ΚΚΕ και η ιστορική αλήθεια
Θοδωρής Μαράκης
Λένιν: “Ο χειρότερος εσωτερικός εχθρός μας είναι ο γραφειοκράτης, κομμουνιστής που κάθεται σε υπεύθυνο (και μετά και σε ανεύθυνο) σοβιετικό πόστο…. Απ’ αυτόν τον εχθρό πρέπει να καθαρίσουμε τις γραμμές μας και με την βοήθεια όλων των συνειδητών εργατών και αγροτών θα τον βάλουμε στο χέρι…. Όσο γι αυτό καμία ταλάντευση δεν μπορεί να υπάρξει.” (Άπαντα τ 45 σελ 15 εκδ Σύγχρονη Εποχή υπογρ δική μου)
Ας δούμε πόσο μακριά από την ιστορική αλήθεια είναι το ΚΚΕ και τα μέλη του!
Από τον προσυνεδριακό διάλογο (Ριζοσπάστη 9\1\26) αλίευσα το παρακάτω κείμενο, που κατά τη γνώμη εκφράζει την ιδεολογική κατάσταση της ηγεσίας, των στελεχών και των μελών του κόμματος. Και το πόσο μακρυά είναι από την ιστορική αλήθεια, είτε από άγνοια, είτε συνειδητά. Και στις δύο περιπτώσεις το κόμμα δεν είναι έτοιμο για το κάλεσμα της ιστορίας στο σοσιαλισμό!!
Με εντυπωσίασε, το πόσο μακριά από την αλήθεια για τις αιτίες της “ανατροπής” (κατάρρευσης) βρίσκεται η γνώση των μελών και των στελεχών του ´κόμματος και μάλιστα με διαστρεβλωμένο και έτη φωτός μακριά από την αλήθεια, για την τελευταία μάχη του Λένιν, ενάντια στη γραφειοκρατία και το σταλινισμό – άγνοια (;) και αποσιώπηση (;) - όπως αυτή παρουσιάζεται στους τελευταίους τόμους των Απάντων Λένιν από τις εκδόσεις του κόμματος: “Σύγχρονη Εποχή”.
Και βέβαια το πόσο διαστρεβλωμένη και συκοφαντημένη είναι μάχη του Τρότσκι, της Αριστερής Αντιπολίτευσης και των τροτσκιστών ενάντια στη σταλινική γραφειοκρατία, συνέχεια της μάχης του Λένιν!!
Μα θα μου πείτε: Είναι γνωστή η στάση του ΚΚΕ απέναντι σ’ αυτά τα ζητήματα, και η συνέχιση της σταλινικής του τοποθέτησης πάνω στο θέμα της ιστορίας της ΕΣΣΔ! Σωστά. Αλλά δεν είναι σφαλερό το να επανερχόμαστε κριτικά σ’ αυτό, με την ελπίδα – προς το παρόν στο μηδέν – ότι η αποκατάσταση του Τρότσκι και των ιδεών του από το κόμμα, θα έχουν άλλη τύχη στα χέρια του βασικού μαζικού κόμματος της εργατικής τάξης, απ’ αυτήν που έχουν στα χέρια των μικρών τροτσκιστικών οργανώσεων! Και βέβαια το όφελος για την πάλη του εργατικού κινήματος θα είναι μεγάλο!
Το κείμενο: Αντιγράφω βασικά κομμάτια (υπογρ. Στο κείμενο δικές μου)
“Όλοι μας, και ειδικά τα καθοδηγητικά όργανα, έχουμε την υποχρέωση να δυναμώσουμε ιδεολογικοπολιτικά, να δέσουμε τη δράση μας με τη στρατηγική μας. Η λογική της αυτάρκειας («τα ξέρω», «τα έχω ξαναδιαβάσει») μας στοιχίζει ακριβά. Μας απομακρύνει από τα επαναστατικά μας χαρακτηριστικά, οδηγεί σε γενικότητες και στρεβλώσεις των θέσεών μας και τελικά διαπαιδαγωγεί στενό και ευρύτερο κύκλο με ξένες για τους στόχους μας ιδέες. Η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα πρέπει να κυριαρχήσουν απέναντι σε φαινόμενα τυπικής και κάποιες φορές διοικητικής αντιμετώπισης των μελών και των οπαδών, που εδράζεται στον πρακτικισμό και στον εμπειρισμό.”
Το δέσιμο της “δράσης με τη στρατηγική” μπορεί να την πραγματοποιήσει το μεταβατικό πρόγραμμα, το οποίο υποτιμά και το έχει υποβαθμίσει το ΚΚΕ!
“Πρέπει να ξεπεράσουμε τη δυσκολία των κομματικών μελών αλλά και στελεχών σε επίπεδο της ΚΟΒ στο να οργανώνουν την πολιτική παρέμβαση του Κόμματος χωρίς να περιμένουν από τα πάνω. Αυτό εκφράζει έλλειψη πολιτικής αυτοπεποίθησης, που προέρχεται από τη μειωμένη κατανόηση του Προγράμματός μας, από τη μη συστηματική, καθημερινή παρακολούθηση της πολιτικής μας, με συνέπεια να αποδυναμώνει την πολιτική διαπάλη και να δημιουργεί την λαθεμένη αντίληψη ότι γίνεται μόνο από τα πάνω.”
Η “έλλειψη πολιτικής αυτοπεποίθησης” δεν προέρχεται “από τη μειωμένη κατανόηση του Προγράμματος” αλλά από το γεγονός ότι το πρόγραμμα του κόμματος χωρίζεται σε μίνιμουμ και μάξιμουμ, δηλαδή δεν συνδέει τη δράση των μελών για τα άμεσα αιτήματα με τη στρατηγική του κόμματος. Για παράδειγμα αρνείται να εκστομίσει την ανάγκη να εθνικοποιηθούν οι σιδηρόδρομοι, όπως επίσης για τη ΛΑΡΚΟ όπου το ΠΑΜΕ ελέγχει το σωματείο δεν αιτεί την εθνικοποίηση της κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση
“Ο ρόλος της γραφειοκρατίας στην ανάπτυξη του επαναστατικού εργατικού κινήματος”
Και το εν λόγω κείμενο παρακάτω συνεχίζει:
“Οι θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ έχουν επισημάνει εύστοχα διάφορες δυσλειτουργίες των ΚΟΒ οι οποίες αν δεν αντιμετωπιστούν σωστά και δεν παρθούν μέτρα οδηγούν σε γραφειοκρατική διολίσθηση, σε οπορτουνιστική και μικροαστική κατεύθυνση, αλλοιώνοντας τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του Κόμματος.
Η γραφειοκρατία δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με το αστικό κράτος και χρησιμοποιήθηκε για την εφαρμογή της πολιτικής του. Ο Λένιν στον πρώτο τόμο σελ. 439 (Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή») στο οικονομικό περιεχόμενο των Ναροντνικιστών αναφέρει ότι η γραφειοκρατία έχει «άμεση και στενή σχέση με την αστική τάξη που κυριαρχεί στη σύγχρονη κοινωνία και από την ιστορία η γραφειοκρατία ήταν το πρώτο πολιτικό όργανο της αστικής τάξης ενάντια στους Φεουδάρχες (...) Η γραφειοκρατία εξεταζόμενη από άποψη του προορισμού της είναι καθαρά αστικός θεσμός στον οποίο μόνο οι ιδεολόγοι της μικροαστικής τάξης είναι σε θέση να απευθύνονται στο όνομα του παραγωγού». Είναι ιδεαλισμός της συντεχνίας και έχει ιησουιτικό και θεολογικό πνεύμα από άκρη σε άκρη. Θεωρεί τον εαυτό της σαν τον έσχατο σκοπό του κόμματος. Κάνει τους τυπικούς της στόχους περιεχόμενο και έρχεται σε σύγκρουση με τους πραγματικούς. Είναι αναγκασμένη να παίρνει τον τύπο για περιεχόμενο και το περιεχόμενο για τύπο. Τη γραφειοκρατία πρέπει να την εξετάζουμε στο επίπεδο του αφηρημένου και του συγκεκριμένου, στη σχέση της με το κόμμα-κράτος. Πότε την εξετάζουμε σαν ανάλυση και πότε σαν σύνθεση. Δηλαδή, η γραφειοκρατία στη σκέψη εμφανίζεται σαν αποτέλεσμα αλλά αποτελεί την πραγματική αφετηρία. Υπάρχει αυτή η διαλεκτική σχέση του αφηρημένου και συγκεκριμένου. Η κίνηση από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο και από εκεί στο ανώτερο συγκεκριμένο. Εδώ μας εκδηλώνεται ο διαλεκτικός νόμος της άρνησης της άρνησης. Η γραφειοκρατία όπως αναφέραμε και πιο πάνω είναι ιδεαλισμός της συντεχνίας, οδηγεί στον υποκειμενικό ιδεαλισμό. Έχει διαλεκτική σχέση με τον οπορτουνισμό από τη στιγμή που δημιουργείται μια «ελίτ», μια συντεχνία δηλαδή μέσα στο κόμμα, μια μορφή της είναι η εργατική αριστοκρατία.
Η γραφειοκρατία ως κοινωνικό πρόβλημα έχει βαθιές υλικές βάσεις. Αυτό συνεπάγεται ότι για να χτυπηθεί ως φαινόμενο πρέπει να εξαλειφθούν οι υλικοί όροι που τη διαμορφώνουν και που επιτρέπουν τη διαιώνιση της ύπαρξής της. Επομένως το πρόβλημα δεν λύνεται αν δεν διαμορφωθούν οι διαφορετικοί υλικοί όροι που την γεννούν. Η αντίδραση πολεμάει συνεχώς το ΚΚΕ για τον «γραφειοκρατικό εκφυλισμό» στη Σοβιετική Ένωση. Κάθε λογής οπορτουνιστές, με πρωτεργάτες τους τροτσκιστές, υποστηρίζουν αυτή τη λογική. Αδυνατούν να δουν την υλική βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η γραφειοκρατία. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τα βαθύτερα αίτιά της και οδηγήθηκαν να την ξορκίζουν με «γιατροσόφια και χάπια». Οι δυνάμεις αυτές κάναν λόγο για «σταλινική γραφειοκρατία» αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, παρουσιαζόντουσαν σαν πολέμιοι της γραφειοκρατίας ενώ στην ουσία ήταν υποστηρικτές της. Γι' αυτούς η γραφειοκρατία αποκόπτεται από την υλική βάση και από το κοινωνικό φαινόμενο και αναγορεύεται ιδεαλιστικά, ότι η γραφειοκρατία υπήρχε γιατί το ήθελε το κόμμα στη Σοβιετική Ένωση. Τα ίδια λένε και για το ΚΚΕ. Αυτές οι αναλύσεις δεν μπορούν να χαρακτηριστούν σαν μαρξιστικές γιατί μια τέτοια ανάλυση δεν έχει καμία σχέση με την υλιστική αντίληψη της ιστορίας. Το ερώτημα που μπαίνει είναι η γραφειοκρατία καταργείται ή όχι; Εδώ μας απαντάει ο Μαρξ στο έργο του στην κριτική της Εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του δικαίου σελ. 124 (εκδόσεις Παπαζήσης). «Κατάργηση της γραφειοκρατίας σημαίνει το καθολικό συμφέρον θα γίνει πραγματικό, επιμέρους συμφέρον και όχι μόνο στη σκέψη και στην αφαίρεση όπως ο Χέγκελ. Αυτό με τη σειρά του δεν είναι δυνατό παρά μόνο εάν το επιμέρους συμφέρον γίνει πραγματικά το καθολικό συμφέρον». Εδώ οι μεγάλοι στοχαστές γνώριζαν ότι μόνο σε μια ανώτερη κοινωνία, που αυτή δεν είναι άλλη από την ανώτερη βαθμίδα του κομμουνισμού, θα καταργηθεί η γραφειοκρατία μαζί με την απονέκρωση του κράτους.
Αλλά επειδή στο ΚΚΕ η φιλοσοφία του είναι ο διαλεκτικός υλισμός και δεν έχει μεταφυσικές ανησυχίες ούτε ιδεαλιστικά σοφίσματα, στις θέσεις του αναδεικνύει αιτίες που οδηγούν στην εμφάνιση της γραφειοκρατίας. Τα θέτει προς συζήτηση και αντιμετώπιση μέσα από ανοιχτό διάλογο.”
Θεμιστοκλής Παπαϊωάννου, Ναύπλιο
Δυστυχώς το ΚΚΕ τόσο στη 15η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, όσο και στο 18ο Συνέδριο, όπου θέλησε να καταπιαστεί με τις αιτίες της “αντεπανάστασης” (κατάρρευσης για με) που οδήγησαν στην ανατροπή, χωρίς να σπάσει μύτη, του υπαρκτού “σοσιαλισμού” και στην καπιταλιστική παλινόρθωση, δεν ασχολήθηκε καν με το γραφειοκρατικό καρκίνωμα, που τελικά κατάφερε μετά από 70 χρόνια να οδηγήσει στο θάνατο τη εθνικοποιημένη και σχεδιασμένη οικονομία!
Παρεμπιπτόντως το ότι άντεξε το γραφειοκρατικό καρκίνο για 70 χρόνια δείχνει πόσο ισχυρές είναι οι βάσεις της εθνικοποιημένης και σχεδιασμένης οικονομίας!!
Επανέρχομαι, είναι γι αυτό που η ηγεσία του ΚΚΕ έχει αφήσει ανοιχτό για παραπέρα διερεύνηση εν όψει δήθεν νέων στοιχείων, τις αιτίες που οδήγησαν στην “ανατροπή” (κατάρρευση).
Το ΚΚΕ ορκίζεται ότι κατέχει την ιστορική αλήθεια, αλλά πιο πάνω διαβάσαμε την άποψη του μέλους του ΚΚΕ για τη γραφειοκρατία, άποψη που θεωρώ ότι κατέχει όλο το κόμμα από πάνω μέχρι κάτω.
Το κόμμα και είναι προς τιμή του έχει εκδώσει τα Άπαντα του Λένιν, ο εν λόγω σύντροφος και πιθανά όλο το κόμμα, έχει μελετήσει το 1ο τόμο – όπως και το αναφέρει – καλό θα κάνει να διαβάσει αυτός και όλο το κόμμα, τους τελευταίους τόμους, αρχίζοντας από τον 44ον, εκεί θα ανακαλύψουν τη σκληρή τελευταία μάχη του Λένιν ενάντια στη γραφειοκρατία και τον ανερχόμενο σταλινισμό, όπου επισήμαινε τον κίνδυνο του γραφειοκρατικού εκφυλισμού του κόμματος και της καπιταλιστικής παλινόρθωσης.
Ενδεικτικά και για να βοηθήσουμε τους συντρόφους του ΚΚΕ στην αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας, θα παραθέσουμε λιγοστά παραδείγματα από τα γραπτά του Λένιν.
Τον Οχτώβρη του 1921, 4η χρονιά μετά την κατάληψη της εξουσίας ο Λένιν θέτει ανοιχτά το ερώτημα: «Ποιος θα νικήσει-ο καπιταλιστής ή η Σοβιετική εξουσία;». ( Άπαντα τ 44 σελ 160 υπογρ δική μου )
Ο Λένιν καλούσε τους κομμουνιστές σε πάλη ενάντια σε τρεις (3) βασικούς εχθρούς:
«Πρώτος εχθρός –η κομμουνιστική υπεροψία. Δεύτερος –η αγραμματοσύνη και τρίτος –η δωροδοκία», (όπ.π., σελ 173 υπογρ δική μου)
Κατήγγειλε ανοιχτά ότι:
«Οι ξένοι ήδη τώρα με δωροδοκίες εξαγοράζουν τους γραφειοκράτες αξιωματούχους μας και “εξάγουν τα υπολείμματα της Ρωσίας” . Και θα τα εξάγουν», (όπ.π., σελ 428).
Συμβουλεύει:
«Ούτε ίχνος εμπιστοσύνης, ούτε στα διατάγματα, ούτε στα ιδρύματα. Μονάχα να γίνεται έλεγχος στην πρακτική και να δίνεται αυστηρό μάθημα για γραφειοκρατία».
Ζητά να παρθούν μέτρα
«Λόγω του αίσχους της γραφειοκρατίας σχετικά με τη συναλλαγή (την τάδε) για την αγορά τροφίμων με σοβιετικά ρούβλια να δοθεί διαταγή στην Κρατική Πολιτική Διεύθυνση (χρειάζεται να τους φοβερίσουμε!) να αναζητήσει τα ένοχα για τη γραφειοκρατία πρόσωπα και να φυλακίσουν για 6 ώρες αυτούς που δουλεύουν στο οικονομικό όργανο του κυβερνείου της Μόσχας και για 36 ώρες αυτούς που δουλεύουν στο Λαϊκό Επιτροπάτο Εξωτερικού Εμπορίου…», (όπ.π., σελ 429 υπγρ δική μου)
Σε γράμμα του: « ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΚ .Γ. ΣΟΚΟΛΝΙΚΟΦ», επισημαίνει με αγωνία τον κίνδυνο που εκπροσωπεί η γραφειοκρατία:
«[…] Όλη η δουλειά όλων των οικονομικών οργάνων μας υποφέρει πιο πολύ από τη γραφειοκρατία. Οι κομμουνιστές έγιναν γραφειοκράτες. Αν υπάρχει κάτι που θα μας καταστρέψει είναι αυτό», (οπ π τόμ. 54, σελ 180, η υπογρ είναι δική μου)
Σύντροφοι του ΚΚΕ μελετήστε Λένιν και λίγο πιο πέρα από τον 1ο τόμο, που ο σύντροφος αναφέρει στο εν λόγω κείμενό του – για βοήθεια σας και διευκόλυνση θα παραθέσω ενδεικτικά τους τόμους και τις σελίδες με τις αναφορές του Λένιν ενάντια στην ανερχόμενη τότε γραφειοκρατία– πέθανε και δεν πρόλαβε να δει την σταλινική γραφειοκρατία σ’ όλο της το μεγαλείο, με τα τεράστια προνόμια της, την υλική βάση την οποία και ο σύντροφος αναφέρει.
Ξεκινάω τόμος 44 σελίδες 53,122, 123, 124, 160, 163, 171, 428, 429. Τόμος 45 σελίδες 15, 19, 20, 163, 383, 391, 392. Τόμος 54 σελίδα 180.
Ο Τρότσκι και οι τροτσκιστές συνεχίζουν τη μάχη ενάντια στα προνόμια της σταλινικής γραφειοκρατίας
Ο Τρότσκι, οι τροτσκιστές και η Αριστερή Αντιπολίτευση πήραν την σκυτάλη, μετά το θάνατο του Λένιν, για να συνεχίσουν τη μάχη ενάντια στα εξωφρενικά προνόμια και την κατά συνέπεια οπορτουνιστική πολιτική της σταλινικής γραφειοκρατίας. Σταλινική, γιατί ήταν ο Στάλιν η πολιτική της έκφραση και ήταν αυτός που εξόντωσε φυσικά κάθε αντιπολίτευση και ιδεολογικά το Μαρξισμό – Λενινισμό.
Η πολεμική του δεν ήταν μηδενιστική, πάντα υπεράσπιζε τις κατακτήσεις της εθνικοποιημένης και σχεδιασμένης οικονομίας μέχρι το τέλος της ζωής του, που του έθεσε τέρμα η τσεκουριά στο κεφάλι από τον πράκτορα του Στάλιν. Από την άλλη κατήγγειλε τη πολιτική της σταλινικής γραφειοκρατίας ότι οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη καπιταλιστική παλινόρθωση, όπου και δυστυχώς δικαιώθηκε.
Η κριτική του πάταγε στέρεα στον ιστορικό και διαλεκτικό υλισμό, έδινε έμφαση στους υλικούς όρους που γέννησαν το καρκίνωμα της σταλινικής γραφειοκρατίας στο σώμα της ΕΣΣΔ. Και για την ιστορική αλήθεια θα παραθέσω ενδεικτικά αποσπάσματα από το βασικό του έργο: “Προδομένη Επανάσταση”.
“Από το 1927 ακόμα η Αριστερή Αντιπολίτευση διαμαρτυρήθηκε ότι ο “παραφουσκωμένος και προνομιούχος διευθυντικός μηχανισμός καταβροχθίζει ένα πολύ σημαντικό μέρος της υπεραξίας”.
“Δεν υπάρχει δυνατότητα να υπολογίσει κανείς το μερίδιο του εθνικού εισοδήματος που οικειοποιείται η γραφειοκρατία. Κι αυτό δεν γίνεται μονάχα επειδή η γραφειοκρατία κρύβει ακόμα και τα νόμιμα εισοδήματά της,
Αν μετρήσεις όχι μόνο τους μισθούς και άλλες μορφές υπηρεσιών σε είδος και κάθε τύπου ημιπαράνομης συμπληρωματικής πηγής εισοδήματος, αλλά προσθέσεις και το μερίδιο της γραφειοκρατίας και της σοβιετικής αριστοκρατίας στα θέατρα, στα αναπαυτήρια, τα νοσοκομεία, στα θεραπευτήρια, στα καλοκαιρινά θέρετρα… κλπ θα ήταν πιθανότατα αναγκαίο να συμπεράνεις ότι το 15% ή, ας πούμε, το 20% του πληθυσμού απολαμβάνει όχι λιγότερο πλούτο απ’ αυτόν που απολαμβάνει το υπόλοιπο 80 με 85%.
Θέλουν οι “φίλοι” (της ΕΣΣΔ) να αμφισβητήσουν τους αριθμούς μας; … Ας πείσουν τη γραφειοκρατία να δημοσιεύσει το βιβλίο εσόδων- εξόδων της σοβιετικής κοινωνίας”. ( σελ 119-120 εκδ “Αλλαγή”)
Και η πρόβλεψη, η προφητική από το 1936 που γράφτηκε το βιβλίο για το ενδεχόμενο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης:
“Τα προνόμια έχουν μόνο τη μισή τους αξία, αν δεν μπορούν να μεταβιβαστούν στα παιδιά του καθένα. Αλλά το δικαίωμα στη διαθήκη είναι αξεχώριστο από το δικαίωμα στην ιδιοκτησία. Δεν είναι αρκετό να είναι κανείς διευθυντής ενός τραστ. Είναι αναγκαίο να είναι μέτοχος. Η νίκη της γραφειοκρατίας σ’ αυτή την αποφασιστική σφαίρα θα σήμαινε τη μετατροπή της σε μια νέα κατέχουσα τάξη”. ΟΠΕΡ ΚΑΙ ΕΓΕΝΕΤΟ ΤΟ 1991…!!! Δυστυχώς…
Και ο τροτσκιστής Μαντέλ στο έργο του “Εξουσία και χρήμα” έγραφε:
“Για κάθε οπαδό της υλιστικής ερμηνείας της ιστορίας, είναι φανερό ότι η εμφάνιση ενός νέου κοινωνικού στρώματος – της γραφειοκρατίας...- δεν μπορεί να διαχωριστεί από τα ιδιαίτερα υλικά του συμφέροντα. Η νοοτροπία των γραφειοκρατών ηγετών οδηγεί σ’ έναν αυξανόμενο συντηρητισμό …” (σελ 110 εκδ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ)
“…. στη Σοβιετική Ένωση… Στην αρχή υπήρχαν μόνο προνόμια κύρους και πολιτικά πλεονεκτήματα, που προέρχονταν από το μονοπώλιο στην άσκηση της εξουσίας. Ύστερα ακολούθησαν κοινωνικοοικονομικά προνόμια υλικής και πολιτιστικής φύσης. Τελικά εγκαθίσταται ο πλήρης εκφυλισμός…. Για να διαμορφώσουν ένα σκληρό κοινωνικό στρώμα (κάστα έλεγε ο Τρότσκι) που χρησιμοποιεί το μονοπώλιο εξουσίας του για να διατηρήσει και να επεκτείνει την υλικο – κοινωνική του θέση.
(…) στη Σοβιετική Ρωσία απότις αρχές της δεκαετίας του είκοσι. Ο μηχανισμός των πλήρους ωραρίου λειτουργών στο Κομμουνιστικό Κόμμα εκτινάχτηκε από τους μόλις 700 του 1919, σε 15 300 το 1922 και σε πάνω από 100 000 μερικά χρόνια μετά. Ενώ οι αρχικοί 700 είχαν εκλεγεί από την ίδια τη βάση, οι 15 300 διορίστηκαν από το κέντρο και συνέστησαν πελατειακή δομή που όφειλε υποταγή και την επαγγελματική της ασφάλεια στη Γραμματεία του Κόμματος και τον Γενικό Γραμματέα, Ι. Β. Στάλιν.
(…) ο μέγιστος μισθός για τους βιομηχανικούς διευθυντές το Γενάρη του 1923 ήταν 1500 ρούβλια τον μήνα, ή περισσότερα από τριάντα ή εξήντα φορές πάνω από τον ελάχιστο μισθό και 20-22 φορές από τον μέσο….. ο Λένιν προέβλεπε ότι κανένα μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, συμπεριλαμβανομένου και του Πολιτμπιρό και των κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών, δε θα μπορούσε να πληρωθεί περισσότερο από έναν ειδικευμένο εργάτη. Η αρχή αυτή καταργήθηκε επίσημα το 1930”. ( οπ π σελ 112-113)
Σύντροφοι για να βρείτε εσείς και κατά συνέπεια το κόμμα την ιστορική αλήθεια και να γίνει “έτοιμο για το κάλεσμα της ιστορίας προς το σοσιαλισμό” μελετήστε Τρότσκι. Τα γραπτά και τα έργα του Στάλιν έχουν διαστρεβλώσει “νομοτελειακά” την ιστορική αλήθεια και δεν προάγουν το ιδεολογικό επίπεδο!