Ωστόσο, δεκαετίες ρήξης μεταξύ της άρχουσας γραφειοκρατίας και των λαϊκών πλειοψηφιών, σε συνδυασμό με τη συνεχή και φθαρμένη πολιτική προπαγάνδα του ΚΚ Κούβας, έχουν καταφέρει να επιβάλουν στην Κούβα την ιδέα ότι η μόνη εναλλακτική λύση στην γραφειοκρατική εθνικοποίηση είναι η ιδιωτικοποίηση. Αλλά, ταυτόχρονα, το να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει δυνατότητα λαϊκής κινητοποίησης θα ισοδυναμούσε με άρνηση μέρους της πραγματικότητας: οι διαμαρτυρίες της 11ης Ιουλίου 2021 απέδειξαν ότι, ακόμη και χωρίς ένα εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα, η εργατική τάξη αντιδρά στα νεοφιλελεύθερα μέτρα λιτότητας. Μόνο που τώρα, η πιθανότητα μιας στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ ή η προδοσία της άρχουσας γραφειοκρατίας επιδεινώνει περαιτέρω - ή δίνει μια νέα διάσταση - στην πολιτική διαδικασία που βιώνει η Κούβα.

elaliberta.gr

Στον Φάκελο που παρουσιάζουμε: «Εξεγέρσεις και επαναστάσεις στο Ιράν: 1906-2026», έχουμε συγκεντρώσει πολλές δεκάδες άρθρα που φωτίζουν αυτή την περίοδο και αναδεικνύουν τις κορυφαίες στιγμές της ταξικής πάλης στο Ιράν: από την Συνταγματική Επανάσταση του 1906 και μέχρι την Επανάσταση του 1979· από τα κινήματα των εθνοτήτων του Ιράν για εθνικά δικαιώματα και μέχρι το μαζικό κίνημα για την εθνικοποίηση του ιρανικού πετρελαίου του 1950-53· από τα φοιτητικά κινήματα που έπαιζαν πάντα καθοριστικό ρόλο σε κάθε περίοδο και μέχρι τους αγώνες της εργατικής τάξης, οι οποίοι αποτελούσαν κάθε φορά την πιο ριζοσπαστική πτυχή και τη ραχοκοκαλιά των λαϊκών κινητοποιήσεων· από τα παραδοσιακά αγροτικά κινήματα μέχρι τους σύγχρονους αγώνες για την προστασία των περιβαλλοντικών πόρων· και φυσικά, το πάντοτε παρόν και μαζικό γυναικείο κίνημα του Ιράν με την εκρηκτική του δυναμική, καθώς και το ΛΟΑΤΚΙ κίνημα και το κίνημα κατά της έμφυλης βίας. Και φυσικά, πολλά άρθρα για τις εξεγέρσεις ενάντια στο κληρικοστρατιωτικό καθεστώς, οι οποίες ξεσπούν σχεδόν ανά δύο χρόνια την τελευταία δεκαπενταετία.

Το καθεστώς Τραμπ επιμένει στην σκληρή επίθεση για την ιμπεριαλιστική κατάληψη της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ. Έχουν χρησιμοποιηθεί όλα τα μέσα: πολιτικές, οικονομικές και ακόμη και στρατιωτικές απειλές. Σε αυτή την κατάσταση, η Αυτοδιοίκηση της Γροιλανδίας, ένα ενωμένο Inatsisartut, έχει επιλέξει, όπως είναι κατανοητό, να αναζητήσει καταφύγιο σε μια τακτική συμμαχία με την πρώην αποικιακή δύναμη (Δανία), την ΕΕ και τις ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ. Στην καλύτερη περίπτωση, αυτή η συμμαχία μπορεί να σταματήσει τα σχέδια του Τραμπ να κατακτήσει επίσημα τη Γροιλανδία εδώ και τώρα. Ωστόσο, ούτε η Δανία ούτε η ΕΕ είναι αξιόπιστοι υπερασπιστές του δικαιώματος του λαού της Γροιλανδίας στην αυτοδιάθεση – το αντίθετο μάλιστα!

Η πολιτική και πολιτιστική εμβέλεια του κινήματος έχει ως αποτέλεσμα ακόμη και ο μέσος, όχι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος πολίτης να συνειδητοποιεί ότι κάτι τρομερό διαπράττεται από το Ισραήλ και τον IDF...Η επίθεση στις ελευθερίες μας επιταχύνεται.  Αυτοί οι κατηγορούμενοι κρατήθηκαν στη φυλακή χωρίς να τους επιτρέπεται η αποφυλάκιση με εγγύηση για πολύ περισσότερο χρόνο από τον προβλεπόμενο από το νόμο – πολλοί κρατήθηκαν έως και 2 χρόνια.  Αθώοι άνθρωποι έχασαν σχεδόν 2 χρόνια από τη ζωή τους λόγω της σκληρής πολιτικής της κυβέρνησης των Εργατικών...Πρέπει να χαιρετίσουμε τη γενναιότητα και το θάρρος αυτών των συντρόφων που ήταν αρκετά αφοσιωμένοι ώστε να θυσιάσουν αυτό το χρόνο.

N. Irazu

Η Μινεάπολη βρίσκεται υπό παραστρατιωτική κατοχή από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Από τον Δεκέμβριο, η «Επιχείρηση Metro Surge» έχει αναπτύξει πάνω από 3000 μασκοφόρους οπλισμένους άνδρες από διάφορες υπηρεσίες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των ICE και CBP, περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη πόλη. Άνθρωποι απαγάγονται από το δρόμο, ρίχνονται σε φορτηγά χωρίς πινακίδες και εξαφανίζονται. Αυτοκίνητα βρίσκονται εγκαταλελειμμένα με τα κλειδιά ακόμα στη μίζα, ως ενθύμια των επιδρομών της ICE. Σπάνε πόρτες χωρίς ένταλμα και ανακρίνουν οικογένειες για να αποκαλύψουν την τοποθεσία των μεταναστών γειτόνων τους. Τα παιδιά χρησιμοποιούνται ως δόλωμα για να προσελκύσουν μέλη της οικογένειας για απέλαση.

Luca Tavan

Ruby Healer

Καθώς ο τρόμος της ICE εξαπλώθηκε από πόλη σε πόλη, γρήγορα ακολούθησαν δίκτυα άμεσης αντίδρασης που παρακολουθούν και παρεμποδίζουν τις επιχειρήσεις της ICE, από το Λος Άντζελες μέχρι τη Νέο Υόρκη και το Σικάγο. Στη Μινεάπολη, αυτή η αντίσταση ήταν ιδιαίτερα έντονη. Την απαιτούσε η κλίμακα της επίθεσης του Τραμπ: η πόλη κατακλύστηκε από 3.000 πράκτορες της ICE, οι οποίοι ουσιαστικά την κατέλαβαν. Οι κάτοικοι το παρομοίασαν με ξένη κατοχή. Οι μετανάστες εργαζόμενοι αναγκάστηκαν να μείνουν στο σπίτι και να παραιτηθούν από τους μισθούς τους για να αποφύγουν τη σύλληψη. Οι οικογένειές τους επιβιώνουν χάρη στις παραδόσεις τροφίμων που συντονίζονται από τις τοπικές συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών.

Ο κοινός παρανομαστής όλων αυτών των οργανώσεων, από τη Βάγκνερ ως την ICE, είτε πρόκειται για υπηρεσίες ασφάλειας είτε για στρατιωτικές και παραστρατιωτικές μονάδες, είναι η αυτονόμηση και στεγανοποίησή τους από κάθε κοινωνικό έλεγχο, η άμεση πρόσδεσή τους στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των κέντρων εξουσίας του. Αν και η αστυνομία και ο στρατός επιτελούν επίσης λειτουργίες καταστολής, οι δυνάμεις αυτές μπορεί έτσι να εκπληρώνουν πολύ πιο αποτελεσματικά αυτό το ρόλο. Συγκεντρώνοντας στις τάξεις τους κάθε λογής τυχοδιώκτες και εγκληματικά στοιχεία, διαμορφώνουν και εκπαιδεύουν τον τύπο των πειθήνιων, κτηνωδών οργάνων που αποτέλεσαν το εργαλείο για όλες τις αντιδραστικές και φασιστικές εκτροπές.

 Καθώς τα τραγικά αλλά και τόσο ελπιδοφόρα γεγονότα της Μινεάπολης κάνουν την κρίση των Ηνωμένων Πολιτειών του Τραμπ να δείχνει πως φτάνει τώρα στο αποκορύφωμά της και στο σημείο χωρίς επιστροφή, πρέπει να σταματήσουμε να μασάμε τα λόγια μας και να εξωραΐζουμε την φρικτή πραγματικότητα του τραμπισμού. Με άλλα λόγια, πρέπει να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί; Μα, για να κάνουμε όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρες και συγκεκριμένες τις ιδέες μας σχετικά με τη φύση, τους στόχους και τις μεθόδους του Τραμπ και του τραμπισμού.

Η ταχεία προέλαση, στη βορειοανατολική Συρία, των στρατιωτικών δυνάμεων που ανήκουν στη μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας, οι οποίες ανέλαβαν τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους – κυρίως αραβικού – του εδάφους που μέχρι τότε βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), αποτελεί αναμφίβολα μια σημαντική ανατροπή στις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή... Αυτά τα γεγονότα, που μεταβάλλουν ριζικά την ισορροπία των στρατιωτικών και πολιτικών δυνάμεων στη χώρα και θέτουν de facto τέλος στην αυτόνομη διοίκηση της βορειοανατολικής Συρίας, αποτελούν προφανώς μια σημαντική ήττα για τις SDF. Αυτές έχουν πλέον χάσει το πλεονέκτημα που τους παρείχε, στις διαπραγματεύσεις με τη Δαμασκό, ο έλεγχος του ενός τρίτου του συριακού εδάφους.

Alborz Ghandehari

Η συνένωση των δικτύων βάσης απαιτεί χρόνια. Ενώ ορισμένοι εκφράζουν αβεβαιότητα ως προς το αν αυτός ο πόλος της κοινωνίας των πολιτών μπορεί να μετατραπεί σε μια βιώσιμη εναλλακτική λύση ικανή να καταλάβει την εξουσία, το γεγονός ότι έχουν ήδη συνενωθεί στο σημερινό τους επίπεδο παρά την τεράστια καταστολή, δείχνει ότι είναι δυνατή η περαιτέρω ενότητα και η ανάπτυξη μιας επαναστατικής στρατηγικής. Η συνεχής οικοδόμηση κοινωνικών βάσεων γύρω από αυτόν τον πόλο κινητοποίησης και η λαϊκή διεθνιστική αλληλεγγύη με τέτοια εγχώρια προγράμματα για τη δημοκρατία στο Ιράν, που έχουν δημιουργηθεί από τη βάση, προσφέρουν αναμφισβήτητα ισχυρότερες προοπτικές για τη δημοκρατία μακροπρόθεσμα απ’ ότι η φανταστική γρήγορη λύση που παρουσιάζεται από την παρέμβαση ξένων δυνάμεων με ιδιοτελή συμφέροντα ή από τη μεταρρύθμιση εντός του συστήματος.