φωτογραφία του Massimo Lauria
Η Γενική Απεργία στην Ιταλία (22/9) ήταν μια μέρα ελπίδας, μια μέρα προοπτικής – Sinistra Anticapitalista
ΠΗΓΗ: https://anticapitalista.org
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr
Η γενική απεργία αντιπροσωπεύει ένα πραγματικό άλμα προς τα εμπρός στην κινητοποίηση, με την εδραίωση ενός ευρύτατου μαζικού κινήματος που φέρνει στους δρόμους όχι μόνο τις μαχητικές δυνάμεις, αλλά και ένα πολύ πλατύτερο λαϊκό στρώμα. Οι προκλήσεις του μέλλοντος είναι: η μαζική διάσταση, η οργάνωση από τα κάτω, η ριζοσπαστικότητα του περιεχομένου- Εθνική ηγεσία της Sinistra★Anticapitalista)
Ένα συντριπτικό κύμα, μια πολιτική και ηθική εξέγερση ενάντια σε μια γενοκτονία που συνεχίζεται εδώ και μήνες, εδώ και χρόνια, ενάντια σε κάθε άμεση ή έμμεση σύμπραξη που υποστηρίζει και εγγυάται αυτόν τον ατέλειωτο τρόμο, αλλά και μια εξέγερση ενάντια σε όλες τις αβεβαιότητες, τους φόβους, τον γραφειοκρατικό συντηρητισμό που χαρακτήριζαν τις παραδοσιακές συνδικαλιστικές δυνάμεις και τη μετριοπαθή αριστερά, ένα πραγματικό ποιοτικό άλμα στην κινητοποίηση, στην αναγέννηση ενός πλατιού μαζικού κινήματος που συμπεριέλαβε και έβγαλε στους δρόμους, όχι μόνο τις μαχητικές δυνάμεις, αλλά και έναν εξαιρετικά ευρύτερο λαό, έναν λαό «απλών» ανθρώπων που κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να παραμείνει αδρανής, ότι το «ποτέ ξανά» που είχε διακηρυχθεί μετά το Ολοκαύτωμα έπρεπε να επαναβεβαιωθεί με όλη τη δύναμη, πόσο μάλλον μπροστά σε μια γενοκτονία, που δεν είναι κρυφή, αλλά εμφανίζεται καθημερινά ξεκάθαρα στις τηλεοπτικές οθόνες. Η συνειδητοποίηση ότι πρέπει να απορρίψουμε την «κανονικοποίηση του κακού» και την εξοικείωση με αυτό, στην οποία οι ισχυροί θέλουν να συνηθίσουν τους πολίτες και ολόκληρους λαούς.
Η απεργία για τη Γάζα
Οι επαναλαμβανόμενες κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών σε ολόκληρη την επικράτεια και η πρωτοβουλία αλληλεγγύης και στήριξης του Flottilla δημιούργησαν τις συνθήκες για να γίνει η 22α Σεπτεμβρίου το κεντρικό σημείο αναφοράς, το οποίο έπρεπε να λάβουν υπόψη και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αναγνωρίζοντας ότι αυτή ήταν η ημέρα της απεργίας για τη Γάζα, μια ημέρα στην οποία όλοι μπορούσαν να αναφερθούν.
Είναι ένα κύμα που ανοίγει μια μεγάλη ελπίδα, ότι δεν είναι όλα χαμένα, ότι είναι δυνατή μια μεγάλη μαζική κίνηση, ότι εκατομμύρια άνθρωποι απορρίπτουν την υπάρχουσα βαρβαρότητα του καπιταλισμού και του νεοαποικισμού. Όλα αυτά είναι ίσως δυνατά επειδή όσοι/ες δεν είχαν συμμετάσχει ποτέ σε διαδήλωση άρχισαν να το κάνουν, και πολλοί άλλοι άνθρωποι ξανάρχισαν να το κάνουν: χθες, ίσως ένα εκατομμύριο άνθρωποι στην Ιταλία, πολλοί νέοι, πολλές γυναίκες, πολλοί εργαζόμενοι, αλλά και πολλοί σαραντάρηδες και μεγαλύτεροι, εκείνοι/ες που γνώρισαν τις «λαμπρές» μάχες των δεκαετιών του '70 και του '80, δήλωσαν με σαφήνεια ότι πρέπει και μπορούμε να απορρίψουμε τις πολιτικές των κυβερνήσεων και των κυρίαρχων τάξεων.
Ξεκινά ένας δύσκολος, αλλά όχι αδύνατος αγώνας για την ενίσχυση και την επέκταση αυτού του κινήματος στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές και στις πόλεις, για την οικοδόμηση ενός ολοένα και ισχυρότερου κινήματος ενάντια στον επανεξοπλισμό, ενάντια στις καταστροφικές πολιτικές που δημιουργούν τις συνθήκες για τους πολέμους.
Θα χρειαστεί μεγάλη ικανότητα ενότητας και ισχυρή πολιτική βούληση, διότι οι παγίδες, οι προκλήσεις και οι σκόπελοι που θα στήσουν οι δυνάμεις της δεξιάς, οι κυβερνήσεις και οι αστικές ελίτ θα είναι αμέτρητες και ξεδιάντροπες και θα πρέπει κάθε φορά να γίνονται κατανοητές, να αποτρέπονται και να ξεπερνιούνται.
Οι πλατείες του Κινήματος
Αν ποτέ είχε νόημα το σύνθημα « Γενική Καθολκή απεργία», αυτό που συνέβη χθες στην Ιταλία μοιάζει πολύ με αυτό. Το σύνθημα «Ας μπλοκάρουμε τα πάντα», που διατύπωσαν οι λιμενεργάτες της Γένοβας αμέσως μετά την συγκρότηση του « Global Sumud Flottilla», τέθηκε σε εφαρμογή από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους – φοιτητές, εργαζόμενους, ακτιβιστές, αγανακτισμένους πολίτες, πολιτικές οργανώσεις, συλλόγους, κοινωνικές ομάδες κ.λπ. – καταγράφοντας ρεκόρ συμμετοχής για αυτό το είδος κινητοποίησης: μια απεργία που κηρύχθηκε από μια συνδικαλιστική οργάνωση βάσης, την USB [1] (και που υιοθετήθηκε από άλλα συνδικάτα βάσης) που δεν είχε πάντα καταφέρει να εκφραστεί με ενιαίο τρόπο και χωρίς αποκλεισμούς αλλά που κατάλαβε καλύτερα από άλλους τη διάθεση και τα ολοένα και πιο έντονα συναισθήματα που διαπερνούσαν τις εργατικές τάξεις και τους πολίτες, καθώς και την ανάγκη για μια ημερομηνία ενιαίας κινητοποίησης μετά τις πολυάριθμες διαδηλώσεις που είχαν πραγματοποιηθεί αποσπασματικά τους τελευταίους μήνες. Έτσι, η απεργία αναγνωρίστηκε από πάρα πολλούς ανθρώπους – κάποτε θα λέγαμε από την «πλειοψηφία» – ως το μόνο χρήσιμο μέσο για να επηρεάσει, τουλάχιστον να προσπαθήσει, σε ένα πλαίσιο που καθορίζεται από τις γενοκτονικές πρακτικές της ισραηλινής κυβέρνησης, την απροκάλυπτη συνενοχή των δεξιών κομμάτων της κυβέρνησης, την επιφυλακτικότητα – που μόλις πρόσφατα έχει αρχίσει να κλονίζεται – της CGIL [2] και του κεντροαριστερού χώρου να πουν τα πράγματα με το όνομά τους και να ανταποκριθούν στο αίσθημα της οργής που γίνεται όλο και πιο έντονο και διαδεδομένο σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, καθώς και στα κοινωνικά κινήματα που παραδοσιακά τείνουν προς αυτές τις μορφές αγώνα.
Αξίζει να σημειωθεί η συμμετοχή των σχολείων, εννοώντας αυτή των μαθητριών και των μαθητών, αλλά και η μαζική συμμετοχή των εκπαιδευτικών (πολλά είναι τα σχολεία που συνολικά κατέβηκαν σε απεργία και βγήκαν στους δρόμους), η οποία αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο ελπίδας για το μέλλον, ακριβώς επειδή το σχολείο δεν επηρεάζεται μόνο από το σχέδιο ιδιωτικοποίησης της αστικής τάξης, αλλά και από το σχέδιο της αντιδραστικής, εθνικιστικής και αντιδημοκρατικής οπισθοδρόμησης των κυβερνητικών δυνάμεων.
Η ηγεσία της CGIL έχασε την ιστορική ευκαιρία να καλέσει σε γενική κινητοποίηση την ημέρα που είχε ήδη αποφασιστεί από άλλους, προκειμένου να μεγιστοποιήσει την επιτυχία της απεργίας και των διαδηλώσεων, όπως είχαν ζητήσει οι εκπρόσωποι της αριστερής συνδικαλιστικής παράταξης Le Radici del sindacato. Οι ηγέτες της προβάλλουν ότι η CGIL είναι η μόνη συνδικαλιστική οργάνωση στην Ευρώπη που έχει λάβει θέση ενάντια στον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό και έχει οργανώσει μια ημέρα αγώνα (εντελώς κατακερματισμένη) – και αυτό λέει πολλά για την κατάσταση του ευρωπαϊκού συνδικαλισμού, αλλά και για τις ήττες και την υποχώρηση μεγάλων τμημάτων των εργαζομένων. Αλλά οι επιλογές της δείχνουν επίσης ότι όσοι ηγούνται της μεγαλύτερης μαζικής οργάνωσης της χώρας δεν είχαν τα μέσα, τα εργαλεία και τη βούληση να κατανοήσουν τι συνέβαινε στη χώρα, ή, ακόμη χειρότερα, ότι εμποδίστηκαν από τον συντηρητισμό των μηχανισμών και από τη σχέση με τα άλλα δύο συνδικάτα (sic…) και με το PD (Democratic Party). Ευτυχώς, πολλά μέλη της CGIL και εκπρόσωποί της, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μαζική κινητοποίηση..
Είναι δύσκολο να υπολογιστεί ο αριθμός των συμμετεχόντων στις πορείες, αλλά οι κινητοποιήσεις αφορούσαν τουλάχιστον 80 περιπτώσεις και σε όλες τις μεγάλες πόλεις, από τη Νάπολη έως το Τορίνο, από τη Γένοβα έως τη Φλωρεντία, από τη Μπολόνια έως το Παλέρμο, είχαν ασύλληπτες διαστάσεις, ασυνήθιστες, κυρίως σε σχέση με τα νούμερα που είχαμε δει τις τελευταίες δεκαετίες, αποδεικνύοντας ότι υπήρξε μια «λαϊκή έκρηξη των πολιτών», που ήταν συγκλονιστική και συγκινητική, που συγκλόνισε τους ίδιους τους διοργανωτές, γι' αυτό και οι πλατείες χθες ήταν οι πλατείες του μαζικού κινήματος.
Ίσως μπορούμε να μιλάμε για ένα εκατομμύριο ανθρώπους στις πλατείες. περιφρουρούνταν ενάντια στην αποστολή όπλων, σταθμοί και μέσα μεταφοράς που μπλοκάρονται από διαδηλώσεις και απεργίες, πολλές ήταν οι μορφές με τις οποίες εκφράστηκε η βούληση να μην μείνουν σιωπηλοί, να κάνουν να ακουστεί η φωνή της καταδίκης της αδικίας και των σφαγών. Πιο δύσκολο είναι να μετρηθεί η πορεία της απεργίας στους χώρους εργασίας, που σίγουρα ήταν πολύ σημαντική στις μεταφορές και στα σχολεία.
Στη Ρώμη η διαδήλωση είχε απίστευτες διαστάσεις, από το πρωί στις 10.30 στην Piazza dei Cinquecento με τους ανθρώπους να φτάνουν εκεί σιγά-σιγά ή με μία από τις πέντε πορείες από τα σημεία συγκέντρωσης. Τρεις ώρες αργότερα, μετά από διαπραγματεύσεις με την αστυνομία, ξεκίνησε μια πομπή που κάλυψε περίπου 10 χιλιόμετρα μέχρι τις 17:00, όταν έφτασε – και κατέλαβε – τη Σχολή Φιλολογίας, αφού διέσχισε με τα πόδια την Tangenziale Est. Η κυκλοφορία στην πρωτεύουσα έφτασε κυριολεκτικά σε αδιέξοδο, αλλά για πρώτη φορά, πολλοί οδηγοί που είχαν κολλήσει στην κίνηση έδειξαν τη συμπάθεια και την αλληλεγγύη τους προς τους διαδηλωτές (μερικοί κουνώντας μια κεφίγια από το παράθυρο!). Και αυτή η «αλληλεγγύη» των οδηγών που είχαν κολλήσει από τις πορείες και τις καταλήψεις τμημάτων της εθνικής οδού ήταν μια «πρωτοτυπία» που παρατηρήθηκε σε όλη τη χώρα.
Οι λόγοι της επιτυχίας
Αυτή η επιτυχία οφείλεται σε ένα συνδυασμό ορισμένων στοιχείων:
- Σαφή και κατανοητά συνθήματα με ριζοσπαστικό χαρακτήρα: να σταματήσει η γενοκτονία, να καταγγελθούν οι πολιτικές, στρατιωτικές, πανεπιστημιακές και οικονομικές συμπράξεις, να υποστηριχθεί το Global Sumud Flottilla ως φορέας μιας συγκεκριμένης πράξης αλληλεγγύης προς τον λαό της Γάζας.
- Η επιθυμία να είμαστε παρόντες και παρούσες, αλλά με εξίσου απτές πράξεις, όπως ήταν απτή η πρωτοφανής συλλογή τροφίμων στη Γένοβα για να μεταφερθούν στη Γάζα, ώστε να είμαστε πραγματικά το «επίγειο πλήρωμα» της αποστολής
- Η συνειδητοποίηση της εξαιρετικής σοβαρότητας της κατάστασης, της αδυναμίας της διεθνούς κοινότητας, της καταστροφής του ανθρωπιστικού δικαίου.
Ακολουθούν σίγουρα και άλλοι λόγοι που ώθησαν στην απεργία και στις διαδηλώσεις οι οποίοι αφορούν ένα μικρότερο αλλά σημαντικά συνεκτικό τμήμα
- Η ενιαία σύγκληση διαδηλώσεων μεταξύ των δικτύων της παλαιστινιακής διασποράς και της επιτροπής υποστήριξης του Global Sumud Flottilla. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η USB, από την αρχή αυτής της υπόθεσης, ήταν πάντα στο πλευρό των παλαιστινιακών οργανώσεων στην Ιταλία, ενώ άλλες οργανώσεις που είχαν ιστορικές σχέσεις με την PLO (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) και την ANP (Εθνική Παλαιστινιακή Αρχή) έδειξαν εξαιρετική επιφυλακτικότητα απέναντι στις πιέσεις της επίσημης εβραϊκής κοινότητας και του πολιτικού της παραρτήματος, της αυτοαποκαλούμενης «αριστεράς για το Ισραήλ».
- Η συνειδητοποίηση ότι αυτό που συμβαίνει στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη (αλλά και στην Ουκρανία) έχει επιπτώσεις στις συνθήκες εργασίας και διαβίωσης όλων, με την στροφή της ΕΕ προς τον επανεξοπλισμό. Αυτό δεν έχει ακόμη ενσωματωθεί από τα πλατιά λαϊκά στρώματα και τους εργαζόμενους – αλλά αυτή η σύνδεση είναι όλο και πιο ορατή και θα γίνει ακόμη πιο ορατή με την έναρξη της οικονομικής πολιτικής.
Σίγουρα, ο πολιτικός, συνδικαλιστικός, κοινωνικός και φοιτητικός κόσμος που περιστρέφεται γύρω από την USB και τα άλλα συνδικάτα βάσης ήταν η κινητήρια δύναμη και θεωρούμε θετική τη συμμετοχή της ριζοσπαστικής αριστεράς στην επιτυχία της γενίκευσης της απεργίας, συμπεριλαμβανομένων πολλών μελών της CGIL και συνδικαλιστικών εκπροσώπων στους χώρους εργασίας που διαφώνησαν ανοιχτά με τον τρόπο με τον οποίο το τμήμα της Corso Italia χειρίστηκε την κατάσταση (η βιαστική κήρυξη απεργίας 72 ώρες πριν από τους ανταγωνιστές, λες και ένα πολιτικό και οργανωτικό πλεονέκτημα δεν προκύπτει από τη συνέπεια των επιλογών και των συγκεκριμένων πρωτοβουλιών).
Για πρώτη φορά, μια απεργιακή κινητοποίηση των συνδικάτων βάσης σημείωσε επιτυχία σε σχέση με την αντίστοιχη της συνομοσπονδίας, ακριβώς επειδή ξεπέρασε τα όρια της και έγινε αποδεκτή από ένα πολύ μεγαλύτερο «σύνολο» λαού και εργαζομένων.
Οι προκλήσεις του μέλλοντος: μαζικότητα, οργάνωση από τα κάτω, ριζοσπαστικότητα του περιεχομένου
Οι ποταμοί που διέσχισαν μητροπόλεις και μικρές πόλεις μας επιτρέπουν να θεωρήσουμε τις επόμενες κινητοποιήσεις ως ένα περαιτέρω βήμα ανάπτυξης και διεύρυνσης του μαζικού κινήματος, ξεκινώντας πρώτα από την εθνική διαδήλωση της 4ης Οκτωβρίου, στη συνέχεια από την παραδοσιακή διαδήλωση Περούτζια-Ασίζη, η οποία ήδη ανακοινωθεί και θα κληθεί ακόμη περισσότερο να ξεπεράσει τα παραδοσιακά και συνήθη όριά της, και τέλος από τις επόμενες διαδηλώσεις που έχουν ήδη προγραμματιστεί από την CGIL, στις οποίες όλοι οι πρωταγωνιστές θα κληθούν να εργαστούν για να διατηρήσουν, ή μάλλον να πολλαπλασιάσουν, τη συμμετοχή όλων των κλάδων της εργατικής τάξης, τόσο των περισσότερο ή λιγότερο σταθερών όσο και των εντελώς επισφαλών, και ταυτόχρονα να αυξήσουν το επίπεδο συνειδητοποίησης, μαχητικότητας και συγκεκριμένου χαρακτήρα που εκφράζεται στο σύνθημα «Ας μπλοκάρουμε τα πάντα».
Θα είναι επίσης απαραίτητο να υπάρχει η ικανότητα διαχείρισης των προκλήσεων και των επιλογών του ταξικού αντιπάλου, της κυβέρνησης και των δυνάμεων που διαχειρίζονται την δημόσια τάξη για λογαριασμό των πρώτων.
Χάρη στην ικανότητα καθοδήγησης των οργανωτών που, στη Ρώμη, διαχειρίστηκαν αρκετά καλά την κατάσταση, μεταξύ άλλων καλώντας την αστυνομία να μην αυξήσει την ένταση, για παράδειγμα αποφεύγοντας να φορέσει κράνη τη στιγμή που οι πορείες κατέλαβαν τον περιφερειακό δρόμο.
Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για ό,τι συνέβη στο Μιλάνο, όπου η καταστολή ήταν πολύ σκληρή και θα έχει συνέπειες στην πολιτική ζωή ορισμένων από αυτές τις συλλογικότητες, αλλά και του υπόλοιπου κινήματος. Επίσης, το επίπεδο καταστολής που θα επιλέξει η κυβέρνηση θα έχει το δικό του ρόλο στη συνέχιση των κινητοποιήσεων. Το νομοσχέδιο για την ασφάλεια καταρτίστηκε με τον συγκεκριμένο σκοπό να εξουδετερώσει την πιθανότητα να εκδηλωθεί μια σύγκρουση. Ο πόλεμος και η καταστολή είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Η δύναμη του μαζικού κινήματος και η ικανότητα πολιτικής ηγεσίας μπορούν και πρέπει να εγγυηθούν ότι το κίνημα θα ενισχυθεί και θα οργανωθεί στους χώρους εργασίας (αποφασιστική για το μέλλον και για τη μόνιμη αλλαγή των συσχετισμών δυνάμεων μεταξύ των τάξεων θα είναι αυτή η ικανότητα, η οποία με τη σειρά της προϋποθέτει την ενότητα δράσης των συνδικαλιστικών δυνάμεων) και ταυτόχρονα στις γειτονιές και τις πόλεις για να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις και τις αντεπιθέσεις της δεξιάς και της καπιταλιστικής εξουσίας.
Επίσης, ο τελικός στόχος είναι να οικοδομηθεί η διεθνής διάσταση της υποστήριξης προς τον παλαιστινιακό λαό και ενός κινήματος κατά του επανεξοπλισμού, δηλαδή η οργάνωση μιας γενικής απεργίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Ρώμη, 23 Σεπτεμβρίου 2025
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] https://en.wikipedia.org/wiki/Unione_Sindacale_di_Base
[2] https://en.wikipedia.org/wiki/Italian_General_Confederation_of_Labour