Η Melat Kiros, μέλος των DSA, σε ομιλία της μόλις κέρδισε το χρίσμα των Δημοκρατικών στις 30 Ιουνίου 2026, στο Ντένβερ. Η Melat Kiros κέρδισε την έδρα για το Κογκρέσο στο Κολοράντο.
Οι Δημοκρατικοί κατέκτησαν και τα δύο Σώματα του Κογκρέσου, ανέτρεψαν την πολιτική ισορροπία στο Τέξας και είδαν τους DSA (Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής / Democratic Socialists of America) να στέλνουν πέντε νέα μέλη στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αριθμό ρεκόρ. Οι ενδιάμεσες εκλογές σηματοδότησαν την αρχή μιας «μετα-Τραμπ» εποχής, αλλά οι Δημοκρατικοί δεν έχουν καμία απάντηση στην κρίση που οδήγησε σε αυτό το σημείο.
Madeleine Freeman
Ο Τραμπ έχασε τις ενδιάμεσες εκλογές, αλλά ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο, την ICE και τη λιτότητα συνεχίζεται
Μόλις στα μισά της εκλογικής νύχτας της Τρίτης, ο Τραμπ έγραψε στο Truth Social για να αναγνωρίσει την καταστροφική επίδοση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις ενδιάμεσες εκλογές: «Δεν ήμουν υποψήφιος και αν ήμουν, θα είχαμε κερδίσει ΜΕ ΣΑΡΩΤΙΚΗ ΝΙΚΗ! Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας για το θέμα αυτό». Η ειρωνεία, φυσικά, είναι ότι ο Τραμπ ικέτευε τους ψηφοφόρους επί μήνες κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας να ψηφίσουν σαν να ήταν ο ίδιος υποψήφιος – και αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημα. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Τραμπ παραδέχτηκε την ήττα του κόμματός του πριν ακόμη ανακοινωθούν επίσημα τα αποτελέσματα σε πολλές εκλογικές αναμετρήσεις και συμφώνησε να αποδεχτεί τα αποτελέσματα λίγο αργότερα, είναι αποκαλυπτικό. Το «μπλε τσουνάμι» του Δημοκρατικού Κόμματος –που κατέκτησε άνετα και τα δύο σώματα του Κογκρέσου– έχει ταράξει το πολιτικό τοπίο σε διάφορα επίπεδα. Πάνω απ’ όλα, αποτελεί μια ηχηρή απόρριψη του Τραμπ, ο οποίος έφτασε στην ημέρα των εκλογών στην πιο αδύναμη στιγμή των δύο θητειών του.
Οι εκλογές έδειξαν ότι το «τραμπικό» όραμα για την ανάκαμψη των Ηνωμένων Πολιτειών από την ιμπεριαλιστική παρακμή τους δεν κατάφερε να κερδίσει πλειοψηφική υποστήριξη στις εκλογές – αν ποτέ την είχε εξασφαλίσει. Αυτές οι εκλογές αποτέλεσαν μια απόρριψη του ιμπεριαλιστικού πολέμου, των φορολογικών ελαφρύνσεων για τους δισεκατομμυριούχους και των οικονομικών δυσκολιών για τους εργαζόμενους, των βίαιων αντιμεταναστευτικών πολιτικών και της ICE, της γενοκτονίας, καθώς και των βοναπαρτιστικών ελιγμών για την επιβολή της ατζέντας του προέδρου. Το Δημοκρατικό Κόμμα σημείωσε μεγάλη νίκη ως αποτέλεσμα αυτής της δυσαρέσκειας, αλλά εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μια βαθιά κρίση ταυτότητας και παραμένει εξαιρετικά αντιδημοφιλές. Οι Δημοκρατικοί μπορεί να κέρδισαν λίγο χρόνο για τον εαυτό τους και για το δικομματικό καθεστώς, αλλά βρισκόμαστε μπροστά σε ένα περίπλοκο πολιτικό σενάριο, στο οποίο οι προσδοκίες μιας πολιτικοποιημένης εργατικής τάξης από τα κάτω θα συγκρουστούν με ένα καθεστώς που παραπαίει από τα πάνω.
Μια πολιτική ανατροπή που δεν έχει ξαναγίνει εδώ και δεκαετίες
Για μια φορά, οι δημοσκοπήσεις δεν έπεσαν έξω. Τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, το Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισε συνολικά επτά έδρες στη Γερουσία και 25 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Οι Δημοκρατικοί θα ελέγχουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων με 228 έδρες, ένα προβάδισμα που δεν είχε παρατηρηθεί από την πρώτη θητεία του Μπαράκ Ομπάμα. Τώρα έχουν σαφές προβάδισμα στη Γερουσία, με 54 έδρες. Η τελευταία φορά που έλεγχαν και τα δύο σώματα ήταν μετά τις εκλογές του 2020. Κέρδισαν επίσης τον έλεγχο των πολιτειακών και τοπικών κυβερνήσεων στις εκλογές για κυβερνήτες και δημάρχους. Από το Οχάιο μέχρι την Αϊόβα και το Κάνσας, οι Δημοκρατικοί είχαν καλή απόδοση σε σχεδόν όλες τις λεγόμενες «κρίσιμες» πολιτείες, όπου και τα δύο κόμματα είχαν την ευκαιρία να ανατρέψουν την ισορροπία των εδρών.
Μεταξύ των μεγάλων νικών των Δημοκρατικών της βραδιάς ήταν και η «λευκή φάλαινα»[1] του Τέξας. Όχι μόνο ο Τζέιμς Ταλαρίκο νίκησε τον Κεν Πάξτον με διψήφια διαφορά στην κούρσα για τη Γερουσία, αλλά το προπύργιο των Ρεπουμπλικάνων θα έχει πλέον τον πρώτο του Δημοκρατικό κυβερνήτη από το 1990. Η ατελείωτη ροή χρημάτων του Έλον Μασκ στην εκλογική μάχη δεν συνέβαλε καθόλου στην ενίσχυση των πιθανοτήτων των Ρεπουμπλικάνων. Μόλις δύο χρόνια αφότου ο Τραμπ ανέλαβε τη δεύτερη θητεία του πάνω σε ένα κύμα μίσους κατά των μεταναστών, η Τζίνα Χινοχόσα νίκησε τον εν ενεργεία κυβερνήτη Γκρεγκ Άμποτ και θα γίνει η πρώτη Λατίνα κυβερνήτης της πολιτείας και η τρίτη γυναίκα που θα αναλάβει το αξίωμα αυτό.
Αυτό το αποτέλεσμα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις μεταβολές στις προτιμήσεις των Λατινοαμερικανών ψηφοφόρων της πολιτείας, οι οποίες αντανακλούν ευρύτερες τάσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Τα πρώτα στοιχεία των exit polls δείχνουν ότι ο Ταλαρίκο, για παράδειγμα, κέρδισε έως και το 60% των ψήφων των Λατινοαμερικανών – περίπου το ίδιο ποσοστό υποστήριξης που είχε κερδίσει ο Τραμπ σε αυτό το εκλογικό σώμα το 2024. Η υποστήριξη του Ταλαρίκο προς τους κανονισμούς για την τεχνητή νοημοσύνη (AI) συνέβαλε επίσης στη νίκη του, καθώς η μαζική αντίθεση στην τεχνητή νοημοσύνη έχει ενταθεί στην πολιτεία, η οποία αποτελεί σημαντικό κόμβο επενδύσεων στον τομέα αυτό.
Το ίδιο ισχύει και για τη Φλόριντα, όπου παρατηρήθηκε μαζική μετατόπιση της υποστήριξης των Λατινοαμερικανών προς τους Δημοκρατικούς, αντιστρέφοντας τις προόδους που είχαν σημειώσει οι Ρεπουμπλικανοί το 2024. Αν και αυτή η ομάδα είναι ετερογενής, είναι προφανές ότι οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές του Τραμπ έχουν χάσει σημαντική υποστήριξη τον τελευταίο χρόνο, καθώς άφησε την ICE να δράσει ανεξέλεγκτα σε πόλεις και κοινότητες σε ολόκληρη τη χώρα. Οι παραμεθόριες πόλεις του Τέξας έχουν πληγεί ιδιαίτερα σκληρά· η πολιτεία αυτή έχει τα υψηλότερα ποσοστά συλλήψεων στη χώρα, ενώ οι αναφορές για κακομεταχείριση και παραμέληση στα κέντρα κράτησης γίνονται ανησυχητικά συχνές. Στην «Πολιτεία της Ηλιοφάνειας» [Φλόριντα], προπύργιο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος τα τελευταία είκοσι χρόνια, ένας υποψήφιος των DSA, σχεδόν χωρίς καμία κομματική υποστήριξη, έκανε την αναμέτρηση για τη Γερουσία ανταγωνιστική.
Οι Δημοκρατικοί επικράτησαν και σε πολλές από τις άλλες αμφισβητούμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Ο Δημοκρατικός Τρόι Τζάκσον ανέτρεψε την εν ενεργεία Ρεπουμπλικανίδα Σούζαν Κόλινς στο Μέιν, παρά την τελευταία στιγμή αλλαγή υποψηφίου, αφού ο Γκράχαμ Πλάτνερ αποχώρησε από την κούρσα μετά από σοβαρές κατηγορίες για σεξουαλική παρενόχληση. Οι ψηφοφόροι της Νότιας Καρολίνας εξέλεξαν έναν Δημοκρατικό στη Γερουσία για πρώτη φορά από το 1998, ανατρέποντας την πολιτική ισορροπία της πολιτείας. Ένα παρόμοιο σενάριο εκτυλίχθηκε στη Βόρεια Καρολίνα, όπου ο Δημοκρατικός Ρόι Κούπερ νίκησε τον Ρεπουμπλικανό Μάικλ Γουάτλεϊ με διαφορά σχεδόν 20 μονάδων. Ο Σκοτ Κολόμ προηγείται με μικρή διαφορά στις εκλογές για μια έδρα στη Γερουσία στο Μισισιπή, μια έδρα που η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος είχε σχεδόν αποκλείσει και για την οποία δεν είχε διαθέσει σημαντικούς πόρους. Αν κερδίσει, αυτό θα σηματοδοτήσει την πρώτη φορά που ένας Δημοκρατικός θα κατέχει έδρα στη Γερουσία στην πολιτεία αυτή από το 1982 και ο Κολόμ θα είναι ο πρώτος μαύρος γερουσιαστής που εκλέγεται στο Μισισιπή από την εποχή της Ανασυγκρότησης.
Σε μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές της βραδιάς, η Κέισα Λανς Μπότομς κέρδισε με μεγάλη διαφορά τις εκλογές για τη θέση του κυβερνήτη της Τζόρτζια, νικώντας τον Ρεπουμπλικανό δισεκατομμυριούχο και στέλεχος του τομέα της υγείας Ρικ Τζάκσον, παρόλο που αυτός ξόδεψε πολύ περισσότερα χρήματα από τα δικά της. Η Μπότομς, η οποία στο παρελθόν διετέλεσε δήμαρχος της Ατλάντα, θα γίνει η πρώτη μαύρη γυναίκα που εκλέγεται κυβερνήτης στην ιστορία των ΗΠΑ.
Οι DSA κερδίζουν περισσότερες έδρες από ποτέ
Οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA / Democratic Socialists of America) έζησαν την καλύτερη βραδιά τους σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Το NPR την χαρακτήρισε «ιστορική βραδιά» για την οργάνωση, καθώς ένας αριθμός-ρεκόρ υποψηφίων που υποστηρίχθηκαν από τους DSA κέρδισαν έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Τουλάχιστον πέντε υποψήφιοι των DSA κέρδισαν θέσεις στο Κογκρέσο: η Νταριαλίζα Αβίλα Σεβαλιέ και η Κλερ Βαλντέζ στη Νέα Υόρκη, η Μελάτ Κίρος στο Κολοράντο, ο Ντόναβαν ΜακΚίνι στο Μίσιγκαν και ο Κρις Ραμπ στην Πενσυλβάνια. Θα ενωθούν με τα ήδη εν ενεργεία μέλη των DSA, την Αλεξάνδρια Οκάσιο-Κορτέζ και τη Ρασίντα Τλάιμπ, τριπλασιάζοντας το σοσιαλιστικό μπλοκ στη Βουλή των Αντιπροσώπων από δύο σε επτά.
Και οι πέντε κέρδισαν σε ασφαλείς εκλογικές περιφέρειες των Δημοκρατικών, οπότε οι αποφασιστικές μάχες δόθηκαν μήνες νωρίτερα, ενάντια στο κατεστημένο του κόμματος. Η Κίρος ανέτρεψε την βουλεύτρια Ντιάνα ΝτεΓκέτ, η οποία κατείχε τη θέση για 15 θητείες και ήταν μέλος της Προοδευτικής Ομάδας του Κογκρέσου, τον Ιούλιο. Λίγες ημέρες πριν, η Σεβαλιέ νίκησε με μικρή διαφορά τον βουλευτή Αντριάνο Εσπαϊγιάτ, πρόεδρο της Ισπανόφωνης Ομάδας του Κογκρέσου, στο βόρειο Μανχάταν και στο Μπρονξ. Η Βαλντέζ και ο Ραμπ κέρδισαν τις κενές έδρες που άφησαν οι βουλευτές Νίντια Βελάσκεζ και Ντουάιτ Έβανς, οι οποίοι αποσύρθηκαν. Τα μέλη των DSA κέρδισαν σε κάθε επίπεδο της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων των θέσεων σε πολιτείες με έντονη ρεπουμπλικανική πλειοψηφία, όπως η Γεωργία, η Φλόριντα και ακόμη και το Τενεσί. Στη Φλόριντα, η Άντζι Νίξον, μέλος των DSA, έχασε με μικρή διαφορά την κούρσα για τη Γερουσία από τη Ρεπουμπλικανίδα Άσλεϊ Μούντι. Αυτό που αποδεικνύει είναι ότι μια υποψήφια που συνδέεται ανοιχτά με τον «δημοκρατικό σοσιαλισμό» διεξήγαγε μια ανταγωνιστική εκλογική μάχη σε ένα προπύργιο των Ρεπουμπλικάνων.
Κυρίως, η Τζέινες Λιούις Τζορτζ, μελός των DSA, κέρδισε άνετα τις εκλογές και εξελέγη δήμαρχος της πρωτεύουσας της χώρας, της Ουάσιγκτον. Αν και η αναμέτρηση είναι πολύ αμφίρροπη για να ανακηρυχθεί νικήτρια, η Νίθια Ραμάν πήρε προβάδισμα αργά χθες το βράδυ στην κούρσα για τη δημαρχία του Λος Άντζελες και τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν τις επόμενες ημέρες. Με μέλη των DSA ή υποψηφίους που υποστηρίχθηκαν από τους DSA να κατέχουν πλέον τη διοίκηση σε τρεις από τις σημαντικότερες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών, η στρατηγική των DSA για τον δημοτικό σοσιαλισμό θα υποβληθεί σε μια κρίσημα δοκιμασία – η οποία θα καθορίσει τη σχέση μεταξύ αυτών των πολιτικών και ενός κατεστημένου του Δημοκρατικού Κόμματος που είναι εχθρικό προς το πρόγραμμά τους, ενός ασταθούς προέδρου που βρίσκεται στο τέλος της θητείας του, καθώς και μιας βάσης που έχει προσδοκίες για πραγματική διαρθρωτική αλλαγή προς όφελος των εργαζομένων στις αστικές περιοχές.
Η επίδοση των υποψηφίων των DSA αντανακλά το βαθύ αίσθημα δυσαρέσκειας που επικρατεί, ειδικά μεταξύ των νέων, απέναντι και στα δύο καπιταλιστικά κόμματα. Σε αυτή τη συγκυρία, ενισχύει επίσης το τμήμα των DSA που θεωρεί τη στρατηγική της ώθησης του Δημοκρατικού Κόμματος προς τα αριστερά ως απόλυτη επιτυχία. Ωστόσο, υπάρχουν προκλήσεις. Οι νίκες των DSA δεν ήταν συντριπτικές: οι Δημοκρατικοί του κατεστημένου κέρδισαν επίσης με μεγάλη διαφορά, ειδικά σε ορισμένες από τις σημαντικότερες εκλογικές αναμετρήσεις για το Κογκρέσο. Αυτό σημαίνει ότι οι διαιρέσεις εντός του κόμματος δεν πρόκειται να εξαφανιστούν.
Είδαμε ένα δείγμα αυτού στις τελευταίες ημέρες της εκλογικής αναμέτρησης για τη Γερουσία του Μίσιγκαν μεταξύ του Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ και του Μάικ Ρότζερς. Αν και ο Ελ-Σαγιέντ αποστασιοποιήθηκε από τους DSA και τον σοσιαλισμό κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, εκπροσωπεί την ίδια κοινωνική δύναμη που έφερε στην εξουσία αρκετούς άλλους υποψηφίους των DSA – με ένα ρητά φιλοπαλαιστινιακό μήνυμα, υπέρ του «Medicare for All» (Κοινωνική Ασφάλιση Υγείας για Όλους) και με ρητορική εναντίον των δισεκατομμυριούχων και υπέρ μεταρρυθμίσεων που θα κάνουν τη ζωή πιο «εύκολη» για τους εργαζόμενους στο Μίσιγκαν και σε ολόκληρη τη χώρα. Η ηττημένη αντίπαλός του στις προκριματικές του Δημοκρατικού Κόμματος, η Χέιλι Στίβενς, προκάλεσε σάλο στην πολιτική σκηνή αφού υποστήριξε δημοσίως τον Ρεπουμπλικανό Μάικ Ρότζερς στην εκλογική αναμέτρηση, υπερασπιζόμενη τον σιωνισμό και αντιτιθέμενη σε οποιαδήποτε πολιτική που θίγει την κερδοφορία των τριών μεγάλων αυτοκινητοβιομηχανιών της πολιτείας. Το κατεστημένο του Κόμματος τάχθηκε στο πλευρό του Ελ-Σαγιέντ και αυτός κέρδισε εύκολα την εκλογική αναμέτρηση, αλλά αυτό υποδεικνύει το είδος των διαιρέσεων που παραμένουν στο κόμμα παρά αυτό το ιστορικό αποτέλεσμα.
Η προοδευτική πτέρυγα έχει αναπτυχθεί αρκετά ώστε να αποτελεί πονοκέφαλο για το κατεστημένο, αλλά η ισορροπία δυνάμεων δεν είναι ακόμα υπέρ της, και οι Δημοκρατικοί του κατεστημένου μπορούν και θα προβούν σε ελιγμούς εναντίον της. Από την άλλη πλευρά, αυτό σημαίνει ότι οι Δημοκρατικοί – διχασμένοι και χωρίς σαφές μήνυμα για το μέλλον – θα πρέπει να λογοδοτήσουν στους ψηφοφόρους, από το κύμα των νέων που υποστηρίζουν την Παλαιστίνη έως τους εργαζόμενους που έχουν κουραστεί από τον πληθωρισμό.
Τι θα κάνουν οι Δημοκρατικοί τώρα που ελέγχουν και τα δύο σώματα;
Αυτές οι εκλογές έχουν αναμφίβολα ενισχύσει το Δημοκρατικό Κόμμα. Ταυτόχρονα, τα χθεσινά αποτελέσματα δεν μεταφράζονται αυτόματα σε μαζική υποστήριξη προς το Δημοκρατικό Κόμμα. Στο επίκεντρο των αποτελεσμάτων βρίσκεται η διάλυση του πολιτικού κεφαλαίου του Τραμπ. Προκειμένου να εδραιώσουν αυτή την υποστήριξη, οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να ανταποκριθούν στις υψηλότερες προσδοκίες του εκλογικού σώματος.
Μόλις αυτή η νέα ομάδα πολιτικών ορκιστεί το επόμενο έτος, το ερώτημα που τίθεται είναι: Πώς θα αξιοποιήσει το Δημοκρατικό Κόμμα τη νέα του θέση;
Οι αναλυτές επισημαίνουν την πιθανότητα οι Δημοκρατικοί να εκμεταλλευτούν το αντι-Τραμπ κλίμα για να επιτεθούν στην κυβέρνηση. Η απειλή της διαδικασίας μομφής πλανάται πάνω από το κεφάλι του Τραμπ, όπως και η πιθανότητα νέων ερευνών σχετικά με τα επιχειρηματικά του συμφέροντα και τους δεσμούς του με την υπόθεση Έπσταϊν. Αν οι Δημοκρατικοί περάσουν στην επίθεση με αυτόν τον τρόπο, θα είναι για να αποσπάσουν την προσοχή του κόσμου από το εξαιρετικά κακό ιστορικό του κόμματος όταν κατείχε την πλειοψηφία και στις δύο αίθουσες του Κογκρέσου. Πολύ λιγότερο σαφές είναι το πώς θα αντιμετωπίσουν τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στις Ηνωμένες Πολιτείες, από τον τερματισμό του πολέμου κατά του Ιράν έως την κατάργηση της ICE και την κρίση του κόστους διαβίωσης.
Αυτό καταδεικνύει την έλλειψη οράματος που εξακολουθεί να βασανίζει το Δημοκρατικό Κόμμα – και χωρίς όραμα, το κόμμα στερείται ενός προσανατολισμού που θα μπορούσε να πείσει τους εργαζόμενους να επιστρέψουν κάτω από τον έλεγχό του. Αυτή τη στιγμή, οι Δημοκρατικοί βασίζονται στη συνεχιζόμενη αντι-Τραμπική διάθεση για να κερδίσουν λίγο χρόνο. Όμως, το «μπλε τσουνάμι» δεν σημαίνει εναρμόνιση με το Δημοκρατικό Κόμμα. Οι εντάσεις εντός του κόμματος, καθώς και μεταξύ του κόμματος και των ψηφοφόρων του, θα αναδυθούν σε μια μετα-Τραμπική εποχή που διαμορφώνεται από μια συνεχιζόμενη οργανική κρίση και την παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας, η οποία επιδεινώθηκε κατά τα δύο χρόνια της διακυβέρνησης Τραμπ.
Ο αγώνας ενάντια στην ακροδεξιά, τον πόλεμο και τη λιτότητα δεν έχει τελειώσει
Τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών σηματοδοτούν την αρχή της «μετα-Τραμπ» εποχής. Το αντι-Τραμπ κλίμα συγκεντρώθηκε σε αυτές τις εκλογές για να απορρίψει ένα πολιτικό όραμα βασισμένο στη βίαιη, ξενοφοβική δίωξη των μεταναστών, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις επεμβάσεις, στη γενοκτονία, στην ανεξέλεγκτη καπιταλιστική απληστία και στην ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας. Αυτό όμως ανοίγει μια νέα περίοδο αβεβαιότητας και κρίσης και για τα δύο κόμματα του κεφαλαίου, τα οποία αντιμετώπισαν βαθιά δυσαρέσκεια από τα κάτω. Με τη διάλυση του συνασπισμού του Τραμπ, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα αναζητά νέα κατεύθυνση. Το Δημοκρατικό Κόμμα διεκδίκησε τη νίκη στις ενδιάμεσες εκλογές, αλλά αυτό δεν επιλύει το μακροπρόθεσμο πρόβλημά του, που είναι η απομάκρυνση των ψηφοφόρων της εργατικής τάξης από το κόμμα του νεοφιλελεύθερου κατεστημένου.
Το γεγονός ότι τόσες πολλές πολιτείες ήταν «αμφίρροπες» σε σύγκριση με άλλες πρόσφατες εκλογές καταδεικνύει μια πολιτική συγκυρία στην οποία και τα δύο κόμματα αντιμετωπίζουν βαθύτερες κρίσεις και το εκλογικό σώμα δεν πείθεται από το όραμα κανενός από τα δύο κόμματα του κεφαλαίου.
Ορισμένοι υποψήφιοι σε αυτές τις εκλογές αρνήθηκαν να κατέβουν με το ψηφοδέλτιο του Δημοκρατικού Κόμματος, κατέβηκαν ως φανερά σοσιαλιστές και, παρόλα αυτά, είχαν καλή επίδοση ως ανεξάρτητοι. Η Μπρίτανι Κουμπίτσεκ στο Ρόουντ Άιλαντ κέρδισε σχεδόν το 24% των ψήφων στην κούρσα της για τη Βουλή της Πολιτείας. Ο Άντρε Ίστον, που κατέβηκε για έδρα στη Βουλή της Νέας Υόρκης ως μέλος του Κόμματος για τον Σοσιαλισμό και την Απελευθέρωση (PSL), κέρδισε σχεδόν το 9%. Και στην Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ, οι ψηφοφόροι ενέκριναν με αναλογία περίπου 3 προς 1 ένα δημοτικό διατάγμα για την αποεπένδυση των περιουσιακών στοιχείων της πόλης από «ξένες χώρες που διεξάγουν εθνοκάθαρση, απαρτχάιντ, παράνομη στρατιωτική κατοχή ή γενοκτονία» – ένα μέτρο που στοχεύει το Ισραήλ και είναι το πρώτο του είδους του στη χώρα που ψηφίστηκε με λαϊκή ψηφοφορία.
Η προετοιμασία για το μέλλον απαιτεί να αξιοποιήσουμε αυτή την υγιή δυσπιστία απέναντι και στα δύο κόμματα, προκειμένου να οργανώσουμε ένα ανεξάρτητο εργατικό κόμμα που θα αγωνίζεται για τον σοσιαλισμό. Οι ρίζες αυτού του κόμματος διαφάνηκαν στις κάλπες – στα εκατομμύρια των ανθρώπων που ψήφισαν ενάντια στο «status quo» και των δύο κομμάτων. Το καθήκον τώρα είναι να μετατρέψουμε αυτή την απόρριψη της κακής επιλογής μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων σε έναν οργανωμένο, ανεξάρτητο αγώνα ενάντια στην ICE, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τη λιτότητα και τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη.
Μετάφραση: elaliberta.gr
Madeleine Freeman, “Trump Lost the Midterms, but the Fight Against War, ICE, and Austerity Continues”, Left Voice, 4 Νοεμβρίου 2026, https://www.leftvoice.org/trump-lost-the-midterms-but-the-fight-against-war-ice-and-austerity-continues/https://www.leftvoice.org/trump-lost-the-midterms-but-the-fight-against-war-ice-and-austerity-continues/.
Σημειώσεις
[1] [Σ.τ.Μ.] Η έκφραση προέρχεται από το μυθιστόρημα του Χέρμαν Μέλβιλ, Μόμπι Ντικ (1851) και χρησιμοποιείται για να δηλώσει τον ανέφικτο στόχο που έχει γίνει εμμονή για κάποιον. Το Τέξας ήταν εμμονή για τους Δημοκρατικούς, αλλά δεν κατάφερναν να κερδίσουν την πλειοψηφία από τους Ρεπουμπλικάνους.