Επικαιρότητα: σκέψεις με ρίσκο...πάντα
γράφει ο Θ. Μαράκης
Εκεχειρία με το Ιράν; εκτίμηση με ρίσκο
Κατ’ αρχή να δούμε πως υποδέχτηκαν – τα όχι και τόσο “φιλικά” – ΜΜΕ την είδηση της εκεχειρίας. Μόνο τίτλους:
«Μισή νίκη με μεγάλος κόστος» για τον Τραμπ η εκεχειρία με το Ιράν
Ο Τραμπ κάνει ένα βήμα πίσω πριν το χείλος του γκρεμού, ωστόσο η επόμενη φάση της εκεχειρίας προμηνύεται εξαιρετικά δύσκολη.
Η εκεχειρία δίνει στον Trump μια διέξοδο από τον πόλεμο – Αλλά με υψηλό κόστος
Πώς οδηγηθήκαμε στην απροσδόκητη κατάπαυση του πυρός
Μια κλιμάκωση με το Ιράν θα σφράγιζε το "επικό" λάθος του Τραμπ
ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν: «Το Ιμπεριουμ μετρά ακόμα μια σημαντική ήττα»
Στρατηγική ήττα των ΗΠΑ το προσχέδιο τερματισμού του πολέμου
Ιράν: ένας πόλεμος που ο Τραμπ δεν μπορούσε (και δεν μπορεί) να κερδίσει
Η εκεχειρία σηματοδοτεί αντικειμενικά παραδοχή ότι οι ΗΠΑ ξεκίνησαν έναν πόλεμο κατά του Ιράν που δεν μπορούσαν να κερδίσουν. Όμως, η ειρήνευση μπορεί να υπονομευτεί
Όπως σημειώνει το BBC, η συμφωνία επέτρεψε στον Trump να απεγκλωβιστεί από μια κατάσταση όπου όλες οι διαθέσιμες επιλογές έμοιαζαν επικίνδυνες: Μπορούσε είτε να κλιμακώσει την κατάσταση αφότου είχε υποσχεθεί ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε» είτε να υποχωρήσει, υπονομεύοντας την αξιοπιστία του. Όμως σύμφωνα με την ανάλυση, ο Αμερικανός πρόεδρος ενδεχομένως να «αγόρασε» μόνο μια προσωρινή ανάπαυλα.
Γρήγορη ανάλυση: Μια εύθραυστη ανάπαυλα με θολούς όρους
Λίγο πριν το χείλος του γκρεμού, οι αντίπαλες πλευρές έδειξαν να έβαλαν νερό στο κρασί τους. Η απόσταση που τις χωρίζει, όμως, φαίνεται τεράστια.
Σάντσεθ για εκεχειρία: «Δεν θα χειροκροτήσουμε όσους έβαλαν φωτιά στον κόσμο, επειδή εμφανίστηκαν με έναν κουβά»
«Οι εκεχειρίες είναι πάντα καλά νέα - ειδικά αν οδηγούν σε μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη. Αλλά αυτή η στιγμιαία ανακούφιση δεν μπορεί να μας κάνει να ξεχάσουμε το χάος», τόνισε ο Ισπανός πρωθυπουργός.
Θα συμφωνήσουν οι ΗΠΑ με αυτό το σχέδιο 10 σημείων και τις προτάσεις του Ιράν;
Αυτά τα 10 σημεία είναι:
1. Οι ΗΠΑ πρέπει να δεσμευτούν ουσιαστικά να εγγυηθούν τη μη επιθετικότητα.
2. Συνέχιση του ελέγχου του Ιράν επί του Στενού του Ορμούζ.
3. Αποδοχή ότι το Ιράν μπορεί να εμπλουτίσει ουράνιο για το πυρηνικό του πρόγραμμα.
4. Άρση όλων των πρωτογενών κυρώσεων κατά του Ιράν.
5. Άρση όλων των δευτερογενών κυρώσεων κατά ξένων οντοτήτων που συνεργάζονται με ιρανικούς θεσμούς.
6. Τέλος όλων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών που στοχεύουν το Ιράν.
7. Τέλος όλων των ψηφισμάτων του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
8. Πληρωμή αποζημίωσης στο Ιράν για πολεμικές ζημίες.
9. Απόσυρση των αμερικανικών μαχητικών δυνάμεων από την περιοχή.
10. Κατάπαυση του πυρός σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένης της σύγκρουσης του Ισραήλ με τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο.
Είναι φανερό ότι από όσα ΜΜΕ κατάφερα να δω κανένα δεν συμμερίζεται την “κραυγή” Τραμπ ότι “Νίκησε” (!!). Παρουσιάζουν την εκεχειρία σαν βήμα πίσω του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Η άποψή μου είναι ότι και οι ΗΠΑ και Ιράν έχουν σοβαρούς λόγους για να βάλλουν τέλος στο πόλεμο. Οι Φρουροί της Επανάστασης θα κηρύξουν τη νίκη απλώς και μόνο επειδή επέζησαν, αλλά θα βγουν από αυτό λαβωμένοι. Το ίδιο και ο Τραμπ, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς, εξ ου και οι βωμολοχίες. Τα λάθη στον πόλεμο έχουν συνέπειες.
Οι σιωνιστές έχουν προφανώς άλλα σχέδια: Πιστεύουν ότι με τη συνδρομή των ΗΠΑ θα είναι, ασφαλώς, καλύτεροι οι όροι για να συντρίψουν το Ιράν και να ξεμπερδεύουν με τη Χεζμπολαχ. Η εκεχειρία ή το τέλος του πολέμου, χωρίς την εξουδετέρωση της Χεζμπολάχ και τη συντριβή των μουλάδων, θα είναι για αυτούς μια ασφαλώς ήττα, με την έννοια ότι, μάτωσαν για το τίποτα. Αποτέλεσμα πτώση του Νετανιάχου και της σιωνιστικής ακροδεξιάς κυβέρνησης. Αλλά, διευκρίνηση, αν θα είναι ήττα ή όχι θα εξαρτηθεί από το σε ποια βάση θα γίνει μια ενδεχόμενη συμφωνία, αν τελικά υπάρξει!
Πιστεύω, ότι παρά την αποτυχία της πρώτης προσπάθειας στο Ισλαμαμπάντ, οι πιθανότητες είναι μοιρασμένες για μια ναι ή όχι συμφωνία. Το γεγονός ότι παρά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων η εκεχειρία παραμένει ζωντανή, και μάλιστα συζητιέται για σταμάτημα των εχθροπραξιών και στο Λίβανο, είναι μια σοβαρή ένδειξη ότι θα ξαναπροσπαθήσουν. Οι λόγοι που πιέζουν είναι αρκετά σοβαροί, ωστόσο είναι, έτσι που έχουν εξελιχθεί τα πράγματα εξ ίσου δύσκολη και μαι συμφωνία.
Και ας δούμε τους λόγους που πιέζουν τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό να συνθηκολογήσει. Μια σίγουρη ένδειξη για το ότι δεν του πήγαιναν καλά τα πράγματα μετά από 40 μέρες σφυροκόπημα του Ιράν είναι το γεγονός από το πως τα ΜΜΕ υποδέχτηκαν την είδηση της 14ημερης εκεχειρίας.
Είναι αλήθεια ότι, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν, φυσικά, υπογράψει και τα δέκα σημεία. Αλλά το απλό γεγονός ότι το πλαίσιο του Ιράν θα έδινε τη βάση για τις διαπραγματεύσεις ισοδυναμεί με σημαντική διπλωματική νίκη για την Τεχεράνη.
«Πλήρης και ολοκληρωτική νίκη. Εκατό τοις εκατό. Αναμφίβολα.» Με αυτή τη φράση περιέγραψε ο Ντόναλντ Τραμπ την εκεχειρία δύο εβδομάδων με το Ιράν. Ο Τραμπ είχε απειλήσει ότι «ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει» χωρίς να προκαλέσει ούτε ένα επικριτικό σχόλιο από τους συμμάχους της Αμερικής. Ωστόσο, λίγο πριν λήξει η προθεσμία που ο ίδιος έθεσε, ο Τραμπ δείλιασε μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου. Συμφώνησε τουλάχιστον λεκτικά, να διαπραγματευτεί στη βάση ενός ιρανικού σχεδίου 10 σημείων, με διαμεσολαβητή το Πακιστάν, ως ένα βήμα προς τη μόνιμη λήξη των εχθροπραξιών.
Αν πιστέψει κανείς τον Λευκό Οίκο, η εκεχειρία είναι αποτέλεσμα του ότι οι ΗΠΑ «πέτυχαν και υπερέβησαν» όλους τους στρατιωτικούς τους στόχους. Ο Τραμπ υποστηρίζει τώρα ότι αναμένει μια «Χρυσή Εποχή της Μέσης Ανατολής». Η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Καρολάιν Λέβιτ καυχήθηκε για τις «απίστευτες ικανότητες των πολεμιστών μας» και απέδωσε στον Τραμπ το επίτευγμα του ανοίγματος των Στενών του Ορμούζ, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι τα Στενά ήταν ανοιχτά πριν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτεθούν στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου.
Η εκεχειρία είναι εξαιρετικά εύθραυστη και μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή. Ωστόσο, είτε κρατήσει είτε όχι, πρόκειται για βήμα πίσω των ΗΠΑ και του Τραμπ.
Αναγκάστηκε η κυβέρνηση Τραμπ σε βήμα πίσω γιατί τίποτα απ’ αυτά που είχε εξαγγείλει με την έναρξη του πολέμου δεν πραγματοποιήθηκε. Μίλησε για την ολιγοήμερη διάρκεια – μάλιστα τη χαρακτήρισε εκδρομή – της επέμβασης, που θα έφερνε την ανατροπή των μουλάδων! Δεν! Μετά ότι θα στείλει το πανίσχυρο ναυτικό των ΗΠΑ για να εξασφαλίσει την ασφαλή διέλευση των πλοίων από τα στενά του Ορμούζ. Δεν! Υπαινίχθηκε χερσαίες επιχειρήσεις. Δεν! Πέρασαν 40 μέρες και οι βαλλιστικοί και τα droons του Ιράν δεν είχαν τελειώσει. Δεν! Μας είπε ότι η αεράμυνα του Ιράν ήταν ανύπαρκτη, τελειωμένη και ξαφνικά έπεσαν 3 μαχητικά αεροπλάνα. Δεν! Βρήκανε τον πιλότο βαριά τραυματισμένο. Δεν τον είδαμε; Τη μια μας έλεγε ότι θέλει και θα πάρει τα ιρανικά πετρέλαια και από την άλλη ότι θα τα καταστρέψει. Ο ιμπεριαλισμός κάνει πόλεμο για να κερδίσει πρώτες ύλες και όχι για να τις καταστρέψει, λογικά μιλώντας! Και άλλα τα οποία γνωρίζεται!
Ωστόσο, για να μην τον αδικήσουμε, είχε και “σημαντικά επιτεύγματα”! Κατάφερε, όπως έχω ήδη προαναφέρει, να κλείσουν τα στενά του Ορμούζ, είναι αλήθεια ότι με διάφορους τρόπους προσπάθησε να τα ανοίξει, αλλά είδε και απόειδε ότι δεν άνοιγαν και αποφάσισε να τα κλείσει και αυτός για να ησυχάσει, από αυτή την έγνοια, που τον βασάνιζε. Μετά την αποτυχία της διαπραγμάτευσης στο Ισλαμαμπάντ κάτι έπρεπε να κάνει και κατάφερε να ξεσηκώσει ενάντιά του εχθρούς και φίλους!! Εκτιμώ ότι αν δεν καταλήξει σύντομα σε συμφωνία το κλείσιμο των στενών θα του γυρίσει μπούμερανγκ πλήττοντας σοβαρά και την οικονομία των ΗΠΑ.
Κατάφερε να ανοίξει δρόμο για μια σοβαρή ύφεση στην παγκόσμια οικονομία, έφερε πληθωρισμό και ακρίβεια και στις ΗΠΑ. Η ΕΕ τον σκυλοβρίζει γιατί ξόδεψε μέχρι σήμερα 22 δις ευρώ επιπλέον για πετρέλαιο και αέριο. Και οι “αναλυτές” επισημαίνουν ότι η πετρελαϊκή κρίση εξελίσσεται στην πιο βαθειά που έχει γνωρίσει η παγκόσμια οικονομία.
Οι σύμμαχες χώρες του κόλπου μετρούν σοβαρές πληγές σε υποδομές και σε ενεργειακά συγκροτήματα, θα χρειαστεί 5ετία και για να λειτουργήσουν όπως πριν! Οι αμερικανικές βάσεις χτυπήθηκαν και οι στρατιώτες την κοπάνησαν για τα ξενοδοχεία, όσοι έμειναν και δεν μετανάστευσαν! Κατάφερε να αφυπνίσει τη Χεζμπολάχ και τους Χούθι! Στις 28 του Μάρτη 8 εκατομμύρια Αμερικάνοι διαδήλωσαν και ενάντια στο πόλεμο. Και δημοτικότητα του έχει πάρει την κατιούσα.
Αβεβαιότητα και έντονη ανησυχία επικρατεί στους αγρότες σε όλο τον κόσμο, καθώς η ραγδαία άνοδος των τιμών των λιπασμάτων και των καυσίμων λόγω του πολέμου των ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν, εκτοξεύει το κόστος παραγωγής, με το ενδεχόμενο μιας παγκόσμιας κρίσης στα τρόφιμα να είναι ορατή.
Μόλις έξι πλοία φορτωμένα με λιπάσματα κατάφεραν να διασχίσουν τα Στενά του Ορμούζ από την έναρξη του πολέμου στις 28 Φεβρουαρίου. Το τελευταίο, μετέφερε μόλις 20.000 τόνους από ιρανικό λιμάνι με προορισμό τη Νοτιοανατολική Ασία.
Σχεδόν 1,9 εκατομμύρια τόνοι φυτικών θρεπτικών ουσιών έχουν κολλήσει σε 41 πλοία που δεν μπορούν να φύγουν από τον Κόλπο.
Αν τα πλοία που μεταφέρουν λιπάσματα δεν αρχίσουν σύντομα να περνούν από τα Στενά του Ορμούζ, η κρίση θα μπορούσε να οδηγήσει σε πτώση της παγκόσμιας αγροτικής παραγωγής και αυξήσεις τιμών στα τρόφιμα που θα διαρκούσαν χρόνια, προειδοποιεί ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO).«Οι αγορές λιπασμάτων και ενέργειας είναι ανελαστικές, κάτι που σημαίνει ότι οι τιμές μπορεί να αυξηθούν πολύ περισσότερο από ό,τι υποδηλώνουν οι αλλαγές στον όγκο των συναλλαγών»Από τα στενά περνά το 20 με 45% της παγκόσμιας παραγωγής λιπασμάτων.
Τελικά κατάφερε να γίνουν με τον Πάπα από δυο χωριά χωριάτες και η αγαπημένη του φίλη Μελόνι να χαρακτηρίζει: Απαράδεκτη τη συμπεριφορά του προς τον Πάπα!! Και οι καθολικοί ανά τον κόσμο και στις ΗΠΑ τον διαολοστέλνουν!!
Αν συνεχιστεί επ’ αόριστο ο ναυτικό αποκλεισμός του Ιράν, τότε θα έχουμε εμπλοκή αναπόφευκτα και άλλων χωρών κύρια της Κίνας, ο πρόεδρος της οποίας κατήγγειλε τον αποκλεισμό ονοματίζοντας τον “Νόμο της Ζούγκλας’. Έντονη θα είναι και η αντίδραση Ευρώπης και Ασίας με την Ινδία να πρωτοστατεί. Οι εξελίξεις θα γίνουν απρόβλεπτες.
Η οικονομική παρουσία της Κίνας στη Μέση Ανατολή είναι πλέον τεράστια και γι’ αυτό ουδείς μπορεί να την αγνοήσει για τις εξελίξεις στην περιοχή.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί:
– Από το 2005, η Κίνα έχει δαπανήσει πάνω από 269 δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις και συμβάσεις κατασκευής σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
– Η Σαουδική Αραβία είναι ο μεγαλύτερος αποδέκτης με 82 δισεκατομμύρια δολάρια, ακολουθούμενη από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα με 48 δισεκατομμύρια δολάρια και το Ιράκ με 40 δισεκατομμύρια δολάρια.
– Επιπλέον, οι κινεζικές επενδύσεις και συμβάσεις κατασκευής στο Ιράν έχουν φτάσει τα 25 δισεκατομμύρια δολάρια.
– Εν τω μεταξύ, το εμπόριο της Μέσης Ανατολής με την Κίνα έχει υπερδιπλασιαστεί από το 2017, φτάνοντας τα 317 δισεκατομμύρια δολάρια το 2024. Αυτό είναι σχεδόν 4 φορές το εμπόριο των 85 δισεκατομμυρίων δολαρίων με τις ΗΠΑ το 2024.
Και το πιο σημαντικό εκτιμώ, ότι αν ξαναρχίσουν οι επιχειρήσεις το αντιπολεμικό κίνημα στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ θα γιγαντωθεί.
Τώρα όσο αφορά τις διαφορές τους, όπως λένε, η πιο σημαντική είναι ο εμπλουτισμός του ουρανίου, οι ΗΠΑ απαιτούν 20 χρόνια χωρίς εμπλουτισμό και οι μουλάδες μιλάνε για 5. Δεν φαίνεται από πρώτη ματιά δύσκολο να καταλήξουν μεταξύ 8 και 12. Οψόμεθα, γιατί είναι και το γόητρο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, που επιμένω ότι βρίσκεται πίσω από τις παλινωδίες του Τράμπ.
Δεν αναφέρω τους λόγους για τους οποίους οι μουλάδες θέλουν συμφωνία γιατί είναι πολλοί και αυτονόητοι. Έχουν αρκετά πληγεί και αν συνεχιστούν οι εχθροπραξίες θα μεγαλώσουν οι πληγές τους ανεπανόρθωτα. Άλλωστε παρά τους κομπασμούς οι αντοχές τους δεν είναι απεριόριστες μπροστά στην υπεροπλία του αμερικανοσιωνιστικού ιμπεριαλισμού.
Για την παγκόσμια εργατική τάξη παραμένει άμεσο ζήτημα: ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Η ΒΑΡΑΒΑΡΟΤΗΤΑ!!
Ο πόλεμος των φονταμεταλιστών
Δεν είναι πόλεμος μεταξύ Ισραήλ – Λιβάνου, είναι πόλεμος Σιωνιστών – Χεζμπολαχ. Έχει τη σημασία του αυτός ο διαχωρισμός; Ασφαλώς! Ο Λίβανος είναι ένα πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό κράτος, οι μη Σιίτες θεωρώ ότι δεν συμμερίζονται τον πόλεμο που διεξάγει η Χεζμπολάχ και ασφαλώς σε καμιά περίπτωση τις δολοφονικές επιθέσεις των Σιωνιστών. Για να γίνει καυγάς χρειάζονται τουλάχιστον δύο. Οι Σιωνιστές άδραξαν και με τα δυο χέρια την επίθεση με ρουκέτες – που πέφτουν στα τυφλά χτυπούν και αμάχους – για να στηρίξει τον ιρανικό χορηγό της που δεχόταν την αδικαιολόγητη συνδυασμένη επίθεση του αμερικανοσιωνιστικού ιμπεριαλισμού - για να εισβάλουν στο νότιο Λίβανο, με σκοπό το ξεκλήρισμα της Χεζμπολάχ και την επ’ ευκαιρία κατοχή του νότου στη προοπτική του μεγάλου Ισραήλ, που είναι ο στρατηγικός στόχος του Σιωνισμού. Αυτό δεν σημαίνει ότι το Ισραήλ δεν θα επιτίθετο ακόμη και αν η Χεζμπολάχ είχε πλήξει μόνο στρατιωτικούς στόχους. Η διαφορά είναι ότι ο λαός θα ήταν προβληματισμένος για το πόλεμο έστω και αν οι δημοσκοπήσεις έδειχναν υποστήριξη στους Σιωνιστές, κάτι παραπάνω από 80%, αργά η γρήγορα, θα απογαλακτίζονταν από την υποστήριξη των Σιωνιστών συνειδητοποιώντας τα εγκλήματά τους, όπως είδαμε να συμβαίνει με τη γενοκτονία στη Γάζα. Δεν πιστεύω ότι θα τους ήταν ευχάριστο να ξημεροβραδιάζονται στα καταφύγια, ούτε να βλέπουν νεκρούς στρατιώτες και τραυματίες ο αριθμός των οποίων – αν και δεν έχουμε στοιχεία – αποκλείεται να είναι μικρός, λόγω της ισχυρής αντίδρασης των μαχητών της Χεζμπολάχ. Δεν θέλω να πιστέψω ότι ο λαός του Ισραήλ απεύχεται την ειρήνη.
Η Χεζμπολάχ όφειλε να συνδράμει το Ιράν; Ναι. Αλλά χτυπώντας στρατιωτικούς στόχους και κύρια τα αεροδρόμια από τα οποία σηκώνονται τα βομβαρδιστικά των Σιωνιστών – το ερώτημα μου, από την αρχή του πολέμου είναι, γιατί οι ρουκέτες, οι βαλιστικοί και τα droons, Ιράν και Χεζμπολάχ δεν κατάφεραν να πλήξουν αυτά τα αεροδρόμια; Μπορεί να είναι και αφελής η ερώτηση, αλλά μέχρι και την εκεχειρία δεν είδα ούτε άκουσα να συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Ωστόσο όταν εξαγγέλθηκε η εκεχειρία, είναι αλήθεια ότι η Χεζμπολάχ σταμάτησε τη ρίψη ρουκετών και droons και ήταν έτοιμη να σταματήσει τις χερσαίες επιχειρήσεις. Αλλά ο Νετανιάχου διακήρυξε ότι: Δεν θα σταματήσει ο πόλεμος μέχρι την ολοκληρωτική συντριβή της Χεζμπολάχ.
Και μετά ήρθε η 8η του Απρίλη και το δολοφονικό χτύπημα στη Βηρυτό με πάνω από 250 νεκρούς αμάχους και πάνω από χίλιους τραυματίες αμάχους, που έφερε διεθνή κατακραυγή ενάντια στο Ισραήλ. Ο Τράμπ του έστειλε ´μήνυμα να μαζευτεί και ακόμη και ο Μητσοτάκης αναγκάστηκε να επισημάνει ότι: Ναι είμαστε φίλοι, αλλά χρειάζεται στους φίλους να λέμε τα λάθη τους και πρόσθεσε τη φωνή τους με όλους αυτούς που ζήτησαν από την κυβέρνηση των Σιωνιστών, να διαπραγματευτεί με το Λίβανο, αφού πρώτα σταματήσει τις σφαγές.
Αυτό που δεν μου άρεσε ήταν το γεγονός ότι, όταν έγινε η συζήτηση για διαπραγματεύσεις μεταξύ Λιβάνου – Ισραήλ και πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση στην Ουάσιγκτον, ο θρησκευτικός ηγέτης της Χεζμπολάχ τάχθηκε ενάντια στις διαπραγματεύσεις με το σκεπτικό ότι: Δεν πρέπει να έρθουμε σε διαπραγματεύσεις με μια παράνομη οντότητα!! Το να αποκαλείς παράνομη οντότητα – ψευδοκράτος με άλλα λόγια – ένα έθνος 10 και πλέον εκατομμυρίων με σχεδόν, καλώς ή κακός, σχεδόν 80 χρόνων ύπαρξης στην περιοχή, και κατά συνέπεια ο στόχος σου να είναι η εξαφάνισή του, τότε στέλνεις τον ισραηλινό λαό στην αγκαλιά των Σιωνιστών και φανατίζεις τους – καθ’ ομολογία του αρχηγού του ισραηλινού στρατού – για να συνεχίζουν, καθ’ υπόδειξη των Σιωνιστών τα τερατώδη εγκλήματα. Λάθος του παπά εγκληματικό!!
Από την άλλη η σιωνιστική ακροδεξιά και συνάμα δολοφονική κυβέρνηση Νετανιάχου, κατανοώντας ότι δεν μπορεί να αποφύγει τις διαπραγματεύσεις – πιέζεται από παντού, αλλά πιο πολλά παρακάτω – και κύρια, παρά τις διακηρύξεις της, την κατάπαυση του πυρός, σπεύδει τα χτυπήματα στο Νότο, καταστρέφοντας εκτός των άλλων και την τελευταία και πιο σημαντική γέφυρα του ποταμού Λαφτάνι.
Πως, κατά τη γνώμη μου, φτάσαμε στην εκεχειρία
Κατ’ αρχή να δούμε τι συμφωνήθηκε:
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ διευκρίνισε τους βασικούς όρους της συμφωνίας εκεχειρίας μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου:
- Η αρχική διάρκεια της εκεχειρίας μπορεί να παραταθεί κατόπιν κοινής συμφωνίας των δύο πλευρών, εφόσον υπάρξει πρόοδος στις διαπραγματεύσεις.
- Το Ισραήλ διατηρεί το δικαίωμα να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα αυτοάμυνας έναντι άμεσων ή επικείμενων απειλών.
- Ο Λίβανος δεσμεύεται να λάβει ουσιαστικά μέτρα ώστε να αποτρέψει τη Χεζμπολάχ και άλλες ένοπλες ομάδες από επιθέσεις κατά ισραηλινών στόχων.
- Οι λιβανικές δυνάμεις ασφαλείας έχουν την αποκλειστική ευθύνη για την κυριαρχία και την άμυνα της χώρας.
- Ισραήλ και Λίβανος ζητούν από τις ΗΠΑ να διευκολύνουν περαιτέρω άμεσες διαπραγματεύσεις.
- Οι συνομιλίες θα στοχεύουν στην επίλυση όλων των εκκρεμών ζητημάτων, ανάμεσά τους την οριοθέτηση των χερσαίων συνόρων
Πως φτάσαμε σε αυτή την εκεχειρία. Νομίζω ότι όλοι μας καταλαβαίνουμε τη στενή σχέση που έχουν οι εξελίξεις στο Λίβανο με ότι συμβαίνει στο Περσικό Κόλπο και στα στενά του Ορμούζ ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν. Είχα στο προηγούμενο άρθρο μου εξηγήσει τους σοβαρούς λόγους οι οποίοι πιέζουν τόσο η ΗΠΑ όσο και το Ιράν για να έρθουν σε κάποια συμφωνία.
Ανάμεσα στους άλλους όρους της εκεχειρία υπήρχε ο όρος να έχουμε κατάπαυση του πυρός και στο Λίβανο, πράγμα που οι σιωνιστές αρνήθηκαν και η κυβέρνηση Τράμπ τους σιγοντάρισε δηλώνοντας ότι: Δεν υπήρξε τέτοιος όρος! Σε αντίθεση με την επιβεβαίωση του από το ανακοινωθέν του Ισλαμαμπάντ. Η Τεχεράνη αντέδρασε με το συνεχίζει το κλείσιμο των στενών. Η κυβέρνηση Τραμπ, θέλοντας να κάνει κάτι, προχώρησε σε ναυτικό αποκλεισμό του Ιράν. Αυτό ξεσήκωσε εχθρούς και φίλους των ΗΠΑ, ένα. Στη πράξη ο αποκλεισμός είναι διάτρητος, γιατί εμπεριέχει πολλούς κινδύνους. Πριν απ’ όλα για να φέρει το στραγγαλισμό της ιρανικής θα χρειαστεί χρόνο, εκ των πραγμάτων απροσδιόριστο, αυτό θα εκτίναζε στα ύψη την τιμή του πετρελαίου, των λιπασμάτων κλπ πρώτων υλών και θα οδηγούσε σε ανεξέλεγκτη ύφεση ή κρίση την παγκόσμια οικονομία, αν ο αποκλεισμός πετύχαινε.
Αλλά το 90% του πετρελαίου του Ιράν πάει σε Κίνα και για τη Κίνα σημαίνει το 16 – 20% των εισαγωγών της σε πετρέλαιο, θα εμπόδιζαν τα κινέζικα τάνκερ τα πολεμικά των ΗΠΑ από το να βγουν από τα στενά; Η λογική λέει όχι! Ο παραλογισμός αν πει ναι, τότε θα είχαμε τη βάση για μια σύγκρουση, ποιας διάστασης (;;). Μετά ένα πλοίο ελληνικών ή ευρωπαϊκών ή ινδικών – μεγάλη η ανάγκη των Ινδιών για λιπάσματα εκτός από πετρέλαιο- θα το σταματούσαν;; Δύσκολο λογικά! Δεν χρειάζεται να γράψω περισσότερα. Είναι φανερό ότι για τη κυβέρνηση Τραμπ ο αποκλεισμός δεν είναι επιτυχής διέξοδος.
Έτσι στράφηκε σ’ αυτό που μπορούσε να φέρει διέξοδο, πίεση στους σιωνιστές για κατάπαυση του πυρός και διαπραγματεύσεις, πράγμα που επιβάλει στη Τεχεράνη να ανοίξει τα στενά. Ωστόσο όλα κρέμονται από μια κλωστή. Ήδη πριν ο κόκορας λαλήσει τρις, ο Λίβανος καταγγέλλει ότι το Ισραήλ μεταμεσονύκτια παραβίασε την εκεχειρία.
Όπως είδατε στους όρους της εκεχειρίας δεν υπάρχει ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ, αλλά η ανάγκη να συγκρατηθεί και να ελεγχθεί. Ο αφοπλισμός από το λιβανέζικο στρατό είναι λίγο έως πολύ δύσκολο πρώτο γιατί στο λιβανέζικο στρατό υπάρχουν Σιίτες αξιωματικοί όλων των βαθμίδων και στρατηγοί, δεύτερο σημαίνει εμφύλιο αν γίνει προσπάθεια.
Τέλος για όλα αυτά ας πάρουμε και μια μαύρη γάτα γιατί με τους φονταμεταλιστές – και εννοώ όλους τους εμπλεκόμενους, μηδέ της κυβέρνησης Τράμπ και των μουλάδων εξαιρουμένων.
Γι αυτό το αντιπολεμικό κίνημα δεν πρέπει να εφησυχάσει.
Υστερόγραφη διευκρίνιση:
Θεωρώ σοβαρό λάθος που εκπέμπει λάθος μηνύματα την αναφορά ότι τα πάντα τα κινεί και τα αποφασίζει ο Τράμπ. Είναι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και η κυβέρνηση Τράμπ. Οι ιδιορρυθμίες της προσωπικότητας δίνουν το τόνο και το χρώμα και τίποτα περισσότερο. Ωστόσο πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάποια στοιχεία βοναπαρτισμού υπάρχουν στη διακυβέρνηση Τράμπ, αλλά μόνο στοιχεία. Στις ΗΠΑ λειτουργούν οι θεσμοί: Έχει συμβούλους, υπάρχει κογκρέσο, γερουσία, θεσμούς τους οποίους λαμβάνει υπ’ όψη του εν όψει των συσχετισμών που θα προκύψουν στις εκλογές του Νοέμβρη, ανώτατο δικαστήριο, όπου έκρινε παράνομους τους δασμούς και λαός ο οποίος διαδηλώνει, όπου τον υποχρέωσε να ξηλώσει την ηγεσία της ICE στη Μινεσότα και να τους απομακρύνει. Αυτά….