Σε αυτή τη συνέντευξη, η Μαριάμ Ναμάζι υποστηρίζει ότι η κεντρική σύγκρουση στο Ιράν δεν είναι ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων μεταξύ κρατών, αλλά ένας κοινωνικός αγώνας μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας και της ιρανικής κοινωνίας. Τοποθετεί τις διαδηλώσεις του 2025–2026 στο πλαίσιο πολλών δεκαετιών εξεγέρσεων και υπογραμμίζει τον ρόλο του κινήματος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», των εργατικών αγώνων και του φοιτητικού ακτιβισμού. Η Ναμάζι επικρίνει τόσο τα τμήματα της δυτικής Αριστεράς που απορρίπτουν τις διαδηλώσεις ως χειραγωγούμενες από το εξωτερικό, όσο και τις φιλοπόλεμες φωνές που παρουσιάζουν τη στρατιωτική κλιμάκωση ως απελευθέρωση. Συνολικά, η συνέντευξη παρουσιάζει την ιρανική εξέγερση ως έναν αγώνα με κοινωνικές ρίζες για δημοκρατικές ελευθερίες και ισότητα, του οποίου η έκβαση θα εξαρτηθεί τελικά από τις εσωτερικές δυναμικές της ιρανικής κοινωνίας και όχι από εξωτερικές γεωπολιτικές επεμβάσεις.

«Ο αυτοπαγιδευμένος Τραμπ», ότι ο Τραμπ πέφτει στην παγίδα που ο ίδιος έχει στήσει, είναι πλέον μια διαπίστωση που συμμερίζονται σχεδόν όλα τα στοιχειωδώς σοβαρά ΜΜΕ. Όπως άλλωστε έχει πια γίνει σχεδόν κοινός τόπος ότι τα αδιέξοδα του Τραμπ οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην αντίσταση και τακτική ευφυΐα «που δεν είχαν προβλεφθεί» του καθεστώτος της Τεχεράνης. Ωστόσο, πολύ λίγη προσοχή δίδεται στα όλο και πιο μεγάλα και άλυτα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πόλεμος του Τραμπ κατά του Ιράν μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσα στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα του, και κυρίως στο εσωτερικό του ίδιου του Λευκού Οίκου!

Ο Τράμπ θέλει να δείξει στους διαφωνούντες ότι πρόκειται για ένα πόλεμο, όχι μόνο ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, αλλά ένας πόλεμος όλων ενάντια στο Ιράν, αυτό είναι το πρώτο. Αυτό θα του επιτρέψει τη νομιμοποίηση στα μάτια, του αντίθετου με την επέμβαση στο Ιράν λαού των ΗΠΑ την ανάγκη του πολέμου. Μη ξεχνάμε ότι κέρδισε τις εκλογές και με το χαρτί του ειρηνοποιού. Ο λαός των ΗΠΑ δεν είδε κανένα καλό γι αυτόν αποτέλεσμα ή όφελος από τις συνεχείς επεμβάσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ανά τον πλανήτη. Για παράδειγμα ο πόλεμος στο Ιράκ στοίχησε 2 τρις $ και πολλές ζωές.

Gilbert Achcar

Μέσα από μια αξιοσημείωτη ιστορική σύμπτωση, το όνομα του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ μπορεί εύκολα να συντομευθεί σε «Don», που ισοδυναμεί με τους τίτλους «Sir» ή «Lord» και χρησιμοποιούνταν ιστορικά στη Σικελία για να προσδιορίσει ισχυρούς γαιοκτήμονες, ενώ αργότερα χρησιμοποιήθηκε για τους αρχηγούς της Μαφίας. Ο τίτλος αυτός έγινε ευρέως γνωστός στις Ηνωμένες Πολιτείες και παγκοσμίως χάρη στη σειρά ταινιών του Φράνσις Φορντ Κόπολα Ο Νονός, με τους Μάρλον Μπράντο και Ρόμπερτ Ντε Νίρο να υποδύονται τον ρόλο του Ντον Κορλεόνε. Το γεγονός είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ κινείται στην παγκόσμια πολιτική σκηνή μοιάζει πολύ με τη συμπεριφορά ενός μαφιόζου στην παγκόσμια αρένα. Παραθέτω μερικές από τις μεθόδους της Μαφίας που εφαρμόζει ο Ντον Τραμπ στη διεθνή σκηνή:

Héctor Sierra

Ο Κιρ Στάρμερ έχει εξαντλήσει τις δυνάμεις του σε λιγότερο από δύο χρόνια στη Ντάουνινγκ Στριτ – και ενδέχεται να αποχωρήσει σε λιγότερο από δύο μήνες. Το Εργατικό Κόμμα αναμένεται να υποστεί ταπεινωτική ήττα στις τοπικές εκλογές της Αγγλίας και στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Σκωτίας και της Ουαλίας τον Μάιο. Αν αναγκαστεί να παραιτηθεί, ο Στάρμερ θα είναι ο πέμπτος πρωθυπουργός που αποχωρεί σε λιγότερο από δέκα χρόνια χωρίς να έχει ολοκληρώσει ολόκληρη τη θητεία του. Η πτώση του αποτελεί μέρος μιας βαθύτερης αποσύνθεσης του δικομματικού συστήματος στη Βρετανία.

Η επαναστατική αριστερά, η αντισταλινική, η αληθινά μαρξιστική, αυτή που απαίτησε την απελευθέρωση των κρατουμένων της 11ης Ιουλίου, πρέπει να υψώσει τη φωνή της ενάντια στον κλοιό του Τραμπ, να καταγγείλει τη συνενοχή των «εθνικιστικών» κυβερνήσεων που είναι υποταγμένες στην Ουάσινγκτον και να καταστήσει απολύτως σαφές στους οπαδούς της ότι δεν είναι η κουβανική κυβέρνηση που υπερασπίζεται την εργατική τάξη· ότι τα συνθήματα του Ντίαζ-Κανέλ προέρχονται από το φόβο του ότι θα απομακρυνθεί από τη θέση του από τον ίδιο τον Ραούλ Κάστρο· ότι τα πάντα στην Κούβα μπορεί να καταρρεύσουν και ότι είναι πλέον άμεση ανάγκη να βγούμε στους δρόμους της Αμερικής και του κόσμου, τόσο για να απαιτήσουμε να σταματήσει η ιμπεριαλιστική τρομοκρατία, όσο και για να πάψουν οι λατινοαμερικανικές κυβερνήσεις να είναι τόσο δειλές και ο Ντίαζ-Κανέλ να απομακρυνθεί από την εξουσία, όχι πια περιμένοντας έναν νέο Κάστρο, όποιο και αν είναι το επώνυμό του, αλλά για να αναλάβει η εργατική τάξη. Διαφορετικά, δεν θα υπάρχει χρόνος για την Κούβα.

Για πρώτη φορά στην Ευρώπη μετά τη ναζιστική Γερμανία, ένα ξένο έδαφος προσαρτήθηκε ανοιχτά. Ο κόσμος γνώρισε πολλές συγκρούσεις, αλλά οι προσαρτήσεις μετά το 1945 είναι εξαιρετικά σπάνιες. Μία από τις λίγες γνωστές εξαιρέσεις είναι το Ισραήλ, με την προσάρτηση των Υψωμάτων του Γκολάν και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Η ατιμωρησία της Ρωσίας ενθαρρύνει το Ισραήλ να προχωρήσει σε προσάρτηση της Δυτικής Όχθης, της Λωρίδας της Γάζας, την επέκταση των προσαρτήσεων στη Συρία και να διεκδικήσει και νέα εδάφη στο Λίβανο. Εάν η Ρωσία κερδίσει διεθνή αναγνώριση για τις προσαρτήσεις της, θα γίνει το «πρότυπο» και για άλλους και θα βυθίσει τον κόσμο σε μια νέα εποχή κατακτήσεων και χάους.

Εύλογα η τραγική κατάληξη της εκπαιδευτικού, Σοφίας Χρηστίδου, να γίνει αφορμή χιλιάδες εκπαιδευτικοί από όλη τη χώρα να εκφράσουν την οργή και την απογοήτευσή τους για όσα διαδραματίζονται στο δημόσιο σχολείο, για τη χρόνια απαξίωση και συκοφάντησή τους, την αίσθηση της ματαίωσης του ρόλου τους και τη συνεχώς κλιμακούμενη έκθεση στη δημόσια κριτική και παρέμβαση. Ο εξευτελισμός και η απαξίωση ξεκινά από το ίδιο το κράτος και τις κυβερνήσεις του, αμοίβοντάς τους με τους πλέον εξευτελιστικούς μισθούς: οι σημερινοί εκπαιδευτικοί, με 4-5ετείς προπτυχιακές σπουδές, ξένες γλώσσες, δεύτερα πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, χιλιάδες ώρες αυτομόρφωσης και επιμόρφωσης...

Γράφει ο Yasmani Castro, Κουβανός σκηνοθέτης και ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αφρικανική καταγωγή.

Αυτό που συνέβη χθες το βράδυ στο Μορόν είναι μια απόδειξη ότι ο λαός έχει κουραστεί από τα συνθήματα και το μόνο που του απομένει για να αντισταθεί είναι το σώμα και η φωνή του. Δεν πρόκειται για πράξεις βανδαλισμού, όπως τις περιγράφει ο επίσημος Τύπος, αλλά για πολιτική ανυπακοή. Όταν τα ίδια γεγονότα συμβαίνουν σε οποιαδήποτε δεξιά χώρα, η ρητορική της κυβέρνησης, που ενισχύεται από τα μέσα ενημέρωσης, λέει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Γιατί εκεί έξω ναι και εδώ όχι;

Αυτή η συνέντευξη με τον Σάμιουελ Φάρμπερ για την τραγική κατάσταση στην Κούβα πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την έναρξη του εγκληματικού πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν και στο ευρύτερο πλαίσιο των αυξανόμενων αντιμεταναστευτικών κυβερνητικών μέτρων και των ιμπεριαλιστικών επιθέσεων των ΗΠΑ στο εξωτερικό.

Ο Samuel Farber γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κούβα. Είναι βετεράνος σοσιαλιστής και συγγραφέας πολυάριθμων έργων για την Κούβα, μεταξύ των οποίων το «Η Κούβα μετά την Επανάσταση του 1959: Μια κριτική αξιολόγηση» (Haymarket Books, 2011). Έχει δημοσιεύσει πολυάριθμα βιβλία και άρθρα σχετικά με την Κούβα, καθώς και για την αμερικανική πολιτική και τη Ρωσική Επανάσταση. Είναι συνταξιούχος καθηγητής του City University of New York (CUNY) και κατοικεί σε αυτήν τη πόλη.