Για να θυμόμαστε (4)…με ή χωρίς σχόλια
γράφει ο Θ. Μαράκης
Οι πολεμικές βιομηχανίες δίνουν πολλά κέρδη
Σχεδόν 5 δισεκατομμύρια δολάρια, οι μεγαλύτεροι αμυντικοί όμιλοι της Ευρώπης, πρόκειται να επιστρέψουν στους μετόχους φέτος , καθώς ο τομέας ανταμείβει τους επενδυτές και αυξάνει τις επενδύσεις μετά την αύξηση των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Το μεγαλύτερο μέρος των εντυπωσιακών αποδόσεων φέτος σε οκτώ από τις μεγαλύτερες αμυντικές εταιρείες της Ευρώπης έχει τη μορφή υψηλότερων μερισμάτων, σύμφωνα με ανάλυση της τελευταίας δεκαετίας από την Vertical Research Partners για τους Financial Times.
Η έρευνα, η οποία επικεντρώνεται στους μεγαλύτερους αμυντικούς παίκτες και εξαιρεί την Airbus δεδομένων των μεγάλων πολιτικών εμπορικών δραστηριοτήτων της, δείχνει ότι οι πληρωμές βρίσκονται σε τροχιά να φτάσουν σε υψηλό 10ετίας.
Οι χώρες με τα υψηλότερα επίπεδα διαβίωσης και η Ελλάδα
Κάθε χώρα είναι διαφορετική από πολλές απόψεις. ‘Όμως, για τους απλούς πολίτες αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι το επίπεδο διαβίωσης.
Τα Ηνωμένα ‘Εθνη (ΟΗΕ) δημοσιοποιούν τον δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (UN Human Development Index) κάθε χρόνο, κατατάσσοντας τις χώρες με βάση το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση, τα αναμενόμενα χρόνια σπουδών (schooling), τον ενδιάμεσο χρόνων σπουδών και το κατά κεφαλή εθνικό εισόδημα κάθε χώρας. Να και κάτι χρήσιμο που κάνει ο ΟΗΕ!
Για το 2025, η πρώτη θέση πάει στην κρύα Ισλανδία, η δεύτερη στη Νορβηγία και η τρίτη στην Ελβετία. Ακολουθούν κατά σειρά η Δανία, η Γερμανία, η Σουηδία, η Αυστραλία, το Χόνγκ-Κόνγκ, η Ολλανδία και την πρώτη δεκάδα κλείνει το Βέλγιο.
Από τις άλλες χώρες, η Ιρλανδία βρίσκεται στην 11η θέση, οι Ηνωμένες Πολιτείες στην 17η, η Ιαπωνία στην 23η, η Γαλλία στην 26η, το Ισραήλ στην 27η και η Ιταλία στην 29η.
Η Κύπρος καταλαμβάνει την 32η θέση και η Ελλάδα την 34η, ανεβαίνοντας δύο σκαλιά σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά. Αξίζει να σημειωθεί ότι η χώρα μας τα πάει αρκετά καλά στα δυο πρώτα κριτήρια αλλά υστερεί στα χρόνια σπουδών και κυρίως στο κατά κεφαλή εθνικό εισόδημα (GNI). Στο τελευταίο, η Ελλάδα εμφανίζεται με 35,800 δολάρια έναντι 45,400 της Κύπρου και 69,100 της πρώτης Ισλανδίας.
Φτωχέ μου συνταξιούχε
Οι συνταξιούχοι χωρίς άλλες πηγές εισοδημάτων θεωρούνται και είναι από τα πιο οικονομικά ευάλωτα άτομα του πληθυσμού. Όμως, ο βαθμός διαφέρει από χώρα σε χώρα της Ευρωπαϊκής ‘Ένωσης.
Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το ποσοστό της φτώχειας ορίζεται ως το 50% του διάμεσου διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών στο σύνολο του πληθυσμού. ‘Όσοι συνταξιούχοι πέφτουν κάτω από το 50% θεωρούνται φτωχοί.
Στις περισσότερες χώρες, το ποσοστό της φτώχειας στους ηλικιωμένους είναι υψηλότερο σε σχέση με το αντίστοιχο ποσοστό στο σύνολο του πληθυσμού. Όμως, αυτό ισχύει κυρίως για τους ηλικιωμένους από 76 ετών και πάνω και λιγότερο για τους “νέους ηλικιωμένους” μεταξύ 66 και 75 ετών. Ακόμη, το ποσοστό φτώχειας ήταν υψηλότερο μεταξύ των γυναικών και χαμηλότερο μεταξύ των ανδρών.
Μια ματιά στα στοιχεία του 2022-τα πιο πρόσφατα του ΟΟΣΑ- δείχνουν ότι το ποσοστό της φτώχειας ήταν 10% για το σύνολο των Ελλήνων συνταξιούχων. ‘Όμως, το ποσοστό υποχωρούσε στο 8,5% για τους “νέους ηλικιωμένους” ενώ ανέβαινε στο 11,5% για όσους ήταν πάνω από 76 ετών.
Στην ΕΕ, τα πρωτεία κατείχαν η Εσθονία με 37,4%, η Λετονία με 33%, η Κροατία με 28,5%, η Λιθουανία με 24,6% και η Γερμανία με 14,1%. Στον αντίποδα, τα χαμηλότερα ποσοστά φτώχειας είχαν η Δανία με 4,3%, η Ολλανδία με 4,5%, η Φινλανδία με 5,5%, η Γαλλία με 6,1% και το Λουξεμβούργο με 7%.
Η Ισλανδία, η οποία δεν είναι μέλος της ΕΕ, εμφάνιζε το χαμηλότερο ποσοστό όλων με 3,1%, η γειτονική μας Τουρκία είχε 11,9%, η Βουλγαρία είχε 12,5% και η Ρουμανία 12,1%. Οι χαμηλές συντάξεις ακόμη κι αν κάποιος είχε εργασθεί πολλά χρόνια εξηγούν τα υψηλά ποσοστά φτώχειας σε χώρες όπως η Εσθονία, η Λετονία και η Λιθουανία. Σύμφωνα με την Eurostat, η μέση ετήσια σύνταξη ήταν 17.321 ευρώ το 2023 στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση (ΕΕ) με την Ελλάδα ακριβώς από κάτω με 12.854 ευρώ και την Κύπρο στα 12.751 ευρώ.
Η μέση ετήσια σύνταξη ήταν μόλις 4.239 ευρώ στη Βουλγαρία, 5.570 ευρώ στη Κροατία, 5,688 στη Σλοβακία, 5.790 ευρώ στη Ρουμανία και 5.979 ευρώ στη Λιθουανία. Αντίθετα, η μέση ετήσια σύνταξη ήταν 34.413 ευρώ στο Λουξεμβούργο και 30.543 ευρώ στη Δανία.
‘Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η σύγκριση του εισοδήματος των ηλικιωμένων πάνω από 65 ετών με το μέσο εισόδημα του πληθυσμού. Το 2022, οι χώρες της Βαλτικής, η Κροατία, το Βέλγιο, η Τσεχία και η Βουλγαρία είχαν από τα χαμηλότερα ποσοστά στην ΕΕ, κάτω από 78%.
Από την άλλη πλευρά, το Λουξεμβούργο με 107% ήταν στην κορυφή με τις Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Σλοβακία, Γαλλία και Ελλάδα να ακολουθούν με 98,8%, 97,1%, 96,7%, 95,9%, 94,3% και 91,7% αντίστοιχα.
Οι αγρότες και η κυβέρνηση με τη καραμέλα των δημοσιονομικών αντοχών
Την καραμέλα των «δημοσιονομικών αντοχών» αναμασούσε η κυβέρνηση για να απορρίψει ως «μαξιμαλιστικά» και «παράλογα» τα δίκαια αιτήματα των βιοπαλαιστών αγροτών και κτηνοτρόφων. Η άθλια προπαγάνδα της όμως τρώει το ένα χαστούκι μετά το άλλο... Όπως όταν ανακοινώθηκαν τα στοιχεία για την εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού.
Τι προκύπτει; Ότι το πρωτογενές πλεόνασμα στο 11μηνο Γενάρης - Νοέμβρης 2025 εκτοξεύτηκε στα 12,7 δισ. ευρώ από τη φοροληστεία των λαϊκών νοικοκυριών! Μιλάμε για χρήματα που εισπράχτηκαν πάνω από τους προβλεπόμενους φόρους, τους οποίους πληρώνει από την τσέπη του ο λαός σε ποσοστό 95%...
Και όχι μόνο αυτό. Από τα φορολογικά έσοδα της χρονιάς που φεύγει, τα 32,39 δισ. ευρώ προέρχονται από την είσπραξη των πιο άδικων και άγριων έμμεσων φόρων, όπως ο ΦΠΑ και ο Ειδικός Φόρος Καυσίμων. Αυτοί οι φόροι, που επιβάλλονται πάνω σε τιμές - φωτιά σε βασικά αγαθά, ευθύνονται κατά κύριο λόγο και για το τεράστιο πρωτογενές πλεόνασμα.
Πάνω τους αντανακλάται η ακρίβεια στην αγορά, που αδειάζει τις τσέπες των λαϊκών νοικοκυριών και αυγαταίνει τους τζίρους και τα κέρδη των μεγαλεμπόρων, των βιομηχάνων, συνολικά των επιχειρηματικών ομίλων. Αποτυπώνουν δηλαδή και την ακρίβεια στο ράφι, που είναι η άλλη όψη της κλοπής στο χωράφι την οποία υφίστανται από τα μονοπώλια οι βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφοι.
Πληρώνουν μάλιστα διπλά αυτήν την εγκληματική πολιτική: Και ως παραγωγοί που πουλούν πάμφθηνα τον κόπο τους, αλλά και ως «καταναλωτές» που αγοράζουν πανάκριβα τα γεωργικά εφόδια και τα προϊόντα της μεταποίησης που φτιάχνονται με πρώτη ύλη τη δική τους παραγωγή!
Η κατάσταση των κτηνοτρόφων με τα ίδια τους τα λόγια
Οι κτηνοτρόφοι του χωριού - ενεργοί και συνταξιούχοι - με αφορμή τον μεγαλειώδη αγώνα που έδωσαν μαζικά οι βιοπαλαιστές σε όλη τη Θεσσαλία, στην «καρδιά» του αγροτικού ξεσηκωμού, μοιράζονται τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους, τις δυσκολίες του κτηνοτρόφου, που τις γεννάει το ίδιο το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα.
«Άσπρη μέρα δεν είδαμε. Η κατάσταση είναι αποκαρδιωτική», λέει ο Αχιλλέας, κτηνοτρόφος στο χωριό, ο οποίος έχει ένα κοπάδι ζώα και δουλεύει σε αυτά μαζί με τον αδερφό του. «Η ζωή του κτηνοτρόφου δεν έχει ούτε καλοκαίρια ούτε γιορτές. Και από παραγωγή μηδέν. Ούτε ξέρουμε τι θα γίνει, τι θα κάνει η κυβέρνηση. Τρώμε κρύο και δεν μας έχουν αφήσει τίποτα». Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο Αχιλλέας την κατάσταση που επικρατεί, προσθέτοντας ότι οι κτηνοτρόφοι δεν είχαν βοήθεια ποτέ. «Δίνανε τις επιδοτήσεις, ούτε ξέραμε τι παίρναμε. Πότε μας τις δίνανε κομμένες, πότε κανονικές», τονίζει και αναφέρεται σε ένα από τα πιο βασικά τους αιτήματα, για το κόστος παραγωγής και τις εγγυημένες τιμές.
«Τα αρνιά προσπαθούν να τα πάρουν τζάμπα, 5 ευρώ και 6. Παλιά 3 και 4. Και ξέρεις πόσο τα πουλούσαν; 12 ευρώ και παραπάνω», συνεχίζει και παραθέτει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: «Το 2000 κάνει έναν τυφώνα και δεν μένει εδώ μαντρί για μαντρί. Ήρθε ένας από τον ΕΛΓΑ και βγάζει ζημιά 80%. Μας ζήτησε δικαιολογητικά, μου βγάλανε να πάρω αποζημίωση 5.500 ευρώ. Όσο τα 'δες εσύ τα 'δα κι εγώ. Τα φτιάξαμε ξανά όλα με δική μας δουλειά». Το αποκορύφωμα της κατάστασης, , είναι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. «Τα φάγανε ο Μαγειρίας και ο Φραπές και για μας ούτε μισό φράγκο».
«Το χρήμα... Ο θάνατός σου, η ζωή μου», λέει με απλά λόγια η Δ., που ήταν για πολλά χρόνια κτηνοτρόφος μαζί με τον σύζυγό της στο χωριό. «40 χρόνια. Πολλές ώρες. Δεν μας έβρισκαν ποτέ στο σπίτι». Γυναίκα, μάνα, αγωνίστρια της βιοπάλης. «Είχα κάψει τα χέρια μου από το άρμεγμα. Το παιδί τότε πήγαινε σχολείο», τονίζει, εξηγώντας τη δύσκολη καθημερινότητα την οποία βίωνε για να τα βγάλει πέρα. Στέκεται επίσης στο ζήτημα των ζωονόσων και της ευλογιάς, προβληματισμένη για το γεγονός ότι δεν γίνονται οι απαραίτητοι εμβολιασμοί για να μη χάνουν οι άνθρωποι το βίος τους. «Πονάει το χέρι του ανθρώπου, θα το κόψεις; Τα ζωντανά γιατί τα θανατώνεις;», λέει χαρακτηριστικά.
Η κατάσταση στις φοιτητικές Εστίες και οι διεκδικήσεις των φοιτητών-
συμμετοχή στη διοίκηση των Εστιών
«Δημιουργούμε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, σε σύγχρονες και ασφαλείς υποδομές, σε χώρους που σέβονται τις ανάγκες των νέων ανθρώπων που σπουδάζουν», δήλωσε σχετικά η υπουργός Παιδείας, επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά τις ελλείψεις, τις δυσλειτουργίες, ακόμα και τους κινδύνους που υπάρχουν αυτήν τη στιγμή στον έναν ή στον άλλο βαθμό σε όλες τις εστίες, ως αποτέλεσμα της πολιτικής της υποχρηματοδότησης και της παράδοσης λειτουργιών της φοιτητικής μέριμνας σε ιδιώτες. Μια σειρά Εστίες σε χρόνια διαδικασία ανακαίνισης έχουν πρόβλημα ακόμα και με το πόσιμο νερό, όπως η Φοιτητική Εστία Πανεπιστημίου Αθηνών, που στεγάζει περίπου 1.000 φοιτητές και φοιτήτριες.
Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που καταφέρνουν μέσα από κριτήρια - κόφτες να εξασφαλίσουν μία από τις ελάχιστες (σε σχέση με τις σύγχρονες ανάγκες) θέσεις στις Εστίες έρχονται αντιμέτωποι με την παραπάνω κατάσταση και έχουν αποτυπώσει τις ανάγκες. Όπως προκύπτει, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν είναι: Ελλιπής συντήρηση, υποστελέχωση της καθαριότητας και φύλαξης, ελλείψεις σε θέρμανση - κλιματισμό, επαρκή σίτιση και άλλες κρίσιμες παροχές, επέκταση των χαρατσιών για τη διαμονή, ακαδημαϊκά κριτήρια για εισδοχή, είναι ζητήματα που αναδεικνύουν οι Σύλλογοι Οικοτρόφων, οι οποίοι έχουν πείρα και από συλλογικές παρεμβάσεις προς κάθε κατεύθυνση, μέσα από τις οποίες κατόρθωσαν να αποσπάσουν κατακτήσεις. Βήμα στην προσπάθεια διεύρυνσης αυτών των κατακτήσεων είναι η συγκρότηση Πανελλαδικού Συντονιστικού των Συλλόγων Οικοτρόφων, μετά την πρόσφατη Πανελλαδική Συνάντηση Συντονισμού Φοιτητικών Συλλόγων του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών.
Οι Σύλλογοι Οικοτρόφων διεκδικούν φοιτητική μέριμνα σύγχρονη και σύμφωνη με τις διευρυμένες ανάγκες, με διαρκή χρηματοδότηση, για την εξασφάλιση των όρων διαβίωσης. Οι διεκδικήσεις τους αποτυπώνονται στο κοινό διεκδικητικό πλαίσιο για τη λειτουργία των φοιτητικών εστιών, που περιλαμβάνει: Αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για τις Εστίες. Έκτακτο κονδύλι για την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών, που αυξάνονται λόγω της ακρίβειας. Σίτιση, συντήρηση, φύλαξη και καθαριότητα με ευθύνη του κράτους, μέσα από την πρόσληψη όλου του απαραίτητου μόνιμου προσωπικού με όλα τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Εξω οι εργολάβοι από τις Εστίες. Θέρμανση και κλιματισμό, πόσιμο νερό, ζεστό νερό, γρήγορη σύνδεση στο ίντερνετ, πλήρη επίπλωση σε όλα τα δωμάτια και σε όλες τις Εστίες. Λέσχη σίτισης σε κάθε Εστία, με ευθύνη του κράτους. Δωρεάν, ποιοτική σίτιση για όλους τους οικότροφους στη λέσχη της Εστίας και του Ιδρύματός τους. Κατάργηση των ενοικίων, των εγγυήσεων και κάθε είδους χαρατσιού για τους εστιακούς. Ούτε σκέψη για γενίκευση των ενοικίων και παράδοση των Εστιών σε ιδιώτες μέσω ΣΔΙΤ. Όχι στο ξεσπίτωμα οικότροφων τους καλοκαιρινούς μήνες, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλές Εστίες. Εξασφάλιση σίτισης, συντήρησης, φύλαξης και καθαρισμού για τους οικότροφους που επιθυμούν να μείνουν στις Εστίες το καλοκαίρι και την περίοδο των γιορτών. Γρήγορη και διαφανή διαδικασία εισδοχής των φοιτητών σε κάθε Εστία στην αρχή κάθε εξαμήνου. Συμμετοχή εκπροσώπου από τον Σύλλογο Οικοτρόφων στη διαδικασία εισδοχών και στις συνεδριάσεις του οργάνου διοίκησης της κάθε Εστίας (εφορεία Εστίας κ.λπ.).
Χαμηλά τα ποσοστά εγκατάλειψης των σπουδών για την Ελλάδα
Η εγκατάλειψη της Εκπαίδευσης συνεχίζει να είναι ψηλά στις χώρες της ΕΕ παρά τους στόχους που έχει βάλει εδώ και χρόνια η ΕΕ να τη μειώσει.
Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν το 2024 δείχνουν ότι το 14,2% των ατόμων ηλικίας 15 - 34 ετών στην ΕΕ εγκατέλειψαν την επίσημη Εκπαίδευση ή κατάρτιση τουλάχιστον μία φορά κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
Τα υψηλότερα ποσοστά σχολικής εγκατάλειψης καταγράφηκαν στην Ολλανδία (32,2%), στη Δανία (27,1%), στο Λουξεμβούργο (24,8%) και την Εσθονία (24,4%). Από την άλλη πλευρά, τα χαμηλότερα καταγράφηκαν στη Ρουμανία (1,5%), την Ελλάδα (2,2%) και τη Βουλγαρία (3,5%).
Σε όλα τα επίπεδα Εκπαίδευσης (βασική, μέση και ανώτερη/τατη), ο πιο συνηθισμένος λόγος για τη μη ολοκλήρωση ενός εκπαιδευτικού προγράμματος στο σύνολο των χωρών της ΕΕ ήταν ότι το πρόγραμμα δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες ή ήταν πολύ δύσκολο. Για να καταλάβουμε όμως το υψηλό ποσοστό που καταλαμβάνει (42,6%) ως «αιτία» εγκατάλειψης της Εκπαίδευσης η δυσκολία του εκπαιδευτικού προγράμματος, πρέπει να συνυπολογίσουμε την ταξική διάσταση που συγκαλύπτεται στις μετρήσεις της Eurostat. Γιατί όσο πιο χαμηλό είναι το μορφωτικό αλλά και το οικονομικό επίπεδο της οικογένειας του παιδιού ή του νέου, τόσο μεγαλώνουν οι πιθανότητες να μη μπορεί να ανταποκριθεί επαρκώς σε ένα πιο απαιτητικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, ειδικά στη βασική Εκπαίδευση. Κοινώς, γονείς με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο δεν μπορούν οι ίδιοι να βοηθήσουν το παιδί τους να ανταποκριθεί στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που φαντάζει δύσκολο, ενώ αν δεν έχουν και την οικονομική δυνατότητα δεν μπορούν να προσφέρουν και κάποια φροντιστηριακού τύπου ενίσχυση. Εξάλλου, οι λόγοι που σχετίζονται με το ίδιο το εκπαιδευτικό πρόγραμμα ποικίλλουν ανάλογα με τα επίπεδα Εκπαίδευσης: Αντιπροσώπευαν το 28,7% στο βασικό επίπεδο Εκπαίδευσης, το 35,9% στο μεσαίο επίπεδο και ένα σημαντικό 50,2% στο υψηλό επίπεδο.
Επόμενη βασική αιτία της εγκατάλειψης εκπαιδευτικών προγραμμάτων στην ΕΕ των 27, είναι οι οικονομικοί λόγοι που συγκεντρώνουν το 19,1%. Και σε αυτήν την περίπτωση, βέβαια, η Eurostat επιχειρεί να κατακερματίσει και να υποβαθμίσει αυτήν την αιτία, διαχωρίζοντας τους αμιγώς «οικονομικούς λόγους» (που συγκεντρώνουν 5,3%) από την... «προτίμηση για δουλειά» (που συγκεντρώνει 13,8%). Και είναι τόσο εξόφθαλμα προκλητικός αυτός ο διαχωρισμός της που εμφανίζει ακόμα και στη βασική Εκπαίδευση ένα αξιοσημείωτο ποσοστό των παιδιών να την εγκαταλείπει... «προτιμώντας» τη δουλειά!
Ακολουθούν ως αιτία εγκατάλειψης ενός εκπαιδευτικού προγράμματος άλλοι οικογενειακοί ή προσωπικοί λόγοι (18,5%) και λόγοι υγείας ή αναπηρίας σε ποσοστό 7,8%. Οι λόγοι που σχετίζονται με κάποια προσωπική ασθένεια ή αναπηρία ήταν πιο συνηθισμένοι στο χαμηλότερο επίπεδο Εκπαίδευσης (11,1%) από ότι στο μεσαίο (9,8%) ή το υψηλό επίπεδο (5,6%). Ομοίως, άλλοι οικογενειακοί ή προσωπικοί λόγοι ήταν επίσης πιο εμφανείς στο χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο (24,6%) και έγιναν λιγότερο σημαντικοί καθώς αυξάνονταν τα επίπεδα εκπαίδευσης.
Να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα με τα ομολογουμένως χαμηλά ποσοστά εγκατάλειψης εκπαιδευτικών προγραμμάτων, η πρώτη και κύρια αιτία για την εγκατάλειψη είναι οι οικονομικοί λόγοι (μαζί με την «προτίμηση» για εργασία) που φτάνουν στο 37,7%. Ακολουθούν ως αιτία οι οικογενειακοί και προσωπικοί λόγοι σε ποσοστό 26,1% και τελευταία αιτία έρχεται η δυσκολία του προγράμματος ή η μη ανταπόκρισή του στις προσδοκίες του εκπαιδευόμενου με ποσοστό 23%.
Και η απάντηση της κυβέρνησης οι αλόγιστες διαγραφές των φοιτητών!!