Παντελής Αυθίνος, Ζέττα Μελαμπιανάκη

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αποφύγουμε την παγίδα του αναχωρητισμού και της αποχής. Να μην τους αφήσουμε στην ησυχία τους! Να μετατρέψουμε την 30η Μαΐου σε πραγματική μαζική απεργία και διαδήλωση των δυνάμεων του εργατικού κινήματος που δηλώνουν πως θέλουν να εκπροσωπήσουν τα εργατικά συμφέροντα και να ανατρέψουν το «μνημονιακό κεκτημένο» ακυρώνοντας στην πράξη της φιλοεργοδοτική φιέστα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και στέλνοντας την «συμμαχία» της στα σκουπίδια.

Β. Ι. Λένιν

Την πάλη όμως ενάντια στην «εργατική αριστοκρατία» τη διεξάγουμε εξ ονόματος της εργατικής μάζας και για να την τραβήξουμε με το μέρος μας. Την πάλη ενάντια στους οπορτουνιστές και τους σοσιαλσωβινιστές ηγέτες τη διεξάγουμε για να τραβήξουμε την εργατική τάξη με το μέρος μας. Θα ήταν ανοησία να ξεχνά κανείς αυτή τη στοιχειώδη και εξόφθαλμη αλήθεια. Και ακριβώς αυτή την ανοησία κάνουν οι «αριστεροί» γερμανοί κομμουνιστές, που από την αντιδραστικότητα των κορυφών των συνδικάτων βγάζουν το συμπέρασμα ότι πρέπει να φύγουμε από τα συνδικάτα!!! ν’ αρνούμαστε να δουλέψουμε σε αυτά!!! να δημιουργήσουμε νέες, επινοημένες μορφές εργατικής οργάνωσης!!! Ασυγχώρητη βλακεία, που ισοδυναμεί με τη μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορούν να προσφέρουν οι κομμουνιστές με την αστική τάξη.

Εργατική Λέσχη Καλλιθέας

Ο κάθε εργάτης και η κάθε εργάτρια έχει χιλιάδες λόγους για να απεργήσει και να κάνει την απεργία της 30 Μάη μια μαζική εργατική κινητοποίηση: βάζοντας τα εργατικά συμφέροντα μπροστά, ενάντια στις πολιτικές κυβέρνησης, εργοδοτών και ΓΣΕΕ

Θανάσης Διαβολάκης, Γιάννης Μαραβελάκης, Φύλλια Πολίτη, Γιώργος Ράγκος, Γιάννης Σηφακάκης

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη ευκαιρία και ένα κρίσιμο καθήκον ενόψει της 30 Μάη. Με τη παρέμβαση και δράση των δυνάμεών της στα συνδικάτα έχει τη δυνατότητα να την μετατρέψει σε μια μεγάλη Γενική Απεργία, σταθμό στην πάλη ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης, της ΕΕ και της άρχουσας τάξης, κόντρα στις προθέσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ.

ΜΕΤΑΒΑΣΗ

Να δώσουμε εργατικό και ταξικό περιεχόμενο στην απεργία, να απομονώσουμε τον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό. Σύγκλιση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, του ΜΕΤΑ, της Πρωτοβουλίας για τον Συντονισμό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων, κάθε αγωνιστικού συνδικάτου και άλλων εργατικών και λαικών, νεολαιΐστικων συλλογικοτήτων σε μια μαζική, ανεξάρτητη, ταξική και ενωτική πορεία.

Γιάννης Χατζηγιάννης

Νίκος Πελεκούδας

Σε άρθρο τους ο Παντελής Αυθίνος και η Ζέττα Μελαμπιανάκη (το άρθρο στο https://www.elaliberta.gr) αναφέρονται στο γιατί τα ταξικά συνδικάτα και κατ’ επέκταση η αντικαπιταλιστική κι επαναστατική αριστερά πρέπει να συμμετάσχουν, όπως έχει ήδη κάνει το ΠΑΜΕ (ΚΚΕ) και το ΜΕΤΑ (ΛΑΕ), ενεργητικά στην απεργία-ημέρα πανεθνικής δράσης που κήρυξαν ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ με τμήματα του κεφαλαίου στις 30 Μάη.

Frieda Afary

Για το Ιράν η απόσυρση των ΗΠΑ από την Πυρηνική Συμφωνία του 2015 θα σημαίνει συντριπτικές κυρώσεις και άμεσο ή συνεχή έμμεσο πόλεμο που κηρύχθηκε από το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία με την υποστήριξη των ΗΠΑ. Για τη Μέση Ανατολή, αυτό θα σημαίνει περαιτέρω καταστροφή και περιφερειακό ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Για τον κόσμο, αυτό θα σημαίνει περαιτέρω διαίρεση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και περαιτέρω παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018 16:29

Συνδικαλισμός και Συμβούλια

Αντόνιο Γκράμσι

Οι ψευτοεπαναστάτες συνδικαλιστές της Ιταλίας φτάνουν συχνά μέχρι του σημείου να συζητούν αν συμφέρει να γίνει το συνδικάτο (για παράδειγμα των σιδηροδρομικών) ένας κλειστός κύκλος, που δεν υπολογίζει παρά μόνο στους «επαναστάτες», παρά μόνο στην τολμηρή μειοψηφία που συμπαρασύρει τις ψυχρές και αδιάφορες μάζες· δηλαδή φτάνουν να αρνούνται την στοιχειώδη αρχή του συνδικαλισμού που είναι να οργανώσει το σύνολο των μαζών.

Πέτρος Νομικός
Με αφορμή τις διχογνωμίες για τη γενική απεργία της 30ης Μαΐου

Μια γενική απεργία λοιπόν, ακόμα κι αν γίνεται για λόγους φθινοπωρινής μελαγχολίας, είναι πάντα μια γενική απεργία των εργατών που δουλεύουν, ή καλύτερα που παύουν να δουλεύουν, στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις και δεν είναι καθόλου μια κινητοποίηση «πολιτών» που σε κάποιου είδους υπερσελήνιο πολιτικό πεδίο απευθύνονται σε ένα ουδέτερο κράτος. Μια γενική εργατική απεργία, αν μιλάμε για τον υποσελήνιο χώρο, στρέφεται αντικειμενικά ενάντια στο κεφάλαιο. Αν είσαι καπιταλιστής, δεν εξουδετερώνεις πολιτικά τους προλεταρίους προγυμνάζοντάς τους για απεργιακή επίθεση εναντίον σου! Κι αν η συνδικαλιστική γραφειοκρατία ήταν απλώς τσιράκια σου που πήραν τέτοια πρωτοβουλία, θα τους είχες καρπαζώσει δεόντως προτού πάρει το πράγμα διαστάσεις. Επομένως ποιο νόημα θα είχε για την συνδικαλιστική γραφειοκρατία να κηρύξει γενική απεργία τη στιγμή ακριβώς που προσπαθεί να πουλήσει τις υπηρεσίες της στο κεφάλαιο; Κατά ποια λογική, κατεβάζοντας τον κόσμο στο δρόμο, θα την έβλεπε ως πειστικότερο σύμμαχο το κεφάλαιο; [Αναδημοσίευση από μπλογκ Παραναγνώστης]

Φώτης Μπενλισόι

Σε περιόδους έντονης κρίσης, το πολιτικό κέντρο μετατοπίζεται γρήγορα μεταξύ αριστεράς και δεξιάς σαν ένα εκκρεμές. Έτσι, από τη μια, το Γκέζι οδήγησε σε κρίση το προηγούμενο κυβερνητικό μπλοκ και αποσταθεροποίησε το πολιτικό κέντρο, αλλά από την άλλη, η αποτυχία του οδήγησε σε ριζική ακροδεξιά αντίδραση. Παρά τον μαζικό και μαχητικό χαρακτήρα του Γκεζί και τους αγώνες που προκάλεσε, δεν ήταν γενικά σε θέση να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι μαζικοί αγώνες δεν προκάλεσαν μια ριζική μετατόπιση της ισορροπίας των δυνάμεων που να είναι ευνοϊκή για τους καταπιεσμένους.

Σελίδα 1 από 154