Sean Larson

Το 1923, η ώρα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος είχε σημάνει. Μέσα από τη νεαρή Δημοκρατία της Βαϊμάρης που βρισκόταν στο χείλος της ολοκληρωτικής κατάρρευσης, το πιο ισχυρό εργατικό κίνημα στον κόσμο προετοίμαζε την επανάσταση. Πέντε χρόνια νωρίτερα, ένα σαρωτικό κίνημα συμβουλίων εργατών και στρατιωτών είχε ανατρέψει τη γερμανική μοναρχία κατά την Επανάσταση του Νοέμβρη του 1918. Στο διάβα της, ένας επισφαλής ταξικός συμβιβασμός επιτεύχθηκε μεταξύ των σοσιαλδημοκρατικών συνδικάτων και των εκπροσώπων της γερμανικής βιομηχανίας, θεσμοθετώντας το οκτάωρο για τους εργάτες, την ίδια στιγμή που προστάτευε το γερμανικό κεφάλαιο από την απαλλοτρίωση και εξασφάλιζε το ρόλο του στη μετεπαναστατική κοινωνική τάξη.

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2023 13:48

Εργατικός Έλεγχος της Παραγωγής

Λέον Τρότσκι

Μπορούμε να φανταστούμε τον εργατικό έλεγχο της παραγωγής ως ένα σταθερό καθεστώς, όχι βέβαια αιώνιο, αλλά αρκετά μακράς διάρκειας; Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό είναι απαραίτητο να προσδιορίσουμε με μεγαλύτερη σαφήνεια την ταξική φύση αυτού του καθεστώτος. Ο έλεγχος βρίσκεται στα χέρια των εργατών. Αυτό σημαίνει: η ιδιοκτησία και το δικαίωμα διάθεσης παραμένουν στα χέρια των καπιταλιστών. Έτσι, το καθεστώς έχει αντιφατικό χαρακτήρα, παρουσιάζοντας ένα είδος οικονομικού μεσοδιαστήματος.

Taras Shevchuk

Βασικές προϋποθέσεις για τη νίκη, είναι μεταξύ άλλων: η εθνικοποίηση της οικονομίας στην υπηρεσία της άμυνας. Η οργάνωση της παραγωγής των όπλων και των υλικών που είναι απαραίτητα για τον πόλεμο. Ο εργατικός και λαϊκός έλεγχος της διανομής των προϊόντων. Ο εφοδιασμός των εργατών και του λαού με ό,τι είναι απαραίτητο για τον γενικό εξοπλισμό. Η εκπαίδευση και η κατάρτιση μπορούν να εξασφαλιστούν μόνο από τους εργάτες. Για να γίνει αυτό εφικτό, για να νικηθούν οι κατακτητές του Πούτιν στο εξωτερικό μέτωπο, είναι απαραίτητο να οικοδομηθεί μια δύναμη της εργατικής τάξης ανεξάρτητη από την ολιγαρχική εξουσία.

Martin Empson

Πριν από πεντακόσια περίπου χρόνια, το 1524-25, μια τεράστια εξέγερση σάρωσε την κεντρική Ευρώπη. Με επικεφαλής τους φτωχότερους και πιο καταπιεσμένους ανθρώπους της Γερμανίας, εκατοντάδες χιλιάδες ξεσηκώθηκαν και αμφισβήτησαν το ίδιο το φεουδαρχικό σύστημα. Ήταν η μεγαλύτερη εξέγερση απλών ανθρώπων που έλαβε χώρα στην Ευρώπη μετά την Αγγλική Εξέγερση του 1381, και δεν θα υπήρχε τίποτα άλλο παρόμοιας κλίμακας μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση του 1789.

Θ. Μαράκης

(επιμέλεια)

Γιατί αναγκάστηκαν να προχωρήσουν στην αποσταλινοποίηση και να καταγγείλουν την προσωπολατρία και τα εγκλήματα του Στάλιν; Για να σώσουν τα προνόμια της γραφειοκρατίας από το διαφαινόμενο κύμα δυσαρέσκειας των λαϊκών μαζών που εγκυμονούσε εκρήξεις τόσο στην ΕΣΣΔ, όσο και σε όλο το μπλοκ των ανατολικών χωρών!!!

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2023 22:29

Στη σκιά του Ολοκαυτώματος

Masha Gessen

Τα τελευταία δεκαεπτά χρόνια, η Γάζα ήταν μια υπερπυκνοκατοικημένη, φτωχή, περιφραγμένη με τείχη περιοχή, όπου μόνο ένα μικρό μέρος του πληθυσμού είχε το δικαίωμα να φύγει έστω και για λίγο – με άλλα λόγια, ένα γκέτο. Όχι σαν το εβραϊκό γκέτο στη Βενετία ή ένα γκέτο στο κέντρο της πόλης στην Αμερική, αλλά σαν ένα εβραϊκό γκέτο σε μια χώρα της Ανατολικής Ευρώπης που είχε καταληφθεί από τη ναζιστική Γερμανία… Πιθανώς, ο πιο ταιριαστός όρος «γκέτο» θα προκαλούσε πυρά για τη σύγκριση της δυσχερούς θέσης των πολιορκημένων κατοίκων της Γάζας με εκείνη των Εβραίων που βρίσκονται σε γκέτο. Θα μας έδινε επίσης τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει στη Γάζα τώρα. Το γκέτο εκκαθαρίζεται.

Gilbert Achcar

Από ισραηλινής πλευράς, οι προοπτικές κυμαίνονται πλέον μεταξύ του ακροδεξιού σιωνιστικού σεναρίου, το οποίο απαιτεί την προσάρτηση της Λωρίδας της Γάζας με την ανάπτυξη της αποικιοκρατίας των εποίκων εκεί, και του σεναρίου που επιβάλλει ο συσχετισμός δυνάμεων στην ηγεσία του σιωνιστικού κράτους, το οποίο μπορεί να παρομοιαστεί με την επανάληψη στη Λωρίδα της Γάζας της κατάστασης που επικρατεί στη Δυτική Όχθη.

Serhii Ishchenko

Ο τελευταίος γύρος της φρικτής αιματοχυσίας στο Ισραήλ/Παλαιστίνη μας αναγκάζει να θυμηθούμε όχι μόνο τη θλιβερή μοίρα αυτής της ταραγμένης περιοχής, αλλά και την εβραϊκή ιστορία. Σήμερα, ό,τι σχετίζεται με τον εβραϊσμό και το παρελθόν του «μονοπωλείται» από το κράτος του Ισραήλ. Αλλά αυτό δεν συνέβαινε πάντοτε. Στην Ανατολική Ευρώπη, υπήρχαν εναλλακτικές λύσεις στο σιωνιστικό σχέδιο της «συγκέντρωσης όλων των Εβραίων στην Παλαιστίνη» που ήταν αρκετά ισχυρές για να το ανταγωνιστούν. Αυτή με τη μεγαλύτερη επιρροή ήταν η Μπουντ, ένα εβραϊκό εθνικό κίνημα που, όπως και πολλά άλλα εθνικά κινήματα στην Ανατολική Ευρώπη (ουκρανικά, πολωνικά, γεωργιανά και άλλα), είχε σοσιαλιστικό προσανατολισμό και δεν έβλεπε την εθνική απελευθέρωση ως ξεχωριστή από την κοινωνική απελευθέρωση.

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2023 11:25

Παλαιστίνη: μια εισαγωγή

Brian Bean

Sherry Wolf

Shireen Akram-Boshar

Η όλη έννοια της λύσης των δύο κρατών είναι μια απαρχαιωμένη ιδέα που οι πολιτικοί των Ηνωμένων Πολιτειών αρέσκονται να διακινούν επειδή υποστηρίζουν σθεναρά το Ισραήλ και θέλουν να προσποιούνται ότι νοιάζονται για μια απατηλή εικόνα ενός παλαιστινιακού κράτους που θα προκύψει χωρίς καμία αλλαγή του ρατσιστικού, αποικιοκρατικού πυρήνα του Ισραήλ. Είναι καθαρή φαντασίωση, εφαρμοζόμενη με κυνικό τρόπο. Νομίζω ότι πρέπει να επαναδιατυπώσουμε την όλη «συζήτηση» για δύο κράτη ή ένα, αρκετά μαχητικά και αιχμηρά.

Ibrahim Bechrouri

Η εξέγερση αυτή διήρκεσε λίγο περισσότερο από μία εβδομάδα, αλλά ήταν μοναδική ως προς την έντασή της. Οι διαδηλωτές κατέλαβαν με επιτυχία τους δρόμους και αντιμετώπισαν την αστυνομία για αρκετή ώρα, αναγκάζοντάς την να υποχωρήσει και να αποσυρθεί πολλές φορές. Κατάφεραν επίσης να ελέγξουν τη διαδικτυακή αφήγηση και κέρδισαν μεγάλη υποστήριξη παρουσιάζοντας μια εορταστική προσέγγιση της επαναστατικής βίας. Αυτές οι εξεγέρσεις ήταν επίσης πολύ πιο εκτεταμένες από την εξέγερση του 2005, που διήρκεσε τρεις εβδομάδες.

Με το που άρχισε το νέο μεσανατολικό μακελειό, η ρετσινιά του αντισημίτη, που οι υποστηρικτές του Ισραήλ κολλούσαν με τόση ευκολία σε όποιους τολμούσαν να επικρίνουν τις πολιτικές του, αναβαθμίστηκε και αντικαταστάθηκε από την... ποινικοποίηση, τη λογοκρισία και τις κάθε λογής διώξεις ακόμα και αυτών που τολμούν να δηλώσουν αλληλέγγυοι των Παλαιστινίων. Όμως, το πιο σκανδαλώδες και σοκαριστικό είναι ότι στις πιο πολλές περιπτώσεις, αυτοί οι νεόκοποι πολέμιοι του αντισημιτισμού είναι οι ίδιοι πατενταρισμένοι και πασίγνωστοι ρατσιστές και...αντισημίτες ! Αν και « παράδοξο », το φαινόμενο είναι αρκούντως επικίνδυνο

Σελίδα 6 από 349