Jeferson Choma

Οι κύριες μετεωρολογικές υπηρεσίες έχουν ήδη επιβεβαιώσει την έναρξη ενός «σούπερ Ελ Νίνιο» το 2026, και επιστήμονες από όλο τον κόσμο προειδοποιούν για καταστροφικές συνέπειες. Πολλοί φοβούνται ότι το φαινόμενο αυτό θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία του κλιματικού συστήματος της Γης. Θα μπορούσα να πω πολλά για το «σούπερ Ελ Νίνιο» του 2026 και τις επιπτώσεις που ενδέχεται να προκαλέσει. Ωστόσο, σε αυτό το άρθρο, θα ασχοληθώ με τις συνέπειες ενός άλλου «σούπερ Ελ Νίνιο» –του 1877– το οποίο πολλοί θεωρούν ως την καλύτερη ιστορική αναλογία για αυτό που ενδέχεται να έρθει. Αυτό το μετεωρολογικό φαινόμενο προκάλεσε μία από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές στην ιστορία. Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 30 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ως αποτέλεσμα των σοβαρών λιμών που έπληξαν την Ασία, την Αφρική και τμήματα της Λατινικής Αμερικής.

Αν, κατά την περιγραφή της σύγχρονης τάξης πραγμάτων και της εξουσίας της ολιγαρχίας του «cloud» (την οποία, κατά τη γνώμη μου, ο συγγραφέας αποκαλεί λανθασμένα «τεχνοφεουδάρχες»), ο Βαρουφάκης δίνει ελάχιστη προσοχή στη διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου που στηρίζει την αναπαραγωγή του συστήματος, τότε, όταν στρέφεται προς τον σοσιαλισμό, παραμελεί ομοίως τους μηχανισμούς ανάπτυξης. Η εικόνα που προκύπτει είναι εντελώς στατική, όπως συμβαίνει συχνά με τα ουτοπικά οράματα. Το πρόβλημα είναι ότι, πρώτον, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός είναι αδύνατος χωρίς δημοκρατικό σχεδιασμό· και, δεύτερον, ότι η ανάγκη για σχεδιασμό και συντονισμό των αναπτυξιακών προγραμμάτων προκύπτει από τις ίδιες τις συνθήκες της σημερινής παγκόσμιας κρίσης αναπαραγωγής, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές μας πεποιθήσεις.

Anthony Teso

Το να χαρακτηρίσουμε το σημερινό καθεστώς ως φασιστικό μπορεί να αποτελεί λάθος, ενώ το να το ονομάσουμε «λαϊκιστικό αυταρχισμό» μπορεί να παραβλέπει ορισμένες σημαντικές αποχρώσεις. Αυτό που πραγματικά έχουμε μπροστά μας είναι μια πιο συγκεκριμένη κατηγορία – μια κατηγορία που αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο η εκτελεστική εξουσία έχει αποκτήσει μεγαλύτερη ανεξαρτησία από τις διάφορες ταξικές φατρίες εντός ενός εξαντλημένου ηγεμονικού μπλοκ, ενώ παράλληλα υιοθετεί μια πιο προσωπική και πατρογονική προσέγγιση στη διαχείριση του κράτους. Το ονομάζω «πατρογονικό βοναπαρτισμό», ο οποίος συνδυάζει στοιχεία από δύο σημαντικές θεωρίες: τη μαρξιστική θεωρία για τον βοναπαρτισμό ως μια ιδιαίτερη μορφή καπιταλιστικής κρατικής εξουσίας και την ανάλυση του Βέμπερ για τον πατρογονισμό ως έναν ειδικό τρόπο διακυβέρνησης. Πιστεύω ότι η σύνθεση αυτών των δύο ιδεών μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τι συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες, να το συγκρίνουμε με άλλες περιπτώσεις και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε στρατηγικά για το τι μπορεί να μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Κάθε επιτυχημένο παραμύθι δίπλα στους ατρόμητους πολεμιστές και τις σοφές γυναίκες, τα καλά ξωτικά και τους μάγους, έχει απαραιτήτως και τον δράκο του. Έχει, δηλαδή, το εμπόδιο εκείνο που πρέπει να νικηθεί για να φτάσουμε στο … «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…». Το ΛΟΑΤ κίνημα* δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Είχε και τους γενναίους/γενναίες που πάλεψαν με θεούς και δαίμονες για να αλλάξουν τον κόσμο, αλλάζοντας τις ζωές τους. Είχε, ασφαλώς, και τον δράκο του. Ο τελευταίος, μάλιστα, έχοντας την ικανότητα να παίρνει διάφορες μορφές, εμφανίστηκε εδώ με τη μορφή της εξαγοράς, της συνθηκολόγησης, της σταδιακής ενσωμάτωσης στο σύστημα που αρχικά αντιπάλευε.

Η σημερινή δομή μετατρέπει την αλληλεγγύη σε χρέος: αγορές όπλων που χρηματοδοτούνται μέσω δανείων της ΕΕ τα οποία θα αποπληρώσει η Ουκρανία, οικονομική στήριξη που συνδέεται με 325 όρους μεταρρυθμίσεων. Το Sotsialnyi Rukh υποστηρίζει, ορθώς, ότι η Ουκρανία πρέπει να χρηματοδοτήσει μεγαλύτερο μέρος της άμυνας και της ανασυγκρότησής της μέσω προοδευτικής φορολόγησης του πλούτου των ολιγαρχών και όχι μέσω ξένων δανείων.  Όμως, το αίτημα που απευθύνεται στη διεθνή αριστερά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό: η αλληλεγγύη των εργαζομένων της Δύσης προς τους Ουκρανούς εργαζόμενους σημαίνει να απαιτήσουν από τις κυβερνήσεις τους να παρέχουν υποστήριξη χωρίς προϋποθέσεις — όχι ως πηγή γεωπολιτικής επιρροής, όχι ως ευκαιρία για εταιρική ανασυγκρότηση, και όχι ως χρέος που θα υποτάξει την ουκρανική πολιτική για μια ολόκληρη γενιά.

Η Ρωσία αρνείται την ίδια την ύπαρξη της Ουκρανίας ως έθνους. Η Δύση δεν αρνείται την ύπαρξή της — την υποτάσσει όμως στα δικά της συμφέροντα. Η υποταγή και η εξόντωση είναι διακριτές μορφές κυριαρχίας. Το να τις αντιμετωπίζουμε ως ισοδύναμες αποτελεί λάθος που διαπράττουν όσοι στην αριστερά αντιτίθενται στη δυτική υποστήριξη προς την πολιτική και ένοπλη αντίσταση του ουκρανικού λαού και διαμαρτύρονται για την αποστολή όπλων στο Κίεβο. Ομοίως, το να αγνοούμε τις συντονισμένες προσπάθειες της Δυτικής Ευρώπης να επεκτείνει τις στρατιωτικές της δυνατότητες και να θέσει την Ουκρανία υπό τον έλεγχό της αποτελεί το αντίθετο λάθος, το οποίο διαπράττουν όσοι θεωρούν την ΕΕ και άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης ως φίλους της Ουκρανίας.

Ο Χουσάνγκ Σεπέχ είναι ένας εξόριστος Ιρανός επαναστάτης μαρξιστής και οργανωτής της «Σοσιαλιστικής Αλληλεγγύης προς τους Εργαζόμενους στο Ιράν» (Solidarité Socialiste avec les Travailleurs en Iran — SSTI), με έδρα το Παρίσι.

….. Σε αυτό το κενό εξουσίας, διαμορφώνεται επίσης μια τρίτη πιθανότητα: ούτε η σημαία της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ούτε η σημαία με το Λιοντάρι και τον Ήλιο, ούτε αυτή του «άξονα της αντίστασης», ούτε αυτή της στρατιωτικής δύναμης των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Με άλλα λόγια, ούτε τα σύμβολα των υφιστάμενων κρατικών μηχανισμών, ούτε εκείνα των ανταγωνιστικών ιμπεριαλιστικών σχεδίων, μπορούν να ενσαρκώσουν μια απελευθερωτική έκβαση για τις κοινωνίες της περιοχής. Είναι σε αυτόν τον ανοιχτό χώρο — που παραμένει εύθραυστος, παραμένει αντιφατικός — που μπορεί να τεθεί εκ νέου το ζήτημα μιας ανεξάρτητης εναλλακτικής λύσης, η οποία δεν θα βασίζεται στα κράτη και στους μηχανισμούς τους, αλλά στην ικανότητα των κοινωνιών να οργανώνονται μόνες τους.

Joseph Daher

Σε συνέχεια του εύθραυστου μνημονίου κατανόησης μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, στις 26 Ιουνίου 2026 οι κυβερνήσεις του Λιβάνου και του Ισραήλ υπέγραψαν, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών, «μια συμφωνία-πλαίσιο». Εκτός από το ότι αποτελεί μια υποταγή στα πολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ και του Ισραήλ, αυτή η «συμφωνία», στο συμπέρασμά της, απειλεί να μετατρέψει το λιβανικό κράτος σε υπεργολάβο ασφαλείας του Τελ Αβίβ και, ως εκ τούτου, να οξύνει τόσο τις πολιτικές όσο και τις θρησκευτικές εντάσεις στη χώρα.

Sandra Bloodworth

Τον Ιούνιο του 1976, χιλιάδες μαύροι μαθητές στο Σοβέτο –σύνθετη λέξη που προέρχεται από το «South Western Townships», τις εκτεταμένες αστικές οικιστικές ζώνες δυτικά-νοτιοδυτικά του Γιοχάνεσμπουργκ, της μεγαλύτερης πόλης της Νότιας Αφρικής κατά την εποχή του απαρτχάιντ– αποχώρησαν από τα σχολεία και διαδήλωσαν ενάντια στην καθιέρωση των αφρικάανς ως γλώσσας διδασκαλίας. Σχεδόν 200 μαθητές σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα, όταν η αστυνομία επιτέθηκε βίαια στους διαδηλωτές, οι οποίοι δεν ήθελαν να διδάσκονται στη γλώσσα των καταπιεστών τους. Η εξέγερση εξαπλώθηκε και διήρκεσε μήνες, αλλάζοντας την πολιτική κατάσταση, εμπνέοντας το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης και αποτελώντας έναν από τους καθοριστικούς σταθμούς στον αγώνα κατά του απαρτχάιντ, ο οποίος τελικά στέφθηκε με επιτυχία.

Ο Πρόεδρος της Κούβας Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ το είπε αυτό, ίσως χωρίς να το θέλει: «Χωρίς πλούτο, δεν υπάρχει τίποτα να διανεμηθεί… Αν δεν υπάρχει πλούτος, δεν υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη, και όλα τα άλλα είναι παραμύθι». Η υποταγή της κοινωνικής δικαιοσύνης στην παραγωγή πλούτου αποτελεί βασική αρχή του φιλελεύθερου καπιταλισμού εδώ και δύο αιώνες. Το γεγονός ότι αυτό παρουσιάζεται ως θεμέλιο του κουβανικού σοσιαλισμού το 2026 δεν αποτελεί αντίφαση στη ρητορική• διατρέχει ολόκληρο το κείμενο.