Η Εθνική Επιτροπή του PSOL ψήφισε σχεδόν ομόφωνα υπέρ της εκλογικής υποστήριξης του Λούλα, χωρίς όμως να εγκρίνει το κυβερνητικό του πρόγραμμα. Η απόφαση αυτή συνοδεύτηκε από συζήτηση σχετικά με την πρόταση — την οποία υποστήριζαν ορισμένοι στο κόμμα — για τη δημιουργία ομοσπονδίας με το PT, η οποία απορρίφθηκε από το 75% των μελών της εθνικής ηγεσίας. Μέσα από αυτές τις δύο ξεχωριστές συζητήσεις, το PSOL έδειξε ότι κατανόησε την ανάγκη για μια ουσιαστική τακτική ψήφο υπέρ της επανεκλογής του Λούλα, χωρίς να συγχέει το κόμμα με το πρόγραμμα του PT. Το PSOL έχει αφιερώσει όλη του την ενέργεια στην προεκλογική εκστρατεία του Λούλα και έχει μετατρέψει τις υποψηφιότητές του στις πλειοψηφικές και στις αναλογικές εθνικές εκλογές σε πλατφόρμα για αυτή την απαραίτητη νίκη, διατηρώντας παράλληλα την προγραμματική του ανεξαρτησία.

Προσφέρουμε την πλήρη υποστήριξή μας στο κίνημα που χτίζουν οι νέοι σύντροφοί μας. Καλούμε όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις να υποστηρίξουν από κοινού την κινητοποίηση των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και να βγουν πολύ σύντομα στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην καταστολή και την αστυνομική βία. Έχει προταθεί μια διασυνδικαλιστική ημέρα δράσης για τις 6 Οκτωβρίου, και η κινητοποίηση πρέπει να είναι μαζική! Διότι θεωρούμε νόμιμα τόσο τα αιτήματά τους όσο και τις ενέργειές τους. Αυτό που είναι παράνομο είναι η βίαιη αντίδραση αυτής της κυβέρνησης.

Με απόλυτη προσήλωση στο θεσμικό και κοινωνικό ρόλο των συνηγόρων και του Δ.Σ.Α. θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών μέσα και έξω από τα δικαστήρια και ενάντια σε κάθε είδους φορείς εξουσίας, κυβερνητικής η δικαστικής... Η κοινωνία έχει άλλου είδους αγωνίες για την απονομή δικαιοσύνης, αυτές που αναπτύξαμε παραπάνω, καθώς και  για την απειλή των υλικών όρων επιβίωσής της. Και αγωνιστούμε μαζί της ενάντια σε όποιον τις καταπατά και τις παραχαράσσει και της στερεί ή προσπαθεί να ακρωτηριάσει τον φυσικό της υπερασπιστή!

Δεν αποτελεί καθόλου έκπληξη το γεγονός ότι ακριβώς αυτή η γαλλική νεολαία βρίσκεται αυτές τις μέρες στην πρώτη γραμμή των λαϊκών κινητοποιήσεων, που γίνονται όλο και πιο μαζικές και μαχητικές, ενάντια στις αντικοινωνικές πολιτικές δρακόντειας λιτότητας του προέδρου Μακρόν. Και δεν είναι επίσης έκπληξη το γεγονός ότι, η πανικόβλητη, η γαλλική δεξιά στην εξουσία, που σιγοντάρεται από την ακροδεξιά της Μαρίν Λε Πεν, επιτίθεται βίαια...στο ραγδαία αναπτυσσόμενο κίνημα των μαθητών λυκείου και των φοιτητών, φοβούμενη όλο και περισσότερο ότι η σπίθα της νεανικής εξέγερσης θα βάλει φωτιά σε μια γαλλική κοινωνία που είναι ήδη έτοιμη να εκραγεί...

Πράγματι, ο Σι αντιστέκεται στην εκφοβιστική τακτική του Τραμπ. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι επίσης ο Σι ο οποίος, κατά ειρωνικό τρόπο, αναδεικνύεται σε νέο υπέρμαχο της νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης του «ελεύθερου εμπορίου» και του καπιταλισμού, όπως αυτή καθορίστηκε από την κυβέρνηση Κλίντον, μετά την εγκατάλειψη της από τον Τραμπ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Σι συνεχίζει να καλωσορίζει τις ξένες επενδύσεις, ενώ παράλληλα εξάγει και τεράστια ποσά κινεζικού κεφαλαίου — γι’ αυτόν, ο Τραμπ είναι κακός, αλλά τα αμερικανικά χρήματα είναι καλά. Η αντιπαράθεση μεταξύ της Κίνας του Σι και των ΗΠΑ του Τραμπ είναι, πρώτα απ’ όλα, ο αγώνας για το μερίδιό τους στην παγκόσμια αγορά — μια αγορά που βασίζεται στην εκμετάλλευση και την καταπίεση των εργαζομένων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Επομένως, επικρίνουμε το Πεκίνο όχι επειδή υποστηρίζουμε την Ουάσινγκτον. Αντίθετα, το κάνουμε επειδή και τα δύο καθεστώτα στηρίζουν πλέον τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Το κάνουν αυτό εκμεταλλευόμενοι δισεκατομμύρια ανθρώπους, ακόμα και ενώ συγκρούονται μεταξύ τους.

Από τον Rubén Tzanoff

Ανεξάρτητα από ό,τι λένε τα ΜΜΕ και η προπαγάνδα, αυτός ο πόλεμος παραμένει μονόπλευρος. Η ουκρανική αντίσταση κατάφερε να ανακόψει την προέλαση των Ρώσων και, με τεράστιες προσπάθειες, να χτυπήσει στρατιωτικούς στόχους σε εχθρικό έδαφος, κυρίως μέσω της χρήσης drones. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει ποιοτικά την ισορροπία δυνάμεων. Η Ρωσία είναι μια στρατιωτική και ιμπεριαλιστική δύναμη. Η Ουκρανία είναι μια εξαρτημένη χώρα που υφίσταται εισβολή. Δεν υπάρχει πόλεμος μεταξύ δύο ισότιμων δυνάμεων, ούτε υπάρχει άμεση επέμβαση στρατευμάτων από διαφορετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που θα δικαιολογούσε την υιοθέτηση μιας στάσης επαναστατικής ηττοπάθειας. Υπάρχει μια δύναμη που εισβάλλει και ένας λαός που αντιστέκεται όσο καλύτερα μπορεί. Υπάρχει ένας στρατός κατοχής και ένας άλλος που, μαζί με τον πληθυσμό, μάχεται για το έδαφός του.

Michael Karadjis

Στις 25 Αυγούστου, ο διοικητής των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) Μαζλούμ Αμπντί ανακοίνωσε την επίσημη διάλυση των SDF και της, υπό κουρδική ηγεσία, Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (AANES), καθώς και την πλήρη ενσωμάτωσή τους στις πολιτικές και στρατιωτικές δομές του συριακού κράτους. Πρόκειται για το αποκορύφωμα της διαδικασίας ενσωμάτωσης που είχαν ανακοινώσει ο Αμπντί και ο πρόεδρος της Συρίας Αχμέτ αλ-Σαράα τον Μάρτιο του 2025. Παρότι εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένα σημαντικά ζητήματα που εκκρεμούν, οι ηγέτες των SDF δήλωσαν πρόσφατα ότι το «99%» της διαδικασίας ενσωμάτωσης έχει ολοκληρωθεί. Το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης (PYD, το συριακό τμήμα του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος PKK με έδρα την Τουρκία), το οποίο ηγούνταν πολιτικά των SDF, χαιρέτισε την ολοκλήρωση της διαδικασίας ενσωμάτωσης, τονίζοντας παράλληλα ότι τα δικαιώματα των Κούρδων πρέπει να κατοχυρωθούν στο σύνταγμα.

Taras Shevchuk

Από τις 18 έως τις 20 Σεπτεμβρίου, διεξήχθησαν εκλογές για το ρωσικό κοινοβούλιο –γνωστό ως Κρατική Δούμα– που διήρκεσαν τρεις ημέρες και τρεις νύχτες. Εδώ και αρκετές δεκαετίες δεν έχουν πραγματοποιηθεί ελεύθερες ή δημοκρατικές εκλογές στη χώρα. Ειδικότερα, μετά την άνοδο του Πούτιν στην εξουσία, οι εκλογές αποτελούν απλή τυπική διαδικασία στο πλαίσιο ενός καθεστώτος του οποίου κεντρικός θεσμός είναι η FSB –ο άμεσος διάδοχος της KGB. Η Κρατική Δούμα και το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας έχουν καθαρά διακοσμητικό ρόλο, με μια χούφτα κόμματα να βρίσκονται υπό τον αυστηρό έλεγχο του καθεστώτος. Όμως, αυτή τη φορά, λόγω της οικονομικής, κοινωνικής, δημογραφικής, πολιτικής και στρατιωτικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα –αποτέλεσμα του αδιεξόδου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία– το καθεστώς αυτό αποκάλυψε την τεράστια ευπάθειά του. Και τα «εκλογικά αποτελέσματα» που παρουσίασε στον κόσμο το μόνο που κατάφεραν ήταν να επιδεινώσουν την επαίσχυντη γελοιοποίησή του.

Όπως έγραψε κάποτε ο Υποδιοικητής Μάρκος, «Λυπούμαστε για την αναστάτωση, αλλά αυτή είναι μια επανάσταση». Η αναστάτωση της υποστήριξης της ουκρανικής αντίστασης μπορεί να έχει απομονώσει τους Ζαπατίστας από τους παραδοσιακούς συμμάχους τους, αλλά υποδεικνύει επίσης μια επανάσταση στον τρόπο που σκεφτόμαστε την ίδια τη διεθνή αλληλεγγύη. Στα ερείπια των πόλεων της Ουκρανίας και στα κελιά των φυλακών της Ρωσίας, αυτή η επανάσταση συνεχίζεται. Το ερώτημα για τους υπόλοιπους από εμάς είναι αν θα συμμετάσχουμε σε αυτήν.

Η γνώση και η ανησυχία για την κλιματική κρίση έχουν αυξηθεί εκθετικά τα τελευταία 25 χρόνια. Όχι όμως μεταξύ των ακροδεξιών και φασιστικών πολιτικών δυνάμεων, όπως το κίνημα MAGA (Make America Great Again) του Ντόναλντ Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες, το «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) και το «Reform UK» στη Βρετανία, όπως σημειώνει ο Phil Hearse. Στην περιβόητη ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη πριν από ένα χρόνο, ο Τραμπ χαρακτήρισε την υπερθέρμανση του πλανήτη ως τη «μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία του κόσμου»...