Αντιπρόσωποι στο Διεθνές Συνέδριο κατά της Αποικιακής Καταπίεσης που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες τον Φεβρουάριο του 1927
Σημείωση elaliberta.gr: Το μικρό άρθρο του Δημήτρη Λιβιεράτου αποτελεί το δεύτερο μέρος 12σέλιδου φυλλαδίου, του οποίου το πρώτο μέρος είναι ένα άρθρο από το περιοδικό Jeune Afrique, νο1332/17-7-1986, με τίτλο: «Σουλτάν Γκαλίεφ. Ο “Μουσουλμάνος Τρότσκι”. Μια παραγνωρισμένη προσωπικότητα», σε μετάφραση του Δημήτρη Λιβιεράτου. Η ανάρτηση αφιερώνεται στη μνήμη του Δημήτρη Λιβιεράτου.
Δημήτρης Λιβιεράτος
Αφρική και Γ΄ Διεθνής
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, άρχισαν να εμφανίζονται μερικές ομάδες και άτομα στις αποικίες, που προπαγάνδιζαν την ιδέα της Ανεξαρτησίας. Ιδιαίτερα στην Βόρεια Αφρική.
Όμως δεν υπήρχε καμιά συγκεκριμένη κατεύθυνση της Γ΄ Διεθνούς και των Κομμουνιστικών Κομμάτων των Μητροπόλεων για δράση στις αποικίες. Είχε ιδρυθεί ένας Σύνδεσμος για την Απελευθέρωση της Ανατολής, αλλά αφορούσε κυρίως τις ασιατικές χώρες. Αλλά και αυτός ο Σύνδεσμος δεν ανέπτυσσε μεγάλη δραστηριότητα.
Το 1927 η Γ΄ Διεθνής αποφάσισε να οργανώσει μία Συνδιάσκεψη του Συνδέσμου, όπου να πάρουν μέρος αντιπρόσωποι από όλες τις υπάρχουσες αποικίες, με σκοπό να προωθήσει την αντι-ιμπεριαλιστική πάλη. Η οργανωτική επιτροπή διευθυνόμενη από τον Γερμανό εκδότη Βίλυ Μούντσεμπεργκ, ουσιαστικά επίτροπο της Γ΄ Διεθνούς γι’ αυτήν την υπόθεση, ζήτησε άδεια να οργανώσει το Συνέδριο στο Βερολίνο. Οι τότε σοσιαλδημοκράτες ηγέτες της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στην Γερμανία αρνήθηκαν.
Τότε συνήλθε στις Βρυξέλλες. Καλά οργανωμένο από τα τμήματα της Διεθνούς, συγκέντρωσε πολλούς αντιπροσώπους εθνικών κινημάτων από τις αποικίες της Ασίας, Αφρικής, Αμερικής. Διάσημοι διανοούμενοι της εποχής, όπως ο Ανρί Μπαρμπίς, ο Τζων Ντος Πάσος, ο Μπρόκγουαιη και άλλοι πολλοί υποστήριξαν το έργο του Συνδέσμου.
Η Γ΄ Διεθνής έδωσε εντολή στα τμήματα των χωρών που είχαν αποικίες, να οργανώσουν τοπικούς Αντι-ιμπεριαλιστικούς συνδέσμους σε κάθε χώρα. Μέχρι τότε τα Κομμουνιστικά Κόμματα δεν είχαν σοβαρές σχέσεις με τα εθνικά κινήματα που άρχισαν να δραστηριοποιούνται στις αποικίες.
Το 6ο Συνέδριο της Διεθνούς, το οποίο συνήλθε στη Μόσχα το 1928, υιοθέτησε ορισμένες θέσεις γι’ αυτό το ζήτημα. Συγκεκριμένα ανέφεραν: «Το Συνέδριο βάζει καθήκον στα Κομμουνιστικά Κόμματα των Μητροπολιτικών χωρών, να θέσουν τέλος στην αδιαφορία που δείχνουν έναντι των μαζικών Κινημάτων των αποικιών τους. Αντίθετα τα κόμματα πρέπει να υποστηρίξουν αυτά τα κινήματα, στο κέντρο των Μητροπόλεων, αλλά και τις ίδιες τις Αποικίες…
Συγχρόνως να μελετήσουν προσεκτικά την κατάσταση αυτών των χωρών, με σκοπό να καταγγείλουν τις αιματηρές καταπιέσεις του ιμπεριαλισμού και να κάνουν δυνατή την οργανωτική σύνδεση με τα προλεταριακά στοιχεία που αναπτύσσονται εκεί και τα οποία τόσο αδυσώπητα εκμεταλλεύεται ο ιμπεριαλισμός. … Στις αποικίες της Κεντρικής Αφρικής ασκούνται οι πιο άσχημες μορφές αποικιακής εκμετάλλευσης. Συνδυάζουν την κατοχή σκλάβων με μεθόδους φεουδαρχικής και καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Στην μεταπολεμική περίοδο [του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου] μεγάλες ποσότητες κεφαλαίων προερχόμενες από τις καπιταλιστικές χώρες κατευθύνθηκαν προς αποικίες της Αφρικής, επιβάλλοντας την συγκέντρωση μεγάλων μαζών πληθυσμού, εκμεταλλευόμενων προλετάριων, στις φυτείες, τα ορυχεία, και αλλού…»
Όλες αυτές οι ενέργειες ετοποθετούντο στην γενική αντι-ιμπεριαλιστική πολιτική της Τρίτης Περιόδου που αναπτυσσόταν προς όλες τις χώρες. Η γενική γραμμή έλεγε ότι ο καπιταλισμός μπήκε στην τελευταία του θανάσιμη περίοδο και πρέπει να ενταθούν όλες οι ενέργειες και δραστηριότητες για να επιταχύνουν το τέλος του. Όμως αυτή η δραστηριότητα προς τις αποικίες δεν πήρε μεγάλη έκταση. Τα Κομμουνιστικά Κόμματα όπου είχαν κάποιες δυνάμεις δεν μπορούσαν γρήγορα να προσαρμοστούν προς αυτή την κατεύθυνση. Άλλωστε δεν ήταν συνηθισμένοι σε τέτοιες συνεργασίες μέχρι τότε.
Όλη αυτή η ιστορία του Συνδέσμου για την Απελευθέρωση των Αποικιών τελείωσε γρήγορα. Το 1934 η Σοβιετική Ένωση αποφάσισε να γίνει μέλος της Κοινωνίας των Εθνών που μέχρι τότε οι Κομμουνιστές αποκαλούσαν Κοινωνία των ληστών.
Ο φόβος που επικράτησε μετά την άνοδο του Χίτλερ στην Γερμανία το 1933, πανικόβαλε την σταλινική ηγεσία, η οποία άλλαξε κατεύθυνση και προσπάθησε να πλησιάσει την Γαλλία και την Μεγάλη Βρετανία.
Οι δραστηριότητες του Συνδέσμου, ο οποίος συμπαθούσε, αλλά και ουσιαστικά εξαρτάτο από τη Σοβιετική Ένωση, μειώθηκαν για να μην θίξουν τις δύο ιμπεριαλιστικές χώρες που είχαν πολλές αποικίες. Το αποφασιστικό κτύπημα ήρθε από την αποκάλυψη που έκανε ο βρετανικός τύπος, ότι η κυβέρνηση του Στάλιν πούλησε καύσιμα στον Μουσολίνι, όταν έκανε την επίθεση στην Αιθιοπία, την μόνη ανεξάρτητη χώρα της Αφρικής, τότε. Οι πολλοί Αφρικανοί που δεν ήταν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος αλλά συνεργαζόντουσαν στον Σύνδεσμο και οι οποίοι διέμεναν στην Αγγλία, απεχώρησαν. Ενώθηκαν με την οργάνωση ΠΡΟΟΔΟΣ ΤΩΝ ΜΑΥΡΩΝ και βοήθησαν στην δημιουργία της ένωσης των ΑΦΡΙΚΑΝΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΙΘΙΟΠΙΑΣ για να βοηθήσουν στον αγώνα κατά του ιταλικού φασισμού.
Με το τέλος του Συνδέσμου ήρθε και το τέλος των Μαύρων Συνδικαλιστών που ανήκαν στην Κόκκινη Συνδικαλιστική Διεθνή, εξάρτημα της Γ΄ Διεθνούς. Αρχίζει η εποχή των Λαϊκών Μετώπων με δυνάμεις της αστικής τάξης και όχι πλέον της Αντι-ιμπεριαλιστικής πάλης.
Επιμέλεια: elaliberta.gr