Sahasranshu Dash

Siavash Shahabi

Οι διαμαρτυρίες και η καταστολή που προηγήθηκαν της αμερικανο-ισραηλινής βομβιστικής εκστρατείας αποκάλυψαν τόσο την ευθραυστότητα της ιρανικής κυβερνητικής ελίτ όσο και την οργανωτική αδυναμία της ιρανικής κοινωνίας των πολιτών – δυναμικές που θα συνεχίσουν να καθορίζουν τη χώρα τους επόμενους μήνες.

Συμβούλιο Συνεργασίας Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων στο Κουρδιστάν

Οργάνωση Κουρδιστάν της Ένωσης Σοσιαλιστών Εργατών

Επιτροπή Κουρδιστάν του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος - Χεκματιστές

Κομάλα - Οργάνωση Κουρδιστάν του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ιράν

Εμείς, οι υπογράφοντες αυτής της δήλωσης, καταδικάζουμε για άλλη μια φορά αυτόν τον αντιδραστικό πόλεμο και δηλώνουμε την σθεναρή μας αντίθεση στην πολιτική του συνασπισμού των έξι κουρδικών κομμάτων και προειδοποιούμε από τώρα και στο εξής για τις συνέπειες αυτής της πολιτικής, η οποία είναι αντίθετη με τα συμφέροντα του αγώνα του λαού του Κουρδιστάν. Η συμμαχία αυτών των κομμάτων σύμφωνα με το αμερικανικό πρόγραμμα και τη γενοκτονική κυβέρνηση του Νετανιάχου όχι μόνο θα προκαλέσει σοβαρή ζημιά στην αξιοπιστία των δίκαιων αγώνων του λαού του Κουρδιστάν, αλλά θα μετατρέψει επίσης το Κουρδιστάν σε ένα από τα κέντρα πολέμου, καταστροφής και εκτοπισμού. Όπως έχουμε επανειλημμένα δηλώσει, τώρα είναι η ώρα να ενισχύσουμε την αλληλεγγύη, την ενότητα και την οργάνωση. Είναι η ώρα να αγωνιστούμε επειγόντως για να εξασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις για τη συλλογική και συμβουλιακή διακυβέρνηση του λαού από τα κάτω.

Όπως και να έχει, η εξέγερση του Ιανουαρίου και οι αεροπορικές επιθέσεις του Φεβρουαρίου-Μαρτίου σηματοδότησαν ότι το Ιράν και η περιοχή έχουν εισέλθει σε μια πραγματική καμπή. Για να αντιμετωπίσει αυτό το ζήτημα, η παγκόσμια αριστερά πρέπει να αναγνωρίσει αυτές τις νέες εξελίξεις, οι οποίες περιλαμβάνουν: (1) ένα νέο επίπεδο λαϊκής αναταραχής στο Ιράν, το βαθύτερο που έχει σημειωθεί οπουδήποτε από την πανδημία του COVID, (2) ένα νέο είδος απερίσκεπτου, βίαιου και φασιστικού ιμπεριαλισμού, που υποθάλπεται από τρομακτικά νέα όπλα παρακολούθησης και δολοφονίας και είναι πρόθυμο να μιλά ανοιχτά για κατάκτηση, κυριαρχία και βίαιη εξόρυξη πόρων…. Στο πλαίσιο του σημερινού Ιράν, αυτό θα σήμαινε την πιο σθεναρή αντίθεση τόσο στις βίαιες επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ όσο και στο αντιδραστικό, θεοκρατικό καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Πέντε ημέρες έχουν περάσει από την έναρξη του άμεσου πολέμου μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ από τη μία πλευρά και της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν από την άλλη. Ένας πόλεμος που, από τις πρώτες κιόλας ώρες, ξεπέρασε τα όρια μιας διμερούς σύγκρουσης και, με την πολεμική πολιτική που υιοθέτησε η Ισλαμική Δημοκρατία, μετατράπηκε ουσιαστικά σε περιφερειακή κρίση. Αν και δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί τα ακριβή στοιχεία για τις ανθρώπινες απώλειες αυτού του πολέμου, μια φρικτή καταστροφή έχει ρίξει μια βαριά σκιά σε αυτές τις ημέρες από την αρχή: Η βομβιστική επίθεση σε ένα σχολείο στην περιοχή Μιναμπ, όπου σκοτώθηκαν περισσότερες από 160 μαθήτριες, δασκάλες και μέλη του προσωπικού...

“Κάτω από την αυξανόμενη ένταση της καπιταλιστικής αποσύνθεσης οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί φτάνουν σ’ ένα αδιέξοδο, που στην κορυφή του οι διάφορες συγκρούσεις και αιματηρές τοπικές ταραχές …. πρέπει άφευκτα να συγχωνευτούν σε μια πυρκαγιά παγκόσμιας έκτασης…(…) κι αυτό στην ερχόμενη ιστορική περίοδο μια καταστροφή απειλεί ολόκληρο τον πολιτισμό της ανθρωπότητας. Τώρα είναι η σειρά του προλεταριάτου, δηλαδή κυρίως της επαναστατικής πρωτοπορίας του. Η ιστορική κρίση της ανθρωπότητας έχει αναχθεί σε κρίση της επαναστατικής ηγεσίας”. ( Λ. Τρότσκι στο Μεταβατικό )

Γιατί παρά τις πολλές διαιρέσεις που υπάρχουν σήμερα στην αριστερά, η δύναμη της απόρριψης των πολιτικών λιτότητας, και το αυξανόμενο αίσθημα κοινωνικής αδικίας μπορούν, με την κινητοποίηση των οργανώσεων του κοινωνικού κινήματος όπως συνέβη το 2024, να αναγκάσουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλες τις πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς να ενωθούν εκλογικά μπροστά στον νεοφασιστικό κίνδυνο. Η αναστολή κάθε ενιαίας και επιθετικής δυναμικής στην αριστερά για αρκετούς μήνες καθιστά αυτή την προοπτική όλο και πιο δύσκολη κάθε μέρα, και το πιο πιθανό είναι μια διάσπαση των αριστερών υποψηφίων στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, αλλά είναι ωστόσο αυτός ο κίνδυνος μιας νέας ανόδου της αριστεράς το 2027 που η ακροδεξιά και οι μακρονιστές θέλουν να εξαλείψουν στοχεύοντας την LFI.

Σε όλο τον κόσμο, οι γυναίκες προωθούν δίκτυα αλληλεγγύης, μορφές προστασίας και καταγγελίας ενάντια σε κάθε μορφή βίας, είτε αυτή είναι ενδοοικογενειακή, ιμπεριαλιστική στρατιωτική ή φασιστική. Οι γυναίκες δημιουργούν μορφές αντίστασης στα εδάφη τους ενάντια στην πείνα, τη φτώχεια, τους πολέμους, τον εξορυκτικισμό, την κλιματική κατάρρευση και τη στέρηση των δικαιωμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο θα πραγματοποιηθεί η Διεθνής ημέρα αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών με την κατάληψη δρόμων και εδαφών σε όλο τον κόσμο ενάντια στον φασιστικό αυταρχισμό. 

Iran Labour Confederation – Abroad

Σε μια στιγμή όπως αυτή, το κεντρικό ζήτημα δεν είναι απλώς η «αντίθεση στον πόλεμο». Το πραγματικό ζήτημα είναι αν η κοινωνία μπορεί να αξιοποιήσει συνειδητά το άνοιγμα που δημιουργήθηκε από το ρήγμα στην κορυφή για να προωθήσει την επαναστατική ανατροπή. Ο πόλεμος έχει ως στόχο να τρομάξει την κοινωνία και να αναστείλει την επανάσταση. Η απάντηση του λαού πρέπει να είναι η ανοικοδόμηση και η οργάνωση της κοινωνικής του δύναμης εν μέσω αυτής της κρίσης. Οι εργαζόμενοι, οι μισθωτοί, οι νέοι, οι γυναίκες και όλες οι κοινωνικές δυνάμεις πρέπει να κατανοήσουν μια βασική αλήθεια: καμία ξένη δύναμη δεν θα φέρει την ελευθερία. Η μόνη δύναμη που μπορεί να καταρρίψει αυτό το σύστημα για πάντα είναι μια οργανωμένη κοινωνία.

Συνοψίζοντας, τα κίνητρα αυτής της σύγκρουσης και, γενικότερα, της αναζωογόνησης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εντάσσονται σε μια οικονομική λογική. Η λογική αυτή είναι η λογική μιας ληστρικής φυγής προς τα εμπρός, σε μια μάταιη προσπάθεια να ξεφύγει από τις αντιφάσεις του ύστερου καπιταλισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η λογική είναι η λογική της πρώτης οικονομικής δύναμης του κόσμου. Οι κίνδυνοι για την παγκόσμια ανάπτυξη είναι προφανώς πραγματικοί, ιδίως επειδή η επιχείρηση μπορεί να κολλήσει ή και να αποτύχει. Όμως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πεπεισμένος ότι η χώρα του είναι προστατευμένη με τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου της και ότι μακροπρόθεσμα θα κερδίσει περισσότερα από όσα θα χάσει. Η λογική του είναι αυτή της καταστροφής που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο καπιταλισμό. Κάθε προσπάθεια να αναχθεί αυτό που συμβαίνει σε ένα απλό παιχνίδι «δυνάμεων» δεν καταφέρνει, τελικά, παρά μόνο να υποτιμήσει τη λογική αυτή.

Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των εναπομεινάντων ηγετών της Ισλαμικής Δημοκρατίας, οι οποίοι είναι απασχολημένοι με τον καθορισμό του μελλοντικού ηγετικού συμβουλίου του ισλαμικού καθεστώτος, και δεδομένου του βαθιού μίσους και της αηδίας του λαού για την υπάρχουσα αυταρχική δομή και τις επιβαλλόμενες πολιτικές της, η διατήρηση του σημερινού πολιτικού συστήματος δεν είναι δυνατή. Η συνέχιση αυτού του συστήματος θα μπορούσε να ωθήσει το Ιράν προς το επικίνδυνο γκρεμό της διάλυσης της χώρας και της σοβαρής καταστροφικής ζημιάς στην κοινωνία. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μας, οι εναπομείναντες ηγέτες του καθεστώτος είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν οποιαδήποτε συμφωνία με τον Τραμπ και τον Νετανιάχου για να διατηρήσουν τα σαθρά θεμέλια της εξουσίας τους,  πουλώντας σε δημοπρασία το Ιράν, τα εθνικά συμφέροντα της χώρας και τους εργαζόμενους.