Η πολιτική και πολιτιστική εμβέλεια του κινήματος έχει ως αποτέλεσμα ακόμη και ο μέσος, όχι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος πολίτης να συνειδητοποιεί ότι κάτι τρομερό διαπράττεται από το Ισραήλ και τον IDF...Η επίθεση στις ελευθερίες μας επιταχύνεται.  Αυτοί οι κατηγορούμενοι κρατήθηκαν στη φυλακή χωρίς να τους επιτρέπεται η αποφυλάκιση με εγγύηση για πολύ περισσότερο χρόνο από τον προβλεπόμενο από το νόμο – πολλοί κρατήθηκαν έως και 2 χρόνια.  Αθώοι άνθρωποι έχασαν σχεδόν 2 χρόνια από τη ζωή τους λόγω της σκληρής πολιτικής της κυβέρνησης των Εργατικών...Πρέπει να χαιρετίσουμε τη γενναιότητα και το θάρρος αυτών των συντρόφων που ήταν αρκετά αφοσιωμένοι ώστε να θυσιάσουν αυτό το χρόνο.

N. Irazu

Η Μινεάπολη βρίσκεται υπό παραστρατιωτική κατοχή από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Από τον Δεκέμβριο, η «Επιχείρηση Metro Surge» έχει αναπτύξει πάνω από 3000 μασκοφόρους οπλισμένους άνδρες από διάφορες υπηρεσίες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των ICE και CBP, περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη πόλη. Άνθρωποι απαγάγονται από το δρόμο, ρίχνονται σε φορτηγά χωρίς πινακίδες και εξαφανίζονται. Αυτοκίνητα βρίσκονται εγκαταλελειμμένα με τα κλειδιά ακόμα στη μίζα, ως ενθύμια των επιδρομών της ICE. Σπάνε πόρτες χωρίς ένταλμα και ανακρίνουν οικογένειες για να αποκαλύψουν την τοποθεσία των μεταναστών γειτόνων τους. Τα παιδιά χρησιμοποιούνται ως δόλωμα για να προσελκύσουν μέλη της οικογένειας για απέλαση.

Luca Tavan

Ruby Healer

Καθώς ο τρόμος της ICE εξαπλώθηκε από πόλη σε πόλη, γρήγορα ακολούθησαν δίκτυα άμεσης αντίδρασης που παρακολουθούν και παρεμποδίζουν τις επιχειρήσεις της ICE, από το Λος Άντζελες μέχρι τη Νέο Υόρκη και το Σικάγο. Στη Μινεάπολη, αυτή η αντίσταση ήταν ιδιαίτερα έντονη. Την απαιτούσε η κλίμακα της επίθεσης του Τραμπ: η πόλη κατακλύστηκε από 3.000 πράκτορες της ICE, οι οποίοι ουσιαστικά την κατέλαβαν. Οι κάτοικοι το παρομοίασαν με ξένη κατοχή. Οι μετανάστες εργαζόμενοι αναγκάστηκαν να μείνουν στο σπίτι και να παραιτηθούν από τους μισθούς τους για να αποφύγουν τη σύλληψη. Οι οικογένειές τους επιβιώνουν χάρη στις παραδόσεις τροφίμων που συντονίζονται από τις τοπικές συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών.

Ο κοινός παρανομαστής όλων αυτών των οργανώσεων, από τη Βάγκνερ ως την ICE, είτε πρόκειται για υπηρεσίες ασφάλειας είτε για στρατιωτικές και παραστρατιωτικές μονάδες, είναι η αυτονόμηση και στεγανοποίησή τους από κάθε κοινωνικό έλεγχο, η άμεση πρόσδεσή τους στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των κέντρων εξουσίας του. Αν και η αστυνομία και ο στρατός επιτελούν επίσης λειτουργίες καταστολής, οι δυνάμεις αυτές μπορεί έτσι να εκπληρώνουν πολύ πιο αποτελεσματικά αυτό το ρόλο. Συγκεντρώνοντας στις τάξεις τους κάθε λογής τυχοδιώκτες και εγκληματικά στοιχεία, διαμορφώνουν και εκπαιδεύουν τον τύπο των πειθήνιων, κτηνωδών οργάνων που αποτέλεσαν το εργαλείο για όλες τις αντιδραστικές και φασιστικές εκτροπές.

 Καθώς τα τραγικά αλλά και τόσο ελπιδοφόρα γεγονότα της Μινεάπολης κάνουν την κρίση των Ηνωμένων Πολιτειών του Τραμπ να δείχνει πως φτάνει τώρα στο αποκορύφωμά της και στο σημείο χωρίς επιστροφή, πρέπει να σταματήσουμε να μασάμε τα λόγια μας και να εξωραΐζουμε την φρικτή πραγματικότητα του τραμπισμού. Με άλλα λόγια, πρέπει να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί; Μα, για να κάνουμε όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρες και συγκεκριμένες τις ιδέες μας σχετικά με τη φύση, τους στόχους και τις μεθόδους του Τραμπ και του τραμπισμού.

Η ταχεία προέλαση, στη βορειοανατολική Συρία, των στρατιωτικών δυνάμεων που ανήκουν στη μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας, οι οποίες ανέλαβαν τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους – κυρίως αραβικού – του εδάφους που μέχρι τότε βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), αποτελεί αναμφίβολα μια σημαντική ανατροπή στις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή... Αυτά τα γεγονότα, που μεταβάλλουν ριζικά την ισορροπία των στρατιωτικών και πολιτικών δυνάμεων στη χώρα και θέτουν de facto τέλος στην αυτόνομη διοίκηση της βορειοανατολικής Συρίας, αποτελούν προφανώς μια σημαντική ήττα για τις SDF. Αυτές έχουν πλέον χάσει το πλεονέκτημα που τους παρείχε, στις διαπραγματεύσεις με τη Δαμασκό, ο έλεγχος του ενός τρίτου του συριακού εδάφους.

Alborz Ghandehari

Η συνένωση των δικτύων βάσης απαιτεί χρόνια. Ενώ ορισμένοι εκφράζουν αβεβαιότητα ως προς το αν αυτός ο πόλος της κοινωνίας των πολιτών μπορεί να μετατραπεί σε μια βιώσιμη εναλλακτική λύση ικανή να καταλάβει την εξουσία, το γεγονός ότι έχουν ήδη συνενωθεί στο σημερινό τους επίπεδο παρά την τεράστια καταστολή, δείχνει ότι είναι δυνατή η περαιτέρω ενότητα και η ανάπτυξη μιας επαναστατικής στρατηγικής. Η συνεχής οικοδόμηση κοινωνικών βάσεων γύρω από αυτόν τον πόλο κινητοποίησης και η λαϊκή διεθνιστική αλληλεγγύη με τέτοια εγχώρια προγράμματα για τη δημοκρατία στο Ιράν, που έχουν δημιουργηθεί από τη βάση, προσφέρουν αναμφισβήτητα ισχυρότερες προοπτικές για τη δημοκρατία μακροπρόθεσμα απ’ ότι η φανταστική γρήγορη λύση που παρουσιάζεται από την παρέμβαση ξένων δυνάμεων με ιδιοτελή συμφέροντα ή από τη μεταρρύθμιση εντός του συστήματος.

Roland Rance

Ο Ντόναλντ Τραμπ ήθελε να ανακόψει το κύμα κριτικής και τις επιζήμιες αναφορές των μέσων ενημέρωσης, ενώ ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ήθελε απλώς να κερδίσει χρόνο για να συνεχίσει το σχέδιό του για εθνοκάθαρση και γενοκτονία με λίγο πιο αργό ρυθμό και λιγότερη δημοσιότητα. Κανείς από τους δύο δεν είχε την πρόθεση να σταματήσει η καθημερινή σφαγή των Παλαιστινίων, να λάβει ο λαός της Γάζας τα τρόφιμα και τα ιατρικά εφόδια που χρειάζεται επειγόντως, να ανοικοδομηθεί η Γάζα προς όφελος του λαού της ή να πάρει οποιαδήποτε αποζημίωση. Ακόμα λιγότερο είχαν την πρόθεση να αντιμετωπίσουν τα βαθύτερα προβλήματα και να ξεκινήσουν τη διαδικασία επιστροφής των Παλαιστινίων στις πόλεις και τα χωριά από τα οποία εκδιώχθηκαν μαζί με τις οικογένειές τους το 1948.

Eskandar Sadeghi-Boroujerdi

Το πρόσφατο κίνημα διαμαρτυριών στο Ιράν έχει προκαλέσει ένα εξαιρετικά μεγάλο αριθμό σχολίων, πολλά από τα οποία διατυπώνονται με βάση γνωστά αλλά παραπλανητικά σενάρια. Κάποιοι παρουσιάζουν τις αναταραχές ως μια επικείμενη επαναστατική ρήξη, άλλοι ως αποκλειστικά αποτέλεσμα ξένης αποσταθεροποίησης, ενώ άλλοι ως την καθυστερημένη εκδίκηση μιας κοινωνίας που τελικά έφτασε στα όρια της αντοχής της. Καθένα από αυτά τα σενάρια αποτυπώνει ένα μέρος της εικόνας, αλλά κανένα δεν εξηγεί επαρκώς τη δυναμική της παρούσας συγκυρίας. Αυτό που εκτυλίσσεται μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα ως η σύγκλιση της συσσωρευμένης κοινωνικής εξάντλησης, του ακραίου εισοδηματικού σοκ και της κρίσης διακυβέρνησης, την οποία η Ισλαμική Δημοκρατία δεν έχει πλέον τους ιδεολογικούς, γραφειοκρατικούς ή δημοσιονομικούς πόρους να διαχειριστεί.

Golnar Nikpour

Eskandar Sadeghi-Boroujerdi

Ο Παχλαβί είναι, από κάθε άποψη, ο κλασικός αποτυχημένος γιος. Ποτέ δεν είχε δουλειά, ποτέ δεν ηγήθηκε μιας σοβαρής οργάνωσης και ποτέ δεν κατάφερε να εξασφαλίσει σημαντική πολιτική υποστήριξη μεταξύ των Ιρανών εντός της χώρας. Για χρόνια, οι εμφανίσεις του ελέγχονταν προσεκτικά μέσα σε μια μικρή φούσκα των μέσων ενημέρωσης, συνήθως ανάμεσα σε θαυμαστές και συμπαθούντες δεξιούς οικοδεσπότες που υποστηρίζουν το νεοσυντηρητικό σχέδιο αλλαγής καθεστώτος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Σε συνέντευξή του στο podcast του Πάτρικ Μπεντ-Ντέιβιντ, δημοφιλές στο δεξιό YouTube και στον χώρο των «εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης», ο Παχλαβί παραδέχτηκε ότι μπορούσε να φανταστεί να επιστρέφει στο Ιράν μόνο με μερική απασχόληση, καθώς η κοινωνική του ζωή και οι προσωπικές του δεσμεύσεις ήταν ριζωμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έχει ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ήταν μια από τις λίγες στιγμές που ο Παχλαβί έβγαλε τη μάσκα του, αποκαλύπτοντας ακούσια πόσο μακριά βρίσκεται από τη χώρα για την οποία ισχυρίζεται ότι μιλάει.