Serap Günes

Οι τουρκικές αρχές ξεκίνησαν την Κυριακή πανεθνική καταστολή οργανώσεων, ακτιβιστών, επιχειρήσεων και χώρων ΛΟΑΤΚΙ+, συλλαμβάνοντας δεκάδες άτομα σε συντονισμένες εφόδους που, σύμφωνα με την κυβέρνηση, είχαν ως στόχο την προστασία των παιδιών, των οικογενειών και της δημόσιας τάξης. Η επιχείρηση, με την ονομασία Η οικογένειά μου είναι ασφαλής, ανακοινώθηκε από τον υπουργό Δικαιοσύνης Ακίν Γκουρλέκ, ο οποίος δήλωσε στο X ότι έχουν κινηθεί δικαστικές διαδικασίες εναντίον 162 υπόπτων, εννέα ενώσεων και 13 επιχειρήσεων σε 15 επαρχίες, συμπεριλαμβανομένων της Ισταμπούλ, της Άγκυρας, της Σμύρνης, του Αϊδινίου και του Μέρσιν. Οι επιδρομές αυτές αντιπροσωπεύουν μια από τις πιο σημαντικές πρόσφατες κλιμακώσεις της πίεσης που ασκεί η Τουρκία στις ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις και έρχονται καθώς η κυβέρνηση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δίνει αυξανόμενη έμφαση στην οικογενειακή πολιτική, την αύξηση του πληθυσμού και αυτό που περιγράφει ως προστασία των παραδοσιακών κοινωνικών αξιών.

Η ιστορική νίκη του Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ στις προκριματικές του Δημοκρατικού Κόμματος για τη Γερουσία του Μίσιγκαν αυτό το μήνα ήταν ίσως η σημαντικότερη σε μια σειρά νικών των προοδευτικών υπέρ της Παλαιστίνης στις προκριματικές εκλογές αυτού του καλοκαιριού. Ο Ελ-Σαγιέντ νίκησε τον αντίπαλό του, ο οποίος υποστηριζόταν από την AIPAC, παρά τις επιχορηγήσεις άνω των 60 εκατομμυρίων δολαρίων από εξωτερικές πηγές, εκ των οποίων περισσότερα από 30 εκατομμύρια δαπανήθηκαν απευθείας από την AIPAC - το μεγαλύτερο ποσό που έχει δαπανήσει ποτέ αυτή η οργάνωση υπέρ της γενοκτονίας για μια μεμονωμένη εκλογική αναμέτρηση.

Οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ είναι παραδοσιακά, όπως είναι αναμενόμενο, απρόβλεπτες, με το κύριο ερώτημα να είναι πόσες απώλειες θα υποστεί το κόμμα του εν ενεργεία Προέδρου. Υπό κανονικές συνθήκες, οι απώλειες των Ρεπουμπλικάνων τον Νοέμβριο θα έπρεπε να είναι διπλάσιες ή τριπλάσιες. Όμως, εν μέσω ενός βαθιά αντιδημοφιλούς και καταστροφικού πολέμου, καθώς και μιας τρομακτικής ανασφάλειας για δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανούς που φοβούνται για το μέλλον τους, οι φετινές εκλογές του Νοεμβρίου 2026 είναι απρόβλεπτα απρόβλεπτες. Το ερώτημα ξεπερνά κατά πολύ το αν οι Δημοκρατικοί — και ποιοι Δημοκρατικοί — θα μπορούσαν να ανατρέψουν τις οριακές πλειοψηφίες των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο.

Πράγματι, η αυξανόμενη επιθυμία για ειρήνη στη ρωσική κοινωνία ταιριάζει όλο και λιγότερο με την προπαγάνδα του Πούτιν για ένα έθνος ενωμένο γύρω από τον πόλεμο και τον ηγέτη του. Για τον αρχηγό του Κρεμλίνου, αυτή η παραπλανητική εικόνα αποτελεί έναν τρόπο να μην χρειάζεται να φέρει μόνος του το βάρος μιας απόφασης που, ωστόσο, ήταν προσωπική. Όμως, το χάσμα μεταξύ των μύθων που κατασκευάζει και της πραγματικότητας μιας κοινωνίας που έχει χάσει τον προσανατολισμό της και έχει κουραστεί βαθιά από τον παράλογο πόλεμο κατά της Ουκρανίας διευρύνεται συνεχώς.

Ο Ιβάν Ντρούρυ Ζαρίν πραγματοποίησε αυτή τη συνέντευξη για το «Against the Current» με τον Μιχαήλ Λομπανόφ, Ρώσο δημοκρατικό σοσιαλιστή πολιτικό που είναι εξόριστος και ένας από τους διοργανωτές της «Ριζοσπαστικής Δημοκρατίας», κατά τη διάρκεια του διεθνούς αντιφασιστικού συνεδρίου στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας τον Μάρτιο του 2026. Το 2018, ο Μιχαήλ Λομπανόφ κέρδισε μια έδρα στο ρωσικό κοινοβούλιο, νικώντας με μεγάλη διαφορά έναν από τους πιο καλά χρηματοδοτημένους υποψηφίους του Πούτιν, σε μια ανατροπή που θύμιζε ορισμένες από τις πρόσφατες νίκες των δημοκρατικών σοσιαλιστών στις εκλογικές αναμετρήσεις των ΗΠΑ. Δεν μπόρεσε όμως να πάρει τη θέση αυτή ώστε να προωθήσει μια ανεξάρτητη, δημοκρατική σοσιαλιστική και αντιπολεμική πολιτική κατά της ρωσικής κυβέρνησης, καθώς του κλάπηκε η έδρα μέσω εκλογικής απάτης, ενώ η αστυνομία τον παρενοχλούσε, τον συνέλαβε, τον ξυλοκόπησε και έκανε έφοδο στο σπίτι του, αναγκάζοντάς τον να εγκαταλείψει τη χώρα.

Οι Ουκρανοί αγωνίζονται ενάντια στην κατοχή από το 2014, όταν η Ρωσία κατέλαβε την Κριμαία. Πολλοί περισσότεροι έχουν εμπλακεί στους αγώνες από την έναρξη της πλήρους εισβολής της Ρωσίας, που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2022. Τη στιγμή της πλήρους εισβολής το 2022, πολλοί πίστευαν ότι η Ουκρανία θα καταληφθεί σύντομα, ο Ζελένσκι θα βρεθεί στην εξορία και θα εγκατασταθεί μια κυβέρνηση-μαριονέτα. Αυτό δεν συνέβη. Ο ουκρανικός λαός αντέδρασε.… Το Διεθνές Δίκτυο Αλληλεγγύης προς την Ουκρανία (INSU) οργανώνει μια διεθνή αποστολή για να μεταφέρει βοήθεια στην Ουκρανία και να υπενθυμίσει στον κόσμο τα δεινά του ουκρανικού λαού και την ανάγκη για αλληλεγγύη. Πρόκειται για μια παγκόσμια χερσαία αποστολή.

Οι ακτιβιστές αλληλεγγύης προς την Ουκρανία σε όλο τον κόσμο πρέπει να κινητοποιηθούν για την απόσυρση των νομικών διαδικασιών εναντίον του αριστερού Ουκρανού ακτιβιστή Maksym Shumakov. Ο Μαξίμ είναι υποστηρικτής της αριστερής φοιτητικής ένωσης / δικτύου ακτιβιστών «Priama Diia» (Άμεση Δράση) και στο παρελθόν ήταν ένας από τους ηγέτες της στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Λβιβ. Επίσης, ανήκει στη συντακτική ομάδα του περιοδικού «Spilne» (Commons). Παρά το γεγονός ότι είναι ένθερμος υποστηρικτής του πολέμου αντίστασης της Ουκρανίας ενάντια στον ρωσικό ιμπεριαλισμό, αντιμετωπίζει ποινική δίωξη για τη διάδοση «κομμουνιστικών συμβόλων» βάσει των ουκρανικών νόμων περί «αποκομμουνισμού».

Αναδημοσίευση από www.rproject.gr Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός, ξανά, σε επικίνδυνη κλιμάκωση...Ζούμε και παλεύουμε στην αποδώ πλευρά του Αιγαίου. Τα καθήκοντά μας είναι να σταματήσουμε τους «δικούς μας» καπιταλιστές, την κυβέρνηση και τους κρατικούς μηχανισμούς στην υπηρεσία τους. Γιατί μόνο έτσι θα είμαστε πραγματικά και ολοκληρωμένα ενάντια στην τρέλα των εξοπλισμών, ενάντια στα πολεμικά σύμφωνα με τις Μεγάλες Δυνάμεις, ενάντια στη συμμαχία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, ολόψυχα στο πλευρό των Παλαιστινίων και πραγματικά ενάντια στο ΝΑΤΟ και τον σύγχρονο υπαρκτό ιμπεριαλισμό.

Καθήκον μας σήμερα είναι η κριτική αξιολόγηση των νέων διατάξεων και η αναζήτηση πεδίων διεκδικήσεων στόχων κοινωνικής δικαιοσύνης και απλοποίησης. Τέτοια θα ήταν αν μη τι άλλο η υψηλή φορολόγηση των μεγάλης αξίας κληρονομιών, η πανηγυρική παρότρυνση κληρονομικής διάθεσης για κοινωνικούς σκοπούς ...η υποχρεωτική διάθεση μεγάλων (η μεγάλου μέρους μεγάλων) κληρονομικών περιουσιών για κοινωνικούς σκοπούς και η αξιοποίηση των περιουσιών που αφήνονται για τέτοιους σκοπούς. Πρόσφατα ήρθε στη δημοσιότητα το ζήτημα της μεγάλης ακίνητης περιουσίας του Ε.Σ.Υ.  (άνω των 4 δις) που στην ουσία σχολάζει, ενώ αν την διαχειρίζονταν οι οικείοι Δήμοι, σίγουρα θα είχε αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αστεγίας. Μόνο που ήρθε στη δημοσιότητα μόνο για να νομιμοποιήσει την προγραμματιζόμενη ιδιωτικοποίησή της.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:  https://omniatv.com

Η μάχη για το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, την παραλία του Αγίου Κοσμά και τον Υμηττό αποτελεί την κορωνίδα της ταξικής σύγκρουσης για την παραγωγή, τον έλεγχο και την ιδιοποίηση του αστικού χώρου στη νεότερη ιστορία της χώρας. Μέσα σε μια εικοσαετία (2006-2026), ο ευρύτερος αυτός χώρος μετατράπηκε από πεδίο «ολυμπιακής δόξας» και υποσχέσεων για τη δημιουργία του μεγαλύτερου Μητροπολιτικού Πάρκου της Ευρώπης, στη ναυαρχίδα των μνημονιακών ιδιωτικοποιήσεων. Η διαδικασία αυτή δεν αποτελεί απλώς ένα πολεοδομικό ή τεχνικό γεγονός, αλλά ένα κολοσσιαίο πολιτικό «εργαστήριο» της ταξικής και νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης, αναδεικνύοντας τις επιθετικές στρατηγικές συσσώρευσης του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου.