Μετά από μια συνάντηση των Ηνωμένων Πολιτειών με εκπροσώπους της ASEAN, η οποία αφορούσε αποκλειστικά την Κούβα, ο υπουργός Εξωτερικών του Βιετνάμ έφτασε στην Αβάνα. Το Ανόι ήταν μία από τις λίγες χώρες που προσχώρησαν στη μιλιταριστική πλατφόρμα του Ντόναλντ Τραμπ, γνωστή ως «Board of Peace». Γίνονται διαπραγματεύσεις για τη μετάβαση. Κάθε έκβαση είναι πιθανή. Το μόνο που ενδιαφέρει την κουβανική κυβέρνηση είναι να επιβιώσει ως κάστα και όχι να υπερασπιστεί την εργατική τάξη που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί.
Όταν εμείς, ορισμένοι κριτικοί μαρξιστές από την Κούβα, προειδοποιούσαμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούσαν όχι μόνο να ανατρέψουν την κυβέρνηση του νησιού, αλλά και να επιβάλουν μια αντικομμουνιστική δικτατορία νεοφιλελεύθερης οικονομίας υπό ένα δήθεν πολυκομματικό σύστημα, μας χαρακτήριζαν ως κινδυνολόγους· όπως ακριβώς και οι εκπρόσωποι του Ντίαζ-Κανέλ μας κατηγορούσαν, επίσης ως κινδυνολόγους, όταν από τα πρώτα άρθρα του Comunistas επισημάναμε ότι η στρατηγική να ποντάρουμε τα πάντα στον τουρισμό και να εφαρμόσουμε το κινεζικό μοντέλο θα οδηγούσε μόνο σε πλήρη οικονομική κατάρρευση όπου, προφανώς, αυτή που δεν θα είχε τι να φάει θα ήταν η εργατική τάξη. Στη συνέχεια, όλα επιβεβαιώθηκαν, όπως και το γεγονός ότι αυτό το οικονομικό πρόγραμμα ήταν η πολιτική που δικαιολογούσε την ιδιωτικοποίηση και τον νεοφιλελευθερισμό. Μόνο που αυτό επρόκειτο να αποτελέσει γόνιμο έδαφος για τους αντικομμουνιστές.
Η εισαγγελική δίωξη που άσκησαν σήμερα επίσημα οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον του Ραούλ Κάστρο δεν είναι παρά το προοίμιο μιας στρατιωτικής δράσης. Η Κούβα έχει τεράστια πολιτική βαρύτητα. Η ήττα της το έτος της εκατονταετηρίδας του Φιντέλ Κάστρο αυξάνει την αξία της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δίνουν σοβαρές ενδείξεις για πιθανή στρατιωτική δράση εναντίον της Κούβας. Επιπλέον, το κάνουν την ημέρα που οι προδότες γιορτάζουν τη γέννηση του νεοαποικιακού κράτους της Κούβας.
Αυτό που χρειάζεται η Κούβα είναι μια επανάσταση: όχι αφηρημένες αλλαγές. Μια επανάσταση όπου, για πρώτη φορά, η εξουσία θα βρίσκεται στα χέρια της εργατικής τάξης….. Η μόνη αξιοπρέπεια που μετράει είναι η εργατική τάξη να ξεσηκωθεί και να κάνει επανάσταση, ανατρέποντας την κυβέρνηση και λέγοντας στον Τραμπ: δεν έχεις το δικαίωμα να με εμποδίζεις. Μια διαδικασία κοινωνικής μεταμόρφωσης όπου τα λίγα θα μοιράζονται δίκαια, θα παράγονται συλλογικά και θα κοινωνικοποιούνται. Οι «αλλαγές» σε αφηρημένο επίπεδο θα φέρουν μόνο αρνητικές συνέπειες. Δεν ακούγεται κανένα πραγματικό πρόγραμμα, σχεδιασμένο για την εργατική τάξη. «Να ιδιωτικοποιήσουμε τις τράπεζες, να πουλήσουμε τη γη και τα κτίρια», λένε όσοι παρουσιάζονται ως νικητές. Αλλά κανείς δεν λέει: αν το κράτος απέτυχε, είναι ακριβώς επειδή δεν ήταν σοσιαλιστικό. Με την Κούβα, ναι, αλλά όχι αφηρημένα: με ένα σύνθημα που να είναι «ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και στο πλευρό του κουβανικού λαού που υποφέρει».
Μια στρατιωτική επίθεση κατά της Κούβας γίνεται πλέον μια απτή πραγματικότητα, όπως σπάνια έχει συμβεί στο παρελθόν. Η Ανεξάρτητη Εκστρατεία Αλληλεγγύης Εργατών και Φοιτητών αποκτά πλέον μεγαλύτερη σημασία και επείγοντα χαρακτήρα. Θα πρέπει να επιταχύνουμε τις δράσεις μας και να προετοιμαστούμε για περαιτέρω ενέργειες σε περίπτωση που η επίθεση πραγματοποιηθεί. Η Λατινική Αμερική, καταρχάς, πρέπει να σταθεί δίπλα στην κουβανική εργατική τάξη, η οποία εγκαταλείπεται από τις προοδευτικές κυβερνήσεις.
Η επαναστατική αριστερά, η αντισταλινική, η αληθινά μαρξιστική, αυτή που απαίτησε την απελευθέρωση των κρατουμένων της 11ης Ιουλίου, πρέπει να υψώσει τη φωνή της ενάντια στον κλοιό του Τραμπ, να καταγγείλει τη συνενοχή των «εθνικιστικών» κυβερνήσεων που είναι υποταγμένες στην Ουάσινγκτον και να καταστήσει απολύτως σαφές στους οπαδούς της ότι δεν είναι η κουβανική κυβέρνηση που υπερασπίζεται την εργατική τάξη· ότι τα συνθήματα του Ντίαζ-Κανέλ προέρχονται από το φόβο του ότι θα απομακρυνθεί από τη θέση του από τον ίδιο τον Ραούλ Κάστρο· ότι τα πάντα στην Κούβα μπορεί να καταρρεύσουν και ότι είναι πλέον άμεση ανάγκη να βγούμε στους δρόμους της Αμερικής και του κόσμου, τόσο για να απαιτήσουμε να σταματήσει η ιμπεριαλιστική τρομοκρατία, όσο και για να πάψουν οι λατινοαμερικανικές κυβερνήσεις να είναι τόσο δειλές και ο Ντίαζ-Κανέλ να απομακρυνθεί από την εξουσία, όχι πια περιμένοντας έναν νέο Κάστρο, όποιο και αν είναι το επώνυμό του, αλλά για να αναλάβει η εργατική τάξη. Διαφορετικά, δεν θα υπάρχει χρόνος για την Κούβα.
Γράφει ο Yasmani Castro, Κουβανός σκηνοθέτης και ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αφρικανική καταγωγή.
Αυτό που συνέβη χθες το βράδυ στο Μορόν είναι μια απόδειξη ότι ο λαός έχει κουραστεί από τα συνθήματα και το μόνο που του απομένει για να αντισταθεί είναι το σώμα και η φωνή του. Δεν πρόκειται για πράξεις βανδαλισμού, όπως τις περιγράφει ο επίσημος Τύπος, αλλά για πολιτική ανυπακοή. Όταν τα ίδια γεγονότα συμβαίνουν σε οποιαδήποτε δεξιά χώρα, η ρητορική της κυβέρνησης, που ενισχύεται από τα μέσα ενημέρωσης, λέει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Γιατί εκεί έξω ναι και εδώ όχι;
Εμείς, από τους Comunistas Cuba, καταδικάζουμε αυτήν την τρομοκρατική εισβολή στα χωρικά ύδατα της Κούβας και προειδοποιούμε ότι πρόκειται για μια εξαιρετικά επικίνδυνη πράξη με σαφή κρυφά κίνητρα. Ζητούμε συνεχή επαγρύπνηση και, χωρίς να χάσουμε την κριτική μας στάση, ενότητα ενάντια στην κλιμακούμενη επιθετικότητα του Ντόναλντ Τραμπ κατά της Κούβας.
Συνέντευξη του Frank García Hernández στην εφημερίδα La Izquierda Diario του Μεξικού στις 9 Φεβρουαρίου 2026, με ερωτήσεις των Pablo Oprinari και Milton D'León
«Η κατάσταση της Κούβας φαίνεται αδιέξοδη, αλλά η παγκόσμια εργατική τάξη μπορεί να τη σώσει. Σε μεγάλο βαθμό, η κουβανική κυβέρνηση φταίει για την απώλεια της πολιτικής υποστήριξης, ακόμη και σε διεθνές επίπεδο. Δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη καμία μαζική διαδήλωση στο εξωτερικό υπέρ της Κούβας. Υπάρχουν μόνο μικρές πολιτικές ενέργειες και μεμονωμένες εκκλήσεις. Η πίεση της διεθνούς κοινότητας υπέρ της Κούβας μειώθηκε παράλληλα με τη γραφειοκρατικοποίηση της επανάστασης.»
Πηγή: Comunistas Cuba
Ωστόσο, δεκαετίες ρήξης μεταξύ της άρχουσας γραφειοκρατίας και των λαϊκών πλειοψηφιών, σε συνδυασμό με τη συνεχή και φθαρμένη πολιτική προπαγάνδα του ΚΚ Κούβας, έχουν καταφέρει να επιβάλουν στην Κούβα την ιδέα ότι η μόνη εναλλακτική λύση στην γραφειοκρατική εθνικοποίηση είναι η ιδιωτικοποίηση. Αλλά, ταυτόχρονα, το να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει δυνατότητα λαϊκής κινητοποίησης θα ισοδυναμούσε με άρνηση μέρους της πραγματικότητας: οι διαμαρτυρίες της 11ης Ιουλίου 2021 απέδειξαν ότι, ακόμη και χωρίς ένα εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα, η εργατική τάξη αντιδρά στα νεοφιλελεύθερα μέτρα λιτότητας. Μόνο που τώρα, η πιθανότητα μιας στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ ή η προδοσία της άρχουσας γραφειοκρατίας επιδεινώνει περαιτέρω - ή δίνει μια νέα διάσταση - στην πολιτική διαδικασία που βιώνει η Κούβα.
