Οι κοινοβουλευτικές εκλογές του Νεπάλ στις 5 Μαρτίου 2026 οδήγησαν σε ένα αποτέλεσμα χωρίς προηγούμενο από το 1959. Το Κόμμα Rastriya Swatantra (Εθνικό Ανεξάρτητο Κόμμα) του Μπαλέντρα Σαχ κατέλαβε 182 από τις 275 έδρες, ενώ οι δύο βασικές κομμουνιστικές παρατάξεις κέρδισαν συνολικά λιγότερο από 10%. Τρεις εβδομάδες αργότερα, ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Π. Σάρμα Όλι και ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Ραμές Λεκχάκ συνελήφθησαν για την καταστολή του Σεπτεμβρίου 2025, κατά την οποία σκοτώθηκαν 76 νεαροί διαδηλωτές. Ο Άνταμ Νόβακ και ο Πιερ Ρουσέ αναλύουν μια πολιτική αναδιάρθρωση που οδηγεί την αριστερά του Νεπάλ όχι μόνο σε εκλογική ήττα, αλλά σε ιδεολογική κατάρρευση - είκοσι χρόνια αποτυχίας να μετατραπούν οι υποσχέσεις για μεταρρυθμίσεις σε πραγματική πολιτική.

Χαράλαμπος Κουρουνδής

Η συζήτηση για τη δικαιοσύνη δεν μπορεί παρά να ξεκινάει από τη συζήτηση για το κράτος. Η αστική τάξη, από την αμερικανική και τη γαλλική επανάσταση και μετά, συγκρότησε μια ενιαία, απαραίτητη για την καπιταλιστική συσσώρευση, εθνική αγορά, έστησε την αναγκαία για την κυκλοφορία του κεφαλαίου διοικητική μηχανή και προσπάθησε να θεμελιώσει θεσμούς συμμετοχής της στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας. Τα Κοινοβούλια κατά τον 19ο αιώνα ήταν θεσμοί που περιόριζαν την εξουσία των βασιλιάδων αλλά και, επειδή δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι είχαν μόνο οι κάτοχοι περιουσίας και ιδιοκτησίας, ένας χώρος συζήτησης και συμβιβασμού των αντιθέσεων ανάμεσα στις ιδιοκτήτριες τάξεις. Πλούσιοι ψήφιζαν, πλούσιοι εκλέγονταν, πλούσιοι αποφάσιζαν. Με άλλα λόγια, ο κοινοβουλευτισμός ήταν εξαρχής αστικός, δεν ήταν όμως προορισμένος να είναι δημοκρατικός [Αναδημοσίευση από Κομμουνιστική Απελευθέρωση].

Dan La Botz

Ο λαός των Ηνωμένων Πολιτειών εκφράζει μια αυξανόμενη δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και ειδικότερα στον πόλεμο που έχει κηρύξει εναντίον του Ιράν. Ενώ οι περισσότεροι Ρεπουμπλικάνοι συνεχίζουν να υποστηρίζουν τον Πρόεδρο, ορισμένοι από το κίνημα «Make America Great Again» (MAGA) αντιτίθενται στον πόλεμο. Διάφοροι Δημοκρατικοί και επιφανείς προσωπικότητες του κινήματος MAGA έχουν ζητήσει την εφαρμογή της 25ης Τροποποίησης για την απομάκρυνση του Τραμπ από το αξίωμα, επειδή θεωρείται ψυχικά ασταθής.

16 Απριλίου: Αν ο πόλεμος κατά του Ιράν τελείωνε αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις θα χρειαζόταν πολλοί μήνες για να σταματήσει η ολοένα και μεγαλύτερη ζημιά στην παγκόσμια οικονομία, ιδίως —αλλά όχι αποκλειστικά— στις χώρες του Νότου και της Ασίας. Η αποκατάσταση της ενεργειακής παραγωγής και των υποδομών στον Κόλπο θα είναι πιθανώς έργο πολλών ετών.Και αυτό χωρίς να υπολογίζουμε τις χιλιάδες ζωές που έχουν ήδη χαθεί στο Ιράν και τον Λίβανο, και που είναι αναντικατάστατες.

Εδώ και αρκετές ημέρες, η Ιρλανδία βιώνει μερικές από τις πιο μαχητικές διαμαρτυρίες των τελευταίων ετών: δρόμοι μπλοκαρισμένοι, αποθήκες καυσίμων και το διυλιστήριο του Whitegate στο στόχαστρο, ο εφοδιασμός με καύσιμα σε χάος. Η κυβέρνηση βρίσκεται υπό πραγματική πίεση, επειδή το βασικό αίτημα είναι σωστό και απολαμβάνει τεράστια λαϊκή υποστήριξη: ανώτατα όρια τιμών στα καύσιμα, εν μέσω μιας κρίσης του κόστους διαβίωσης που συνθλίβει τους απλούς ανθρώπους. Ζητάμε τέτοια όρια εδώ και χρόνια. Επειδή η κυβέρνηση δεν έδρασε, έχουμε μια κρίση του κόστους διαβίωσης πάνω σε μια ακόμη κρίση του κόστους διαβίωσης.

Ο Άνταμ Νόβακ αναλύει τη δομική δυναμική του καθεστώτος Όρμπαν. Η ερμηνεία του βασίζεται στην έννοια του μετακομμουνιστικού κράτους-μαφίας, που διατύπωσε ο πρώην φιλελεύθερος υπουργός Μπάλιντ Μαγιάρ: όχι απλή διαφθορά που συνυπάρχει με ένα υποβαθμισμένο κράτος δικαίου, αλλά η ταύτιση του κράτους με το έγκλημα, που πραγματοποιε'ιται με κοινοβουλευτικά μέσα χάρη στην πλειοψηφία των δύο τρίτων που εξασφάλισε το 2010. Αναλύει τη λειτουργία της Ουγγαρίας ως «απόδειξη ότι λειτουργεί η ιδέα» για την παγκόσμια εθνικιστική δεξιά - και αξιολογεί τις ασύμμετρες επιπτώσεις της ήττας του Όρμπαν στον Ντόναλντ Τραμπ, τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τα ευρωπαϊκά ακροδεξιά κόμματα και τον πρωθυπουργό της Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίκο.

Είναι γεγονός ότι ο νικητής του Όρμπαν, Πέτερ Μαγιάρ, είναι ένας ακραιφνής συντηρητικός, που πριν ακόμα από δύο χρόνια ήταν στέλεχος στο κόμμα του Όρμπαν...Ωστόσο, όλα αυτά δεν ακυρώνουν το γεγονός ότι οι εταίροι του Όρμπαν δείχνουν απαρηγόρητοι επειδή το ουγγρικό προπύργιο της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς ανήκει πια στο παρελθόν. Η Ιταλίδα Μελόνι, η Γαλλίδα Λεπέν, ο Ισπανός Αμπασκάλ, ο Πορτογάλος Βεντούρα, ο Ολλανδός Βίλντερς, ο Βέλγος Φαν Χρίκεν, ο Βρετανός Φάρατζ, καθώς και ο μεγάλος φίλος του, ο Ισραηλινός γενοκτόνος Νετανιάχου και οι ηγέτες νεοναζιστικών κομμάτων όπως το γερμανικό AfD, δεν κρύβουν την απογοήτευσή τους. Όμως, είναι βέβαια οι μέντορες του Όρμπαν και αφεντικά της Φαιάς Διεθνούς Βλαντίμιρ Πούτιν και Ντόναλντ Τραμπ, που δείχνουν, και όχι άδικα, σοκαρισμένοι και συντετριμμένοι.

Η άποψή μου είναι ότι και οι ΗΠΑ και Ιράν έχουν σοβαρούς λόγους για να βάλλουν τέλος στο πόλεμο. Οι Φρουροί της Επανάστασης θα κηρύξουν τη νίκη απλώς και μόνο επειδή επέζησαν, αλλά θα βγουν από αυτό λαβωμένοι. Το ίδιο και ο Τραμπ, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς. Τα λάθη στον πόλεμο έχουν συνέπειες. Οι σιωνιστές έχουν προφανώς άλλα σχέδια: Πιστεύουν ότι με τη συνδρομή των ΗΠΑ θα είναι, ασφαλώς, καλύτεροι οι όροι για να συντρίψουν το Ιράν και να ξεμπερδεύουν με τη Χεζμπολαχ. Η εκεχειρία ή  το τέλος του πολέμου, χωρίς την εξουδετέρωση της Χεζμπολάχ και τη συντριβή των μουλάδων, θα είναι για αυτούς μια ασφαλώς ήττα...

Daniel Tanuro

Έχει αρχίσει η πτώση του Τραμπ; Ή μήπως, αντίθετα, βρισκόμαστε στην παραμονή της μετάβασής του σε μια απόλυτη δικτατορία; Είναι πολύ νωρίς για να προβλέψουμε την έκβαση. Αλλά ένα πράγμα φαίνεται βέβαιο: ξεκινώντας τον πόλεμο του εναντίον του Ιράν μαζί με τον Νετανιάχου, υποτιμώντας τον αντίπαλο, φτύνοντας με περιφρόνηση τους ιμπεριαλιστές και τους άλλους συμμάχους του («δεν πίστευε ότι θα μου έγλειφε τον κώλο» ο πρίγκιπας της Σαουδικής Αραβίας ), ο επίδοξος δικτάτορας έχει βάλει τον εαυτό του σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, από την οποία είναι δύσκολο να δούμε πώς θα βγει χωρίς να υποστεί μια περισσότερο ή λιγότερο ταπεινωτική ήττα... Εκτός αν «εξαπολύσει την κόλαση», όπως λέει... εναντίον του ιρανικού λαού που ισχυριζόταν ότι απελευθερώνει... και εναντίον των λαϊκών κινητοποιήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Joseph Daher γράφει για την εξέλιξη της κουρδικής πολιτικής μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία.Το άρθρο παρέχει τόσο μια πλούσια περιγραφή των σημερινών λαϊκών αγώνων αντίστασης ενάντια στη νέα συριακή κυβέρνηση όσο και μια κριτική επισκόπηση της πρόσφατης ιστορίας της κουρδικής πολιτικής, ειδικά στην Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (γνωστή και ως Ροζάβα). Ο Daher υποστηρίζει ότι η απελευθέρωση των καταπιεσμένων Κούρδων και η χειραφέτηση των λαϊκών τάξεων της περιοχής είναι αλληλένδετες. Επισημαίνει τις προκλήσεις που πρέπει να ξεπεραστούν, τόσο ο αραβικός σοβινισμός όσο και ο κουρδικός εθνικισμός...