Από την ανταλλαγή Ουκρανών και Ρώσων αιχμαλώτων στις 19 Μαρτίου 2025.
«Η Αριστερά πρέπει να υποστηρίξει μια δίκαιη ειρήνη για την Ουκρανία, όχι μια συμφωνία Τραμπ-Πούτιν για τον κατευνασμό του επιτιθέμενου»: Συνέντευξη με τον Ουκρανό σοσιαλιστή Ντένις Πίλας
Από τους Ντένις Πίλας & Φεντερίκο Φουέντες
ΠΗΓΗ: https://links.org.au
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr
Ο Ντένις Πίλας είναι πολιτικός επιστήμονας, μέλος της ουκρανικής δημοκρατικής σοσιαλιστικής οργάνωσης Sotsialnyi Rukh [1] (Κοινωνικό Κίνημα) [2] και εκδότης του αριστερού περιοδικού Сommons [3]. Σε αυτή την ευρεία συνέντευξη που παραχώρησε στον Φεντερίκο Φουέντες για το περιοδικό LINKS International Journal of Socialist Renewal [4], ο Πίλας συζητά για τις αντιδράσεις στην Ουκρανία σχετικά με την πρόσφατη συνάντηση μεταξύ του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ και του προέδρου της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, καθώς και για τις συνέπειες που θα έχει για την Ουκρανία και τον κόσμο η αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας. Σκιαγραφεί επίσης την απειλή που συνιστά ο ανερχόμενος παγκόσμιος άξονας της ακραίας αντίδρασης, του οποίου ηγούνται οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Ρωσία, και υποστηρίζει γιατί η Αριστερά πρέπει να υπερασπιστεί έναν ανανεωμένο διεθνισμό που αντιτίθεται σε όλους τους καταπιεστές.
Ποια ήταν η αντίδραση στο εσωτερικό της Ουκρανίας όσον αφορά την πρόσφατη συνάντηση μεταξύ του Τραμπ και του Ζελένσκι;
Η αντίδραση ήταν αναμενόμενα οργισμένη. Η συναίνεση είναι ότι ο Τραμπ και ο [αντιπρόεδρος Τζ.Ντ.] Βανς προσπάθησαν να εξευτελίσουν όχι μόνο τον Ζελένσκι, αλλά και την Ουκρανία και τον λαό της. Έδειξαν μηδενικό σεβασμό για την Ουκρανία και κατηγόρησαν κυνικά το θύμα. Αποδείχθηκαν νταήδες που παίρνουν το μέρος ενός άλλου νταή που διεξάγει πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας. Από ό,τι έχω ακούσει από ανθρώπους, μεταξύ άλλων και από τον στρατό, είναι θυμωμένοι με τη σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ. Αισθάνονται ότι η Ουκρανία εκβιάζεται σε μια πολύ δυσμενή «συμφωνία», η οποία θα παραδώσει τους πόρους μας χωρίς αντάλλαγμα: καμία εγγύηση ασφάλειας, κανένα κέρδος, τίποτα. Η συμφωνία είναι απλά μια συμφωνία όπου η Ουκρανία θα πρέπει να πληρώσει για τα πάντα, όχι ο επιτιθέμενος.
Αυτό είναι το αντίθετο από αυτό για το οποίο η οργάνωσή μας, το Κοινωνικό Κίνημα, και η ευρύτερη ουκρανική αριστερά έχει αγωνιστεί. Έχουμε απαιτήσει τη διαγραφή του εξωτερικού χρέους της Ουκρανίας. Έχουμε πει ότι η ανοικοδόμηση της Ουκρανίας θα πρέπει να χρηματοδοτηθεί με τον πλούτο που λεηλάτησαν οι ρωσικές και ουκρανικές ολιγαρχίες στον μετασοβιετικό χώρο και τώρα αποθησαυρίζουν στη Δύση και σε φορολογικούς παραδείσους. Ορισμένα από αυτά τα περιουσιακά στοιχεία έχουν δεσμευτεί από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας. Αλλά αυτή τη στιγμή συμβαίνει το αντίθετο.
Έτσι, υπάρχει μεγάλη δυσαρέσκεια κατά του Τραμπ. Μόνο μια πολύ μικρή μειοψηφία συνεχίζει να διατηρεί κάποιες αυταπάτες για τον Τραμπ. Πιστεύουν ότι ο Ζελένσκι θα έπρεπε να είναι πιο υπάκουος και να έχει κουνήσει το κεφάλι του, γιατί υποτίθεται ότι αν κατευνάσεις τον τεράστιο εγωισμό του Τραμπ θα σε ακούσει. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο πολλοί παγκόσμιοι ηγέτες προσπάθησαν να κάνουν συμφωνίες με τον Τραμπ δεν είναι απλώς κατάπτυστος, το μόνο που έκανε ήταν να ενισχύσει την πεποίθηση του Τραμπ, του Βανς και του [ Έλον] Μασκ ότι δεν αντιμετωπίζουν καμία ισχυρή αντίσταση, στο εσωτερικό ή διεθνώς, και μπορούν να ξεφύγουν από οτιδήποτε.
Ίσως το μόνο αισιόδοξο που προκύπτει από αυτό είναι ότι οι άνθρωποι χάνουν τις αυταπάτες τους, όχι μόνο για τον Τραμπ αλλά και για το στίγμα της ακροδεξιάς συντηρητικής πολιτικής του. Πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του Τραμπ, όταν έκανε εξωφρενικούς ισχυρισμούς για τερματισμό του πολέμου σε 24 ώρες, υπήρχαν πολλές ελπίδες για τον Τραμπ στην Ουκρανία. Οι ελπίδες ήταν μεγάλες ότι, με κάποιο τρόπο, ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του Τραμπ θα βοηθούσε να αλλάξει η πορεία των γεγονότων και ότι ίσως, ως δια μαγείας, θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα ευνοϊκό τέλος στον πόλεμο. Τώρα σχεδόν όλοι μισούν τον Τραμπ. Και βλέπουν μια άμεση σύνδεση μεταξύ της σκληρής δεξιάς πολιτικής του Τραμπ και του Πούτιν. Βλέπουν ότι ο Τραμπ και ο Πούτιν είναι τελικά το ίδιο: είναι δύο ηγέτες δύο μεγάλων δυνάμεων που θέλουν να επιβάλουν τον κανόνα της βίας στον κόσμο, όπου ο ισχυρότερος υπαγορεύει τους όρους.
Έχουν δοθεί διάφορες εξηγήσεις για να ερμηνευθεί η στροφή 180 μοιρών της πολιτικής των ΗΠΑ έναντι της Ουκρανίας. Εσείς πώς την εξηγείτε;
Έχουν δοθεί πολλές εξηγήσεις, όπως για παράδειγμα ότι αποτελεί μέρος κάποιας ενδελεχούς στρατηγικής για την απομάκρυνση της Ρωσίας από την Κίνα. Αλλά είναι δύσκολο να δει κανείς κάποιο ιδιαίτερα συνεκτικό όραμα όσον αφορά την εξωτερική πολιτική του Τραμπ. Αυτό που μπορούμε να δούμε, ωστόσο, είναι ένα πολύ σαφές ιδεολογικό μήνυμα. Ο Τραμπ, ο Βανς και ο Μασκ ουσιαστικά λένε στον κόσμο, και ιδίως στην Ευρώπη: «Σας κηρύσσουμε τον πόλεμο». Λένε: «Θέλουμε να φέρουμε ακροδεξιές και νεοφασιστικές δυνάμεις στην εξουσία παντού και θα συνεργαστούμε μόνο με αυτούς τους φασιστοειδείς, αυταρχικούς ηγέτες».
Είναι αρκετά χαρακτηριστικό ότι οι μόνοι άνθρωποι που τώρα καλωσορίζει και σέβεται ο Λευκός Οίκος είναι εγκληματίες πολέμου που καταζητούνται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο [ΔΠΔ]. Δείτε μόνο πώς υποδέχθηκε τον [Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν] Νετανιάχου όταν τον επισκέφθηκε πρόσφατα. Ή πώς μιλάει η κυβέρνηση Τραμπ για τον Πούτιν: Ο Τραμπ πάντα αποφεύγει να κατηγορεί τον Πούτιν για τον πόλεμο ή να τον αποκαλεί δικτάτορα, προτιμώντας αντ' αυτού να μιλάει για την ισχυρή ηγεσία του. Άλλοι, τους οποίους καλωσορίζουν με μεγάλη χαρά, είναι εκείνοι που συνδέονται με αυτό που μπορούμε πλέον να ονομάσουμε «χαιρετισμό του Έλον»: η Εναλλακτική για τη Γερμανία, ο [Αργεντινός πρόεδρος Χαβιέ] Μιλέι και άλλα κόμματα και πολιτικοί ηγέτες της άκρας δεξιάς που προωθούν τις αξίες του υπερσυντηρητισμού, του φονταμενταλισμού της αγοράς και του νεοφασισμού.
Ένας νέος άξονας αναδύεται ξεκάθαρα, φέρνοντας κοντά τον Τραμπ, τον Πούτιν, τον Νετανιάχου, την ακροδεξιά στην Ευρώπη και διάφορα αυταρχικά καθεστώτα από όλο τον κόσμο. Θα μπορούσατε να το δείτε αυτό σε δράση στην ψηφοφορία της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για το σχέδιο ψηφίσματος [που καταδικάζει τον πόλεμο της Ρωσίας] που υποβλήθηκε από την Ουκρανία και περίπου 50 συνυποστηρικτές [στην τρίτη επέτειο της πλήρους εισβολής της Ρωσίας]. Αυτοί που ψήφισαν κατά περιελάμβαναν τη Ρωσία, φυσικά, αλλά και τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Ουγγαρία του [Βίκτορ] Όρμπαν, τις στρατιωτικές χούντες στη ζώνη του πραξικοπήματος στη Δυτική Αφρική, τη Βόρεια Κορέα κ.λπ. Ακόμη και η Αργεντινή του Μιλέι, η οποία προηγουμένως αυτοπροβαλλόταν ως εξαιρετικά φιλοουκρανική, απείχε- ο Μιλέι δεν μπορούσε να τολμήσει να επικρίνει τον μπαμπά Τραμπ.
Όσον αφορά τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και το Ισραήλ, υπάρχει σαφής ευθυγράμμιση των συμφερόντων τους με το όραμά τους για τον κόσμο. Πρόκειται για ένα όραμα που ο Πούτιν υποστήριζε για μεγάλο χρονικό διάστημα και το οποίο έχει περιγράψει ως «πολυπολικότητα». Σε αυτό το όραμα, η Ρωσία, για παράδειγμα, είναι ελεύθερη να κάνει ό,τι θέλει στον μετασοβιετικό χώρο, ενώ οι ΗΠΑ είναι ελεύθερες να κάνουν ό,τι θέλουν στο δυτικό ημισφαίριο. Φυσικά, οι ΗΠΑ έχουν εφαρμόσει ιμπεριαλιστικές πολιτικές στην περιοχή αυτή εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά αυτό που βλέπουμε τώρα -με τον Τραμπ να προβάλλει επεκτατικές αξιώσεις για τη Γροιλανδία, τον Καναδά, τον Παναμά και να πιέζει τα κράτη της Λατινικής Αμερικής, ξεκινώντας από το Μεξικό- είναι ότι δεν προσπαθούν πλέον ούτε καν να κρύψουν αυτό το γεγονός.
Υπό αυτή την έννοια, έχουμε κάτι παρόμοιο με τον ιμπεριαλισμό πριν από έναν αιώνα και πλέον. Πολλοί από την καμπιστική αριστερά [που βλέπουν τον κόσμο χωρισμένο σε ένα στρατόπεδο υπέρ του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και ένα στρατόπεδο κατά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού] έπεσαν στην παγίδα να πιστεύουν ότι θα ήταν εγγενώς καλύτερο να έχουμε πολλά κέντρα εξουσίας σε όλο τον κόσμο- ότι αυτό θα ήταν κατά κάποιο τρόπο αυτόματα πιο ισότιμο, πιο δημοκρατικό. Στην πραγματικότητα, το αντίθετο αποδείχθηκε αληθινό: αυτή η «πολυπολικότητα» δεν αφορούσε τον εκδημοκρατισμό του κόσμου, αλλά τον διαμελισμό του σε σφαίρες επιρροής, όπου μια χούφτα μεγάλων δυνάμεων - και μόνο αυτές οι μεγάλες δυνάμεις - έχουν λόγο.
Στο πλαίσιο αυτού του σεναρίου, είναι αλήθεια ότι η μόνη μεγάλη δύναμη που βλέπει ο Τραμπ ως πραγματικό ανταγωνιστή είναι η Κίνα, οπότε θέλει τη Ρωσία στο πλευρό του. Αλλά η συμμαχία του Τραμπ με τον Πούτιν δεν μπορεί να εξηγηθεί απλώς από τη γεωπολιτική. Η καταφυγή σε καθαρά γεωπολιτική σκέψη, εγκαταλείποντας την ταξική ανάλυση, είναι η αχίλλειος πτέρνα μεγάλου μέρους της σύγχρονης αριστεράς. Ο Τραμπ και ο Πούτιν αποτελούν πρότυπα για την παγκόσμια ακροδεξιά. Μοιράζονται ένα όραμα για μια συντηρητική τάξη που επιδιώκει να διαλύσει την κληρονομιά του διαφωτισμού και θέλουν να αναπαράγουν αυτό το εθνικιστικό, σοβινιστικό, κοινωνικά περιθωριοποιητικό όραμα σε όλο τον κόσμο. Αυτό είναι που εξηγεί αυτή τη συμμαχία.
Και αυτή η συμμαχία έχει να κάνει με τις τάξεις. Τα πιο αντιδραστικά τμήματα της άρχουσας τάξης στη Δύση αρπάζουν την ευκαιρία να διαλύσουν τα απομεινάρια του κράτους πρόνοιας και να ανατρέψουν τις παραχωρήσεις που κέρδισαν τα εργατικά και κοινωνικά κινήματα κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Το βλέπουμε αυτό με την επίθεση που εξαπολύεται στις ΗΠΑ από τον Μασκ - τον πλουσιότερο καπιταλιστή του κόσμου - στην κοινωνική ασφάλιση, την εκπαίδευση, τη δημόσια υγεία, στα πάντα. Θέλουν να εφαρμόσουν αυτό που κάποιοι αποκαλούν τεχνοφεουδαλισμό, αλλά αυτό που εγώ ονομάζω υπερκαπιταλισμό με στεροειδή. Και εδώ πάλι ο Τραμπ και ο Πούτιν έχουν ένα κοινό όραμα: ο δισεκατομμυριούχος πρόεδρος των ΗΠΑ ζηλεύει το ολιγαρχικό σύστημα της Ρωσίας, όπου οι πολιτικοί ηγέτες επιτρέπουν στους υπερπλούσιους να συνεχίσουν να λεηλατούν όσο οι ολιγάρχες δεν παρεμβαίνουν στις πολιτικές αποφάσεις. Αυτό το ολιγαρχικό σύστημα, που βασίζεται στην ανεξέλεγκτη ανώτατη εξουσία, είναι κάτι που ο Τραμπ και η ακροδεξιά θα ήθελαν να αναπαράγουν στη Δύση.
Έτσι, όλα αυτά αποτελούν μέρος του κοινού τους οράματος για την αναδιαμόρφωση της παγκόσμιας τάξης σε μια τάξη όπου τα μικρότερα έθνη και οι δικοί τους λαοί στερούνται οποιασδήποτε δράσης. Θέλουν να επιβάλουν σκληροπυρηνικές αυταρχικές ιεραρχίες σε κάθε χώρα. Η σκόπιμη προσπάθειά τους να ταπεινώσουν την Ουκρανία ήταν μια σαφής εκδήλωση του πώς αυτός ο άξονας της ακραίας αντίδρασης πιστεύει ότι πρέπει να λειτουργεί ο κόσμος.
Πού οδηγεί η προτεινόμενη συμφωνία του Τραμπ όχι μόνο την Ουκρανία αλλά και τον Παγκόσμιο Νότο;
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να πούμε σχετικά με τη συμφωνία για τα ορυκτά σπάνιων γαιών είναι ότι ακόμη δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς περιέχει. Στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε καν αν υπάρχει οριστικοποιημένη συμφωνία. Δεύτερον, ακόμη και αν προχωρήσουν με τη συμφωνία, αυτή βασίζεται επί του παρόντος σε εκτιμήσεις από έρευνες που πραγματοποιήθηκαν κατά τη σοβιετική εποχή. Έτσι, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η Ουκρανία έχει αρκετά ορυκτά σπάνιων γαιών για να εκπληρώσει την υποτιθέμενη συμφωνία των 500 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τι θα συμβεί αν διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχουν αρκετά ορυκτά ή ότι η εξόρυξη θα είναι πολύ ακριβή; Η συμφωνία φαίνεται να υπονοεί ότι η Ουκρανία θα πρέπει να αποζημιώσει τις ΗΠΑ παραδίδοντας άλλους πόρους και άλλους τομείς της οικονομίας της, ιδίως τις υποδομές.
Είναι σαφές ότι η συμφωνία αυτή αφορά την επιβολή οικονομικής αποικιοκρατίας. Μπορεί μόνο να εδραιώσει το ρόλο της Ουκρανίας ως εξαρτημένης και εκμεταλλευόμενης χώρας και δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο για τον Παγκόσμιο Νότο.
Τι γίνεται με τις προτεινόμενες ειρηνευτικές συνομιλίες Ρωσίας-ΗΠΑ; Ποια είναι η σημασία τους;
Αν αυτή η συμφωνία μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον για τη διχοτόμηση της Ουκρανίας πίσω από τις πλάτες των Ουκρανών προχωρήσει, θα πρέπει να χρησιμεύσει ως ένα σημαντικό μάθημα για τους λαούς του κόσμου, ιδίως στον Παγκόσμιο Νότο. Η κατάσταση είναι πολύ ξεκάθαρη. Η Ουκρανία, ως χώρα της περιφέρειας, έχει τύχει κακομεταχείρισης από τον γειτονικό ρώσικο ιμπεριαλισμό. Συν τοις άλλοις, τώρα ξεπουλιέται από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Αυτοί οι δύο ιμπεριαλισμοί συνωμοτούν για μια σκοτεινή συμφωνία εις βάρος της Ουκρανίας. Το σενάριο δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρο. Είναι σαν να έγραψε το σενάριο ένας πολύ άγαρμπος μαρξιστής σεναριογράφος: έχεις μια κυβέρνηση δισεκατομμυριούχων, που συνδιοικείται από έναν καραγκιόζη πρόεδρο και τον πλουσιότερο άνθρωπο στον κόσμο, που ενεργεί με θρασύτατο και ανοιχτά ιμπεριαλιστικό τρόπο και δηλώνει ξεκάθαρα ότι συνεργάζεται με τη Ρωσία του Πούτιν.
Φυσικά, εμείς στην πολιτική αριστερά δεν είχαμε αυταπάτες στις ΗΠΑ. Οι Ουκρανοί κατάλαβαν, όπως και οι Κούρδοι στη Συρία, ότι πρέπει να χρησιμοποιήσεις κάθε ευκαιρία για να αποκτήσεις την υποστήριξη που χρειάζεσαι για να αντισταθείς σε έναν επιτιθέμενο. Αλλά επικρίναμε επίσης την άρχουσα τάξη μας που δεν αντιλήφθηκε ότι δεν επρόκειτο για έναν διάλογο μεταξύ ίσων και ότι οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να στραφούν εναντίον σου ανά πάσα στιγμή, αν αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Αυτή η νέα κατάσταση, ωστόσο, δεν αφήνει καμία δικαιολογία σε όσους πιστεύουν ότι η Ρωσία του Πούτιν αποτελεί ένα είδος αντίβαρου στον ιμπεριαλισμό της Δύσης και των ΗΠΑ. Ο καμπιστικός τρόπος σκέψης πιστεύει ότι οι ιμπεριαλισμοί θα παραμείνουν σε μόνιμη αντιπαράθεση και ότι ο εχθρός του εχθρού μου είναι κατά κάποιο τρόπο φίλος μου. Αυτό έχει σαφώς αποδειχθεί ότι δεν λειτουργεί. Η τρέχουσα κατάστασή μας θα πρέπει επίσης να διαλύσει το απλοϊκό επιχείρημα ότι όλα αυτά ήταν απλώς ένας πόλεμος δι' αντιπροσώπων. Αν ισχύει αυτό, για λογαριασμό ποιανού η Ουκρανία διεξάγει τώρα έναν πόλεμο δι' αντιπροσώπων; Οι ΗΠΑ είναι σαφές ότι δεν είναι στο πλευρό της Ουκρανίας - συγκλίνουν με τη Ρωσία. Άρα, η Ουκρανία διεξάγει έναν πόλεμο δι' αντιπροσώπων για λογαριασμό της Δανίας; της Λετονίας;
Δυστυχώς, συχνά αγνοούμε την κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι σε διάφορα μέρη του κόσμου. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο το περιοδικό μας, Commons, ξεκίνησε το πρότζεκτ, « Διάλογοι της περιφέρειας» [5], για να βοηθήσει να έρθουν σε επαφή άνθρωποι από την Ουκρανία και την Κεντρική Ανατολική Ευρώπη, με λαούς από τη Λατινική Αμερική, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Ασία για να μοιραστούν εμπειρίες, ιστορίες και κληρονομιές της αποικιοκρατίας, της νεοαποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Τα πλαίσιά μας είναι διαφορετικά, αλλά το μοτίβο των μεγάλων δυνάμεων που κατακτούν, αποικίζουν και υποτάσσουν μικρότερα έθνη είναι πολύ παρόμοιο.
Τι θα ήθελαν οι Ουκρανοί να δουν να προκύπτει από τις όποιες διαπραγματεύσεις;
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να πούμε είναι ότι ενώ η ρώσικη προπαγάνδα δεν είναι καθόλου αριστοτεχνική, έχει καταφέρει να δημιουργήσει αυτή την ιδέα ότι οι Ουκρανοί είναι οι πολεμοκάπηλοι και ότι η Ρωσία είναι στο πλευρό της ειρήνης, παρά το γεγονός ότι εξαπέλυσε τη μεγαλύτερη εισβολή στην Ευρώπη από την εποχή του Αδόλφου Χίτλερ. Έχουν καταφέρει να μονοπωλήσουν όρους όπως «διαπραγματεύσεις», «ειρηνευτικές συνομιλίες», «ειρηνευτικές συμφωνίες». Αλλά αν ακούσετε τι λένε οι Ρώσοι αξιωματούχοι -αναφέρομαι εδώ στον Πούτιν και τον [υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι] Λαβρόφ και όχι στους πιο τρελούς που δρουν σαν επιθετικά σκυλιά του καθεστώτος- έχουν πει ξεκάθαρα ότι η Ρωσία όχι μόνο δεν θα επιστρέψει τα εδάφη που έχει καταλάβει, αλλά θέτει σαν προϋπόθεση για τις ειρηνευτικές συνομιλίες να παραχωρήσει η Ουκρανία ακόμη περισσότερα εδάφη. Αυτό περιλαμβάνει την παραχώρηση ολόκληρων των περιφερειών Χερσώνα και Ζαπορίζια, συμπεριλαμβανομένης της μεγάλης πόλης Ζαπορίζια, την οποία η Ρωσία δεν κατάφερε ποτέ να καταλάβει και έτσι δεν μπόρεσε να διεξαγάγει εκεί τα εικονικά δημοψηφίσματα για την ενσωμάτωση αυτών των εδαφών στο σύνταγμά της. Ωστόσο, λένε ότι αυτό είναι μέρος της «νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας» που πρέπει να γίνει αποδεκτή.
Η αλήθεια είναι ότι κανείς στον κόσμο δεν θέλει την ειρήνη στην Ουκρανία περισσότερο από τους Ουκρανούς. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν φυσικά κουραστεί από τον πόλεμο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θέλουν να συνθηκολογήσουν με τη Ρωσία και απλά να παραδώσουν τη γη και το λαό μας. Καταλαβαίνουν ότι αν η Ουκρανία διχοτομηθεί, τα εκατομμύρια που είτε βρίσκονται στα κατεχόμενα εδάφη είτε αναγκάστηκαν να φύγουν δεν θα έχουν πουθενά να επιστρέψουν. Γνωρίζουν ότι ένα αποτέλεσμα που θα ανταμείβει σε μεγάλο βαθμό τον επιτιθέμενο θα ενισχύσει το αυταρχικό καθεστώς του Πούτιν και θα σημάνει ακόμη μεγαλύτερη καταστολή, ιδίως στα κατεχόμενα εδάφη. Έτσι, οι Ουκρανοί έχουν δύο πράγματα στο μυαλό τους όταν σκέφτονται για οποιαδήποτε συμφωνία: την τύχη των ανθρώπων στα κατεχόμενα εδάφη και το πώς θα αποτρέψουν τη Ρωσία από το να ξαναρχίσει τον πόλεμο.
Στο πλαίσιο αυτό, υπάρχουν πιθανά πεδία για συμφωνίες. Για παράδειγμα, η ουκρανική κυβέρνηση έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα αναγνωρίσει τις παράνομες προσαρτήσεις της Ρωσίας, καθώς αυτό θα δημιουργούσε επικίνδυνο προηγούμενο για την Ουκρανία και τον κόσμο. Ωστόσο, έχει δηλώσει ότι θα μπορούσε να είναι πρόθυμη να δεχτεί μια προσωρινή ρύθμιση σύμφωνα με την οποία, μετά από κατάπαυση του πυρός, η Ουκρανία θα διατηρήσει τουλάχιστον ορισμένα από τα κατεχόμενα σήμερα εδάφη και θα διεξαχθούν διαπραγματεύσεις σχετικά με την τύχη των υπόλοιπων.
Ένας άλλος σημαντικός όρος που έχει θέσει η ουκρανική κυβέρνηση είναι οι εγγυήσεις ασφαλείας. Ποιες εγγυήσεις θα υπάρξουν για να διασφαλιστεί ότι η Ρωσία δεν θα χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε κατάπαυση του πυρός για να συσσωρεύσει απλώς περισσότερους πόρους, έμψυχο δυναμικό και πυρομαχικά και στη συνέχεια να ξαναρχίσει τον πόλεμο; Ο Τραμπ λέει ότι αυτό δεν θα συμβεί επειδή σε αντίθεση με τους προηγούμενους «αδύναμους» προέδρους των ΗΠΑ, ο Πούτιν τον σέβεται προσωπικά επειδή είναι «ισχυρός». Αλλά η Ρωσία δεν σταμάτησε ποτέ τον υβριδικό της πόλεμο κατά της Ουκρανίας κατά τη διάρκεια της πρώτης διακυβέρνησης του Τραμπ. Τα λόγια του Τραμπ δεν σημαίνουν τίποτα. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι (αν και ακόμα μειοψηφία) καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική ένταξης στο ΝΑΤΟ - ας αφήσουμε εδώ στην άκρη όλες τις συνεπακόλουθα από αυτό και όλα όσα ξέρουμε ως αριστεροί ότι είναι κακά με το ΝΑΤΟ. Αλλά χρειάζονται κάποιου είδους εγγυήσεις ασφαλείας με τη συμμετοχή σημαντικών παικτών για να διασφαλιστεί ότι η Ρωσία δεν θα εισβάλει ξανά.
Μια κριτική που διατυπώνεται συχνά είναι ότι δεν έχουν διεξαχθεί εκλογές και επομένως ο Ζελένσκι δεν έχει καμία νομιμοποίηση ή εντολή όσον αφορά τυχόν διαπραγματεύσεις. Πώς απαντάτε σε αυτό;
Είναι αστείο, διότι έχεις έναν τύπο που προσπάθησε να ανατρέψει μια εκλογική αναμέτρηση που έχασε και έναν άλλο τύπο που βρίσκεται στην εξουσία εδώ και 25 χρόνια μέσω εντελώς ψευδεπίγραφων εκλογών, ο οποίος σκοτώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους, και αυτοί οι δύο τύποι συναντιούνται στη Σαουδική Αραβία, η οποία κυβερνάται από μια μη εκλεγμένη απόλυτη μοναρχία, για να επικρίνουν την Ουκρανία επειδή δεν διεξήγαγε εκλογές εν μέσω πολέμου.
Το γεγονός είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις σωστές εκλογές εν μέσω πολέμου, διότι για να κάνεις εκλογές πρέπει να εγγυηθείς την ασφάλεια του λαού. Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό αν η χώρα σου βομβαρδίζεται συνεχώς. Ένα άλλο ζήτημα είναι πώς θα συμπεριλάβεις τα εκατομμύρια των ανθρώπων που αναγκάστηκαν να φύγουν και τώρα είναι είτε εσωτερικά εκτοπισμένοι είτε πρόσφυγες που ζουν εκτός της χώρας. Και πώς διασφαλίζεις ότι οι στρατιώτες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του μετώπου ή οι άνθρωποι στις κατεχόμενες περιοχές μπορούν να ψηφίσουν ελεύθερα. Όλα αυτά τα προβλήματα καθιστούν την πρακτική διεξαγωγή δίκαιων εκλογών αρκετά δύσκολη. Και αυτό πριν καν αρχίσουμε να μιλάμε για το σύνταγμα της Ουκρανίας, το οποίο απαγορεύει τη διεξαγωγή εκλογών σε περιόδους πολέμου ή στρατιωτικού νόμου. Αλλά αν η Ρωσία είναι τόσο ανυπόμονη για τη διεξαγωγή εκλογών στην Ουκρανία, τότε το καλύτερο που θα μπορούσε να κάνει είναι να σταματήσει να βομβαρδίζει ουκρανικές πόλεις.
Όσο για τον ισχυρισμό ότι οι ουκρανικές αρχές είναι παράνομες επειδή η θητεία του Ζελένσκι έχει λήξει, η απάντηση σε αυτό είναι η ίδια - τερματίστε τις εχθροπραξίες, τότε ο ουκρανικός λαός μπορεί να ψηφίσει όποιον θέλει σε μια εκλογική αναμέτρηση. Αλλά θα έλεγα το εξής: παρά τη μεγάλη πτώση της δημοτικότητάς του, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Ζελένσκι εξακολουθεί να έχει μεγαλύτερη νομιμοποίηση στα μάτια του ουκρανικού λαού από ό,τι ορισμένα άλλα κυβερνητικά όργανα - και σίγουρα θεωρείται από τους Ουκρανούς πολύ πιο νόμιμος από τον Τραμπ και τον Πούτιν.Και αν συγκρίνουμε το ποσοστό αποδοχής του με αυτό οποιουδήποτε άλλου πολιτικού στην Ουκρανία, ο Ζελένσκι κερδίζει με διαφορά. Ο μόνος πραγματικός υποψήφιος φαίνεται να είναι ο στρατηγός [Βαλέρι] Ζαλούζνι, ο οποίος ήταν στρατιωτικός διοικητής της Ουκρανίας και, φυσικά, δεν είναι φίλος της Ρωσίας. Έτσι, το συμπέρασμα ότι ο κόσμος θα ήθελε να απαλλαγεί από τον Ζελένσκι και να εκλέξει έναν πρόεδρο που είναι φιλικός προς τον Τραμπ και τον Πούτιν έρχεται σε αντίθεση με κάθε δημοσκόπηση. Στην πραγματικότητα, αν η Ουκρανία είχε εκλογές αυτή τη στιγμή, ο Ζελένσκι θα κέρδιζε πιθανότατα με μεγαλύτερη ευκολία σε μια τόσο βιαστικά οργανωμένη εκλογική διαδικασία. Αντίθετα, οι πολιτικοί που ενεργούν ως πληρεξούσιοι του Τραμπ, ισχυριζόμενοι ότι θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν μια καλύτερη συμφωνία από τον Ζελένσκι, έχουν δημοτικότητα 4% ή και λιγότερο.
Ποιες νέες προκλήσεις και ευκαιρίες δημιουργεί η σημερινή κατάσταση για την ουκρανική αριστερά;
Όλα αυτά αποτελούν μια τεράστια πρόκληση, όχι μόνο για την ουκρανική αριστερά, αλλά για όλο τον ουκρανικό λαό. Αν το μέλλον μας ήταν ασαφές πριν, τώρα είναι ακόμη πιο επισφαλές. Αλλά όσον αφορά την αριστερά, η τρέχουσα κατάσταση έχει δείξει ξεκάθαρα ότι ο αυτοκράτορας δεν έχει ρούχα - όλοι αυτοί οι μύθοι που δοξάζουν τους καπιταλιστές και τους επιχειρηματίες καταρρίπτονται μπροστά στα μάτια των ανθρώπων. Ο τρόπος με τον οποίο ο Τραμπ και ο Μασκ μιλούν για την Ουκρανία έχει αποξενώσει όποιον είχε ψευδαισθήσεις σε αυτά τα ψεύτικα είδωλα. Οι μόνοι άνθρωποι που εξακολουθούν να τους επευφημούν είναι εκείνοι στην ακροδεξιά που θέλουν να θριαμβεύσει η αντίδραση του Τραμπ σε όλο τον κόσμο.
Αυτή η στιγμή πρέπει να αξιοποιηθεί για να δείξουμε στους ανθρώπους ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα άτομα αλλά το καπιταλιστικό σύστημα που δημιουργεί τέτοιους ποταπούς ανθρώπους. Πρέπει να εξηγήσουμε πώς το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός, ο οποίος βασίζεται στην επιβράβευση των ιδιοκτητών του κεφαλαίου εις βάρος της κοινωνίας, και ότι αν συνεχίσουμε σε αυτόν τον δρόμο, το σύστημα αυτό θα καταστρέψει όχι μόνο την Ουκρανία αλλά και τον κόσμο. Είναι επίσης μια ευκαιρία να δώσουμε τις δικές μας εναλλακτικές λύσεις στον νεοφιλελεύθερο ολιγαρχικό καπιταλισμό.
Αυτό απαιτεί αποτελεσματική εκστρατεία γύρω από ζητήματα που ωφελούν την ουκρανική εργατική τάξη, η οποία έχει πληρώσει το μεγαλύτερο τίμημα σε αυτόν τον πόλεμο. Πρέπει να ενδυναμώσουμε τους εργαζόμενους και να καταθέσουμε προτάσεις για την αναδιαμόρφωση της οικονομίας της Ουκρανίας. Όχι μόνο για το καλό της ευημερίας των λαών, αλλά επειδή αυτό είναι απαραίτητο σε περιόδους πολέμου. Εάν πρόκειται να είμαστε σε θέση να υπερασπιστούμε σωστά τους εαυτούς μας, χρειαζόμαστε μια σωστά λειτουργούσα πολεμική οικονομία, ένα σύστημα υγείας, ένα τομέα επιστήμης και έρευνας κ.λπ. - όλα αυτά τα πράγματα είναι αλληλένδετα και ζωτικής σημασίας εάν θέλουμε να αναπτύξουμε την οικονομία. Πρέπει επίσης να διασφαλίσουμε ότι στη φάση της ανοικοδόμησης θα δοθεί προτεραιότητα σε θέματα κοινωνικού προσανατολισμού και όχι στα συμφέροντα του ιδιωτικού κεφαλαίου. Αυτό απαιτεί την αντιστροφή των ολιγαρχικών ιδιωτικοποιήσεων και την επιστροφή στρατηγικών τομέων της οικονομίας στη δημόσια ιδιοκτησία.
Σημαίνει επίσης να συνεχίσουμε να οργανωνόμαστε μαζί με άλλους αριστερούς - με συντρόφους από τα διάφορα σοσιαλιστικά και αναρχικά κινήματα, συνδικαλιστές, από προοδευτικά κοινωνικά κινήματα - για να στηρίξουμε εκείνους των οποίων οι ζωές έχουν διαλυθεί από τον πόλεμο, καθώς και εκείνους που συμμετέχουν στην ένοπλη αντίσταση, είτε στο στρατό είτε παρέχοντας βασικές υπηρεσίες. Πρέπει να βασιστούμε σε αυτούς τους δεσμούς και τις δομές για να δημιουργήσουμε πολιτικά υποκείμενα που μπορούν να ανοίξουν το δρόμο για επαναστατικές αλλαγές.
Φυσικά, αυτό δεν είναι μια πρόκληση μόνο για την ουκρανική αριστερά, αλλά για την αριστερά παντού. Αντιμετωπίζουμε μια στιγμή ακραίας πόλωσης στην οποία οι εξαιρετικά αντιδραστικές δυνάμεις έχουν επιτύχει μια δυναμική που δεν έχει παρατηρηθεί από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχουμε την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία και τα σχέδια του Τραμπ για τη Γάζα να αλληλοενισχύονται και να ενισχύουν την αντίδραση σε όλο τον κόσμο. Ο Τραμπ και ο Πούτιν σχεδιάζουν να μετατρέψουν τον κόσμο σε μια ακόμη χειρότερη κόλαση. Αν δεν συναντήσουν κάποια γνήσια και συντονισμένη αντίσταση, οι υπερσυντηρητικές και φασιστικές δυνάμεις θα συνεχίσουν να καταλαμβάνουν την εξουσία στη μία χώρα μετά την άλλη.
Οι ταξικοί μας εχθροί ενώνονται σε παγκόσμιο επίπεδο. Έτσι, πρέπει πραγματικά να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πώς εμείς, ως Αριστερά, θα ενωθούμε διεθνώς. Για να το πετύχουμε αυτό θα χρειαστεί, μεταξύ άλλων, συνεπής διεθνισμός. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει πλέον να βρίσκουμε δικαιολογίες για να μην παρέχουμε αλληλεγγύη. Πρέπει να σταματήσουμε να προσπαθούμε να καθορίσουμε ποιοι λαοί είναι κατά κάποιο τρόπο περισσότερο άξιοι υποστήριξης από άλλους, ή καθόλου άξιοι υποστήριξης επειδή κατά κάποιο τρόπο καταπιέζονται από τον λάθος καταπιεστή. Πρέπει να σταθούμε στο πλευρό όλων των καταπιεσμένων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.
Υπάρχουν γνήσιοι προοδευτικοί που βλέπουν τη νέα κατάσταση σχετικά με την Ουκρανία ως θετική (τουλάχιστον σε σύγκριση με ό,τι προηγήθηκε) επειδή πιστεύουν ότι μπορεί να βοηθήσει να μπει ένα τέλος στη σφαγή, ή από φόβο μήπως ο πόλεμος κλιμακωθεί σε πυρηνικό ή παγκόσμιο πόλεμο. Πώς θα απαντούσατε σε αυτούς;
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε βιώσει τεράστια αλληλεγγύη και υποστήριξη από συντρόφους σε όλο τον κόσμο. Αλλά είδαμε επίσης προοδευτικούς όχι μόνο να αρνούνται να πάρουν θέση, αλλά ακόμη και να αρνούνται να μας ακούσουν. Καταλαβαίνουμε τις πηγές αυτού του γεγονότος. Σε πολλές περιπτώσεις προέρχεται από ένα αίσθημα αδυναμίας. Αυτό τελικά οδηγεί τους ανθρώπους να καταφεύγουν στην ιδέα ότι ίσως αν κάποια άλλη δύναμη μπορεί, με κάποιο τρόπο, να αμφισβητήσει το υπάρχον σύστημα (ή τουλάχιστον τον μεγάλο ιμπεριαλισμό), αυτό θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να δημιουργήσει κάποιο περιθώριο για αλλαγές. Αλλά μια τέτοια σκέψη αντιπροσωπεύει μια σαφή ρήξη με την αριστερή πολιτική. Τελικά, έχει περισσότερα κοινά με την κυνική realpolitik ή το «ρεαλιστικό» όραμα της πολιτικής. Αντιπροσωπεύει μια εγκατάλειψη της ταξικής πολιτικής και αντικαθιστά τον αγώνα για μια εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό με την απλή υποστήριξη οποιουδήποτε αντιδυτικού καθεστώτος του.
Μπορείτε να δείτε πώς αυτό το είδος σκέψης καταλήγει να μοιάζει πολύ με τη δεξιά συντηρητική νοοτροπία. Οι συντηρητικοί κατηγόρησαν την Κουβανική Επανάσταση ότι έφερε τον κόσμο στο χείλος της πυρηνικής σύγκρουσης κατά τη διάρκεια της κρίσης των πυραύλων της Κούβας. Τότε, έλεγαν ότι «η Κούβα είναι τόσο εγωιστική που θέλει σοβιετικούς πυραύλους που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τις ΗΠΑ» και κατηγορούσαν τους «τρελούς Κουβανούς» που δεν καταλάβαιναν τη σοβαρότητα της κατάστασης. Σήμερα, ακούγονται τα ίδια πράγματα, ότι οι Ουκρανοί είναι κατά κάποιο τρόπο «πολεμοκάπηλοι που τζογάρουν με τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο», μόνο που τώρα δεν τα ακούτε μόνο από τον ακροδεξιό δισεκατομμυριούχο πρόεδρο των ΗΠΑ, αλλά και από κάποιους αριστερούς. Αυτοί που πραγματικά θέλουν τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι οι επιτιθέμενοι. Ο Πούτιν είναι αυτός που διακινδυνεύει τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο και δεν σέβεται την ανθρώπινη ζωή, ούτε καν τις ζωές των Ρώσων. Παρόλα αυτά ακούτε ακόμα ανθρώπους στην αριστερά να ρίχνουν το φταίξιμο στους Ουκρανούς και να τους κατηγορούν ότι θέλουν να πολεμήσουν «μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό».
Όσον αφορά την αποτροπή του πολέμου, η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει κανένα ιστορικό παράδειγμα όπου η επιβράβευση ή ο κατευνασμός ενός επιτιθέμενου έχει αποδώσει. Υπάρχουν όμως πολλά παραδείγματα για το πώς άνοιξε τον δρόμο για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως όταν η διεθνής κοινότητα ουσιαστικά δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει τους φασίστες από το να κερδίσουν τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Ακόμη και η σταλινική Σοβιετική Ένωση, η οποία παρείχε βοήθεια στη Δημοκρατία, πήρε τα αποθέματα χρυσού της Ισπανίας σε αντάλλαγμα - όπως ακριβώς θέλει να κάνει ο Τραμπ με τα σπάνια ορυκτά της Ουκρανίας. Παρομοίως, η Βρετανία και η Γαλλία απλώς εγκατέλειψαν τους Ισπανούς Δημοκρατικούς με το πρόσχημα της «μη επέμβασης». Συνεργάστηκαν επίσης άμεσα με τον Χίτλερ για να διαλύσουν την Τσεχοσλοβακία, αναμφισβήτητα την πιο δημοκρατική χώρα στην περιοχή, αλλά και αυτό δεν σταμάτησε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ [μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Γερμανίας] επίσης δεν σταμάτησε τη Γερμανία από το να επιτεθεί στη Σοβιετική Ένωση στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι, το μοτίβο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.
Τελικά, το πρόβλημα με αυτούς τους προοδευτικούς είναι ότι δεν έχουν να προτείνουν καμία πραγματική εναλλακτική λύση. Προβάλλουν ωραία ειρηνιστικά και, σε πολλές περιπτώσεις, ιδεαλιστικά συνθήματα, όπως «πρέπει να κοιτάξουμε έξω από το κουτί», «ο πόλεμος δεν είναι ποτέ η απάντηση» και «δώστε μια ευκαιρία στη διπλωματία». Αλλά τελικά, οι λύσεις στις οποίες εμμένουν είναι η ίδια realpolitik που υποστηρίζουν οι μεγάλες δυνάμεις: αφήστε τους ιμπεριαλιστές να διαπραγματευτούν για το πώς θα διαμελίσουν τις μικρότερες χώρες και θα χωρίσουν τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής. Όσοι υποστηρίζουν μια τέτοια λογική πρέπει πραγματικά να μπουν στη θέση μας και να σκεφτούν πώς φαίνεται αυτό από τη δική μας πλευρά. Πώς θα νιώθατε αν σας καταλάμβαναν, σας βασάνιζαν, σας δολοφονούσαν, αλλά κατά κάποιο τρόπο οι άλλοι το έβλεπαν αυτό ως συμβολή στην αναδιαμόρφωση της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων προς το καλύτερο; Η πραγματικότητα είναι ότι η τρέχουσα κατάστασή μας θα συμβάλει μόνο στην αναδιαμόρφωση του κόσμου προς το χειρότερο.
Όσοι προσκολλώνται σε αυτή τη ρητορική θα βρίσκουν όλο και περισσότερο τον εαυτό τους ευθυγραμμισμένο με τις δυνάμεις της ακραίας αντίδρασης που αποτελούν μέρος της νέας φασιστικής διεθνούς που καθοδηγείται από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία (και προφανώς το Ισραήλ). Γιατί, τελικά, αν είσαι ΟΚ με τα σχέδιά τους για την Ουκρανία, είσαι ΟΚ με τα σχέδιά τους για τον παλαιστινιακό λαό, γιατί είσαι ΟΚ με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που έρχονται μαζί για να αποφασίσουν μονομερώς τι θα συμβεί στα μικρότερα έθνη.
Πώς μπορεί η διεθνής αριστερά να βοηθήσει καλύτερα τον ουκρανικό λαό και την ουκρανική αριστερά ειδικότερα σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς;
Το πρώτο πράγμα που θα έλεγα είναι ότι η Αριστερά δεν πρέπει να εγκαταλείψει τον αγώνα στις χώρες σας ενάντια στις δικές σας άρχουσες τάξεις, ενάντια στις δικές σας αντιδραστικές δυνάμεις που συνδέονται με παρόμοιες δυνάμεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Για να βοηθήσετε τον ουκρανικό λαό, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να συνεχίσετε τους δικούς σας αγώνες.
Το δεύτερο πράγμα είναι να υποστηρίξετε μια διεθνιστική πλατφόρμα που αντιτίθεται σε όλους τους επιτιθέμενους, όλους τους καταπιεστές, όλους τους ιμπεριαλιστές. Σήμερα αυτό σημαίνει να βρούμε τρόπους να βοηθήσουμε το λαό της Ουκρανίας, αντί να υποστηρίζουμε τα σχέδια των συκοφάντων δικτατόρων και των υπερκαπιταλιστών. Η Ουκρανία είναι ένας σημαντικός αγώνας για την Αριστερά. Ωραία συνθήματα, όπως «τα βάσανα πρέπει να τελειώσουν κάπως», «ο πόλεμος πρέπει να τελειώσει κάπως» δεν αρκούν για να σταματήσουν τα βάσανα και ο πόλεμος. Για να επιτευχθεί αυτό απαιτείται μια δίκαιη και βιώσιμη ειρήνη. Αλλά αυτές οι λεγόμενες «ειρηνευτικές» διαπραγματεύσεις μεταξύ Πούτιν και Τραμπ αφορούν απλώς την επιβράβευση του επιτιθέμενου και την πρόσκληση για περαιτέρω επιθέσεις.
Έτσι, ενάντια στην realpolitik που βλέπουμε σήμερα στην αριστερά, χρειαζόμαστε έναν ανανεωμένο διεθνισμό για να αντιμετωπίσουμε την κυβέρνηση Τραμπ, η οποία ηγείται μιας παγκόσμιας ακροδεξιάς επίθεσης σε ό,τι έχει απομείνει από προοδευτικές δυνάμεις και κοινωνικές κατακτήσεις σε όλο τον κόσμο. Κάθε φορά που ο Τραμπ κάνει μια δήλωση με την οποία απαιτεί ολόκληρα έθνη να πάψουν να υπάρχουν και να γίνουν πολιτείες των ΗΠΑ, ή απειλεί να προσαρτήσει τμήματα άλλων χωρών, το μόνο που εισπράττεις είναι μια πολύ ήπια απάντηση από τη διεθνή κοινότητα. Φοβούνται. Αλλά εμείς, ως Αριστερά, δεν μπορούμε να φοβόμαστε, ούτε καν μπροστά στον χειρότερο καπιταλιστικό εφιάλτη. Ή τώρα ή ποτέ. Αν δεν δράσουμε τώρα, μπορεί να μην υπάρξει αύριο. Αντ' αυτού, μπορεί να βρεθούμε όλοι να ζούμε κάτω από τα πόδια εξαιρετικά αυταρχικών, φασιστικών καθεστώτων που επιδιώκουν να αναδιαμορφώσουν τον κόσμο σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους - μια ωραία μεγάλη παιδική χαρά για τους πιο βίαιους και πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου.
https://links.org.au/left-should-support-just-peace-ukraine-not-trump-putin-deal-appease-aggressor-interview-ukrainian
https://www.europe-solidaire.org/spip.php?article74016
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[2] https://links.org.au/author/sotsialnyi-rukh