ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Οι απόψεις ενός παρατηρητή
γράφει ο Θοδωρής Μαράκης
Είναι σημαντικό γεγονός για την αντικαπιταλιστική αριστερά η 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Ασφαλώς και είναι! Επειδή έχει σαν βασικές συνιστώσες τις δύο πιο μαζικές οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, επειδή έχει πολιτογραφηθεί σαν παράγοντας στη πολιτική ζωή της χώρας, επειδή έχει ουσιαστική παρέμβαση στα σωματεία, την τοπική αυτοδιοίκηση και στη νεολαία. Έχει επιβιώσει 17 χρόνια, παρά τις σημαντικές διαφορές, κύρια πάνω στο καυτό ζήτημα του ενιαίου μετώπου, ανάμεσα στις βασικές του συνιστώσες, ΣΕΚ και Κομουνιστική Απελευθέρωση (πρωην ΝΑΡ). Και στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου να γράψω: Μπράβο στους συντρόφους, που απέφυγαν να παίξουν το αγαπημένο “παιχνίδι”, των οργανώσεων της ανατρεπτικής αριστεράς, αυτό της διάσπασης σε “Μπολσεβίκους και Μενσεβίκους”!! Βέβαια αυτό το πέτυχαν, όταν στα επίδικα έκανε η κάθε μια οργάνωση το δικό της και αυτό από τη μια κράτησε το μέτωπο, από την άλλη έδινε μια όχι καλή εικόνα στο κίνημα, συν ζημιά στο πρακτέο όπως πρόσφατα στο συνέδριο του ΕΚΑ όπου μετά από 16 χρόνια απώλεσε την εκπροσώπηση στη διοίκηση. Είχε 2 έδρες.
Με διάθεση να συμβάλω για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα της συνδιάσκεψης, επειδή πιστεύω ότι μπορεί με σωστές αποφάσεις να αλλάξει η εικόνα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, θα επιχειρήσω να σχολιάσω κάποιες θέσεις και ταυτόχρονα να εκφράσω τις απόψεις μου.
Γι αυτό θα ασχοληθώ με το δια ταύτα των θέσεων όπως αυτό καταγράφεται στο τελευταίο κεφάλαιο των θέσεων. Επισυνάπτω το τελευταίο κεφάλαιο:
“ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην μάχη για την συγκρότηση του αντικαπιταλιστικού μετώπου που απαιτεί η εποχή μας.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλείται το επόμενο διάστημα να συμβάλει στην ευρύτερη συσπείρωση ενός αριστερού, αντικαπιταλιστικού, αντί-ΕΕ δυναμικού. Η 6η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να βάλει τον στόχο της ανασυγκρότησης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και του πολιτικού της μετώπου στις νέες συνθήκες, να συμβάλει θετικά και προωθητικά στην υπέρβαση της κρίσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τη συσπείρωση της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής Αριστεράς. Να αναλάβει πρωτοβουλίες για ένα νέο ανώτερο αντικαπιταλιστικό πολιτικό μέτωπο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα κριθεί το επόμενο διάστημα από την συνεισφορά της σε αυτή την πορεία.
Έχει αποδειχθεί πως συσπείρωση δυνάμεων δεν είναι ένα μονόπρακτο, ούτε αρκεί ένα κάλεσμα. Αντίθετα απαιτείται μια σταθερή πορεία οικοδόμησης κοινωνικών και πολιτικών προϋποθέσεων. Η συσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, περιλαμβάνει, την αναγκαία προγραμματική συμφωνία, την κοινή δράση στους αγώνες, την ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών πάνω στα κρίσιμα θέματα της περιόδου, την κοινή επιδίωξη και επιλογή υπέρ της ανεξαρτησίας της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και την οικοδόμηση του αντικαπιταλιστικού δικού της πολιτικού μετώπου-πόλου. Έχουμε ως αφετηρία το πολιτικό κεκτημένο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το υπερασπιζόμαστε και το αναπτύσσουμε.
Ήδη από την 5η Συνδιάσκεψή της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε θέσει σαν στόχο να «συμβάλει θετικά και προωθητικά στην υπέρβαση της κρίσης της και τη συσπείρωση της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής Αριστεράς, στη συγκρότηση του αναγκαίου αντικαπιταλιστικού μετώπου-πόλου».
Αποτιμώντας αυτόν τον στόχο πρέπει να πούμε ότι δεν έγιναν σημαντικά βήματα, παρά το γεγονός ότι στο προηγούμενο διάστημα υπήρξαν εγχειρήματα που έδειξαν σοβαρές δυνατότητες (με πιο χαρακτηριστικό την δημιουργία της «Ανατρεπτικής Συμμαχίας» στην Αθήνα), που έδειξε ότι η ενωτική παρέμβαση και το ανατρεπτικό περιεχόμενο μπορούν να συμβαδίσουν και να έχουν μαζική επίδραση, χωρίς τις «πλάτες» ενός «μαζικού» ρεφορμιστικού ρεύματος.
Η στασιμότητα αυτή, η αδυναμία να γίνουν ορατά βήματα στην ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και την ενωτική πορεία προς ένα ευρύτερο μέτωπο-πόλο οφείλεται στο γεγονός ότι η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει τις δικές της αντιφάσεις και διαφωνίες όπως αυτές εκδηλώνονται ανοιχτά σε κρίσιμα ζητήματα. Αλλά και στην άρνηση άλλων δυνάμεων να επιλέξουν την ανεξάρτητη πολιτική παρέμβαση και συγκρότηση της ανατρεπτικής, αντικαπιταλιστικής αριστεράς, την διαρκή ταλάντευση γύρω από πολιτικές συμμαχίες με τα ρεφορμιστικά ρεύματα.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει για την ενωτική παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής αριστεράς σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Θα κριθεί το επόμενο διάστημα από την συνεισφορά της σε αυτή την πορεία.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Με βάση τις παραπάνω ορίζουσες η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει ήδη καταθέσει ένα άμεσο προωθητικό κάλεσμα για την ανασυγκρότηση και την ενωτική παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Επιμένουμε στην πρότασή μας για μια μεγάλη πλατιά συσπείρωση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και ρευμάτων, για την ευρύτερη συσπείρωση ενός αριστερού, αντικαπιταλιστικού, αντί-ΕΕ δυναμικού.
Μεγάλο κομμάτι αγωνιστών απασχολεί το πρόβλημα της ενότητας της ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Είμαστε ενάντια τόσο στον κατακερματισμό όσο και σε μίνιμουμ ενότητες χωρίς πολιτική αξιοπιστία και προοπτική. Το επόμενο διάστημα θα αναλάβουμε πρωτοβουλίες, για την ανασυγκρότηση και την ενότητα της κοινωνικής και πολιτικής ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς πάνω στην βάση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος. Δεν επιζητούμε φαντασιακές ενότητες σε minimum πολιτικά πλαίσια, ούτε μια λογική στασιμότητας, μίζερης διαχείρισης ή συγκόλλησης οργανώσεων χωρίς ουσιαστική συμφωνία.
Τώρα, είναι η στιγμή να γίνει ένα βήμα, ενότητας, διαλόγου, προγραμματικής σύγκλισης, και συστηματικής κοινής δράσης. Να γίνει ένα βήμα για ισχυρή, ενωτική, ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική αριστερά. Όπου έγιναν τέτοιες επιλογές φάνηκε ότι το ρεύμα αυτό υπάρχει και είναι ικανό να δίνει και να κερδίζει μάχες.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα στο ευρύ αγωνιστικό και αντικαπιταλιστικό δυναμικό και τις δυνάμεις που θέλουν να κινηθούν σε αυτή την κατεύθυνση με στόχο το άνοιγμα ενός πλατιού διαλόγου, την προώθηση της κοινής δράσης, την ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών πάνω σε κρίσιμα θέματα.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επανασυγκροτεί τις τοπικές και κλαδικές επιτροπές. Οργανώνει το επόμενο διάστημα ένα γύρο πολιτικών εκδηλώσεων σε γειτονιές και σε πόλεις, για να προβάλουμε την αντικαπιταλιστική εναλλακτική, για να συζητήσουμε ανοιχτά και συντροφικά με τον κόσμο του αγώνα και της Αριστεράς, για το πώς οι αγώνες μας θα έχουν τη νικηφόρα έκβαση που τους αξίζει.
Παράλληλα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παίρνει πρωτοβουλίες για την ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, όπως, συνελεύσεις του αντικαπιταλιστικού και ριζοσπαστικού κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος, ανοιχτές θεματικές επιτροπές για την επεξεργασία θέσεων. Μαζί με άλλες δυνάμεις που κινούνται σε ανάλογη κατεύθυνση συγκροτεί ένα χώρο διαλόγου και πρωτοβουλιών.
Για να πάρει αντικαπιταλιστική κατεύθυνση η οργή και να ενισχυθεί η στρατηγική της ανατροπής. Για να δυναμώσουν οι αγώνες απέναντι στην κυβέρνηση, το σάπιο πολιτικό σύστημα, τον βάρβαρο καπιταλισμό της εποχής μας. Για να φέρουμε στο προσκήνιο την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα της επαναστατικής αλλαγής αυτού του βάρβαρου κόσμου, της εξουσίας των εργαζόμενων, και μιας σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής κοινωνίας.”
Θεωρώ ότι ο στόχος ώστε:“Η 6η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να βάλει τον στόχο της ανασυγκρότησης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και του πολιτικού της μετώπου στις νέες συνθήκες, να συμβάλει θετικά και προωθητικά στην υπέρβαση της κρίσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τη συσπείρωση της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής Αριστεράς”. Κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση.
Από τη μια, η αναγκαιότητα του πολιτικού μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς ενάντια στην πολυδιάσπαση, που απαξιώνει στα μάτια της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών τα σωστά στοιχεία του που έχουν στο πρόγραμμα τους και από την άλλη η αναγκαιότητα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ξεπεράσει την κρίση της, πράγμα που σημάδεψε την προϊούσα απομαζικοποίησή της.
Και είναι σωστή η επισήμανση ότι:”Η στασιμότητα αυτή, η αδυναμία να γίνουν ορατά βήματα στην ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και την ενωτική πορεία προς ένα ευρύτερο μέτωπο-πόλο οφείλεται στο γεγονός ότι η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει τις δικές της αντιφάσεις και διαφωνίες όπως αυτές εκδηλώνονται ανοιχτά σε κρίσιμα ζητήματα.” Με αποτέλεσμα σε μια περίοδο που οι λαϊκές μάζες στην πλειοψηφία τους έχουν γυρίσει τις πλάτες στα κόμματα του ρεφορμισμού – δεν ξέρω πόσο δόκιμος είναι ο όρος ρεφορμισμός για τα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης μια και έχουν περάσει ολοσχερώς στο καπιταλιστικό στρατόπεδο – και προτιμούν την αποχή.
Σημειώστε ότι η αποχή έχει διπλή ανάγνωση, από τη μια είναι η παραίτηση, αλλά από την άλλη είναι η αναζήτηση για κάτι το πιο επαναστατικό και ταυτόχρονα σοβαρό και αξιόπιστο.
Είναι αλήθεια όπως μας λένε οι θέσεις ότι: “Μεγάλο κομμάτι αγωνιστών απασχολεί το πρόβλημα της ενότητας της ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς”. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι: Γιατί δεν εντάσσονται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Επειδή όπως ήδη έχω αναφέρει: “δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει τις δικές της αντιφάσεις”! Εδώ δεν θα συμπεριλάβω το: “και διαφωνίες όπως αυτές εκδηλώνονται ανοιχτά σε κρίσιμα ζητήματα.” γιατί οι διαφωνίες σε ένα πολιτικά ζωντανό οργανισμό, υπήρχαν και θα υπάρχουν, ιδιαίτερα σε κρίσιμα ζητήματα, αρκεί να συζητούνται συντροφικά, με ανοιχτό μυαλό και να λύνονται στο φως της πραγματικότητας και όχι να διαιωνίζονται. Όπως συμβαίνει δυστυχώς μέχρι σήμερα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ!
Το μεγάλο πρόβλημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ ήταν η μη λειτουργία των τοπικών και κλαδικών, αυτό σε συνδυασμό με το κλείσιμο των οργανωμένων στα πλαίσια των καθηκόντων και μόνο των οργανώσεων τους, με το παράδειγμα των μελών της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και του ΣΕΚ έδιωξε τους ανένταχτους από τη μια και από την άλλη η έλλειψη παρεμβάσεων στις γειτονιές και σε χώρους δουλειάς από τις τοπικές και κλαδικές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ της αποστέρησε την επιρροή από τις πλατιές λαϊκές μάζες χωρίς να έχουν αξιόλογα κέρδη οι βασικές συνιστώσες της. Και αυτά σε μια περίοδο που η πλειονότητα εργαζόμενων και νεολαίας έχει γυρίσει τις πλάτες στα συστημικά κόμματα= αποχή.
Επίσης θα ήθελα να επισημάνω ότι σημαντικό ρόλο στη δυνατότητα λειτουργίας των τοπικών και κλαδικών είναι όπως επισημαίνουν οι θέσεις:“...το γεγονός ότι η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει τις δικές της αντιφάσεις και διαφωνίες όπως αυτές εκδηλώνονται ανοιχτά σε κρίσιμα ζητήματα”. Αυτό είχε σαν συνέπεια τη διάλυση της συνοχής του Μετώπου στη κοινή δράση και οδηγούσε σε παράλυση και αχρηστία τις τοπικές οργανώσεις. Αν αυτό δεν ξεπεραστεί, να υπάρξει συμφωνία “σε κρίσιμα ζητήματα”, δεν υπάρχει περίπτωση – παρά την διαβεβαίωση των θέσεων – να λειτουργήσουν οι τοπικές στον αιώνα τον άπαντα!!
Κατά τη γνώμη μου το πιο κρίσιμο ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί είναι το ζήτημα του Ενιαίου Μετώπου. Η τακτική του ενιαίου μετώπου ορίσθηκε σαν τακτική με το σύνθημα: Προς τις μάζες, στο 3ο και 4ο συνέδριο της ΚΔ, εν ζωή ο Λένιν, όταν το επαναστατικό κύμα είχε υποχωρήσει, με στόχο να μαζικοποιηθούν τα τότε νεαρά κομμουνιστικά κόμματα, αποσπώντας από την επιρροή των ρεφορμιστών τις μάζες. Θεωρώ ότι αυτό ισχύει και σήμερα. Δυστυχώς ο σταλινισμός της 3ης περιόδου, του “σοσιαλφασισμού” διαστρέβλωσε την τακτική, έδωσε χώρο στην ανάπτυξη του φασισμού και στη συντριβή του πιο δυνατού και πολυάριθμου ευρωπαϊκού εργατικού κινήματος. Ας μην επιτρέψουμε σήμερα να δώσουμε χώρο στην ακροδεξιά επαναλαμβάνοντας τα λάθη της 3ης περιόδου. Όχι στο δρόμο του ΚΚΕ, που αρνείται συμπόρευση με την αντικαπιταλιστική αριστερά, βαπτίζοντας την οπορτουνιστική!!
Θα μου πείτε ότι προηγούμενα ανέφερα ότι οι ρεφορμιστές έχουν από καιρό μετακομίσει στο στρατόπεδο της αστικής τάξης προς τι μ’ αυτούς ενιαίο μέτωπο; Μας ενδιαφέρουν όλοι οι αγνοί οπαδοί τους που έχουν αυταπάτες για τους ηγέτες. Όπου μέσα από την κοινή δράση, φιλικοί και συναγωνιστές αντάμα θα στραφούν προς εμάς όταν πέσουν οι αυταπάτες! Δείτε τι έγινε το 2015: Η κολοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έφερε στην ανατικαπιταλιστική αριστερά και ιδιαίτερα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ κανένα όφελος.
Τώρα όσο αφορά το εάν πάμε στις συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ ή της ΑΔΕΔΎ; Αν οι συγκεντρώσεις ρης ΓΣΕΕ ξαναγίνουν μαζικές οφείλουμε να πάμε. Έτσι όπως αυτές είναι σήμερα, δεν νομίζω ότι αξίζει να ακούμε τα τσιράκια του Παναγόπουλου. Στην ΑΔΕΔΥ με πρώτη δύναμη το ΠΑΜΕ νομίζω ότι οφείλουμε να πηγαίνουμε ανεξάρτητα από το μέγεθος της συγκέντρωσης. Λογικά οφείλαμε να πηγαίνουμε στις μαζικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, με τα πανό και τα δικά μας συνθήματα, αλλά η περιφρούρηση του κόμματος δεν θα μας το επιτρέψει και είναι ανώφελη η σύγκρουση.
“Είμαστε ενάντια τόσο στον κατακερματισμό όσο και σε μίνιμουμ ενότητες χωρίς πολιτική αξιοπιστία και προοπτική.” Γράφουν οι θέσεις! Σωστό! Ωστόσο δεν αρκεί να είσαι ενάντια, την ίδια στιγμή χρειάζεται να διορθώσεις τα κακώς κείμενα, τα οποία οι θέσεις επισημαίνουν, για να λειτουργήσουν πρωτίστως οι τοπικές και κλαδικές, για να γίνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ελκυστική στις οργανώσεις και να ενταχθούν σ’ αυτή βάζοντας τέλος στο κατακερματισμό των οργανώσεων, Διευκρίνηση: Όχι ωστόσο σε πρώτη φάση στην εξαφάνισή τους!
Συμπέρασμα 17 χρόνια κολλημένη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα ίδια και στα ίδια λάθη δεν πρόκοψε! Καιρός να μάθει από τα λάθη της και να τα διορθώσει.
Έγραψα αυτά με την ελπίδα ότι μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ ριζικά αλλαγμένη θα βάλει τις βάσεις για το Ενωτικό Μέτωπο της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς έτσι θα γίνει ελκυστική στα μάτια του εργατικού και λαϊκού κινήματος, δίνοντας του την εναλλακτική λύση. Μια μετωπικά ενωμένη αντικαπιταλιστική αριστερά θα ασκεί πίεση, μέσω της βάσης του ΚΚΕ, προς την ηγεσία για την πιθανότητα έως δυνατότητα για συμμαχίες.