Διαδηλωτές συμμετέχουν σε διαδήλωση κατά της κυβέρνησης του Κουβανού προέδρου Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ στην Αβάνα, στις 11 Ιουλίου 2021 [Yamil Lage/AFP]
Κάτω ο αποκλεισμός;
Από Comunistas Cuba
Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2025
Η αλληλεγγύη προς την Κούβα σήμερα σε αφηρημένο επίπεδο, χωρίς να καθοριστεί μια πολιτική θέση σχετικά με την κουβανική κυβέρνηση, είναι ένα λάθος που μπορεί να θεωρηθεί αφέλεια ή διάθεση συνεργασίας με τον Ντίαζ-Κανέλ. Δεν υπάρχει μια Κούβα σε αφηρημένο επίπεδο: μόνο οι εθνικιστές βλέπουν έτσι τις χώρες τους. Αλλά το θέμα γίνεται πιο περίπλοκο όταν πρόκειται για την Κούβα. Σήμερα, η υπεράσπιση της Κούβας δεν σημαίνει υπεράσπιση της κουβανικής Επανάστασης: πρέπει να γίνει σαφές τι εννοούμε όταν καλούμε για υπεράσπιση της Κούβας.
Σήμερα, το κύριο πρόβλημα της κουβανικής εργατικής τάξης δεν είναι ο αμερικανικός αποκλεισμός, αλλά η φιλοκαπιταλιστική γραφειοκρατία που προσπαθεί να επιβάλει το κινεζικό μοντέλο. Στην πραγματικότητα, η άρση του αμερικανικού αποκλεισμού θα οδηγούσε μόνο σε μια ακατάσχετη επιτάχυνση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην Κούβα: είναι το τελευταίο βήμα προς το κινεζικό μοντέλο. Θα κατάφερνε να εντάξει την Κούβα στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, δηλαδή να την κάνει να εισέλθει στο ΔΝΤ, προφανώς ζητιανεύοντας «βοήθεια», για την οποία γνωρίζουμε ήδη πώς αυτή αποπληρώνεται. Η κουβανική κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται να νικήσει τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, αλλά να συμφιλιωθεί μαζί του και να γίνει μέρος του συστήματος που έχει δημιουργήσει.
Το κύριο πρόβλημα της κουβανικής εργατικής τάξης είναι η άρχουσα γραφειοκρατία που την κακοδιοικεί, επιβάλλοντας κοινωνικές περικοπές, ιδιωτικοποιήσεις και σκληρή καταστολή, όλα στο όνομα της εφαρμογής ενός καπιταλιστικού μοντέλου - ενός συστήματος από το οποίο οι Κουβανοί ηγέτες επωφελούνται προσωπικά μέσω οικογενειακών βιτρινών σε επικερδείς ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Το να καταδικάζεις τον αμερικανικό αποκλεισμό της Κούβας χωρίς να καταδικάζεις την καταστολή και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση του Ντίαζ-Κανέλ σημαίνει να επιδεικνύεις αλληλεγγύη προς τη γραφειοκρατία του ΚΚΚ. Σημαίνει να ξεχνάς ότι οι καθημερινές διακοπές ρεύματος –τουλάχιστον τέσσερις ώρες– προκαλούνται επειδή η κουβανική κυβέρνηση δίνει προτεραιότητα στον ξενοδοχειακό τομέα, γνωρίζοντας ότι ο τουρισμός βρίσκεται σε απότομη πτώση, σημαίνει να ξεχνάς τους σχεδόν 300 κρατούμενους που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις της 11ης Ιουλίου [ΣτΜ: 2021], σημαίνει να ξεχνάς ότι αν η κουβανική εργατική τάξη πεινάει είναι επειδή η κυβέρνηση έχει ιδιωτικοποιήσει την εστίαση και το εσωτερικό εμπόριο, αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος της διανομής των τροφίμων στα χέρια της σκληρής ελεύθερης αγοράς, σημαίνει να ξεχνάς ότι η έλλειψη τροφίμων οφείλεται στο γεγονός ότι η κουβανική κυβέρνηση επενδύει στην εισαγωγή τροφίμων, ενώ η γεωργία είναι ένας από τους δύο τομείς που λαμβάνουν τη λιγότερη χρηματοδότηση – ο άλλος τομέας με τη λιγότερη χρηματοδότηση είναι, απίστευτα, η βιομηχανία ζάχαρης, σημαίνει να ξεχνάς ότι αυτές οι εισαγωγές είναι μια απάτη, μέσω αμφιλεγόμενων επιχειρήσεων, δίνοντας προτεραιότητα στον ιδιωτικό τομέα που κερδοσκοπεί από την πείνα των κουβανών εργατών, με την αστική τάξη να εισάγει σχεδόν το ήμισυ των τροφίμων που καταναλώνονται στην Κούβα, σημαίνει να ξεχνάς ότι, ενώ χτιζόταν ένα πολυτελές ξενοδοχείο στη μέση της κατεστραμμένης Αβάνας, τα νοσοκομεία έμεναν χωρίς επισκευές και η εκπαίδευση παραμελούταν σε τέτοιο βαθμό που τα σχολεία και οι σχολές καταρρέουν. Ναι: ο ιμπεριαλιστικός αμερικανικός αποκλεισμός πλήττει την Κούβα για περισσότερα από εξήντα χρόνια, αλλά η σημερινή κυβέρνηση αυξάνει τα δεινά της εργατικής τάξης, καθώς διαθέτει όλο και περισσότερο τους περιορισμένους πόρους για την ευημερία των μειοψηφιών – της ηγετικής γραφειοκρατίας και της αστικής τάξης – και δίνει προτεραιότητα στη μακροοικονομία έναντι της κοινωνικής ευημερίας.
Όπως φαίνεται, στην Κούβα, η εργατική τάξη πλήττεται περισσότερο από την κυβέρνηση παρά από τον αμερικανικό αποκλεισμό. Πότε ήταν η τελευταία φορά που εφαρμόστηκε ένα κυβερνητικό πακέτο προς όφελος της κουβανικής εργατικής τάξης; Αντίθετα, το μόνο που βλέπουμε είναι περικοπές, καμία από τις οποίες δεν αγγίζει τα προνόμια της ηγετικής γραφειοκρατίας. Δεν είναι τυχαίο ότι δύο εκατομμύρια Κουβανοί έχουν μεταναστεύσει σε μόλις τρία χρόνια: ο αποκλεισμός ήταν ο ίδιος πριν από την μεταναστευτική κρίση, αλλά αυτό που άλλαξε ήταν η εφαρμογή μιας διαδοχικής οικονομικής πολιτικής με νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά, σε συνδυασμό με την αύξηση της καταστολής και τις συνεχείς διαμαρτυρίες, με την 11η Ιουλίου να αποτελεί πάντα το σημείο καμπής στην πολιτική.
Σήμερα, η αλληλεγγύη προς την Κούβα σημαίνει υποστήριξη της κουβανικής εργατικής τάξης, η οποία, πέρα από την αντίσταση στον αποκλεισμό, ζει σε άθλιες συνθήκες υπό την φιλοκαπιταλιστική κυβέρνηση του Ντίαζ-Κανέλ, ο οποίος, σαν ένας τροπικός Τσαουσέσκου, αφιερώνεται στα ταξίδια με τη σύζυγό του.
Γι' αυτό ήταν τόσο σημαντικό το γεγονός ότι οι περισσότερες τροτσκιστικές οργανώσεις συμπαραστάθηκαν στους απεργούς φοιτητές του Κουβανικού Πανεπιστημίου, γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό, εν όψει της τέταρτης επετείου της 11ης Ιουλίου, οι πραγματικά επαναστατικές οργανώσεις να υψώσουν τη φωνή τους πάνω από τις οπορτουνιστικές και να πουν «κάτω η παλινορθωτική και καταπιεστική κυβέρνηση του Ντίαζ-Κανέλ», «για μια πραγματική σοσιαλιστική επανάσταση στην Κούβα», «ελευθερία στους κρατούμενους για τη συμμετοχή τους σε διαδηλώσεις». Γι' αυτό χωρίς τον διεθνισμό των επαναστατικών οργανώσεων η κουβανική εργατική τάξη θα έμενε μόνη, στριμωγμένη ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς γύπες και τους παρασιτικούς γραφειοκράτες, με την χυδαία ιδέα ότι ο σοσιαλισμός σημαίνει καταπίεση να κερδίζει έδαφος. Η αριστερά που θα κοιτάξει αλλού ή, ακόμα χειρότερα, θα συμμαχήσει με την κουβανική γραφειοκρατία, θα ναυαγήσει, όπως συνέβη ήδη με όσους είχαν παρόμοια στάση απέναντι στην ΕΣΣΔ.
Ενάντια στον αμερικανικό αποκλεισμό και ενάντια στην φιλο-καπιταλιστική γραφειοκρατία!
Για μια Κομμουνιστική Διεθνή!
Για μια σοσιαλιστική επανάσταση στην Κούβα!
https://www.comunistascuba.org