Λένιν: “Ο χειρότερος εσωτερικός εχθρός μας είναι ο γραφειοκράτης, κομμουνιστής που κάθεται σε υπεύθυνο (και μετά και σε ανεύθυνο) σοβιετικό πόστο…. Απ’ αυτόν τον εχθρό πρέπει να καθαρίσουμε τις γραμμές μας και με την βοήθεια όλων των συνειδητών εργατών και αγροτών θα τον βάλουμε στο χέρι…. Όσο γι αυτό καμία ταλάντευση δεν μπορεί να υπάρξει.” (Άπαντα τ 45 σελ 15 εκδ Σύγχρονη Εποχή). Ας δούμε πόσο μακριά από την ιστορική αλήθεια είναι το ΚΚΕ και τα μέλη του!

Χαράλαμπος Κουρουνδής Η συζήτηση για τη δικαιοσύνη δεν μπορεί παρά να ξεκινάει από τη συζήτηση για το κράτος. Η αστική τάξη, από την αμερικανική και τη γαλλική επανάσταση και μετά, συγκρότησε μια ενιαία, απαραίτητη για την καπιταλιστική συσσώρευση, εθνική αγορά, έστησε την αναγκαία για την κυκλοφορία του κεφαλαίου διοικητική μηχανή και προσπάθησε να θεμελιώσει θεσμούς συμμετοχής της στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας. Τα Κοινοβούλια κατά τον 19ο αιώνα ήταν θεσμοί που περιόριζαν την εξουσία των βασιλιάδων αλλά και, επειδή δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι είχαν μόνο οι κάτοχοι περιουσίας και ιδιοκτησίας, ένας χώρος συζήτησης και συμβιβασμού των αντιθέσεων ανάμεσα στις ιδιοκτήτριες…

Η άποψή μου είναι ότι και οι ΗΠΑ και Ιράν έχουν σοβαρούς λόγους για να βάλλουν τέλος στο πόλεμο. Οι Φρουροί της Επανάστασης θα κηρύξουν τη νίκη απλώς και μόνο επειδή επέζησαν, αλλά θα βγουν από αυτό λαβωμένοι. Το ίδιο και ο Τραμπ, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς. Τα λάθη στον πόλεμο έχουν συνέπειες. Οι σιωνιστές έχουν προφανώς άλλα σχέδια: Πιστεύουν ότι με τη συνδρομή των ΗΠΑ θα είναι, ασφαλώς, καλύτεροι οι όροι για να συντρίψουν το Ιράν και να ξεμπερδεύουν με τη Χεζμπολαχ. Η εκεχειρία ή  το τέλος του πολέμου, χωρίς την εξουδετέρωση της Χεζμπολάχ και τη συντριβή των μουλάδων,…

Είναι ιστορικά διαπιστωμένο ότι πόλεμος και διαφθορά πάνε αντάμα. Αυτό συμβαίνει και με το πόλεμο στη Μέση Ανατολή!!Και κατ’ αρχή θα θελα να το ξεκαθαρίσω αυτός ο πόλεμος δεν είναι του Τραμπ, και ασφαλώς όχι του Νετανιάχου, παρ’ ότι έχουν συμφέροντα και προσωπικά. Και οι δύο είναι αναμεμιγμένοι σε σκάνδαλα, ο πρώτος στο σκάνδαλο Επστάιν, που οι αποκαλύψεις είναι σε εξέλιξη και ο δεύτερος σε σκάνδαλα διαφθοράς, διασπάθισης δημόσιου χρήματος και τον περιμένει το δικαστήριο με το τέλος του πολέμου.

Χαράλαμπος Κουρουνδής Η παρούσα μελέτη προσεγγίζει την προτεινόμενη προσθήκη [στο άρθρο 106], εντάσσοντας τον προβληματισμό επ’ αυτής στο πλαίσιο ενός συνολικού αναστοχασμού για το άρθρο 106 το οποίο κατεξοχήν ρυθμίζει τη σχέση μεταξύ κράτους και οικονομίας στο ισχύον Σύνταγμα. Για να επιτύχει αυτόν τον σκοπό παρουσιάζει την ιστορική πορεία προς τη ρύθμιση αυτής της σχέσης εκκινώντας από τη μεταπολεμική περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα αποτέλεσε εξαίρεση στον δυτικοευρωπαϊκό κανόνα της κατοχύρωσης σχετικών διατάξεων στο Σύνταγμα. [Αναδημοσίευση από Νομαρχία]