Το πρόγραμμά μας απέναντι στην μετάβαση της Κούβας προς τον καπιταλισμό – από Comunistas Cuba

ΠΗΓΗ: Comunistas Cuba, 21 Ιουνίου 2026

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:elaliberta.gr

Η κουβανική κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Ντίαζ-Κανέλ και υπό τον έλεγχο του Ραούλ Κάστρο —όπου ο εγγονός του, Ραούλ Γκιγιέρμο Ροντρίγκες Κάστρο, αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο, μιλώντας σε εθνικά και ξένα μέσα ενημέρωσης—, αποφάσισε ανοιχτά και ατιμώρητα να επαναφέρει τον καπιταλισμό. Ενώ όλα τα ξένα μέσα ενημέρωσης το αναφέρουν ξεκάθαρα, η προπαγάνδα του ΚΚΚ επιμένει ότι τα νέα μέτρα αποσκοπούν στην ενίσχυση του σοσιαλισμού.

Ας ανακεφαλαιώσουμε εν συντομία τα βασικά μέτρα: καθιέρωση του ιδιωτικού τραπεζικού συστήματος, επιτρέπεται η ιδιοκτησία απεριόριστου αριθμού επιχειρήσεων, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις μπορούν να προσλαμβάνουν όσους εργαζόμενους επιθυμούν και να τους αμείβουν όπως κρίνουν σκόπιμο, καταργείται πλήρως το μονοπώλιο του εξωτερικού εμπορίου, το εξωτερικό χρέος θα αποπληρωθεί με την πώληση εθνικών περιουσιακών στοιχείων, οι τομείς στους οποίους δεν θα μπορεί να δραστηριοποιηθεί ο ιδιωτικός τομέας περιορίζονται στο ελάχιστο. Θα χρειαστεί να καταργήσουν από τα σχολεία την ιστορία της Κουβανικής Επανάστασης, ώστε οι νέες γενιές να μην αντιληφθούν ότι οι σημερινοί κυβερνώντες πρόδωσαν την επανάσταση.

Και, σχεδόν για γέλια, ο πρωθυπουργός ανακοινώνει με μεγάλη χαρά ότι προσκαλεί τις μεγάλες αλυσίδες γρήγορου φαγητού να εγκατασταθούν στην Κούβα: η εκατονταετία του comandante αρχηγού θα γιορταστεί με τον συνταγματάρχη Σάντερς.

Ο Ραούλ Ροντρίγκεζ Κάστρο λέει ότι αυτό το πακέτο μέτρων αποσκοπεί σε περισσότερο σοσιαλισμό και ότι όσοι αντιτίθενται είναι συντηρητικοί. Ένας βουλευτής υποστηρίζει ότι ο σοσιαλισμός «είναι για τους φτωχούς και τους πλούσιους». Αυτή η ρητορική θυμίζει εκείνη των γραφειοκρατών της ΕΣΣΔ, οι οποίοι, όταν η καπιταλιστική παλινόρθωση γινόταν πλέον εμφανής, συνέχιζαν να ψεύδονται λέγοντας ότι επρόκειτο για σοσιαλιστικά μέτρα.

Με αυτό το νέο πακέτο μέτρων, που στην πραγματικότητα αποτελεί την ανακοίνωση της μετάβασης στον καπιταλισμό, ανοίγει ο δρόμος για τον ολοκληρωτικό πλουτισμό των στρατιωτικών ηγετών και των τεχνοκρατών που βρίσκονται στην εξουσία. Θα μοιραστούν τα απομεινάρια των κρατικών επιχειρήσεων και θα δούμε την ανάδυση μιας μεγάλης ολιγαρχίας που θα υποστηρίζει την κυβέρνηση.

Ωστόσο, τίποτα δεν λένε τα μέτρα αυτά, σχετικά με τις πολιτικές ελευθερίες. Η ιδέα είναι να συνεχιστεί το κινεζικό μοντέλο: η ίδια γραφειοκρατική ηγεσία να διαχειρίζεται μια καπιταλιστική οικονομία. Η καταστολή θα συνεχιστεί. Είναι αδύνατο να αποκατασταθεί ο καπιταλισμός χωρίς να κατασταλεί η εργατική τάξη.

Εν τω μεταξύ, στους δρόμους της Αβάνας ξεσπούν κάθε βράδυ διαδηλώσεις. Δεν οφείλεται μόνο στις ανάγκες, αλλά και στο γεγονός ότι, βασικά, οι άνθρωποι δεν ταυτίζονται καθόλου με την κυβέρνηση. Όταν θριάμβευσε η Κουβανική Επανάσταση, εκείνοι οι εργάτες και οι αγρότες που πήραν τα όπλα για να αντιμετωπίσουν κάθε πιθανή αμερικανική εισβολή, υπερασπίζονταν τα οφέλη που αποκόμιζαν από τη διαδικασία υπό την ηγεσία του Φιντέλ Κάστρο. Σήμερα, για τη νεολαία της Κούβας, αυτά τα οφέλη μπορεί να φαίνονται ως απλή πολιτική προπαγάνδα, αλλά για εκείνον τον αγρότη χωρίς γη, για εκείνον τον φτωχό εργάτη, για τον αναλφάβητο, για εκείνον που ποτέ δεν φανταζόταν ότι θα σπουδάσει στο πανεπιστήμιο, για εκείνον που ήξερε ότι δεν θα εκδιωχθεί από το σπίτι όπου ζούσε, για όλους αυτούς η Επανάσταση σήμαινε την άμεση βελτίωση της ζωής τους και το να την υπερασπίζονται σήμαινε να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους. Σήμερα όμως, αυτή η κουβανική κοινωνία, ενώ βλέπει τους ηγέτες της να ζουν άνετα, να πλουτίζουν και τώρα – για άλλη μια φορά – να λαμβάνουν μέτρα χωρίς διαβούλευση, για τα οποία αμφιβάλλουν αν θα ωφεληθούν, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα όπου οι μισθοί δεν φτάνουν ούτε για μια εβδομάδα, οι διακοπές ρεύματος διαρκούν πάνω από μία ημέρα, τα σκουπίδια εμποδίζουν ακόμη και την κυκλοφορία, ενώ σε αρκετές περιοχές οι άνθρωποι έχουν καταφύγει στο μαγείρεμα με ξύλα, μια χώρα σχεδόν χωρίς δημόσιες συγκοινωνίες, πείνα και τρομερή έλλειψη φαρμάκων ή ιατρικών αναλωσίμων τόσο βασικών όσο τα στηθοσκόπια. Και καμία διέξοδος. Το να τους λένε ότι για όλα φταίει ο αποκλεισμός τους φαίνεται σαν κακόγουστο αστείο. Ενώ η χώρα συνεχίζει να βυθίζεται στο σκοτάδι, η κυβέρνηση πουλάει ηλιακούς συλλέκτες. Ενώ οι μητέρες δεν έχουν τι να δώσουν να φάνε στα παιδιά τους, στο κυβερνητικό μέσο ενημέρωσης «Cubadebate» δημοσιεύεται διαφήμιση μιας εταιρείας γαλακτοκομικών προϊόντων. Για αυτές τις πλειοψηφίες των Κουβανών δεν υπάρχει κανένας λόγος να υπερασπιστούν την κουβανική κυβέρνηση. Τους είναι δύσκολο να φανταστούν ένα χειρότερο μέλλον – αν και μπορεί να υπάρχει.

Δεν είναι τυχαίο που φαίνεται ότι η κυβέρνηση του Ντίαζ-Κανέλ έχει μεγαλύτερη υποστήριξη στο εξωτερικό παρά στην Κούβα. Την υποστηρίζουν οι ρεφορμιστές και οι σταλινικοί: οι δύο όψεις της αντεπανάστασης. Επίσης, από το εξωτερικό, οι συγγενείς και τα ανδρείκελα των κουβανών γραφειοκρατών προσπαθούν όχι μόνο να υπερασπιστούν το ΚΚΚ και τη μετάβαση στον καπιταλισμό, αλλά και να εμφανίζονται φιλικοί και μετριοπαθείς, σε αντίθεση με το παρελθόν τους. Θέλουν να σβήσουν το καταπιεστικό τους παρελθόν.

Όποιος σήμερα στην Κούβα υπερασπίζεται την κυβέρνηση είναι ένας προνομιούχος που συσπειρώνεται με το ΚΚΚ για να μην παρασυρθεί από τις μάζες. Αυτοί, όπως έκανε κάποτε και η αστική τάξη, δεν θέλουν να χάσουν τα προνόμιά τους. Αυτοί, που ήδη υποστηρίζουν ανοιχτά τη μετάβαση στον καπιταλισμό, δεν θα διστάσουν να παραδώσουν την Κούβα στον ιμπεριαλισμό.

Μετά από μια συνάντηση των Ηνωμένων Πολιτειών με εκπροσώπους της ASEAN, η οποία αφορούσε αποκλειστικά την Κούβα, ο υπουργός Εξωτερικών του Βιετνάμ έφτασε στην Αβάνα. Το Ανόι ήταν μία από τις λίγες χώρες που προσχώρησαν στη μιλιταριστική πλατφόρμα του Ντόναλντ Τραμπ, γνωστή ως «Board of Peace». Γίνονται διαπραγματεύσεις για τη μετάβαση. Κάθε έκβαση είναι πιθανή. Το μόνο που ενδιαφέρει την κουβανική κυβέρνηση είναι να επιβιώσει ως κάστα και όχι να υπερασπιστεί την εργατική τάξη που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί.

Για αυτό το σενάριο μετάβασης προς το κινεζικό μοντέλο, το οποίο συνοδεύεται από λαϊκές διαμαρτυρίες, είχαμε προειδοποιήσει από την ίδρυσή μας στο «Comunistas Cuba». Και εν όψει αυτού, διατηρούμε και επικαιροποιούμε το πολιτικό μας πρόγραμμα:

• Να υποστηρίξουμε τις λαϊκές διαμαρτυρίες, ώστε να τις οδηγήσουμε σε μια πολιτική επανάσταση που θα φέρει την εργατική τάξη στην εξουσία.
• Τερματισμός της «Τραμπικής» πολιορκίας και άρση όλων των αμερικανικών κυρώσεων κατά της Κούβας.
• Να δημοσιοποιηθεί το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Όχι πια μυστικότητα στην εξωτερική πολιτική της χώρας μας, όταν λαμβάνονται μέτρα που επηρεάζουν άμεσα την εργατική τάξη.
• Δίκη των τυραννικών γραφειοκρατών που, με την κακοδιαχείρισή τους, πρόδωσαν, καταπίεσαν και εξαπάτησαν την κουβανική εργατική τάξη.
• Καλούμε τις μαρξιστικές διεθνιστικές οργανώσεις να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους προς την κουβανική εργατική τάξη, είτε οργανώνοντας εκστρατείες αλληλεγγύης είτε απαιτώντας πολιτικές ελευθερίες, με στόχο παράλληλα τη δημιουργία ενός ενιαίου αντιιμπεριαλιστικού μετώπου.

https://www.comunistascuba.org/2026/06/nuestro-programa-ante-la-transicion.html