Βραζιλία: Εκλογές κρίσιμες για την ανάσχεση της ακροδεξιάς

από τον Israel Dutra και τη Mariana Riscali

ΠΗΓΗ: International Viewpoint, 30 Σεπτεμβρίου 2026

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr

Το Κόμμα Σοσιαλισμός και Ελευθερία (Partido Socialismo e Liberdade - PSOL) και η αντικαπιταλιστική αριστερά καλούνται να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα δύο τεράστιες προκλήσεις στις επικείμενες εκλογές της Βραζιλίας: να συμβάλουν στον ευρύτερο αγώνα ενάντια στην κύρια βραζιλιάνικη εκδήλωση του παγκόσμιου νεοφασισμού και να οικοδομήσουν έναν ριζοσπαστικό και ανεξάρτητο αριστερό πόλο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, ηγέτης του ηγεμονικού ιμπεριαλισμού και παγκόσμιος ηγέτης των ακροδεξιών κινημάτων και κομμάτων, αναδιαμορφώνει τις παγκόσμιες πολιτικές σχέσεις, επιδιώκοντας την εγκαθίδρυση αυταρχικών και ακραία νεοφιλελεύθερων καθεστώτων τόσο στο εσωτερικό όσο και στο διεθνές επίπεδο – αλλά πάνω απ’ όλα σε αυτό που θεωρεί ως το «δικό του» ευρύτερο έδαφος, τη Λατινική Αμερική. Συνεχίζει την πολεμική του επίθεση στη Μέση Ανατολή, η οποία ξεκίνησε με τη γενοκτονία που βοήθησε να πραγματοποιήσει ο Νετανιάχου στη Γάζα και συνεχίζεται σήμερα με έναν νέο κύκλο επιθέσεων εναντίον του Ιράν, του Λιβάνου και, πάλι, της Παλαιστίνης.

Αντιμέτωπη με την επικείμενη κλιματική κατάρρευση, όπως αποδεικνύουν τα ακραία φαινόμενα από τον Βορρά έως το Νότο και από την Ανατολή έως τη Δύση, η κυβέρνηση των ΗΠΑ αγνοεί τη μεγαλύτερη περιβαλλοντική κρίση στην ιστορία μας, ενθαρρύνοντας την αντιεπιστημονική άρνηση τόσο στον ιδεολογικό αγώνα όσο και στην πολιτική πράξη. Ακραίοι καύσωνες, κατάρρευση παγετώνων, δασικές πυρκαγιές, τυφώνες, ανεμοστρόβιλοι, κυκλώνες, πλημμύρες… οι καταστροφές που προκύπτουν από την υπερθέρμανση του πλανήτη, η οποία οφείλεται στον καπιταλισμό, προμηνύουν μια κατάσταση ακόμη χειρότερη από αυτή που βιώνουμε σήμερα. Η Βραζιλία, σε αυτό το πλαίσιο, διατρέχει άμεσο κίνδυνο: δεν είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις του καταστροφικού «σούπερ Ελ Νίνιο».

Σε όλες τις χώρες νότια των Ηνωμένων Πολιτειών, η κυβέρνηση Τραμπ-Ρούμπιο εφαρμόζει με επιτυχία ένα απειλητικό σχέδιο επαναποικιοποίησης, που βασίζεται σε στρατιωτικές επιθέσεις, απειλές εισβολής – όπως στην Κούβα, η οποία για άλλη μια φορά βρίσκεται περικυκλωμένη και αντιστέκεται ηρωικά –, οικονομικό εκβιασμό και όχι και τόσο διακριτική παρέμβαση στις εκλογικές διαδικασίες κυρίαρχων χωρών. Αυτό ακριβώς έχει κάνει στην Ονδούρα, την Αργεντινή και, φέτος, την Κολομβία. Μετά την επιχείρηση εισβολής που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο στη Βενεζουέλα και τη λήψη ως ομήρων του Νικολάς Μαδούρο και της Σίλια Φλόρες, ο Τραμπ μόλις επισημοποίησε, με τη βοήθεια της κυβέρνησης μαριονέτας της Ντέλσι Ροντρίγκες, τη λεηλασία ενός μεγάλου μέρους του πετρελαίου της Βενεζουέλας. Και τώρα, με τη βοήθεια των τεχνολογικών γιγάντων του και του γιγαντιαίου μηχανισμού πολέμου και κατασκοπείας του, αρχίζει να παρεμβαίνει στην εκλογική διαδικασία της Βραζιλίας, με ρητό στόχο να επαναφέρει την δυναστεία του Μπολσονάρο στην εξουσία.

Μια πολωμένη εκλογική αναμέτρηση

Η Βραζιλία θα πάει στις κάλπες τον Οκτώβριο για τις έκτες μεγαλύτερες εκλογές στον κόσμο. Πρόκειται για εκλογές που συνδυάζουν την ανανέωση της προεδρικής θητείας – όπου ο νυν πρόεδρος Λούλα αντιμετωπίζει τον γιο του Μπολσονάρο – με την εκλογή εκατοντάδων μελών των δύο σωμάτων του κοινοβουλίου (όλων των βουλευτών και των δύο τρίτων των γερουσιαστών), καθώς και τις εκλογές για τις κυβερνήσεις των 27 πολιτειών και των τοπικών τους κοινοβουλίων. Η έκβαση των εκλογών παραμένει αβέβαιη μεταξύ των δύο κύριων υποψηφίων, του Φλάβιο Μπολσονάρο και του Λούλα.

Αυτές οι εκλογές θα σημαδευτούν, χωρίς αμφιβολία, από τις επιπτώσεις του σκανδάλου της Master Bank. Η πυραμίδα κατέρρευσε το τελευταίο τρίμηνο του 2025 και η κεντρική τράπεζα διέταξε την εκκαθάριση της Master Bank. Η Βραζιλία ανακάλυψε τότε το μεγαλύτερο χρηματοοικονομικό σκάνδαλο στην ιστορία της: ένα κενό που εξακολουθεί να είναι δύσκολο να εκτιμηθεί, το οποίο θα ξεπεράσει τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ. Ο πρόεδρος της τράπεζας, Ντανιέλ Βορκάρο, συνελήφθη από την ομοσπονδιακή αστυνομία.

Από την αρχή, έγιναν εμφανείς οι βαθιές και στενές επιχειρηματικές σχέσεις, καθώς και οι δεσμοί νεποτισμού και διαφθοράς με την ακροδεξιά. Κορυφαίες προσωπικότητες της ακροδεξιάς, όπως ο βουλευτής Νικολάς Φερέιρα (Μίνας Ζεράις) ή ο γερουσιαστής Σίρο Νογκέιρα, επωφελήθηκαν από τη γενναιοδωρία του Βορκάρο (ταξίδια, πολυτελή ξενοδοχεία, χρήματα). Ο κυβερνήτης Κλαούντιο Κάστρο (Ρίο ντε Τζανέιρο), υποστηρικτής του Μπολσονάρο, επένδυσε τους πόρους του συνταξιοδοτικού ταμείου των κρατικών υπαλλήλων σε αμοιβαία κεφάλαια που διαχειρίζεται η Master. Ο συνάδελφός του στη Μπραζίλια, Ιμπανέις Ρότσα, επίσης υποστηρικτής του Μπολσονάρο, επένδυσε σχεδόν 2 δισεκατομμύρια ευρώ από την Περιφερειακή Τράπεζα της Μπραζίλια.

Το κερασάκι στην τούρτα παραμένει η υπόθεση της ταινίας «Dark Horse», η οποία υποτίθεται ότι αφηγείται την επική ιστορία του Ζαΐρ Μπολσονάρο. Ο Βορκάρο είχε δεσμευτεί να χρηματοδοτήσει την ταινία με το ποσό των 136 εκατομμυρίων ρεάλ (πάνω από 20 εκατομμύρια ευρώ), από τα οποία τελικά καταβλήθηκαν μόνο τα μισά. Οι συνομιλίες και τα μηνύματα που βρέθηκαν στο κινητό τηλέφωνο του Βορκάρο αποκαλύπτουν συχνές επαφές, άμεσες διαπραγματεύσεις μεταξύ του Βορκάρο και του Φλάβιο Μπολσονάρο, καθώς και μια επίσκεψη του Φλάβιο στον Βορκάρο την ημέρα πριν από τη φυλάκισή του.

Το «DNA» της ακροδεξιάς είναι, επομένως, παρόν σε όλα τα επίπεδα του σκανδάλου. Αυτό δεν εμποδίζει τον ιμπεριαλισμό και την ακροδεξιά να προσπαθήσουν να αντιστρέψουν την κατάσταση και να μεταφέρουν την κρίση της  Master σε εκείνους που ολόκληρα στρώματα του πληθυσμού θεωρούν συμμάχους του Λούλα, ξεκινώντας από τους δικαστές του Ομοσπονδιακού Ανωτάτου Δικαστηρίου. Σε αυτό τους βοηθά το γεγονός ότι ο Βορκάρο δεν περιόρισε τη γενναιοδωρία του μόνο στην ακροδεξιά, αλλά προσπάθησε να προσελκύσει όλους όσους, άμεσα ή έμμεσα, κατείχαν κάποιο τμήμα της εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής ή διοικητικής εξουσίας. Πάνω απ’ όλα όμως, μπορούν να βασίζονται στη δέσμευση του δικαστή του STF (Ομοσπονδιακού Ανωτάτου Δικαστηρίου) Αντρέ Μεντόνσα – του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης του Μπολσονάρο – ο οποίος είναι υπεύθυνος για την υπόθεση. Ο Μεντόνσα χειρίζεται την υπόθεση προστατεύοντας τους πολιτικούς συνεργάτες του και στοχεύοντας όσους φέρονται να έχουν στενές σχέσεις με τον Λούλα, πρώτα και κύρια έναν άλλο δικαστή του STF, τον Αλεξάντρ ντε Μοράες, ο οποίος κατονομάζεται στην υπόθεση, που θεωρείται σύμμαχος του Λούλα και δικαστής στην δίκη των πραξικοπηματιών τον Ιανουάριο του 2023 – γεγονός που δίνει επίσης στους οπαδούς του Μπολσονάρο μια γεύση εκδίκησης.

Συνεχής αμερικανική παρέμβαση

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ενεργεί ήδη σκόπιμα κατά της κυριαρχίας της Βραζιλίας, ενώ διατηρεί το Μεξικό κάτω από οικονομική και στρατιωτική απειλή. Εκτός από τους εξωφρενικούς δασμούς, που επιβάλλουν φόρο 37,5% σε διάφορα βραζιλιάνικα προϊόντα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ συνεχίζει να παρεμβαίνει, μεταξύ άλλων χαρακτηρίζοντας τις εγκληματικές οργανώσεις CV και CCP σαν τρομοκρατικές ομάδες και σπέρνοντας συνεχώς αμφιβολίες σχετικά με τις εκλογές και τις ηλεκτρονικές κάλπες. Η κλιμάκωση των εντάσεων τον Αύγουστο περιελάμβανε την ανάκληση της διπλωματικής βίζας του Βραζιλιάνου πρέσβη στην Ουάσινγκτον. Ο Τραμπ και ο Ρούμπιο χρησιμοποίησαν τον υφιστάμενό τους, τον πρόεδρο της Αργεντινής Μιλέι, για να επιτεθούν στη Βραζιλία, στην κυβέρνησή της και στην υποψηφιότητα του Λούλα.

Το πραγματικό ζήτημα στην εκλογική μάχη είναι, επομένως, η κυριαρχία της Βραζιλίας. Οι τεχνολογικοί γίγαντες, όπως η Palantir του Peter Thiel, λειτουργούν ως ψηφιακή δύναμη κρούσης στην υπηρεσία του ακροδεξιού σχεδίου. Μέρος των φιλοδοξιών τους είναι η υλοποίηση ενός τεχνο-φασιστικού πειράματος στις χώρες της περιοχής — ένα σχέδιο που έχει επίσης την ενθουσιώδη υποστήριξη του Ρενάν Σάντος και του κόμματος «Missão» στη Βραζιλία. Μια νίκη του Φλάβιο Μπολσονάρο θα άνοιγε τον δρόμο για μια ευρύτερη αποικιακή επίθεση: τον έλεγχο της γης, του νερού, των λιμανιών και πολλών άλλων εθνικών πόρων και υποδομών.

Η προσπάθεια αποσταθεροποίησης των εκλογών, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και μερικές εβδομάδες – κατά τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο – είναι κραυγαλέα, όπως φαίνεται από την πρόσφατη κρίση που ταράζει το STF. Από τη μία πλευρά, οι διασυνδέσεις που έχουν υφάνει ο Βορκάρο και η τράπεζα Master δείχνουν ότι απαιτείται μια ριζική αλλαγή στις αδιαφανείς σχέσεις μεταξύ της δικαστικής εξουσίας και της αστικής τάξης. Γι’ αυτό είναι σωστό να απαιτήσουμε να διερευνηθούν όλοι όσοι κατονομάζονται στην υπόθεση «Master» —συμπεριλαμβανομένων των Μόρας, Τοφόλι και Μεντόνσα—, προωθώντας παράλληλα ριζοσπαστική πολιτική και δικαστική μεταρρύθμιση για την κατάργηση των προνομίων. Ο Αντρέ Μεντόνσα δοκιμάζει το έδαφος για να σπείρει σύγχυση και να δημιουργήσει προπέτασμα καπνού γύρω από το σκάνδαλο «Dark Horse», σε μια φιλο-Τραμπ κίνηση που αποσκοπεί να εξασφαλίσει στον Φλάβιο τις συνθήκες ώστε να διεκδικήσει τη νίκη από θέση ισχύος στον δεύτερο γύρο.

Η πολιτική μάχη στο εσωτερικό του STF (Ομοσπονδιακού Ανωτάτου Δικαστηρίου) αποτελεί απλώς μια ακόμη εκδήλωση – και μάλιστα μία από τις πιο σοβαρές – του βαθμού πόλωσης στον οποίο βρίσκεται η χώρα. Η τάση είναι οι εκλογές να μετατραπούν σε δημοψήφισμα, στο οποίο θα εγκριθεί ή θα απορριφθεί ο Λούλα, καθώς και η αριστερά, οι κοινωνικές πολιτικές, το αστικό δημοκρατικό καθεστώς και η ίδια η κυριαρχία της χώρας. Μια νίκη του Μπολσονάρο Τζούνιορ θα επέστρεφε τον έλεγχο του κρατικού μηχανισμού στην ακροδεξιά και στον Τραμπ, κάτι που θα αποτελούσε κίνδυνο ιστορικών διαστάσεων για τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα κοινωνικοοικονομικά δικαιώματα που έχουν κατακτηθεί τα τελευταία σαράντα χρόνια. Για όλους αυτούς τους λόγους, η προεκλογική εκστρατεία του 2026 αποτελεί μια στρατηγική μάχη περιφερειακής και διεθνούς εμβέλειας.

Το PSOL και η επανεκλογή του Λούλα

Η Εθνική Επιτροπή του PSOL ψήφισε σχεδόν ομόφωνα υπέρ της εκλογικής υποστήριξης του Λούλα, χωρίς όμως να εγκρίνει το κυβερνητικό του πρόγραμμα. Η απόφαση αυτή συνοδεύτηκε από συζήτηση σχετικά με την πρόταση — την οποία υποστήριζαν ορισμένοι στο κόμμα — για τη δημιουργία ομοσπονδίας με το PT, η οποία απορρίφθηκε από το 75% των μελών της εθνικής ηγεσίας. Μέσα από αυτές τις δύο ξεχωριστές συζητήσεις, το PSOL έδειξε ότι κατανόησε την ανάγκη για μια ουσιαστική τακτική ψήφο υπέρ της επανεκλογής του Λούλα, χωρίς να συγχέει το κόμμα με το πρόγραμμα του PT.

Το PSOL έχει αφιερώσει όλη του την ενέργεια στην προεκλογική εκστρατεία του Λούλα και έχει μετατρέψει τις υποψηφιότητές του στις πλειοψηφικές και στις αναλογικές εθνικές εκλογές σε πλατφόρμα για αυτή την απαραίτητη νίκη, διατηρώντας παράλληλα την προγραμματική του ανεξαρτησία. Συγκεκριμένα, για παράδειγμα, το Ίδρυμα «Λάουρο Κάμπος και Μαριέλ Φράνκο» που διαχειριζόμαστε επέλεξε, από πολιτική άποψη, να μην συμμετάσχει στη σύνταξη του προγράμματος του συνασπισμού υπό την ηγεσία του Λούλα. Οι προτεραιότητές μας στο πλαίσιο της επανεκλογής του Λούλα είναι ο αγώνας για τον τερματισμό του συστήματος «6x1»^[1], η υπεράσπιση της κυριαρχίας της Βραζιλίας απέναντι στις επιθέσεις του Τραμπ, η υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της ίδιας της ζωής των γυναικών ενάντια στο μησογυνισμό και τη γυναικοκτονία, καθώς και η ανάγκη για ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που να λαμβάνει υπόψη την κλιματική κρίση — καταπολεμώντας την καταστροφή που προκαλεί η αγροβιομηχανία, οι εξορύξεις, η εκμετάλλευση ορυκτών πόρων και η χρήση ορυκτών καυσίμων· υπερασπιζόμενοι τα δάση, τη βιολογική οικογενειακή γεωργία, τον κοινόχρηστο χαρακτήρα των ποταμών, των λιμνών και των δασών, καθώς και μια επείγουσα ενεργειακή μετάβαση προς την αποκλειστική χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Το PSOL στρέφει το βλέμμα του προς το μέλλον

Το PSOL βρίσκεται μπροστά στις πιο σημαντικές εκλογές της ιστορίας του, μια στιγμή κατά την οποία διακυβεύονται η συνοχή και το μέλλον του, καταρχάς όσον αφορά την υπέρβαση του εκλογικού ορίου^[2]. Επίσης, όσον αφορά τη συμβολή του στον περιορισμό του μπολσονάρισμού και της ακροδεξιάς, συμβάλλοντας στην επανεκλογή του Λούλα, και ταυτόχρονα την επαναβεβαίωση του πολιτικο-προγραμματικού προφίλ του εν όψει της εποχής που θα ακολουθήσει τη θητεία του Λούλα. Με αυτόν τον αυτόνομο τρόπο, το κόμμα έχει προσελκύσει σημαντικές προσωπικότητες όπως η Μανουέλα Ντ’Άβιλα, ο Ντούδα Σαλαμπέρτ και ο Τζόουνς Μανόελ^[3].

Πρέπει να σκεφτούμε ήδη πώς θα είναι το PSOL μετά τον Οκτώβριο, τα χαρακτηριστικά του και τις προκλήσεις που το περιμένουν. Πιστεύουμε ότι πρέπει να λειτουργεί ως στήριγμα για τους αγώνες, προσφέροντας βοήθεια σε όσους ζουν από τη δουλειά τους. Για να συμβάλει στη συνένωση των σημαντικότερων συγκρούσεων, θα πρέπει να τεθεί στην υπηρεσία των κοινωνικών κινημάτων, με στόχο τη δημιουργία ενοποιημένων χώρων, ενιαίων μετώπων και συλλογικών συγκλίσεων. Πρέπει να συνδυάσουμε τον αγώνα ενάντια στην ακροδεξιά και για την εθνική κυριαρχία με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων – μέσω των συνδικάτων, τόσο στους χώρους εργασίας όσο και στους χώρους κατοικίας, για τους μισθούς, την υγεία, την εκπαίδευση, τους παιδικούς σταθμούς – καθώς και με τις αντιρατσιστικές, φεμινιστικές και LGBTQIA+ κινητοποιήσεις και οργανώσεις.

Η τελευταία συνδιάσκεψη προγραμματικής ανανέωσης, που πραγματοποιήθηκε το 2025, αποτέλεσε αφετηρία για την ευθυγράμμιση της δράσης μας με ό,τι είναι πιο ζωντανό στους αγώνες για τον προοδευτικό κοινωνικό μετασχηματισμό – αλλά ήταν μόνο η αρχή. Θέματα όπως η περιβαλλοντική κρίση και η ψηφιακή κυριαρχία, που καθορίζουν τον ρόλο των κινημάτων και τον δικό μας ως κόμμα, πρέπει να αντιμετωπιστούν με την επείγουσα ανάγκη που επιβάλλουν οι καιροί. Ένα καλό παράδειγμα αυτού που θα πρέπει να γενικευτεί ως πρακτική είναι η ανάπτυξη της πλατφόρμας «Προγραμματικές κατευθυντήριες γραμμές για μια οικοσοσιαλιστική μετάβαση», υπό τον συντονισμό των ιδρυμάτων PSOL και Rede. Το πρόγραμμα αυτό αναπτύχθηκε συλλογικά και με τη συμμετοχή ακτιβιστών, προσκεκλημένων εμπειρογνωμόνων, ακτιβιστών και ηγετών.

Για να προχωρήσουμε σε αυτή την κατεύθυνση, σε μια χώρα τόσο εκτεταμένη και πολυποίκιλη όσο η Βραζιλία, είναι απαραίτητο να επανασυνδεθούμε με το πνεύμα του πλουραλισμού πάνω στο οποίο ιδρύθηκε το PSOL πριν από 22 χρόνια: να δημιουργήσουμε μια σύγκλιση μεταξύ διαφορετικών τομέων και παραδόσεων της βραζιλιάνικης σοσιαλιστικής αριστεράς, στο πλαίσιο ενός ριζοσπαστικού και ριζικά δημοκρατικού κομματικού μετώπου, όπου όλες οι τάσεις έχουν τη θέση τους. Για να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο τρέχον κύμα των νέων κινήσεων της σοσιαλιστικής αριστεράς (όπως το αμερικανικό DSA, το Die Linke στη Γερμανία ή το Εργατικό Κόμμα στην Τουρκία), το κόμμα πρέπει να επιβεβαιώσει την παρουσία του στους αγώνες και την αφοσίωσή του σε αυτούς: ένα μαχητικό, δημοκρατικό και διεθνιστικό κόμμα.

Μόλις κερδίσει ο Λούλα – στόχος στον οποίο είμαστε πλήρως αφοσιωμένοι – θα χαράξουμε μια προγραμματική πορεία για το μέλλον, χωρίς να παραμελήσουμε τον αγώνα κατά του πραξικοπηματισμού. Το μέλλον διακυβεύεται τώρα.

Ο Ίσραελ Ντούτρα είναι κοινωνιολόγος. Είναι γραμματέας διεθνών σχέσεων της Εθνικής Γραμματείας του PSOL και ακτιβιστής του Κινήματος της Σοσιαλιστικής Αριστεράς (MES, μέλος της Τέταρτης Διεθνούς στη Βραζιλία).

Η Μαριάνα Ρισκάλι είναι μέλος της Εθνικής Εκτελεστικής Επιτροπής του PSOL, εκτελεστική διευθύντρια του Ιδρύματος «Λάουρο Κάμπος και Μαριέλ Φράνκο» και μέλος της Εθνικής Εκτελεστικής Επιτροπής του MES.

20 Σεπτεμβρίου 2026

^[1] Το σύστημα «6x1» είναι το πρόγραμμα εργασίας στο οποίο οι εργαζόμενοι εργάζονται για έξι συνεχόμενες ημέρες και έχουν μόνο μία ημέρα ανάπαυσης

^[2] Το 2026, τα κόμματα (ή οι ομοσπονδίες κομμάτων) που δεν θα έχουν εξελέγει 13 βουλευτές σε ομοσπονδιακό επίπεδο δεν θα έχουν πρόσβαση σε μια σειρά πολιτικών ή υλικών πλεονεκτημάτων, ιδίως στην πρόσβαση σε δημόσια χρηματοδότηση για τα πολιτικά κόμματα.

^[3] Η Μανουέλ Ντ’Αβίλα αποτελεί κεντρική προσωπικότητα της πολιτικής ζωής στην πολιτεία του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Το 2018, ως ακτιβίστρια του PCdoB (Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας), ήταν υποψήφια για την αντιπροεδρία της Δημοκρατίας, σε συνεργασία με τον Φερνάντο Χάντα του PT. Εντάχθηκε στο PSOL το 2026 και θα είναι υποψήφια για τη θέση της γερουσιάστριας εκ μέρους του συνασπισμού που σχηματίστηκε στην πολιτεία της οποίας πρωτεύουσα είναι το Πόρτο Αλέγκρε και ο οποίος συγκεντρώνει το PT, το PSOL και το PDT.