου είδους υπερσελήνιο πολιτικό πεδίο απευθύνονται σε ένα ουδέτερο κράτος. Μια γενική εργατική απεργία, αν μιλάμε για τον υποσελήνιο χώρο, στρέφεται αντικειμενικά ενάντια στο κεφάλαιο. Αν είσαι καπιταλιστής, δεν εξουδετερώνεις πολιτικά τους προλεταρίους προγυμνάζοντάς τους για απεργιακή επίθεση εναντίον σου! Κι αν η συνδικαλιστική γραφειοκρατία ήταν απλώς τσιράκια σου που πήραν τέτοια πρωτοβουλία, θα τους είχες καρπαζώσει δεόντως προτού πάρει το πράγμα διαστάσεις. Επομένως ποιο νόημα θα είχε για την συνδικαλιστική γραφειοκρατία να κηρύξει γενική απεργία τη στιγμή ακριβώς που προσπαθεί να πουλήσει τις υπηρεσίες της στο κεφάλαιο; Κατά ποια λογική, κατεβάζοντας τον κόσμο στο δρόμο, θα την έβλεπε ως πειστικότερο σύμμαχο το κεφάλαιο; [Αναδημοσίευση από μπλογκ Παραναγνώστης]

Ο πόλεμος ενάντια σε αυτή τη συμμαχία, η μάχη για διεκδικήσουμε τα αιτήματά μας, δεν θα γίνει μόνο από εκλεγμένους συνδικαλιστές και από την πρωτοπορία του εργατικού κινήματος, αλλά και από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Γιατί όπως πάντα, η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας. Με όπλο την απεργία, στις 30 Μάη απεργούμε με τα εργατικά συμφέροντα μπροστά, ενάντια στην «Κοινωνική Συμμαχία»

Frieda Afary

Για το Ιράν η απόσυρση των ΗΠΑ από την Πυρηνική Συμφωνία του 2015 θα σημαίνει συντριπτικές κυρώσεις και άμεσο ή συνεχή έμμεσο πόλεμο που κηρύχθηκε από το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία με την υποστήριξη των ΗΠΑ. Για τη Μέση Ανατολή, αυτό θα σημαίνει περαιτέρω καταστροφή και περιφερειακό ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Για τον κόσμο, αυτό θα σημαίνει περαιτέρω διαίρεση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και περαιτέρω παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018 16:29

Συνδικαλισμός και Συμβούλια

Αντόνιο Γκράμσι

Οι ψευτοεπαναστάτες συνδικαλιστές της Ιταλίας φτάνουν συχνά μέχρι του σημείου να συζητούν αν συμφέρει να γίνει το συνδικάτο (για παράδειγμα των σιδηροδρομικών) ένας κλειστός κύκλος, που δεν υπολογίζει παρά μόνο στους «επαναστάτες», παρά μόνο στην τολμηρή μειοψηφία που συμπαρασύρει τις ψυχρές και αδιάφορες μάζες· δηλαδή φτάνουν να αρνούνται την στοιχειώδη αρχή του συνδικαλισμού που είναι να οργανώσει το σύνολο των μαζών.

Φώτης Μπενλισόι

Σε περιόδους έντονης κρίσης, το πολιτικό κέντρο μετατοπίζεται γρήγορα μεταξύ αριστεράς και δεξιάς σαν ένα εκκρεμές. Έτσι, από τη μια, το Γκέζι οδήγησε σε κρίση το προηγούμενο κυβερνητικό μπλοκ και αποσταθεροποίησε το πολιτικό κέντρο, αλλά από την άλλη, η αποτυχία του οδήγησε σε ριζική ακροδεξιά αντίδραση. Παρά τον μαζικό και μαχητικό χαρακτήρα του Γκεζί και τους αγώνες που προκάλεσε, δεν ήταν γενικά σε θέση να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι μαζικοί αγώνες δεν προκάλεσαν μια ριζική μετατόπιση της ισορροπίας των δυνάμεων που να είναι ευνοϊκή για τους καταπιεσμένους.

Τη Δευτέρα, ενώ κάποιοι γιόρταζαν τη μεταφορά της Πρεσβείας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ιερουσαλήμ, οι Παλαιστίνιοι/ες της Γάζας διαδήλωσαν κατά δεκάδες χιλιάδες κοντά στα «σύνορα» με το Ισραήλ. Ο ισραηλινός στρατός άνοιξε για άλλη μια φορά πυρ εναντίον των διαδηλωτών: τη στιγμή που γράφουμε, τουλάχιστον 52 άνθρωποι σκοτώθηκαν.

Jojef Daher

Οι κουρδικές οργανώσεις χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν από τα αυταρχικά καθεστώτα και τους ιμπεριαλιστικούς παράγοντες για τα συμφέροντά τους πριν τις θυσιάσουν όταν άλλαξαν αυτά τα συμφέροντα. Αυτό συνέβη και πιθανότατα θα συμβεί ξανά. Ταυτόχρονα, παρόμοια πράγματα συνέβησαν με τις οργανώσεις των Παλαιστινίων που έχουν χρησιμοποιηθεί από διάφορα περιφερειακά αυταρχικά καθεστώτα. Καμία εμπιστοσύνη δεν μπορεί να υπάρχει στις περιφερειακές ή διεθνείς δυνάμεις για την προοπτική της απελευθέρωσης, αν και μπορεί να υπάρξει κάποια τακτική συνεργασία.

Σελίδα 6 από 154