Ήδη από πέρσι την άνοιξη το μοντέλο επιδημιολογικής επιτήρησης που ακολουθεί η χώρα ΔΕΝ υπακούει σε υγειονομικά κριτήρια (αριθμός ενεργών κρουσμάτων, επιφόρτιση νοσοκομείων, αριθμός βαρέως πασχόντων, αριθμός απωλειών, όροι υπερμετάδοσης κλπ) αλλά σε κριτήρια εξυπηρέτησης μεγάλων καπιταλιστικών συμφερόντων και κυβερνητικών σκοπιμοτήτων. Αφήνει ανενόχλητα τα πραγματικά διαχρονικά «εκκολαπτήρια του ιού» (μεγάλους χώρους εργασίας και ΜΜΜ), υπαγορεύεται και φέτος όπως και πέρσι από Απρίλιο ως Σεπτέμβριο από τα διεθνή τουριστικά πρακτορεία και τους μεγαλοξενοδόχους, προσπαθεί να μεταφορτώσει όλες τις ευθύνες στον λαό… Η κρατική επιτροπή ειδικών έχει μεγάλες ευθύνες για το παραπάνω είτε διά της συναίνεσής της ή διά της σιωπής της.

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες παρατηρήθηκε αυξανόμενη πολιτική σύγχυση σχετικά με την έννοια του αντιιμπεριαλισμού, μια έννοια που, από μόνη της, δεν είχε αποτελέσει στο παρελθόν αντικείμενο μεγάλης συζήτησης. Υπάρχουν δύο κύριοι λόγοι για αυτή τη σύγχυση: πρώτον, η νικηφόρα κατάληξη των περισσότερων αντι-αποικιακών αγώνων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και, δεύτερον, η κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι άλλες δυτικές αποικιοκρατικές δυνάμεις διεξήγαν αρκετούς πολέμους εναντίον εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων ή καθεστώτων, είτε οι ίδιες είτε και μέσα από πιο περιορισμένες στρατιωτικές επεμβάσεις και πολέμους μέσω αντιπροσώπων…

Η συμπλήρωση φέτος των 50 χρόνων από το θάνατο του μαρξιστή φιλοσόφου προσφέρει μια αφορμή να επανέλθουμε με μια πιο γενική αναφορά στην πολιτική σκέψη του. Μια σκέψη που περιέχει πολύτιμες παρακαταθήκες και εναύσματα για τη θεμελίωση της κομμουνιστικής πολιτικής στην εποχή μας. Τα στοιχεία αυτά, εστιασμένα στην κριτική του σταλινισμού και της καπιταλιστικής χειραγώγησης, αλλά και στη διασάφηση των αυθεντικών επαναστατικών προοπτικών με την επεξεργασία και εφαρμογή της κατάλληλης διαλεκτικής μεθοδολογίας, θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε στοιχειωδώς στο παρόν άρθρο.

Αυτές τις μέρες, ένας νέος πόλεμος στο Ντονμπάς θα μπορούσε να εξελιχθεί σε τρομακτική πραγματικότητα. Από τις αρχές Μαρτίου, οι συγκρούσεις έχουν αυξηθεί και οι πληροφορίες για τη συγκέντρωση ρωσικών στρατευμάτων στα σύνορα έχουν ήδη επιβεβαιωθεί έμμεσα από τον εκπρόσωπο Τύπου του Πούτιν Ντμίτρι Πεσκόφ. Τα διπλωματικά μέσα που προηγουμένως περιόριζαν την ανοιχτή αντιπαράθεση βρίσκονται επίσης σε προφανή κρίση. Το τελευταίο κουαρτέτο της Νορμανδίας συνεδρίασε χωρίς τη συμμετοχή της Ουκρανίας και το Μινσκ δεν μοιάζει πλέον με ουδέτερο έδαφος όπου είναι δυνατές οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και Δύσης.

Διεθνής Επιτροπή της 4ης Διεθνούς

Η σπίθα της λαϊκής εξέγερσης, που τώρα γιορτάζουμε τη 10η επέτειό της, ξεκίνησε από την Τυνησία και πολύ γρήγορα επεκτάθηκε στη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή και, μετά, και σε άλλες χώρες εκτός αυτού του γεωγραφικού χώρου, με διαφορετικές συνθήκες και με διάφορους καταλύτες: Ισπανική Κράτος (Κίνημα των Αγανακτισμένων), ΗΠΑ (Occupy Wall Street), Ιράν, Μπουρκίνα Φάσο (κατά της αύξησης των τιμών και της καταστολής), Τουρκία, κλπ.

Την Τετάρτη 7 Απριλίου 2021 η Γενική Συνέλευση των μετόχων της τράπεζας Πειραιώς ενέκρινε την αύξηση κεφαλαίου με τους όρους που εξυπηρετούν τους ιδιώτες μετόχους που έφεραν την τράπεζα στη σημερινή της θέση. Καθοριστικός παράγοντας σε αυτή την εξέλιξη ήταν η ψήφος των μετοχών που κατέχει το ελληνικό δημόσιο μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και αποτελούσαν το 61,34% του μετοχικού κεφαλαίου της Τράπεζας. Αν το ΤΧΣ είχε αρνηθεί να ψηφίσει τους όρους της αύξησης αυτή δεν θα είχε περάσει και το δημόσιο θα είχε την πιθανότητα να ανακτήσει έστω μέρος ζημιών άνω των 2 δις ευρώ που οριστικοποιήθηκαν χθες.

Οι κοινωνικές διαμαρτυρίες των δύο τελευταίων χρόνων, από το επίπεδο ριζοσπαστισμού και πόλωσης που τις χαρακτήρισε, ανέδειξαν μια βούληση να αμφισβητηθεί η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Η έντονη συμμετοχή νέων, πληθυσμών μειονοτικών φυλών, η έντονη παρουσία γυναικών και σε ηγετικές θέσεις στις κινητοποιήσεις, αποδεικνύουν ότι οι νέες γενιές προσφέρουν σημαντική πηγή ριζοσπαστισμού, ποικιλομορφίας, δυναμισμού και ανανέωσης των δομών στα ίδια τα κινήματα. Ωστόσο, όσο πιο σημαντικοί και πιο εκτεταμένοι είναι οι αγώνες, τόσο μεγαλύτερη είναι και η απόκλιση ανάμεσα στο δυναμισμό των κινητοποιήσεων αυτών και στην αδυναμία των εναλλακτικών πολιτικών απαντήσεων.

«Ο πιο πολύτιμος πόρος παγκόσμια δεν είναι πια το πετρέλαιο αλλά τα δεδομένα». Από το 2017, που το περιοδικό Economist δημοσίευε άρθρο με αυτό τον τίτλο – αν και η πατρότητα της συγκεκριμένης φράση αποδίδεται στον Βρετανό μαθηματικό Clive Humby από το 2006 – οι εξελίξεις σε σχέση με τη συλλογή και τη χρήση των δεδομένων έχουν τρέξει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Η έκφραση «Τα δεδομένα είναι το νέο πετρέλαιο» είναι πια κοινός τόπος, έχοντας άλλοτε θετικό και άλλοτε αρνητικό πρόσημο, ανάλογα με το πώς και από ποιόν χρησιμοποιείται κάθε φορά. Εξάλλου και το πετρέλαιο για άλλους είναι ευλογία και για άλλους κατάρα.

Όμως τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα γιατί κάπου εδώ αρχίζουν οι μνημονιακοί όροι. Η χορήγηση οποιουδήποτε ποσού θα λάβει χώρα κατόπιν υποβολής σχεδίου «ανάκαμψης και ανθεκτικότητας» από τις χώρες μέλη. Αυτό είναι το όνομα του νέου μνημονίου. Όπως μας πληροφορεί το Banking news σε ένα παλαιότερο δημοσίευμα (21/7/2020) για την Ιταλία αυτό θα σημάνει τη «μεταρρύθμιση», δηλαδή το πετσόκομμα του ασφαλιστικού της συστήματος, ενώ για την Ελλάδα την εγκατάλειψη των όποιων φορελαφρύνσεων και την επιβολή πακέτου μέτρων λιτότητας. Με αυτά τα δεδομένα η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός θα πρέπει να είναι πολύ απελπισμένοι για να κάνουν τις δηλώσεις που έκαναν για την αξιοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης. Διαφορετικά οι κυβερνητικές εξαγγελίες πάσχουν από αβάσταχτη ελαφρότητα…

Leila Al Shami

Όπως και με την Κομμούνα του Παρισιού, υπάρχουν πολλά να μάθουμε από την επαναστατική εμπειρία της Συρίας. Σε περιόδους εξέγερσης ή σε περιόδους κρίσης, συχνά εμφανίζονται νέοι τρόποι οργάνωσης που παρέχουν εναλλακτικές λύσεις στα ιεραρχικά, καταναγκαστικά και εκμεταλλευτικά συστήματα που εφαρμόζουν τόσο ο καπιταλισμό όσο και το κράτος. Μέσω της αποκεντρωμένης αυτοοργάνωσης, χωρίς την ανάγκη για ηγέτες ή αφεντικά, αλλά με την εθελοντική ένωση, τη συνεργασία και την ανταλλαγή πόρων, οι άνθρωποι μπορούν να μεταμορφώσουν τις κοινωνικές σχέσεις και να επηρεάσουν ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Μας δείχνουν ότι το μέλλον της χειραφέτησης μπορεί να οικοδομηθεί εδώ και τώρα, ακόμη και στη σκιά του κράτους.

Δεν υπάρχει παρά μόνο ένας ασφαλής δρόμος για τη ριζοσπαστική αριστερά: να ετοιμαστεί για τη νέα κινητοποίηση της διαμαρτυρίας και να δώσει τον αγώνα για να διατηρηθούν τα κόμματά της, τα συνδικάτα της και τα όργανα αυτο-οργάνωσης της λαϊκής εξουσίας. Η ριζοσπαστική αριστερά πρέπει να οδηγήσει το δημοκρατικό πρόγραμμα σε νικηφόρα έκβαση με τα δικά της μέσα….Η απάντηση δεν μπορεί να είναι παρά η συμμετοχή στο δημοκρατικό κίνημα -χωρίς μονολιθική συγχώνευση στις κορυφές της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης- και η στήριξη των διεκδικήσεων των διαδηλωτών που οδηγούν προς την αποδιάρθρωση της δικτατορίας και που τείνουν ταυτόχρονα και πιο πέρα από την αστική δημοκρατία.

Σελίδα 1 από 245