Εργαζόμενοι από συνδικάτα επικεφαλής κινητοποιήσεων κατά της ICE στη Μινεσότα, ΗΠΑ, 23 Ιανουαρίου 2026. (Brad Sigal / Labor Notes)
Luca Tavan
Ruby Healer
Οι εργαζόμενοι στις ΗΠΑ σταμάτησαν κάθε δραστηριότητα για να εμποδίσουν την ICE
Στις 23 Ιανουαρίου, ο καθηγητής αγγλικών Τζον Ρέους στάθηκε στους δρόμους της Μινεάπολης, με θερμοκρασία -30 °C, και εξήγησε γιατί απεργούσε:
«Στη μέση του μαθήματός μου... ένας μαθητής μου έστειλε μήνυμα και μου είπε: “Η ICE είναι έξω από το σπίτι μου αυτή τη στιγμή, τι να κάνω;”... Ευτυχώς, οι γείτονές του ήταν έξω από το σπίτι του και έδιωξαν την ICE από τη γειτονιά τους. Οι πράκτορες περιπολούσαν γύρω από το σπιτικό του όλο το πρωί. Αυτή είναι η τελευταία μας επιλογή, πρέπει να το σταματήσουμε, και γι’ αυτό καλώ όλους τους εκπαιδευτικούς σε αυτή τη πολιτεία, σε αυτή τη χώρα, να το σταματήσουν, μαζί με τη Μινεάπολη και το Σεντ Πωλ... γιατί αν δεν το σταματήσουμε, η πόλη σας θα είναι η επόμενη».
Ο Ρέους είναι ένας από τους πολλούς κατοίκους της Μινεσότα που έχουν βάλει ένα όριο και δεν είναι πλέον διατεθειμένοι να δεχτούν την εκστρατεία τρόμου της κυβέρνησης Τραμπ εναντίον των μεταναστών, των εργαζομένων και όσων τολμούν να αμφισβητήσουν την εκστρατεία τρόμου της κυβέρνησης.
Οι απεργίες σε ολόκληρη την πόλη δεν είναι κάτι συνηθισμένο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για να βρούμε ένα προηγούμενο για την απεργία της Μινεάπολης, πρέπει να πάμε πίσω σχεδόν έναν αιώνα, στη δεκαετία του 1940. Αλλά αυτό έγινε στις 23 Ιανουαρίου. Οι δάσκαλοι και οι εργαζόμενοι στο αεροδρόμιο αποχώρησαν από τις θέσεις τους. Τα κυβερνητικά γραφεία και τα τηλεφωνικά κέντρα έκλεισαν ουσιαστικά. Οι επιχειρήσεις και οι δημόσιοι φορείς έκλεισαν σε ολόκληρη την πόλη, καθώς οι εργαζόμενοι τους διαδήλωναν στους δρόμους.
Οι τακτικές του Τραμπ για να προκαλέσει σοκ και δέος με την ICE είχαν ως στόχο να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να τον υποτάξουν, κάνοντάς τον να πιστέψει ότι η αντίσταση είναι αδύνατη. Αντίθετα όμως, προκάλεσαν μια ευρεία ριζοσπαστικοποίηση και μια γενικευμένη αποφασιστικότητα για αντίσταση. Όταν ο Άλεξ Πρέτι δολοφονήθηκε μια μέρα αργότερα –εκτελέστηκε μέρα μεσημέρι από πράκτορες της ICE αφού προσπάθησε να υπερασπιστεί έναν συνδιαδηλωτή– αυτή η αποφασιστικότητα έγινε ακόμα πιο ισχυρή.
Ο θάνατος του Πρέτι ακολούθησε αυτόν της Ρενέ Γκουντ, μιας γυναίκας από τη Μινεσότα που δολοφονήθηκε στο αυτοκίνητό της από πράκτορες της ICE, και άλλων έξι που δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια της έφοδος της ICE σε πόλεις των ΗΠΑ. Η τελευταία πράξη του Πρέτι ήταν μια πράξη ανυπακοής. Οι κάτοικοι της Μινεσότα τον τιμούν εξαπλώνοντάς την εξέγερση.
Στις 28 Ιανουαρίου, μπροστά από το Δημαρχείο της Μινεάπολης, ο πρόεδρος της Ένωσης Σομαλών Φοιτητών, Νταχίρ Μουνιέ, ανακοίνωσε τον σχεδιασμό μιας νέας απεργίας για τις 30 Ιανουαρίου. Αυτή τη φορά, οι διοργανωτές κάλεσαν σε συμμετοχή σε εθνικό επίπεδο.
«Ήθελαν να μας εκφοβίσουν και να σπείρουν τον φόβο στις καρδιές μας, αλλά αυτό δεν θα πετύχει», ανέφερε ο Μουνιέ στους New York Times. «Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο επιστρέφουμε... Ο μόνος τρόπος για να αντισταθούμε πραγματικά είναι να επεκτείνουμε και να διευρύνουμε το κίνημα διακοπής των εργασιών της περασμένης Παρασκευής».
Το κίνημα έχει σαφώς αποκτήσει εθνική διάσταση. Χιλιάδες μαθητές γυμνασίου και λυκείου πραγματοποίησαν διαδηλώσεις από το Λος Άντζελες έως το Ώστιν και τη Νέα Υόρκη. Μια μαθήτρια γυμνασίου που οργάνωσε διαδήλωση στο σχολείο της στο Νιου Χάμσαϊρ ανέφερε στο Vermont Public:
«Νόμιζα ότι η φωνή μου δεν θα είχε καμία σημασία. Νόμιζα ότι ίσως θα συμμετείχαν δέκα άτομα. Η φωνή σου έχει σημασία. Έχεις επιρροή. Αρκεί μια μικρή σπίθα και θα ανάψει η φωτιά»
Ολόκληρες σχολικές περιφέρειες στο Κολοράντο έκλεισαν λόγω του αριθμού των εκπαιδευτικών που αρνήθηκαν να εργαστούν. Στο Πόρτλαντ, όλα, από εστιατόρια μέχρι καταστήματα κατοικίδιων ζώων, ήταν κλειστά.
Αυτό το απίστευτο κύμα αλληλεγγύης προς τους μετανάστες έχει επιφέρει στον Τραμπ τη μεγαλύτερη ήττα του μετά τις εκλογές του 2024. Ο Γκρεγκ Μποβίνο, ο σκληρός διοικητής της επιχείρησης στη Μινεσότα, υποβιβάστηκε και αντιμετωπίζει πιθανή συνταξιοδότηση. Ο πυρήνας της ομάδας του, που αποτελείται από ακροδεξιούς αξιωματικούς μετανάστευσης, μεταφέρθηκε εκτός πολιτείας. Συγκλονισμένοι από την αντίδραση, ακόμη και ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι ζητούν την παραίτηση της Κρίστι Νοέμ, υπουργού Εσωτερικής Ασφάλειας. Μια προγραμματισμένη επίθεση της ICE στο Μέιν εγκαταλείφθηκε εντελώς.
Η μαζική εξέγερση έφερε επίσης στο φως την πλάνη της φιλελεύθερης πολιτικής ταυτότητας: οι υποτιθέμενοι «προνομιούχοι» εργαζόμενοι που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ ενσάρκωσαν το διαχρονικό σύνθημα του εργατικού κινήματος: η προσβολή ενός είναι προσβολή όλων. Έβαλαν τον εαυτό τους στην πρώτη γραμμή και κινητοποιήθηκαν σε εξαιρετικά μεγάλο αριθμό για λογαριασμό και στο πλευρό των πιο περιθωριοποιημένων.
Αν και ο αγώνας ενάντια στην ICE και την ευρύτερη αυταρχική ατζέντα του Τραμπ θα είναι μακρύς, τα γεγονότα στη Μινεάπολη αποτελούν ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός για την λαϊκή αντίσταση. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στην σθεναρή αποφασιστικότητα των διαδηλώσεων. Οφείλεται στο γεγονός ότι, αναζητώντας έναν τρόπο αντίστασης, ανακάλυψαν εκ νέου το μεγαλύτερο όπλο που διαθέτει η πλευρά μας: τη μαζική απεργία.
Ο κόσμος της εργατικής τάξης έδειξε μια δύναμη που δεν είχε αξιοποιηθεί αρκετά τις τελευταίες δεκαετίες: την ικανότητά του να σταματήσει να δουλεύει και να παραλύσει την κοινότητα.
Την εβδομάδα πριν από την απεργία της 23ης Ιανουαρίου, οι ταχυδρομικοί υπάλληλοι είχαν ήδη ξεκινήσει επιτυχημένες διαμαρτυρίες για να διώξουν την ICE από τις εγκαταστάσεις τους. Η Ένωση Ταχυδρόμων στο Πεννόκ της Μινεάπολης ανέφερε ότι οι πράκτορες χρησιμοποιούσαν τους χώρους στάθμευσης των ταχυδρομείων ως σημεία συγκέντρωσης για επιδρομές της υπηρεσίας μετανάστευσης καθ’ όλη τη διάρκεια του Δεκεμβρίου. Οι κρατικοί εργοδότες συνεργάστηκαν με την ICE και τους επέτρεψαν να λειτουργούν σε εγκαταστάσεις των ταχυδρομείων, σε σχολικούς χώρους και σε σημεία διέλευσης. Εκτιμάται ότι 2.000 άτομα έχουν απελαθεί μέσω του Διεθνούς Αεροδρομίου Μινεάπολις-Σεντ Πωλ, με τη συγκατάθεση των εργοδοτών και των διοικητικών υπαλλήλων.
Οι εργοδότες μπορεί να συμβουλεύουν τους εργαζόμενους να συνεργάζονται με τους πράκτορες της ICE, αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί όταν οι εργαζόμενοι δεν συμμορφώνονται. Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι έχουν αρχίσει απλά να παραβαίνουν τις εντολές, αρνούμενοι να εξυπηρετήσουν τους πράκτορες της ICE σε ξενοδοχεία, διώχνοντάς τους από τα σούπερ μάρκετ και απαγορεύοντάς τους την είσοδο σε σχολεία.
Ο Χάμσα Χουσσεΐν, Σομαλός οδηγός Uber και συνδικαλιστής, είπε στο Labor Notes ότι τον προσέγγισαν πράκτορες της ICE στο ταξί του, ενώ περίμενε να παραλάβει επιβάτες από το αεροδρόμιο:
«Σε ρωτούν: “Είσαι πολίτης;” Αν απαντήσεις: “Ναι, είμαι πολίτης”, σε ρωτούν: “Πού γεννήθηκες;” Και αυτή είναι παράνομη ερώτηση. Είμαι εδώ σχεδόν 17 χρόνια. Επομένως, δεν φοβάμαι να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου».
Ο Χουσσεΐν είπε ότι το 2022, η οργανωτική επιτροπή της Διεθνούς Ένωσης Υπαλλήλων Υπηρεσιών (Service Employees International Union) αριθμούσε μερικές εκατοντάδες μέλη. Σήμερα έχει 3.000 μέλη. «Όταν βλέπουν τι κάνει το συνδικάτο, γεμίζουν ενέργεια και αποκτούν αυτοπεποίθηση».
Καθώς εξελίσσεται η εθνική αναστολή εργασίας, ένας αυξανόμενος αριθμός εργαζομένων στρέφεται προς τη δική του δύναμη για να αντιμετωπίσει τον Τραμπ. Η Μινεάπολη έδειξε, σε πραγματικό χρόνο και σε θεαματική κλίμακα, όχι μόνο ποιος έχει τη δύναμη να νικήσει τον Τραμπ, αλλά και ποιος είναι πραγματικά κατάλληλος να κυβερνήσει αυτόν τον κόσμο.
Δεν είναι οι καπιταλιστές που υποκλίνονται στον Τραμπ, ούτε οι δημοκρατικοί πολιτικοί που ανησυχούν περισσότερο για τις μαζικές κινητοποιήσεις παρά για την αυθαιρεσία της ICE, ούτε οι γραφειοκράτες που εργάζονται με την ψευδαίσθηση ότι το σύστημα μπορεί να βελτιωθεί. Είναι η εργατική τάξη, τα εκατομμύρια των ανδρών και γυναικών που έχουν επιλέξει, ενάντια στον φασιστικό τρόμο, να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να αντισταθούν στην ένοπλη δύναμη του κράτους.
Ενστικτωδώς, έχουν αξιοποιήσει τη δύναμη που έχουν, αλλά συχνά δεν συνειδητοποιούν: τη δύναμη να σταματήσουν την οικονομία. Με αυτόν τον τρόπο, έχουν δείξει ότι όλα όσα συμβαίνουν και όλα όσα χρειαζόμαστε σχεδιάζονται, παράγονται και μεταφέρονται από τους εργαζόμενους. Πολιτικοί, τραμπούκοι της ICE, αφεντικά: οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται κανέναν απ’ αυτούς. Αυτή είναι η καρδιά και η ψυχή του σοσιαλισμού: οι εργαζόμενοι να στέκονται ενωμένοι για να διακηρύξουν την κοινή τους ανθρωπιά ενάντια στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού.
Πώς έγινε αυτό;
Πρώτον, η αντίσταση ενάντια στην ICE έχει τροφοδοτηθεί από μια τολμηρή μειοψηφία που είναι πρόθυμη να αναλάβει τους κινδύνους που συνεπάγεται η αντίσταση στο κράτος. Καθώς ο τρόμος της ICE εξαπλώθηκε από πόλη σε πόλη, γρήγορα ακολούθησαν δίκτυα άμεσης αντίδρασης που παρακολουθούν και παρεμποδίζουν τις επιχειρήσεις της ICE, από το Λος Άντζελες μέχρι τη Νέο Υόρκη και το Σικάγο.
Στη Μινεάπολη, αυτή η αντίσταση ήταν ιδιαίτερα έντονη. Την απαιτούσε η κλίμακα της επίθεσης του Τραμπ: η πόλη κατακλύστηκε από 3.000 πράκτορες της ICE, οι οποίοι ουσιαστικά την κατέλαβαν. Οι κάτοικοι το παρομοίασαν με ξένη κατοχή. Οι μετανάστες εργαζόμενοι αναγκάστηκαν να μείνουν στο σπίτι και να παραιτηθούν από τους μισθούς τους για να αποφύγουν τη σύλληψη. Οι οικογένειές τους επιβιώνουν χάρη στις παραδόσεις τροφίμων που συντονίζονται από τις τοπικές συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η Μινεάπολη υπήρξε εδώ και καιρό τόπος έντονης και αποφασιστικής οργάνωσης. Ήταν το επίκεντρο του κινήματος Black Lives Matter το 2020 – ο Άλεξ Πρέτι και η Ρενέ Γκουντ δολοφονήθηκαν και οι δύο σε απόσταση μικρότερη του ενός μιλίου από το σημείο όπου ο Τζορτζ Φλόιντ δολοφονήθηκε από έναν ρατσιστή αστυνομικό το 2020. Αυτοί οι αγώνες του παρελθόντος έχουν αφήσει μια κληρονομιά. Τα δίκτυα ακτιβιστών που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων Black Lives Matter έχουν επιβιώσει. Ωστόσο, η βία της δεύτερη θητείας του Τραμπ έχει προσελκύσει χιλιάδες ακόμη οργανωτές. Από την αρχή της αφηνιασμένης δράσης της ICE, τουλάχιστον 65.000 άτομα έχουν παρακολουθήσει εκπαίδευση κατά της ICE.
Η δυναμική αυτής της προσπάθειας ένωσε τεράστια τμήματα της πόλης ενάντια στην κατοχή της ICE. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η έκκληση για κλιμάκωση του αγώνα με το σύνθημα «όχι δουλειά, όχι σχολείο, όχι ψώνια», που αρχικά προωθήθηκε από εκκλησιαστικές και κοινοτικές ομάδες, έγινε πραγματικότητα στις 23 Ιανουαρίου.
Η έκρηξη άσκησε πίεση στους ηγέτες των συνδικάτων, οι οποίοι μέχρι τώρα είχαν παραμείνει υποχωρητικοί απέναντι στις επιθέσεις του Τραμπ, να αναλάβουν δράση και να υποστηρίξουν την κινητοποίηση. Στις 23 Ιανουαρίου, μέλη και υποστηρικτές της SEIU, της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Δασκάλων και των Εργαζομένων στις Επικοινωνίες της Αμερικής γέμισαν σχεδόν όλες τις 20.000 θέσεις του γηπέδου στη Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Η εθνική συνδικαλιστική ομοσπονδία AFL-CIO στη Μινεσότα αναγκάστηκε να εκδώσει ανακοίνωση με την οποία υποστήριζε τις διαδηλώσεις.
Αυτή η διαδικασία μοιάζει με τις εξελίξεις στην Ιταλία πέρυσι, όταν ο αποφασιστικός ακτιβισμός στον χώρο εργασίας ανάγκασε τους ηγέτες της κύριας συνδικαλιστικής ομοσπονδίας να υποστηρίξουν μια μαζική απεργία αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη. Η πολιτική γενική απεργία επανέρχεται στην ατζέντα.
Σε έναν κόσμο ακροδεξιού αυταρχισμού, αυτοκρατορικής επιθετικότητας και επιθέσεων κατά του βιοτικού επιπέδου, οι εργαζόμενοι αρχίζουν να αντιδρούν. Όλοι οι θεσμοί που ισχυρίζονται ότι υποστηρίζουν τη δημοκρατία ή ότι λειτουργούν ως προπύργιο κατά του αυταρχισμού έχουν καταρρεύσει.
Το μόνο αποτελεσματικό προπύργιο είναι η οργανωμένη εργατική τάξη. Το 1848, ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ένγκελς έγραψαν ότι, σε όλη την ιστορία, η ταξική πάλη «συνεχιζόταν αδιάκοπα, άλλοτε καλυμμένη, άλλοτε εμφανής». Για πολύ καιρό, η δύναμη των εργαζομένων παρέμενε καλυμμένη και η ένταση στο επίκεντρο της κοινωνίας αόρατη. Όμως, η βαρβαρότητα του καπιταλισμού αρχίζει να την φέρνει ξανά στο φως. Η Μινεάπολη σχεδιάζει τις γραμμές μάχης. Εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να την ακολουθήσουμε.
Μετάφραση: elaliberta.gr
Luca Tavan and Ruby Healer, “US workers shut down everything to stop ICE”, Red Flag, 1 Φεβρουαρίου 2026, https://redflag.org.au/article/us-workers-shut-down-everything-to-stop-ice/.