Η πολιτική κηδεία του Αντρέα θα γίνει την Πέμπτη στις 9 Οκτώβρη στις 10.30 πμ στο κοιμητήριο Π. Φαλήρου…Το κόκκινο νήμα των γραπτών και της σκέψης του, ήταν πάντα, η ανησυχία για το πώς οι παραδόσεις του επαναστατικού μαρξισμού μπορούν να αξιοποιηθούν στον αγώνα για το σοσιαλισμό στην εποχή μας και στην οικοδόμηση σύγχρονων επαναστατικών κομμάτων.Η απώλειά του μας αφήνει φτωχότερους. Θερμά συλλυπητήρια στη συντρόφισσά του στη ζωή Μαίρη, τον γιό του Μανώλη και όλους τους οικείους του.

 Το μάθημα που πρέπει να αντλήσουμε από αυτές τις διαπιστώσεις βγάζει μάτια: η σωτηρία τόσο των Παλαιστινίων όσο και των Ουκρανών μπορεί να έρθει μόνο από τους από κάτω. Από αυτή την ανθρωπότητα που δεν αρκείται πια στα λόγια και περνάει στη δράση, εκδηλώνοντας την αλληλεγγύη της στους δρόμους σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Από εκείνους και εκείνες, συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων της Διασποράς, που, οπλισμένοι μόνο με τον μαχητικό διεθνισμό τους, φτάνουν να αψηφούν με τον στολίσκο των καρυδότσουφλων τους τους ράμπο του γενοκτονικού Ισραήλ. Και επίσης από εκείνους – δυστυχώς, ακόμα λίγους – Ισραηλινούς Εβραίους που είναι αλληλέγγυοι με τον παλαιστινιακό λαό και αγωνίζονται με απίστευτο θάρρος στην ίδια την καρδιά του σιωνιστικού τέρατος. Όπως και από εκείνους τους ηρωικούς Ρώσους και Λευκορώσους που δεν διστάζουν να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη τους στον ουκρανικό λαό, παρόλο που αυτό τους κοστίζει την ελευθερία τους και μερικές φορές ακόμη και τη ζωή τους... 

 Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Η Εποχή”

“Η υπεράσπιση της Ουκρανίας είναι ταυτόχρονα ένας αγώνας ενάντια στην αυταρχική επιθετικότητα παντού στον κόσμο. Αυτό που διακυβεύεται είναι η τύχη των λαών της Ευρώπης και ολόκληρου του κόσμου, από την Παλαιστίνη έως την Ουκρανία” (Δίκτυο Αλληλεγγύης με την Ουκρανία, ENSU ). Δεν είναι μόνο οι διπλανοί λαοί, μας επισημαίνει από την Ινδία η Καβίτα Κρίσναν : Ιδιαίτερα “στο τρέχον κλίμα κυνικού αμοραλισμού που μεταμφιέζεται σε «πολυπολικότητα» στη γεωπολιτική” εμείς οφείλουμε να “υποστηρίξουμε την αντίσταση στα επιθετικά κράτη, και στρατιωτικά αν χρειαστεί, ως απαραίτητη προϋπόθεση για μια διαρκή ειρήνη”.

Αντιμέτωπες με την επιθετική στάση του Ντόναλντ Τραμπ όσον αφορά τους δασμούς, οι χώρες μέλη των BRICS+ συμμετέχουν σε διαπραγματεύσεις που στερούνται συνοχής. Δεν υπάρχει καμία εμφανής προσπάθεια εκ μέρους τους να σχηματίσουν ένα ενιαίο μπλοκ. Σε απάντηση στις επιθέσεις του Τραμπ, η Κίνα και η Ινδία ενισχύουν τους δεσμούς τους και διατηρούν σημαντικές εμπορικές σχέσεις με τη Ρωσία, αλλά αυτές οι χώρες δεν συνεργάζονται ως μπλοκ, ούτε με τα άλλα δύο ιδρυτικά μέλη των BRICS, τη Βραζιλία και τη Νότια Αφρική, ούτε συλλογικά ως BRICS+. Δεν προσφέρουν εναλλακτικό μοντέλο χρηματοδότησης και εμπορίου για τον Παγκόσμιο Νότο.

 Στις αρχές Ιουνίου ξέσπασαν ταραχές στο Ballymena, στη Βόρεια Ιρλανδία. Ο Mark F. γράφει για τον ρατσισμό που πάντα υπήρχε στην πολιτική κουλτούρα των loyalists και που τώρα βρίσκει την αντιστοιχία του στον αντί-μεταναστευτικό ρατσισμό στο Νότο [Δημοκρατία της Ιρλανδίας].

Από τις αρχές Σεπτεμβρίου, στη Γαλλία συνυπάρχουν μια κοινωνική κρίση, μια πολιτική κρίση και η αρχή μιας νέας λαϊκής κινητοποίησης, που σηματοδοτήθηκε από τις κινητοποιήσεις της 10ης και της 18ης Σεπτεμβρίου και την προετοιμασία μιας νέας κινητοποίησης για τις 2 Οκτωβρίου, ενώ η χώρα βρίσκεται χωρίς κυβέρνηση μετά την ανατροπή της κυβέρνησης του Φρανσουά Μπαϊρού από την Εθνοσυνέλευση στις 8 Σεπτεμβρίου. Η χαοτική πολιτική κρίση έχει αναζωπυρωθεί επανειλημμένα από την επανεκλογή του Μακρόν το 2022. Τότε, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει για την κοινοβουλευτική του ομάδα στην Εθνοσυνέλευση παρά μόνο 250 έδρες... 

Η Αριστερά στο Νεπάλ, παρά το γεγονός ότι διαθέτει ισχυρή οργανωτική βάση, κοινωνικές ρίζες και θέση στο επίκεντρο της δημοκρατικής μεταμόρφωσης της χώρας, έχει χάσει μεγάλο μέρος της λαϊκής εμπιστοσύνης που κάποτε απολάμβανε. Δεκαετίες φατρισμών και οπορτουνισμού έχουν υπονομεύσει την αξιοπιστία της. Για να ανακτήσει τη σημασία της, η Αριστερά πρέπει όχι μόνο να αντιστρέψει τη σχέση μεταξύ κόμματος και λαού, αλλά και να απελευθερωθεί από την σταλινική-μαοϊκή ορθοδοξία που έχει αδρανοποιήσει την πολιτική της φαντασία.

 Ο Κερκ ήταν ο κύριος ιθύνων νους πίσω από την Turning Point USA (Σημείο Καμπής), μια οργάνωση που ίδρυσε το 2012 για να διαδώσει την ακροδεξιά ιδεολογία του στους νέους στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Από την ίδρυσή της, η Turning Point έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην άνοδο της (δεξιάς) εξτρεμιστικής ιδεολογίας, ιδίως μεταξύ των νέων ανδρών, και στην εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Ο Κερκ είχε κάνει καριέρα ως υποτιθέμενος υπερασπιστής της «ελευθερίας του λόγου», ακρογωνιαίου λίθου της φιλελεύθερης κοινωνίας, ενώ χρησιμοποιούσε αυτή την ελευθερία του λόγου για να υπονομεύσει πρακτικά και ουσιαστικά τα δικαιώματα της ίδιας αυτής κοινωνίας.

 Πάνω από 50 διακεκριμένοι Ισραηλινοί δημιουργοί ντοκιμαντέρ κοινοποίησαν μια ανοιχτή επιστολή στην οποία εκφράζουν «βαθιά ντροπή» και « απελπισία» για τις ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα και δηλώνουν την υποστήριξή τους στο μποϊκοτάζ των ισραηλινών πολιτιστικών ιδρυμάτων από τη διεθνή κινηματογραφική κοινότητα. Η επιστολή των δημιουργών ντοκιμαντέρ, με ημερομηνία 15 Σεπτεμβρίου 2025 και υπογεγραμμένη από διεθνώς αναγνωρισμένους κινηματογραφιστές, δηλώνει ότι οι υπογράφοντες «υποστηρίζουν ολόψυχα το παγκόσμιο μποϊκοτάζ των κινηματογραφιστών εναντίον μας» και κατονομάζει τη «μαζική δολοφονία» και τη «γενοκτονία» που διέπραξε το ισραηλινό κράτος στη Γάζα.

Εθνική ηγεσία της Sinistra Anticapitalista: Η γενική απεργία αντιπροσωπεύει ένα πραγματικό άλμα προς τα εμπρός στην κινητοποίηση, με την εδραίωση ενός ευρύτατου μαζικού κινήματος που φέρνει στους δρόμους όχι μόνο τις μαχητικές δυνάμεις, αλλά και ένα πολύ πλατύτερο λαϊκό στρώμα. Οι προκλήσεις του μέλλοντος είναι: η μαζική διάσταση, η οργάνωση από τα κάτω, η ριζοσπαστικότητα του περιεχομένου. Ένα συντριπτικό κύμα, μια πολιτική και ηθική εξέγερση ενάντια σε μια γενοκτονία που συνεχίζεται εδώ και μήνες, εδώ και χρόνια, ενάντια σε κάθε άμεση ή έμμεση σύμπραξη που υποστηρίζει και εγγυάται αυτόν τον ατέλειωτο τρόμο, αλλά και μια εξέγερση ενάντια σε όλες τις αβεβαιότητες, τους φόβους, τον γραφειοκρατικό συντηρητισμό που χαρακτήριζαν τις παραδοσιακές συνδικαλιστικές δυνάμεις και τη μετριοπαθή αριστερά,