Λέον Τρότσκι

Ανοιχτή επιστολή στους εργάτες της Ινδίας

Αγαπητοί φίλοι:

Γιγαντιαίων διαστάσεων και τρομερά γεγονότα πλησιάζουν με αμείλικτη δύναμη. Η ανθρωπότητα ζει εν αναμονή του πολέμου, ο οποίος θα παρασύρει, φυσικά, στη δίνη του και τις αποικιακές χώρες και ο οποίος έχει ζωτική σημασία για το πεπρωμένο τους. Πράκτορες της βρετανικής κυβέρνησης παρουσιάζουν το θέμα σαν να πρόκειται να διεξαχθεί ο πόλεμος για τις αρχές της «δημοκρατίας» που πρέπει να σωθεί από το φασισμό. Όλες οι τάξεις και οι λαοί πρέπει να συσπειρωθούν γύρω από τις «ειρηνικές» «δημοκρατικές» κυβερνήσεις, ώστε να αποκρούσουν τους φασίστες επιτιθέμενους. Τότε η «δημοκρατία» θα σωθεί και η ειρήνη θα σταθεροποιηθεί για πάντα. Αυτό το ευαγγέλιο στηρίζεται σε ένα σκόπιμο ψέμα. Αν η βρετανική κυβέρνηση ενδιαφερόταν πραγματικά για την άνθηση της δημοκρατίας, τότε υπάρχει μια πολύ απλή ευκαιρία για να το αποδείξει αυτό: ας δώσει η κυβέρνηση πλήρη ελευθερία στην Ινδία. Το δικαίωμα της εθνικής ανεξαρτησίας είναι ένα από τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Αλλά στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση του Λονδίνου είναι έτοιμη να παραδώσει όλες τις δημοκρατίες του κόσμου με αντάλλαγμα το ένα δέκατο των αποικιών της.

Αν ο ινδικός λαός δεν επιθυμεί να παραμείνει σκλάβος για πάντα, τότε πρέπει να ξεσκεπάσει και να απορρίψει τους ψευδοκήρυκες που ισχυρίζονται ότι ο μοναδικός εχθρός του λαού είναι ο φασισμός. Ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι είναι, χωρίς αμφιβολία, οι πιο σκληροί εχθροί των εργαζομένων και των καταπιεσμένων. Είναι αιματηροί δήμιοι, που αξίζουν το μεγαλύτερο μίσος από τους εργαζόμενους και καταπιεσμένους του κόσμου. Αλλά είναι, πριν απ’ όλα, οι εχθροί του γερμανικού και του ιταλικού λαού, τις πλάτες των οποίων καβαλάνε. Οι καταπιεσμένες τάξεις και οι λαοί –όπως μας δίδαξαν ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Λίμπκνεχτ– πρέπει πάντα να αναζητούν τον κύριο εχθρό τους στο εσωτερικό της χώρας τους, ο οποίος έχει το ρόλο των δικών τους άμεσων καταπιεστών και εκμεταλλευτών. Στην Ινδία αυτός ο εχθρός είναι πάνω απ’ όλα η βρετανική αστική τάξη. Η ανατροπή του βρετανικού ιμπεριαλισμού θα επέφερε ένα τρομερό πλήγμα σε όλους τους καταπιεστές, συμπεριλαμβανομένων των φασιστών δικτατόρων. Μακροπρόθεσμα οι ιμπεριαλιστές διακρίνονται ο ένας από τον άλλο στη μορφή – όχι στην ουσία. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός, στερημένος από αποικίες, φοράει τη φοβερή μάσκα του φασισμού με τις λεπίδες του σπαθιού του να προεξέχουν. Ο βρετανικός ιμπεριαλισμός, χορτασμένος, επειδή κατέχει τεράστιες αποικίες, κρύβει τις λεπίδες του σπαθιού του πίσω από τη μάσκα της δημοκρατίας. Αλλά αυτή η δημοκρατία υπάρχει μόνο για το μητροπολιτικό κέντρο, για τις 45.000.000 ψυχές –ή πιο σωστά, για την κυρίαρχη αστική τάξη– στο μητροπολιτικό κέντρο. Η Ινδία στερείται όχι μόνο της δημοκρατίας αλλά και του πιο στοιχειώδους δικαιώματος της εθνικής ανεξαρτησίας. Η ιμπεριαλιστική δημοκρατία είναι έτσι η δημοκρατία των δουλοκτητών που τρέφονται από το ζωτικό αίμα των αποικιών. Αλλά η Ινδία επιδιώκει τη δική της δημοκρατία, και όχι να χρησιμεύει ως λίπασμα για τους ιδιοκτήτες σκλάβων.

Όσοι επιθυμούν να εξαλείψουν τον φασισμό, την αντίδραση και όλες τις μορφές καταπίεσης πρέπει να ανατρέψουν τον ιμπεριαλισμό. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτό το καθήκον δεν μπορεί, ωστόσο, να επιτευχθεί με ειρηνικές μεθόδους, με διαπραγματεύσεις και υποσχέσεις. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία οι ιδιοκτήτες σκλάβων δεν απελευθέρωσαν οικειοθελώς τους σκλάβους τους. Μόνο ένας τολμηρός, αποφασιστικός αγώνας του ινδικού λαού για την οικονομική και εθνική του χειραφέτηση μπορεί να απελευθερώσει την Ινδία.

Η ινδική αστική τάξη είναι ανίκανη να ηγηθεί ενός επαναστατικού αγώνα. Είναι στενά συνδεδεμένη και εξαρτημένη από τον βρετανικό καπιταλισμό. Τρέμουν για την ιδιοκτησία τους. Φοβούνται τις μάζες. Επιδιώκουν συμβιβασμούς με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό, όποιο κι αν είναι το τίμημα και νανουρίζουν τις ινδικές μάζες με ελπίδες για μεταρρυθμίσεις από τα πάνω. Ο ηγέτης και προφήτης αυτής της αστικής τάξης είναι ο Γκάντι. Ένας ψεύτικος ηγέτης και ένας ψευδοπροφήτης! Ο Γκάντι και οι συνοδοιπόροι του έχουν αναπτύξει μια θεωρία ότι η θέση της Ινδίας θα βελτιώνεται συνεχώς, ότι οι ελευθερίες της θα διευρύνονται συνεχώς και ότι η Ινδία θα γίνει σταδιακά μία Αυτοκυβερνόμενη Επικράτεια στο δρόμο των ειρηνικών μεταρρυθμίσεων. Αργότερα, ίσως και να επιτύχει την πλήρη ανεξαρτησία της. Ολόκληρη αυτή η προοπτική είναι ψευδής μέχρι το κόκαλο. Οι ιμπεριαλιστικές τάξεις ήταν σε θέση να κάνουν παραχωρήσεις στους αποικιακούς λαούς καθώς και στους δικούς τους εργάτες, μόνο όσο ο καπιταλισμός βάδιζε ανοδικά, όσο οι εκμεταλλευτές μπορούσαν να ποντάρουν σταθερά στην περαιτέρω αύξηση των κερδών. Σήμερα δεν μπορεί να γίνει καν λόγος για κάτι τέτοιο. Ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός βρίσκεται σε παρακμή. Η κατάσταση όλων των ιμπεριαλιστικών εθνών γίνεται καθημερινά όλο και πιο δύσκολη, ενώ οι αντιθέσεις μεταξύ τους οξύνονται όλο και περισσότερο. Οι τερατώδεις εξοπλισμοί καταβροχθίζουν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο των εθνικών εισοδημάτων. Οι ιμπεριαλιστές δεν μπορούν πλέον να κάνουν σοβαρές παραχωρήσεις ούτε στις δικές τους εργαζόμενες μάζες ούτε στις αποικίες. Αντίθετα, αναγκάζονται να καταφεύγουν σε μια όλο και πιο κτηνώδη εκμετάλλευση. Σε αυτό ακριβώς εκφράζεται η θανάσιμη αγωνία του καπιταλισμού. Για να διατηρήσει τις αποικίες, τις αγορές και τα προνόμια, απέναντι στη Γερμανία, την Ιταλία και την Ιαπωνία, η κυβέρνηση του Λονδίνου είναι έτοιμη να θερίσει εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι δυνατόν, χωρίς να χάσει κανείς τα λογικά του, να τρέφει ελπίδες ότι αυτή η άπληστη και άγρια οικονομική ολιγαρχία θα απελευθερώσει οικειοθελώς την Ινδία;

Είναι αλήθεια ότι μια κυβέρνηση του λεγόμενου Εργατικού Κόμματος μπορεί να αντικαταστήσει την κυβέρνηση των Συντηρητικών. Αλλά αυτό δεν θα αλλάξει τίποτα. Το Εργατικό Κόμμα -όπως μαρτυρά ολόκληρο το παρελθόν και το σημερινό του πρόγραμμα- δεν διαφέρει σε τίποτα από τους Συντηρητικούς στο αποικιακό ζήτημα. Το Εργατικό Κόμμα στην πραγματικότητα δεν εκφράζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, αλλά μόνο τα συμφέροντα της βρετανικής εργατικής γραφειοκρατίας και της εργατικής αριστοκρατίας. Σε αυτό το στρώμα η αστική τάξη μπορεί να πετάει ζουμερές μπουκιές, λόγω του γεγονότος ότι η ίδια εκμεταλλεύεται αδίστακτα τις αποικίες, κυρίως την Ινδία. Η βρετανική εργατική γραφειοκρατία –στο Εργατικό Κόμμα καθώς και στα συνδικάτα– ενδιαφέρεται άμεσα για την εκμετάλλευση των αποικιών. Δεν έχει την παραμικρή επιθυμία να σκεφτεί τη χειραφέτηση της Ινδίας. Όλοι αυτοί οι κύριοι –ο ταγματάρχης Άτλι, ο σερ Γουόλτερ Σιτρίν και οι συν αυτώ– είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να στιγματίσουν το επαναστατικό κίνημα του ινδικού λαού ως «προδοσία», ως βοήθεια προς τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι και να καταφύγουν σε στρατιωτικά μέτρα για την καταστολή του.

Σε καμία περίπτωση δεν είναι ανώτερη η πολιτική της σημερινής Κομμουνιστικής Διεθνούς. Σίγουρα, πριν από 20 χρόνια η Τρίτη ή Κομμουνιστική Διεθνής ιδρύθηκε ως μια γνήσια επαναστατική οργάνωση. Ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντά της ήταν η απελευθέρωση των αποικιακών λαών. Ωστόσο, από αυτό το πρόγραμμα σήμερα απομένουν μόνο αναμνήσεις. Οι ηγέτες της Κομμουνιστικής Διεθνούς έχουν από καιρό γίνει απλά εργαλεία της γραφειοκρατίας της Μόσχας, η οποία έχει στραγγαλίσει τις σοβιετικές εργατικές μάζες και η οποία έχει μετατραπεί σε μια νέα αριστοκρατία. Στις γραμμές των Κομμουνιστικών Κομμάτων διαφόρων χωρών –συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας– υπάρχουν αναμφίβολα πολλοί τίμιοι εργάτες, φοιτητές κ.λπ.: αλλά δεν καθορίζουν την πολιτική της Κομιντέρν. Ο αποφασιστικός λόγος ανήκει στο Κρεμλίνο, το οποίο καθοδηγείται όχι από τα συμφέροντα των καταπιεσμένων, αλλά από εκείνα της νέας αριστοκρατίας της ΕΣΣΔ.

Ο Στάλιν και η κλίκα του, για χάρη μιας συμμαχίας με τις ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις, έχουν αποκηρύξει πλήρως το επαναστατικό πρόγραμμα για τη χειραφέτηση των αποικιών. Αυτό ομολογήθηκε ανοιχτά στο τελευταίο συνέδριο του κόμματος του Στάλιν στη Μόσχα τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους από τον Μανουίλσκι, έναν από τους ηγέτες της Κομιντέρν, ο οποίος δήλωσε : «Οι κομμουνιστές προωθούν στο προσκήνιο τον αγώνα για την πραγματοποίηση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των εθνικοτήτων που υποδουλώνονται από φασιστικές κυβερνήσεις. Απαιτούν ελεύθερη αυτοδιάθεση για την Αυστρία ... τις περιοχές των Σουδητών ... την Κορέα, τη Φορμόζα, την Αβησσυνία ... .» Και τι γίνεται με την Ινδία, την Ινδοκίνα, την Αλγερία και άλλες αποικίες της Αγγλίας και της Γαλλίας; Ο εκπρόσωπος της Κομιντέρν απαντά στο ερώτημα αυτό ως εξής: «Οι κομμουνιστές απαιτούν από τις ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις των λεγόμενων αστικών δημοκρατικών κρατών την άμεση [sic] δραστική [!] βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων μαζών στις αποικίες και την παραχώρηση ευρέων δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών στις αποικίες». (Πράβντα, τεύχος 70, 12 Μαρτίου 1939.) Με άλλα λόγια, όσον αφορά τις αποικίες της Αγγλίας και της Γαλλίας, η Κομιντέρν έχει περάσει πλήρως στη θέση του Γκάντι και γενικά στη θέση της συμφιλιωτικής αποικιακής αστικής τάξης. Η Κομιντέρν έχει αποκηρύξει πλήρως τον επαναστατικό αγώνα για την ανεξαρτησία της Ινδίας. «Απαιτεί» (ικετεύοντας) την «παραχώρηση» «δημοκρατικών ελευθεριών» στην Ινδία από τον βρετανικό ιμπεριαλισμό. Οι λέξεις «άμεση δραστική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων μαζών στις αποικίες», έχουν έναν ιδιαίτερα ψεύτικο και κυνικό τόνο. Ο σύγχρονος καπιταλισμός –παρακμάζων, γαγγραινιασμένος, αποσυντιθέμενος– αναγκάζεται όλο και περισσότερο να χειροτερεύει τη θέση των εργαζομένων στο ίδιο το μητροπολιτικό κέντρο. Πώς λοιπόν μπορεί να βελτιώσει τη θέση των εργαζομένων στις αποικίες, από τους οποίους αναγκάζεται να αποσπάσει όλους τους χυμούς της ζωής για να διατηρήσει τη δική του κατάσταση ισορροπίας; Η βελτίωση των συνθηκών των εργαζόμενων μαζών στις αποικίες είναι δυνατή μόνο στο δρόμο για την πλήρη ανατροπή του ιμπεριαλισμού.

Αλλά η Κομμουνιστική Διεθνής έχει προχωρήσει ακόμη περισσότερο σε αυτόν τον δρόμο της προδοσίας. Οι κομμουνιστές, σύμφωνα με τον Μανουίλσκι, «υποτάσσουν την πραγματοποίηση αυτού του δικαιώματος της απόσχισης ... στα συμφέροντα της ήττας του φασισμού». Με άλλα λόγια, σε περίπτωση πολέμου μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας για τις αποικίες, ο ινδικός λαός πρέπει να υποστηρίξει τους σημερινούς του δουλοκτήτες, τους Βρετανούς ιμπεριαλιστές. Δηλαδή, πρέπει να χύσει το αίμα του όχι για τη δική του χειραφέτηση, αλλά για τη διατήρηση της κυριαρχίας του «City» πάνω στην Ινδία. Και αυτά τα φτηνά εξαγορασμένα καθάρματα τολμούν να επικαλούνται τον Μαρξ και τον Λένιν! Στην πραγματικότητα, ο δάσκαλος και ο ηγέτης τους δεν είναι άλλος από τον Στάλιν, τον επικεφαλής μιας νέας γραφειοκρατικής αριστοκρατίας, τον σφαγέα του Μπολσεβίκικου Κόμματος, τον στραγγαλιστή των εργατών και των αγροτών.

* * *

Οι σταλινικοί καλύπτουν την πολιτική της υποτέλειας στον βρετανικό, γαλλικό και αμερικανικό ιμπεριαλισμό με τη φόρμουλα του «Λαϊκού Μετώπου». Τι κοροϊδία για το λαό! Το «Λαϊκό Μέτωπο» δεν είναι παρά ένα νέο όνομα γι’ αυτή την παλιά πολιτική, η ουσία της οποίας έγκειται στην ταξική συνεργασία, σε έναν συνασπισμό ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη. Σε κάθε τέτοιο συνασπισμό, η ηγεσία αποδεικνύεται πάντοτε ότι βρίσκεται στα χέρια της δεξιάς πτέρυγας, δηλαδή στα χέρια της τάξης των ιδιοκτητών. Η ινδική αστική τάξη, όπως έχει ήδη αναφερθεί, θέλει ένα ειρηνικό πολιτικό παζάρι και όχι έναν αγώνα. Ο συνασπισμός με την αστική τάξη οδηγεί το προλεταριάτο στην παραίτηση από τον επαναστατικό αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Η πολιτική του συνασπισμού συνεπάγεται χρονική συγκράτηση σε ένα σημείο, χρονοτριβή, καλλιέργεια ψεύτικων ελπίδων, εμπλοκή σε κούφιους ελιγμούς και ίντριγκες. Ως αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, η απογοήτευση αναπόφευκτα εγκαθίσταται στις εργαζόμενες μάζες, ενώ οι αγρότες γυρίζουν την πλάτη τους στο προλεταριάτο και πέφτουν στην απάθεια. Η γερμανική επανάσταση, η αυστριακή επανάσταση, η κινεζική επανάσταση και η ισπανική επανάσταση χάθηκαν ως αποτέλεσμα της πολιτικής του συνασπισμού.^[1] Ο ίδιος κίνδυνος απειλεί και την ινδική επανάσταση, όπου οι σταλινικοί, υπό το πρόσχημα του «Λαϊκού Μετώπου», προωθούν μια πολιτική υποταγής του προλεταριάτου στην αστική τάξη. Αυτό σημαίνει, στην πράξη, απόρριψη του επαναστατικού αγροτικού προγράμματος, απόρριψη του εξοπλισμού των εργατών, απόρριψη του αγώνα για την εξουσία, απόρριψη της επανάστασης.

Σε περίπτωση που η ινδική αστική τάξη βρεθεί αναγκασμένη να κάνει έστω και το παραμικρό βήμα στο δρόμο του αγώνα ενάντια στην αυθαίρετη κυριαρχία της Μεγάλης Βρετανίας, το προλεταριάτο θα υποστηρίξει φυσικά ένα τέτοιο βήμα. Αλλά θα το υποστηρίξει με τις δικές του μεθόδους: μαζικές συγκεντρώσεις, τολμηρά συνθήματα, απεργίες, διαδηλώσεις και πιο αποφασιστικές πολεμικές δράσεις, ανάλογα με το συσχετισμό των δυνάμεων και τις περιστάσεις. Ακριβώς για να το κάνει αυτό πρέπει το προλεταριάτο να έχει τα χέρια του ελεύθερα. Η πλήρης ανεξαρτησία από την αστική τάξη είναι απαραίτητη για το προλεταριάτο, κυρίως για να ασκήσει επιρροή στην αγροτιά, την κυρίαρχη μάζα του πληθυσμού της Ινδίας. Μόνο το προλεταριάτο είναι ικανό να προωθήσει ένα τολμηρό, επαναστατικό αγροτικό πρόγραμμα, να ξεσηκώσει και να συσπειρώσει δεκάδες εκατομμύρια αγρότες και να τους οδηγήσει στον αγώνα ενάντια στους ντόπιους καταπιεστές και τον βρετανικό ιμπεριαλισμό. Η συμμαχία των εργατών και των φτωχών αγροτών είναι η μόνη έντιμη, αξιόπιστη συμμαχία που μπορεί να εξασφαλίσει την τελική νίκη της ινδικής επανάστασης.

* * *

Όλα τα ζητήματα σε καιρό ειρήνης θα διατηρήσουν την πλήρη ισχύ τους σε καιρό πολέμου, με τη διαφορά ότι θα αποκτήσουν μια πολύ πιο έντονη έκφραση. Πρώτα απ’ όλα, η εκμετάλλευση των αποικιών θα ενταθεί σε μεγάλο βαθμό. Τα μητροπολιτικά κέντρα όχι μόνο θα αντλήσουν από τις αποικίες τρόφιμα και πρώτες ύλες, αλλά θα κινητοποιήσουν επίσης τεράστιους αριθμούς αποικιακών σκλάβων που θα πεθάνουν στα πεδία των μαχών για τα αφεντικά τους. Εν τω μεταξύ, η αποικιακή αστική τάξη θα είναι χωμένη με τα μούτρα στις πολεμικές παραγγελίες και φυσικά θα παραιτηθεί από την αντίσταση στο όνομα του πατριωτισμού και των κερδών. Ο Γκάντι προετοιμάζει ήδη το έδαφος για μια τέτοια πολιτική. Αυτοί οι κύριοι θα συνεχίσουν να διατυμπανίζουν: «Πρέπει να περιμένουμε υπομονετικά μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος – και τότε το Λονδίνο θα μας ανταμείψει για τη βοήθεια που δώσαμε». Στην πραγματικότητα, οι ιμπεριαλιστές θα διπλασιάσουν και θα τριπλασιάσουν την εκμετάλλευση των εργαζομένων τόσο στη χώρα τους όσο και ιδιαίτερα στις αποικίες, ώστε να αποκαταστήσουν τη χώρα τους μετά τον όλεθρο και την καταστροφή του πολέμου. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί καν να γίνει λόγος για νέες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις στα μητροπολιτικά κέντρα ή για παραχώρηση ελευθεριών στις αποικίες. Διπλές αλυσίδες δουλείας – αυτή θα είναι η αναπόφευκτη συνέπεια του πολέμου, αν οι μάζες της Ινδίας ακολουθήσουν την πολιτική του Γκάντι, των σταλινικών και των φίλων τους.

Ο πόλεμος, ωστόσο, μπορεί να φέρει στην Ινδία, όπως και στις άλλες αποικίες, όχι μια διπλασιασμένη δουλεία, αλλά, αντίθετα, πλήρη ελευθερία: η προϋπόθεση γι’ αυτό είναι μια σωστή επαναστατική πολιτική. Ο ινδικός λαός πρέπει να διαχωρίσει εξαρχής τη μοίρα του από εκείνη του βρετανικού ιμπεριαλισμού. Οι καταπιεστές και οι καταπιεζόμενοι στέκονται στις αντίθετες πλευρές των χαρακωμάτων. Καμία απολύτως βοήθεια στους δουλοκτήτες! Αντίθετα, αυτές οι τεράστιες δυσκολίες που θα φέρει ο πόλεμος στο πέρασμά του πρέπει να αξιοποιηθούν έτσι ώστε να δοθεί ένα θανάσιμο πλήγμα σε όλες τις κυρίαρχες τάξεις. Έτσι πρέπει να ενεργήσουν οι καταπιεσμένες τάξεις και οι λαοί σε όλες τις χώρες, ανεξάρτητα από το αν οι κύριοι ιμπεριαλιστές φορούν δημοκρατικές ή φασιστικές μάσκες.

Για την υλοποίηση μιας τέτοιας πολιτικής είναι απαραίτητο ένα επαναστατικό κόμμα, που θα βασίζεται στην πρωτοπορία του προλεταριάτου. Ένα τέτοιο κόμμα δεν υπάρχει ακόμα στην Ινδία. Η Τέταρτη Διεθνής προσφέρει σε αυτό το κόμμα το πρόγραμμά της, την εμπειρία της, τη συνεργασία της. Οι βασικές προϋποθέσεις για αυτό το κόμμα είναι: πλήρης ανεξαρτησία από την ιμπεριαλιστική δημοκρατία, πλήρης ανεξαρτησία από τη Δεύτερη και Τρίτη Διεθνή και πλήρης ανεξαρτησία από την εθνική ινδική αστική τάξη.

Σε πολλές αποικιακές και ημιαποικιακές χώρες υπάρχουν ήδη τμήματα της Τέταρτης Διεθνούς και σημειώνουν επιτυχή πρόοδο. Την πρώτη θέση ανάμεσά τους κατέχει αναμφισβήτητα το τμήμα μας στη Γαλλική Ινδοκίνα, το οποίο διεξάγει έναν ασυμβίβαστο αγώνα ενάντια στο γαλλικό ιμπεριαλισμό και τις συγχύσεις του «Λαϊκού Μετώπου». «Οι σταλινικοί ηγέτες», αναφέρεται στην εφημερίδα των εργατών της Σαϊγκόν (Ο Αγώνας – La Lutte), της 7ης Απριλίου 1939, «έκαναν ένα ακόμη βήμα στο δρόμο της προδοσίας. Πετώντας τις επαναστατικές τους μάσκες, έχουν γίνει υπέρμαχοι του ιμπεριαλισμού και μιλούν ανοιχτά ενάντια στη χειραφέτηση των καταπιεσμένων αποικιακών λαών». Χάρη στην τολμηρή επαναστατική πολιτική τους, οι προλετάριοι της Σαϊγκόν, μέλη της Τέταρτης Διεθνούς, πέτυχαν μια λαμπρή νίκη επί του μπλοκ του κυβερνώντος κόμματος και των σταλινικών στις εκλογές για το αποικιακό συμβούλιο που διεξήχθησαν τον Απρίλιο αυτού του έτους.

Την ίδια ακριβώς πολιτική θα έπρεπε να ακολουθήσουν και οι προηγμένοι εργάτες της Βρετανικής Ινδίας. Πρέπει να απορρίψουμε τις ψεύτικες ελπίδες και να απωθήσουμε τους ψεύτικους φίλους. Πρέπει να εναποθέτουμε την ελπίδα μόνο στους εαυτούς μας, στις δικές μας επαναστατικές δυνάμεις. Ο αγώνας για εθνική ανεξαρτησία, για μια ανεξάρτητη ινδική δημοκρατία είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την αγροτική επανάσταση, με την εθνικοποίηση των τραπεζών και των τραστ, με μια σειρά από άλλα οικονομικά μέτρα που στοχεύουν στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου της χώρας και στο να καταστήσουν τις εργαζόμενες μάζες κυρίαρχες της μοίρας τους. Μόνο το προλεταριάτο σε συμμαχία με την αγροτιά είναι ικανό να εκπληρώσει αυτά τα καθήκοντα.

Στο αρχικό του στάδιο το επαναστατικό κόμμα θα αποτελεί αναμφίβολα μια μικρή μειοψηφία. Σε αντίθεση με τα άλλα κόμματα, ωστόσο, θα κάνει έναν καθαρό απολογισμό της κατάστασης και θα βαδίσει άφοβα προς τον μεγάλο του στόχο. Είναι απαραίτητο σε όλα τα βιομηχανικά κέντρα και τις πόλεις να δημιουργηθούν εργατικές ομάδες, που θα βρίσκονται κάτω από τη σημαία της Τέταρτης Διεθνούς. Μόνο οι διανοούμενοι που έχουν περάσει πλήρως στο πλευρό του προλεταριάτου πρέπει να επιτρέπονται σε αυτές τις ομάδες. Ξένοι προς τη σεχταριστική εσωστρέφεια, οι επαναστάτες εργάτες – μαρξιστές πρέπει να συμμετέχουν ενεργά στη δουλειά των συνδικάτων, των εκπαιδευτικών συλλόγων, του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Κογκρέσου^[2] και, γενικά, όλων των μαζικών οργανώσεων. Παντού παραμένουν ως η ακροαριστερή πτέρυγα, παντού δίνουν το παράδειγμα του θάρρους στην πράξη, παντού, με υπομονετικό και συντροφικό τρόπο, εξηγούν το πρόγραμμά τους στους εργάτες, τους αγρότες και τους επαναστάτες διανοούμενους. Τα επερχόμενα γεγονότα θα έρθουν σε βοήθεια των Ινδών Μπολσεβίκων-Λενινιστών, αποκαλύπτοντας στις μάζες την ορθότητα του δρόμου τους. Το κόμμα θα αναπτυχθεί γρήγορα και θα σκληραγωγηθεί μέσα στη φωτιά. Επιτρέψτε μου να εκφράσω την ακλόνητη ελπίδα μου ότι ο επαναστατικός αγώνας για τη χειραφέτηση της Ινδίας θα ξεδιπλωθεί κάτω από τη σημαία της Τέταρτης Διεθνούς.

Με θερμότατους συντροφικούς χαιρετισμούς,

Λέον Τρότσκι,

Κογιοακάν, Μεξικό

25 Ιουλίου 1939.

Μετάφραση: elaliberta.gr

Leon Trotsky, “An Open Letter to the Workers of India”, New International [Νέα Υόρκη], τόμος 5 τεύχος 9, Σεπτέμβριος 1939, σ. 263-266. Marxists Internet Archive, 2005, https://www.marxists.org/archive/trotsky/1939/07/india.htm. Europe Solidaire Sans Frontières, http://www.europe-solidaire.org/spip.php?article67762.

Leon Trotsky, « L’Inde devant la guerre impérialiste. Lettre aux travailleurs avancés de l’Inde », Marxists Internet Archive, https://www.marxists.org/francais/trotsky/oeuvres/1939/07/lt19390725.htm. Europe Solidaire Sans Frontières, http://www.europe-solidaire.org/spip.php?article67764.

Σημειώσεις

^[1] Η εμπειρία της κινεζικής επανάστασης του 1925-1927 έχει την πιο άμεση σημασία για την Ινδία. Συνιστώ θερμά στους Ινδούς επαναστάτες το εξαιρετικό βιβλίο του Χάρολντ Άιζακς, Η τραγωδία της κινεζικής επανάστασης. – σ.Λ.Τ. [Harold Isaacs, The Tragedy of the Chinese Revolution, Λονδίνο 1938. Διαθέσιμο στο Marxists Internet Archive, https://www.marxists.org/history/etol/writers/isaacs/1938/tcr/].

^[2] [Σ.τ.Μ.:] «Το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Κογκρέσου (CSP) ήταν μια σοσιαλιστική παράταξη εντός του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου. Ιδρύθηκε το 1934 από μέλη του Κογκρέσου που απέρριπταν αυτό που θεωρούσαν αντιορθολογικό μυστικισμό του Γκάντι καθώς και τη σεχταριστική στάση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας απέναντι στο Κογκρέσο. Επηρεασμένο από τον Φαβιανισμό καθώς και από τον Μαρξισμό-Λενινισμό, το CSP περιελάμβανε υποστηρικτές του ένοπλου αγώνα ή του σαμποτάζ (όπως οι Yusuf Meherally, Jai Prakash Narayan, και Basawon Singh (Sinha) καθώς και εκείνους που επέμεναν στην Ahimsa ή τη Μη Βίαιη αντίσταση (όπως ο Acharya Narendra Deva). Το CSP υποστήριζε τον αποκεντρωμένο σοσιαλισμό στον οποίο οι συνεταιρισμοί, τα συνδικάτα, οι ανεξάρτητοι αγρότες και οι τοπικές αρχές θα κατείχαν σημαντικό μερίδιο της οικονομικής εξουσίας.» “Congress Socialist Party”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Congress_Socialist_Party.