Πολλοί άνθρωποι, απελπισμένοι από τη φτώχεια και την έλλειψη προοπτικών, προσπαθούν να μεταναστεύσουν σε χώρες του ιμπεριαλιστικού κέντρου με στόχο να βρουν μια καλύτερη ζωή. Αυτός ο πληθυσμός, που έχει φτωχοποιηθεί από τον νεοαποικιοκρατισμό και τις τοπικές ολιγαρχίες, δεν αποτελεί “στρατό εισβολής”: αποτελεί μέρος του παγκόσμιου προλεταριάτου και, από ταξική άποψη, αξίζει την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά μας. Όσοι σήμερα, από την αριστερά, αμφιβάλλουν σχετικά με αυτό το σημείο και υιοθετούν μια μονομερή άποψη για το θέμα, περιορίζοντάς το σε μια απλή συνωμοσία, επιδιώκουν απλώς να αποκρύψουν την ευθύνη του ισπανικού κράτους και της ΕΕ σε όλο αυτό το δράμα.…

Οτιδήποτε λιγότερο από το να απαιτήσουμε από το ισπανικό κράτος να τερματίσει την αποικιακή κατοχή του ισοδυναμεί με φιλοϊμπεριαλιστική συνθηκολόγηση. Επομένως, η αφήγηση για «εισβολή» στην Ισπανία είναι βαθιά αντιδραστική – πρώτον, η Σάμπτα είναι μια περιοχή υπό ισπανική κατοχή, και δεύτερον, είναι η ακροδεξιά που χαρακτηρίζει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως «εισβολείς». Σαν σοσιαλιστές, πρέπει να καθοδηγούμαστε από ορισμένες βασικές αρχές: Υποστήριξη στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, όχι στο καθεστώς συνόρων της ΕΕ, όχι στην υπεράσπιση των ενεργειών της κυβέρνησης Σάντσεθ στη Σάμπτα. Αντίθεση στην ισπανική αποικιοκρατία στη Βόρεια Αφρική. Υποστήριξη του λαού του Μαρόκου ενάντια στο ίδιο…

Η διάκριση μεταξύ της καπιταλιστικής στρατιωτικοποίησης και του δικαιώματος των λαών που δέχονται επίθεση στην αυτοάμυνα είναι κρίσιμη σήμερα, καθώς οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιστρέφουν ανοιχτά σε πολέμους λεηλασίας. Η στρατιωτική παραγωγή αναζωογονείται με προφανείς στόχους: την αρπαγή πλούτου και εδαφών και την ενίσχυση της θέσης τους έναντι των ανταγωνιστών τους, εις βάρος των λαών. Σε αυτό το πλαίσιο, η Gauche Anticapitaliste υπερασπίζεται το δικαίωμα των λαών που δέχονται επίθεση να αμυνθούν ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, ακόμη και με όπλα. Η ήττα του επιτιθέμενου είναι, εξάλλου, γενικά η προϋπόθεση για την ειρήνη. Αυτό ήταν ένα από τα διδάγματα της ήττας των…

Ο μήνας Ιούνιος του 2026 θα μπορούσε, εκ των υστέρων, να φανεί ως μια αποφασιστική στιγμή στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ιστορία του Βελγίου. Το διακύβευμα εκεί ξεπερνά κατά πολύ μια απλή κλαδική μεταρρύθμιση. Πρόκειται για μια βαθιά αντιπαράθεση μεταξύ δύο ασυμβίβαστων οραμάτων για το σχολείο. Από τη μία πλευρά, ένα δημόσιο ίδρυμα που θεωρείται πυλώνας της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας· από την άλλη, ένα σύστημα που σταδιακά ευθυγραμμίζεται με τη λογική της αγοράς, της κερδοφορίας και της ατομικής ευθύνης.

Η προσοχή επικεντρώνεται συνεχώς στην ταυτότητα του Σουδανού πρόσφυγα που διέπραξε τη δολοφονική επίθεση τη Δευτέρα το βράδυ, σαν να εκπροσωπεί όλο τον σουδανικό λαό ή όλους τους μετανάστες και πρόσφυγες. Είναι σαν να κατηγορούμε όλους τους κατοίκους του Νότιου Λονδίνου αν κάποιος μαχαιρωθεί στο Σάουθγουορκ. Μέχρι στιγμής δεν έχει δοθεί σχεδόν καμία κάλυψη στις τρομοκρατημένες οικογένειες από εθνοτικές μειονότητες που τους καίνε τα σπίτια οι φασίστες κακοποιοί. Για άλλη μια φορά είναι αόρατοι και χωρίς φωνή.Αυτό που βλέπουμε είναι φασιστικά πογκρόμ.