Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2022 22:27

Το μακρύ καυτό καλοκαίρι (και φθινόπωρο) για τους εργαζόμενους του Ηνωμένου Βασιλείου

 

 

Ian Allinson

 

 

Το μακρύ καυτό καλοκαίρι (και φθινόπωρο) για τους εργαζόμενους του Ηνωμένου Βασιλείου

 

Μια συνέντευξη του Ian Allinson στον Joe Allen.

 

Ο Joe Allen παίρνει συνέντευξη από τον επί πολλά χρόνια Βρετανό συνδικαλιστή και σοσιαλιστή Ian Allinson σχετικά με την εργατική έκρηξη στη Βρετανία. Αυτή εκδηλώνεται στο πλαίσιο της απίστευτης σύμπτωσης πολιτικών, οικολογικών και οικονομικών κρίσεων στο Ηνωμένο Βασίλειο,1 που αναβαθμίζει το διακύβευμα αυτών των αγώνων και, αναμφισβήτητα, προσφέρει ευκαιρίες για την Αριστερά στο Ηνωμένο Βασίλειο, που δεν έχει δει εδώ και πολλά χρόνια.

 

«Το μήνυμά μας πρέπει να είναι το εξής... η εργατική τάξη επέστρεψε... Αρνούμαστε να είμαστε πράοι, αρνούμαστε να είμαστε ταπεινοί, αρνούμαστε να περιμένουμε τους πολιτικούς και τους γραφιάδες της πολιτικής – και αρνούμαστε να είμαστε πια φτωχοί.»

Mick Lynch, RMT

 

Joe Allen: Το Ηνωμένο Βασίλειο (ΗΒ) βιώνει αυτή τη στιγμή ένα κύμα απεργιών που θυμίζει τους εργασιακούς αγώνες πέρυσι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν περιορίζονται σε κάποιο συγκεκριμένο συνδικάτο ή κλάδο. Τι προκαλεί το απεργιακό κύμα;

Ian Allinson: Όταν ενέσκηψε για πρώτη φορά η πανδημία του COVID-19, τα συνδικάτα, σύμφωνα με την αντι-συνδικαλιστική νομοθεσία, δεν ήταν σε θέση να διεξάγουν ψηφοφορίες για εργατική δράση και η επίσημη απεργιακή δραστηριότητα σταμάτησε. Ωστόσο, υπήρξε μια έξαρση δράσεων και απειλών για δράσεις που σχετίζονταν με την υγεία και την ασφάλεια, κυρίως από τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι απώθησαν με επιτυχία τις κινήσεις της κυβέρνησης να επιστρέψει σε πλήρως δια ζώσης διδασκαλία υπό μη ασφαλείς συνθήκες. Στις αρχές του 2021, είδαμε μια σειρά από μακροχρόνιες και πικρές διαμάχες σχετικά με την «απόλυση και επαναπρόσληψη» [“fire and rehire”] – την πρακτική των εργοδοτών να απολύουν ολόκληρο το εργατικό δυναμικό τους και στη συνέχεια να τους προσφέρουν ξανά τις θέσεις εργασίας τους με χειρότερους μισθούς και συνθήκες.

Κατά τη διάρκεια του 2021, ο πληθωρισμός απογειώθηκε,2 με τον ετήσιο ρυθμό να αυξάνεται από 1,4% τον Ιανουάριο σε 3,9% τον Ιούνιο και 7,5% τον Δεκέμβριο. Έκτοτε αυξήθηκε στο 12,3% το έτος έως τον Ιούλιο του 2022. Αυτό, σε συνδυασμό με την αντίσταση των συνδικάτων, οδήγησε σε μείωση των απολύσεων – επαναπροσλήψεων. Οι εργοδότες δεν χρειάζεται να λαμβάνουν τόσο ακραία μέτρα για να επιτεθούν στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Μπορούν απλώς να συγκρατήσουν χαμηλά τους μισθούς. Έτσι, από τα τέλη του 2021, ο μισθός κατέλαβε τη θέση του κυρίαρχου ζητήματος στις απεργίες, αν και μερικές φορές συνδέεται με άλλα ζητήματα, όπως οι απαιτήσεις των εργοδοτών για παραγωγικότητα.

Είναι προφανές ότι υπάρχει σημαντική αύξηση της απεργιακής δραστηριότητας, αν και δεν συλλέγονται πλέον επίσημα στατιστικά στοιχεία. Στις αρχές του τρέχοντος έτους, υπήρξαν απεργιακές ψηφοφορίες και απεργίες σε αρκετές μεσαίου μεγέθους διαπραγματευτικές μονάδες σε συνδικαλισμένα τμήματα του ιδιωτικού τομέα, ιδίως σε συνδικαλισμένους θύλακες της μεταποίησης και του εφοδιασμού [logistics], καθώς και σε ιδιωτικοποιημένες ή ανατεθειμένες σε εξωτερικούς συνεργάτες (ιδιωτικά συνεργεία μεσαζόντων) δημόσιες υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων των δημόσιων μεταφορών. Το Unite3 είναι ένα από τα κύρια συνδικάτα για αυτές τις θέσεις εργασίας, και ο απεργιακός μισθός των 70 λιρών την ημέρα για όλες τις επίσημες διαμάχες βοήθησε να καταστεί δυνατή η αύξηση των συνεχών, επ’ αόριστον απεργιών. Γύρω από το Μάντσεστερ, όπου ζω, είχαμε μερικές μεγάλες απεργίες τα τελευταία δύο χρόνια, και αυτό βοήθησε στη δημιουργία σημαντικών δικτύων αλληλεγγύης.4

Αλλά τα πράγματα άλλαξαν πραγματικά όταν το συνδικάτο Σιδηροδρόμων, Ναυτιλίας και Μεταφορών (RMT / Rail, Maritime and Transport) πραγματοποίησε την πρώτη του πανεθνική απεργία στις 25 Ιουνίου, σταματώντας το μεγαλύτερο μέρος του σιδηροδρομικού δικτύου. Αυτό ήταν τόσο αποδιοργανωτικό που απασχόλησε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και βοήθησε πραγματικά στην εκλαΐκευση της ιδέας της συνδικαλιστικής οργάνωσης και της απεργίας. Τα συνδικάτα ανέφεραν μια αύξηση των αιτημάτων εγγραφής μελών. Στη Βρετανία, τα άτομα μπορούν να ενταχθούν σε συνδικάτα είτε ο χώρος εργασίας τους έχει συλλογικές διαπραγματεύσεις είτε όχι. Είδαμε επίσης αρκετές άγριες απεργίες. Οι εργαζόμενοι στον τομέα των μηχανικών και της οικοδομής οργανώνουν δράσεις σε όλη τη χώρα. Υπήρξε μια άγρια απεργία [ανεπίσημη, χωρίς κάλυψη συνδικάτου] στο διυλιστήριο πετρελαίου του Γκράνγκεμουθ στη Σκωτία.5 Ακόμη πιο συναρπαστική ήταν η άγρια δράση μη συνδικαλισμένων εργαζομένων σε ένα εργοστάσιο τροφίμων6 και σε αρκετές αποθήκες της Amazon. Από την πρώτη απεργία του RMT, είδαμε δράση σε πανεθνικό επίπεδο από διάφορα άλλα συνδικάτα, κυρίως από την Ένωση Εργαζομένων στην Επικοινωνία (CWU / Communication Workers Union) στην ιδιωτικοποιημένη Royal Mail, στην οποία συμμετείχαν πάνω από 100.000 εργαζόμενοι στα ταχυδρομεία. Μέχρι στιγμής αυτές οι εθνικού επιπέδου διαμάχες έχουν περιλάβει μόνο περιστασιακές ημέρες απεργίας και παραμένουν σταθερά υπό επίσημο έλεγχο. Πολλά άλλα συνδικάτα και κλάδοι κινούνται προς την κατεύθυνση της δράσης. Μένει να δούμε αν τα συνδικάτα που οργανώνουν τις τεράστιες μονάδες διαπραγμάτευσης του δημόσιου τομέα θα πραγματοποιήσουν την απαιτούμενη οργάνωση για να ανταποκριθούν στις αντιδημοκρατικές απαιτήσεις συμμετοχής στις ψηφοφορίες που απαιτούνται για νόμιμη εργατική δράση από το 2016.

Joe Allen: Η πιο κοστοβόρα απεργία για τον βρετανικό καπιταλισμό γίνεται στο λιμάνι του Φέλιξστοου, το οποίο δεν έχει απεργήσει εδώ και τρεις δεκαετίες. Μπορείτε να μιλήσετε στους αναγνώστες μας γι’ αυτό;

Ian Allinson: Το Φέλιξστοου διαχειρίζεται σχεδόν το ήμισυ των εμπορευματοκιβωτίων που εισέρχονται στο Ηνωμένο Βασίλειο, οπότε οποιαδήποτε απεργία εκεί είναι πολύ σημαντική. Το λιμάνι ανήκει στην πολυεθνική λιμενική εταιρεία CK Hutchison, η οποία ανήκει στον Λι-Κα Σινγκ με έδρα το Χονγκ Κονγκ, τον 31ο πλουσιότερο άνθρωπο στον κόσμο, με εκτιμώμενη αξία 35 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η διαμάχη αφορά τους μισθούς και αφορά περίπου 1.900 εργαζόμενους, οι οποίοι θέλουν αύξηση μισθών που να αντιστοιχεί στον πληθωρισμό, αν και η [γενική γραμματέας του Unite] Σάρον Γκράχαμ δήλωσε ότι το συνδικάτο ζητά μόνο δέκα τοις εκατό: «Η εταιρεία [Felixstowe Ports] καρπώνεται μια τεράστια περιουσία. Θα μπορούσε να πληρώνει 50 τοις εκατό περισσότερα στους μισθούς σας και να εξακολουθεί να έχει κέρδη. Εμείς ζητάμε δέκα τοις εκατό. Ποιο είναι το πρόβλημα;» Από το 2017, η εταιρεία έχει καταβάλει 198 εκατομμύρια λίρες σε μερίσματα, τα περισσότερα από τα οποία πήγαν σε μητρικές εταιρείες.

Η αρχική οκταήμερη απεργία, η πρώτη στο λιμάνι εδώ και τριάντα χρόνια, εκτιμάται ότι κόστισε περίπου 680 εκατομμύρια λίρες. Τα μέλη του Unite στο λιμάνι του Λίβερπουλ, το τέταρτο μεγαλύτερο λιμάνι της Βρετανίας, που ανήκει στην Peel Ports Limited, ψήφισαν επίσης για απεργία για τους μισθούς, αλλά δεν έχουν ακόμη οριστεί ημερομηνίες απεργίας. Οι λιμενεργάτες σε διάφορα άλλα λιμάνια σε όλο τον κόσμο απειλούν να αρνηθούν να χειριστούν φορτία του Φέλιξστοου εάν δεν επιλυθεί η διαμάχη.

Joe Allen: Η Amazon UK έχουν επίσης πραγματοποιηθεί εκδηλώσεις δυσαρέσκειας των εργαζομένων. Οι Teamsters [Συνδικάτο ΗΠΑ] δήλωσαν πέρυσι ότι η Amazon αποτελεί υπαρξιακή απειλή για το συνδικάτο. Αποτελεί η Amazon παρόμοια απειλή για τα συνδικάτα στο Ηνωμένο Βασίλειο;

Ian Allinson: Τα συνδικάτα σίγουρα δεν το έχουν αντιληφθεί έτσι, αν και η Σάρον Γκράχαμ υποσχέθηκε να τα βάλει με την Amazon, προειδοποιώντας: «Αν δεν το κάνουμε αυτό, παραβλέπουμε το θηρίο που επιβάλλει τον ρυθμό της κακής συμπεριφοράς»7. Ενώ το Unite είναι το κύριο συνδικάτο που οργανώνει τους οδηγούς φορτηγών, η απειλή της Amazon αναπτύσσεται επίσης εναντίον της Ένωσης Εργαζομένων στις Επικοινωνίες (CWU) στη Royal Mail.8 Διαδηλωτές της απεργίας μου είπαν ότι η διοίκηση απαιτεί παραχωρήσεις στις αμοιβές, τα επίπεδα στελέχωσης και την παραγωγικότητα, δείχνοντας τις εταιρείες ταχυμεταφορών. Η δραστηριότητα της Royal Mail έχει μετατοπιστεί δραματικά προς τα δέματα και όχι προς τις επιστολές και αντιμετωπίζει μεγαλύτερο ανταγωνισμό από μη συνδικαλισμένους ανταγωνιστές. Αν και η Amazon δεν προσφέρει γενική υπηρεσία παράδοσης δεμάτων, πολλές εταιρείες πωλούν μέσω της Amazon και χρησιμοποιούν το δίκτυο παράδοσής της.

Η δράση εδώ ήταν εξαιρετικά εντυπωσιακή. Οι εργαζόμενοι σε διάφορα κέντρα εξυπηρέτησης – εφοδιασμού της Amazon, συμπεριλαμβανομένου του Τίλμπερι (μέρος του λιμανιού του Λονδίνου), πραγματοποίησαν καθιστικές διαμαρτυρίες ως απάντηση στην ανακοίνωση των μικροσκοπικών «αυξήσεων» των μισθών. Σε ορισμένες συμμετείχαν εκατοντάδες εργαζόμενοι και εκτείνονταν σε διαφορετικές βάρδιες. Τόσο το Unite όσο και το GMB (ένα άλλο μεγάλο γενικό συνδικάτο) έχουν κάνει κάποιες προσπάθειες να οργανώσουν τους εργαζόμενους στην Amazon, αλλά δεν έχουν σημειώσει ακόμη κάποια σημαντική πρόοδο. Η επιτυχία του εργατικού σωματείου της Amazon στο JFK8 έχει συζητηθεί εκτεταμένα από ακτιβιστές στη Βρετανία. Αλλά αν οι άγριες απεργίες στην Amazon είχαν οποιαδήποτε άμεση σχέση με προηγούμενες προσπάθειες οργάνωσης, οι εμπλεκόμενοι είχαν μεγάλη επιτυχία στο να την αποκρύψουν. Ορισμένα στελέχη της GMB έπαιξαν χρήσιμο ρόλο στην προώθηση της δράσης μοιράζοντας υλικό από κινητά τηλέφωνα από το εσωτερικό των εργοστασίων,9 εξοργίζοντας τη διοίκηση. Υπάρχουν αρκετές μεγάλες ομάδες εργαζομένων της Amazon στο Facebook και αυτές ήταν ζωντανές με συζητήσεις σχετικά με τη δράση που αφορούσε εργαζόμενους σε διάφορες τοποθεσίες

Joe Allen: Την τελευταία φορά που μιλήσαμε πριν από ένα χρόνο, η Sharon Graham είχε μόλις αναδειχθεί στην ηγεσία του Unite the Union, η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στην ηγεσία του δεύτερου μεγαλύτερου συνδικάτου του Ηνωμένου Βασιλείου. Προχώρησε η Γκράχαμ το συνδικάτο προς την κατεύθυνση που υποσχέθηκε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της;

Ian Allinson: Η Σάρον Γκράχαμ ανέλαβε την ηγεσία της Unite τον Αύγουστο του 2021, τη στιγμή που άρχισαν να αυξάνονται οι απεργίες στη Βρετανία. Η Γκράχαμ έχει καταστήσει τη νίκη των απεργιών κεντρικό στοιχείο της στρατηγικής της και διαδραματίζει πολύ πιο πρακτικό ρόλο σε αυτές από ό,τι ο προκάτοχός της, ο Λεν ΜακΚλάσκι. Αυτό έχει αποδειχθεί ότι βρίσκει μεγάλη απήχηση στους ακτιβιστές. Έχει επίσης κάνει μια καλή αρχή στη δημιουργία «συνδυασμών» [“combines”] που συσπειρώνουν εργαζόμενους που είναι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι από όλους τους χώρους εργασίας σε έναν συγκεκριμένο εργοδότη ή κλάδο. Ήταν σκάνδαλο το γεγονός ότι ένα συνδικάτο όπως το Unite, όπου ένα μεγάλο ποσοστό των μελών του απασχολείται από εργοδότες με πολλά εργοτάξια, στο παρελθόν έκανε ελάχιστα πράγματα για να συντονίσει την εκστρατεία μεταξύ των περιφερειών του. Αυτό ήταν κάτι που τόνισα ο ίδιος όταν έθεσα υποψηφιότητα για Γενικός Γραμματέας στις προηγούμενες εκλογές.10 Το να φέρνουμε τους αντιπροσώπους κοντά και να παρέχουμε στους συνδέσμους πόρους και υποστήριξη ενισχύει την αυτοπεποίθηση των ακτιβιστών και τους βοηθά να μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο. Ωστόσο, βρίσκονται ακόμη σε πρώιμο στάδιο. Βλέπουμε ακόμα πολλά παραδείγματα όπου ο καλύτερος συντονισμός θα έδινε στους εργαζόμενους περισσότερη δύναμη. Για παράδειγμα, ο κλάδος των λεωφορείων κυριαρχείται από μερικές μεγάλες εταιρείες, οι θυγατρικές των οποίων εκτελούν δρομολόγια σε πολλές περιοχές της Βρετανίας. Ωστόσο, εξακολουθούμε να βλέπουμε απεργίες σε διαφορετικές θυγατρικές σε διαφορετικές χρονικές στιγμές αντί για συντονισμένη δράση.

Η Σάρον Γκράχαμ σημειώνει πρόοδο και σε άλλους τομείς του προγράμματός της, όπως η διεξαγωγή συνεδρίων για τους εκπροσώπους υγείας και ασφάλειας σε κάθε περιοχή. Ίσως οι τομείς που μου προκαλούν τη μεγαλύτερη ανησυχία αφορούν τη δημοκρατία του συνδικάτου. Η Γκράχαμ είχε υποσχεθεί να βασιστεί στα δίκτυα που έκαναν εκστρατεία για την εκλογή της, ώστε να ενθαρρύνει την ανάπτυξη δικτύων μελών που θα μπορούσαν να προωθήσουν την ατζέντα της και να την καταστήσουν υπόλογη, αλλά αυτό δεν έχει συμβεί – μια χαμένη ευκαιρία. Νωρίτερα φέτος διεξήχθησαν εκλογές για σχεδόν κάθε θέση ακτιβιστή από το επίπεδο του χώρου εργασίας και πάνω. Αυτή ήταν μια ευκαιρία να προσεγγίσουμε τα μέλη, πέρα από το υπάρχον ακτιβιστικό στρώμα, και να προσπαθήσουμε να προσελκύσουμε νέο αίμα. Η Γκράχαμ και η ομάδα της έκαναν ελάχιστη ορατή προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση, με αποτέλεσμα οι δημοκρατικές δομές του συνδικάτου να παραμένουν σε μεγάλο βαθμό στελεχωμένες από παρατάξεις που αντιτάχθηκαν σε αυτήν. Ίσως ελπίζει να δημιουργήσει πρώτα τους συνδυασμούς [combines], παράλληλα με τις δημοκρατικές δομές του συνδικάτου, και στη συνέχεια να ενθαρρύνει τους εμπλεκόμενους να τις αναλάβουν στις επόμενες εκλογές σε τρία χρόνια. Αν είναι έτσι, δεν το έχω ακούσει να λέγεται. Η αντίδραση πολλών από τα έμμισθα στελέχη του συνδικάτου και η έλλειψη υποστήριξης από τις δημοκρατικές δομές θα την δυσκολέψουν να υλοποιήσει τις υποσχέσεις της, καθώς και να ενεργήσει με πλήρη υπευθυνότητα.

Joe Allen: Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει μερικούς από τους χειρότερους αντι-συνδικαλιστικούς νόμους στη Δυτική Ευρώπη. Υπήρξαν απειλές από την κυβέρνηση των Συντηρητικών να επιβάλει ακόμη πιο δρακόντειους νόμους στο εργατικό κίνημα ως αποτέλεσμα του απεργιακού κύματος. Πώς έχει γίνει δεκτό αυτό;

Ian Allinson: Οι Συντηρητικοί έχουν ήδη καταργήσει την απαγόρευση να παρέχουν τα γραφεία ευρέσεως εργασίας προσωρινά εργαζόμενους για την κάλυψη απεργών, και απειλούν με πολύ χειρότερα, συμπεριλαμβανομένης της ιδέας των ελάχιστων επιπέδων υπηρεσιών που πρέπει να παρέχονται κατά τη διάρκεια των απεργιών και της απαίτησης να αναστέλλεται η δράση και να ξαναψηφίζουν τα μέλη για τη συνέχεια της απεργίας κάθε φορά που ο εργοδότης κάνει νέα προσφορά. Τα συνδικάτα αντέδρασαν με τον αναμενόμενο θυμό. Γίνεται λόγος για αντίσταση, αλλά υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις πρακτικής προετοιμασίας για αντίσταση. Η δυνατότητα των εργοδοτών να χρησιμοποιούν γραφεία ενοικιαζόμενων εργαζομένων (μεσάζοντες) δεν είχε μεγάλο αντίκτυπο μέχρι στιγμής. Υπάρχουν πολλές δουλειές όπου οι εργαζόμενοι από γραφεία ενοικιαζόμενων εργαζομένων θα ήταν ελάχιστα χρήσιμοι εάν δεν υπάρχουν οι κανονικοί εργαζόμενοι για να τους δείχνουν τι να κάνουν. Το CWU είχε μεγάλη επιτυχία στο να πείσει τη Manpower, ένα μεγάλο γραφείο ευρέσεως εργασίας που παρέχει προσωρινή εργασία στη Royal Mail, να αρνηθεί να παράσχει προσωπικό για την κάλυψη εργαζομένων σε απεργιακές κινητοποιήσεις.11 Το να θέτουν τους εργαζόμενους σε μια θέση όπου δεν μπορούν να αναλάβουν νόμιμα αποτελεσματική δράση φαίνεται να αποτελεί μεγάλο ρίσκο για τους Συντηρητικούς, σε μια εποχή που η κρίση του κόστους ζωής δημιουργεί μεγάλη δημόσια υποστήριξη στους απεργούς και βλέπουμε να ξεσπούν μερικές άγριες απεργίες.

Joe Allen: Το βιβλίο σας, Οι εργαζόμενοι μπορούν να νικήσουν: Οδηγός για την οργάνωση στην δουλειά,12 κυκλοφόρησε πρόσφατα σε μια ευνοϊκή στιγμή. Δημιουργήσατε επίσης μια ιστοσελίδα13 για να διευκολύνετε τη σχετική συζήτηση. Μπορείτε να μιλήσετε στους αναγνώστες μας γι’ αυτό;

Ian Allinson: Ως ακτιβιστής στο χώρο εργασίας για πολλά χρόνια, απογοητεύτηκα που, ενώ υπάρχουν εξαιρετικά βιβλία που υποστηρίζουν συγκεκριμένες στρατηγικές για το εργατικό κίνημα και άλλα (αν και όχι στη Βρετανία) που μιλούν για τις πρακτικές λεπτομέρειες της οργάνωσης στην εργασία, δεν υπήρχε τίποτα που να συνδυάζει πραγματικά τις τεχνικές της οργάνωσης με τη σοσιαλιστική πολιτική της βάσης. Ξεκίνησα να γράψω ένα φυλλάδιο για να καλύψω αυτό το κενό, αλλά σύντομα έγινε σαφές ότι χρειαζόταν κάτι πιο ουσιαστικό. Είναι πραγματικά συναρπαστικό το γεγονός ότι η Pluto Press εξέδωσε το βιβλίο, γεγονός που θα το βοηθήσει να φτάσει σε περισσότερους ανθρώπους. Υπήρχαν διάφοροι λόγοι για τους οποίους δημιούργησα την ιστοσελίδα. Πρώτον, το τοπίο στο οποίο οργανωνόμαστε αλλάζει, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη νέα αντι-συνδικαλιστική νομοθεσία. Ήθελα λοιπόν οι αναγνώστες να μπορούν να εγγράφονται για να λαμβάνουν περιστασιακές ενημερώσεις. Δεύτερον, κανένα βιβλίο δεν έχει όλες τις απαντήσεις. Ελπίζω ότι οι αναγνώστες θα δοκιμάσουν κάποιες από τις ιδέες του βιβλίου και θα στείλουν αναφορές για το τι λειτούργησε, πώς προσάρμοσαν κάποιες από τις προτάσεις μου και τι δεν βρήκαν χρήσιμο. Κατά τη συγγραφή του βιβλίου άντλησα ιδέες από εκατοντάδες ακτιβιστές και συγγραφείς. Η συλλογική διαδικασία επεξεργασίας του τρόπου αποτελεσματικής οργάνωσης δεν σταματά μόνο επειδή έχει εκδοθεί ένα βιβλίο. Τρίτον, στο βιβλίο ενθαρρύνω τους εργαζόμενους να δημιουργήσουν τα δίκτυά τους για συμβουλές, υποστήριξη και αλληλεγγύη. Πάντα θεωρούσα ανεκτίμητο να έχω μια δεξαμενή ανθρώπων τους οποίους θα μπορούσα να συμβουλευτώ όταν αντιμετώπιζα ένα πρόβλημα. Θέλω να βοηθήσω τους αναγνώστες να οικοδομήσουν τέτοια δίκτυα για τον εαυτό τους. Αυτό θα τους κάνει πιο αποτελεσματικούς διοργανωτές και θα τους βοηθήσει να χτίσουν τη δύναμη που χρειάζονται για να νικήσουν.

 

Μετάφραση: Μάνθος Ταβουλάρης

Ian Allinson, “The long hot summer (& autumn) for UK labor”, Tempest, 15 Σεπτεμβρίου 2022, https://www.tempestmag.org/2022/09/the-long-hot-summer-autumn-for-uk-labor/.

 

 

Σημειώσεις

1 Terry Conway, “Strikes and solidarity - hot autumn in Britain?”, International Viewpoint, 6 Σεπτεμβρίου 2022, https://internationalviewpoint.org/spip.php?article7804.

2 “Source dataset: Consumer price inflation time series (MM23)”, Office for National Statistics, https://www.ons.gov.uk/economy/inflationandpriceindices/timeseries/czbh/mm23.

3 Unite the union, https://www.unitetheunion.org/.

4 Ian Allinson and Derek Fraser, “Growing strike solidarity networks in Greater Manchester”, rs21, 26 Απριλίου 2022, https://www.rs21.org.uk/2022/04/26/growing-strike-solidarity-networks-in-greater-manchester/.

5 Courtney Cameron, Caitlyn Dewar, “Grangemouth oil refinery workers block road to tankers in pay dispute”, News, 10 Αυγούστου 2022, https://news.stv.tv/east-central/grangemouth-oil-refinery-workers-block-road-at-ineos-building-to-tankers-in-dispute-over-pay.

6 Neal Keeling, “Wildcat strike at Bury food firm as staff clash with management over pay and conditions”, Manchester Evening News, 28 Ιουλίου 2022, https://www.manchestereveningnews.co.uk/news/greater-manchester-news/wildcat-strike-bury-food-firm-24609809.

7 Michael Savage, “Treat Amazon staff well or reckon with us, new Unite boss tells Jeff Bezos”, 28 Αυγούστου 2021, The Guardian, https://www.theguardian.com/politics/2021/aug/28/sharon-graham-new-unite-boss-vows-to-take-on-amazon.

8 Royal Mail Group (EMP), “Royal Mail strike – mobilising our Divisions across the UK”, CWU, 10 Αυγούστου 2022, https://www.cwu.org/news/royal-mail-strike-mobilising-our-divisions-across-the-uk/.

9 Steve Garelick, “Amazon withdrawal of labour still ongoing at Tilbury Uk this morning…”, Twitter, 4 Αυγούστου 2022, https://twitter.com/steve_garelick/status/1555101155411255297.

10 Ian Allinson, “Members need Unite structures which help seize the opportunities”, ian4unite, 31 Δεκεμβρίου 2016, http://ian4unite.org/members-need-unite-structures-which-help-seize-the-opportunities/.

11 The CWU, “Thank you to @ManpowerGroupUK …”, Twitter, 20 Αυγούστου 2022, https://twitter.com/CWUnews/status/1561055788071886854.

12 Ian Allinson, Workers Can Win: A Guide to Organizing at Work, Pluto Press, 2022.

13 Workers Can Win! A Guide to Organising At Work, https://workers-can-win.info/.

 

 

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2022 15:48

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.