Dan La Botz

Οι Δημοκρατικοί εξασφάλισαν πλέον μια τεράστια αύξηση της πολιτικής τους δύναμης, αλλά πώς θα την αξιοποιήσουν;... Ωστόσο, η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος δεν έχει δείξει μέχρι τώρα καμία προθυμία ούτε να αγωνιστεί για να αλλάξει την πορεία της χώρας ούτε να προωθήσει ένα πιο προοδευτικό πρόγραμμα. Θα βγουν τώρα στους δρόμους τα εκατομμύρια των ανθρώπων που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις «No Kings» για να απαιτήσουν υγειονομική περίθαλψη για όλους, παιδική φροντίδα για όλους και αύξηση των δημόσιων κατοικιών; Θα διαδηλώσουν τώρα για να απαιτήσουν το τέλος του πολέμου κατά του Ιράν ή να σταματήσει η χρηματοδότηση του γενοκτονικού πολέμου του Ισραήλ; Ο αμερικανικός λαός νίκησε τον Τραμπ και τους Ρεπουμπλικάνους σε αυτές τις εκλογές. Μπορούν τώρα να αρχίσουν να ξεπερνούν την οικονομική ανισότητα και να δημιουργήσουν μια πιο εξισωτική κοινωνία, μια πιο δίκαιη κοινωνία; Αυτή θα είναι η πρόκλησή μας.

Η πορεία προς μια γενικευμένη σύγκρουση, μια πραγματική γενική απεργία τις επόμενες ημέρες, είναι προφανώς απαραίτητη για να κλείσουμε τον λογαριασμό με τις πολιτικές του Μακρόν. Δεν θα είναι εύκολο, καθώς η κυβέρνηση αυτή βρίσκεται σε δύσκολη θέση και έχει εξαντληθεί, κρυμμένη πίσω από τις ασπίδες των ΜΑΤ (CRS). Ο Νουνιέζ και άλλοι, όπως ο Μανουέλ Βαλς, αρέσκονται να λένε ότι μόνο «το κράτος κατέχει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας»… Το πρόβλημα τους όμως είναι ότι ο Μακρόν δεν έχει καμία νομιμοποίηση, καθώς επιβάλλει μια εξαιρετικά μειοψηφική κυβέρνηση και πολιτική σε αυτή τη χώρα.

Javier Martínez

Florence Oppen

Η Μαρικάρμεν ήταν 87 ετών όταν την έδιωξαν από το σπίτι της. Αυτή ήταν η σπίθα. Μέσα σε λίγες μέρες, αυτό που ξεκίνησε ως αγώνας για να σταματήσει μια έξωση μετατράπηκε σε διαδηλώσεις. Οι κατασκηνώσεις διαμαρτυρίας εξαπλώθηκαν από τη Μαδρίτη σε άλλες πόλεις· χιλιάδες νέοι γέμισαν τους δρόμους· και αυτό που ξεκίνησε ως οικονομικό παράπονο εξελίχθηκε σε πολιτική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση. Δεν είναι τυχαίο ότι, δεκαπέντε χρόνια μετά το κίνημα των αγανακτισμένων –όταν οι εκδιώξεις λόγω ενυπόθηκων δανείων αποτελούσαν μια τεράστια κοινωνική κρίση– η τελευταία αναταραχή πηγάζει από την κρίση της στέγασης. Η στέγαση είναι το σημείο όπου συγκλίνουν η εξαθλίωση μιας ολόκληρης γενιάς, τα ρεκόρ κερδών των τραπεζών, των επενδυτικών κεφαλαίων και των μεγάλων ιδιοκτητών ακινήτων, καθώς και η αδυναμία μιας «προοδευτικής» κυβέρνησης – η οποία για περισσότερα από οκτώ χρόνια δεν κατάφερε να αντισταθεί στα «αρπακτικά» επενδυτικά ταμεία ούτε να σημειώσει έστω και ελάχιστη πρόοδο στη δημιουργία ενός δημόσιου αποθέματος ενοικιαζόμενων κατοικιών.

A. Al-Muhajir

Στις 6 Οκτωβρίου και ξανά στις 24 Οκτωβρίου, μαθητές-διοργανωτές και συνδικαλιστές συγκέντρωσαν εκατοντάδες άτομα σε μια κεντρική πλατεία στο κέντρο της Λειψίας, για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην εγκατάσταση ενός αμερικανο-ισραηλινού εργοστασίου όπλων στη Λειψία. Στις 10 Οκτωβρίου, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές από όλη τη Γερμανία συγκεντρώθηκαν στο Βερολίνο, στο πλαίσιο της διεθνούς παγκόσμιας ημέρας δράσης για την Παλαιστίνη. Και με το βλέμμα στραμμένο προς τις 31 Οκτωβρίου, φοιτητές εμπνευσμένοι από τις συνεχιζόμενες εξεγέρσεις της γαλλικής νεολαίας οργανώνονται με το σύνθημα «GenZ regelt das» («Η γενιά Z αναλαμβάνει») για μια πανεθνική μαζική δράση. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα του κλίματος που επικρατεί μεταξύ των εργαζομένων, της νεολαίας και των απλών ανθρώπων σε ολόκληρη τη χώρα. Το σύνθημα «GenZ regelt das» αποτυπώνει αυτό το κλίμα και δίνει μια εικόνα για το πώς τα κινήματα προσπαθούν να ενώσουν διαφορετικούς αγώνες: «σχολεία που καταρρέουν, στρατολόγηση, εκρηκτική αύξηση των τιμών, περικοπές στα πανεπιστήμια και στις κοινωνικές παροχές, στροφή προς τα δεξιά».

Kay Mann

Στις τελευταίες εβδομάδες και ημέρες της προεκλογικής εκστρατείας για τις «ενδιάμεσες εκλογές» του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ, η πιθανότητα το Δημοκρατικό Κόμμα να κερδίσει αρκετές τοπικές εκλογές ώστε να εξασφαλίσει την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων και, ενδεχομένως, στη Γερουσία, έχει αυξηθεί σημαντικά, καθώς οι Ρεπουμπλικάνοι βρίσκονται σε αμυντική θέση σε αρκετές εκλογικές περιφέρειες που παλαιότερα θεωρούνταν «σίγουρες», συμπεριλαμβανομένων ορισμένων στις οποίες δεν έχει σημειωθεί νίκη των Δημοκρατικών εδώ και δεκαετίες… Η μετεκλογική περίοδος θα σηματοδοτήσει, ελπίζουμε, και την επιστροφή των μαζικών διαδηλώσεων κατά του Τραμπ. Με εξαίρεση μια πρόσφατη μαζική κινητοποίηση με σύνθημα «προστατέψτε την ψήφο», που οργανώθηκε από τον φιλο-Δημοκρατικό, ελεγχόμενο από ΜΚΟ μηχανισμό «No Kings!», το μαζικό κίνημα παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αδρανές τους τελευταίους μήνες, καθώς η δυναμική του κοινωνικού κινήματος κατευθύνθηκε αρχικά προς τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών και, τους τελευταίους μήνες, προς τις γενικές εκλογές.

Lance Selfa

Πολλές είναι οι ενδείξεις οι οποίες δείχνουν νίκη των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές. Ο Τραμπ είναι ένας ιστορικά μη δημοφιλής πρόεδρος. Οι τιμές της βενζίνης και του ντίζελ έχουν φτάσει στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων ετών λόγω του πολέμου του Τραμπ στο Ιράν. Η εμπιστοσύνη των καταναλωτών βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 73 ετών, ενώ το 74% των Αμερικανών δηλώνει στις δημοσκοπήσεις ότι η χώρα κινείται προς λάθος κατεύθυνση. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη το γεγονός ότι οι Δημοκρατικοί θεωρούνται φαβορί για την κατάκτηση της Βουλής των Αντιπροσώπων. Στην πραγματικότητα, οι Ρεπουμπλικανοί έχουν παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να το αποτρέψουν. Αναλυτές που βασίζονται σε δεδομένα, όπως ο Τζ. Έλιοτ Μόρις και ο Νέιτ Σίλβερ, εκτιμούν ότι η πιθανότητα οι Δημοκρατικοί να κερδίσουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων υπερβαίνει το 90%, ενώ η πιθανότητα να κερδίσουν τη Γερουσία ανέρχεται στο 70% ή και περισσότερο.

Mike Haynes

«Πες μου τι πιστεύεις για την Ουγγαρία και θα σου πω ποιος είσαι», είπε ένας Πολωνός συγγραφέας στα τέλη Νοεμβρίου του 1956. Με αυτό λοιπόν το πνεύμα, ας κάνουμε μια δήλωση. Η Ουγγρική Επανάσταση του 1956 ήταν μια αυθεντική εργατική επανάσταση. Υπήρχαν και άλλοι παράγοντες· οι επαναστάσεις είναι πολύπλοκα φαινόμενα. Όμως, οι κινητήριες δυνάμεις της Ουγγρικής Επανάστασης ήταν οι δράσεις των εργατών. Αρχικά, ίδρυσαν όργανα λαϊκής εξουσίας. Στη συνέχεια, πάλεψαν για να τα επεκτείνουν, προκειμένου να υπερασπιστούν την Ουγγαρία ενάντια στις σοβιετικές δυνάμεις εισβολής, οι οποίες τελικά επέτρεψαν στην κυβέρνηση μαριονέτα του Γιάνος Καντάρ να συντρίψει την εξέγερση: «Τα περισσότερα εργατικά συμβούλια της επαρχίας και της πρωτεύουσας έγιναν, σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό, εκφραστές μιας στάσης άγνωστης στην Ουγγαρία: της πίστης στην αυτοδιοίκηση ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, στη διακυβέρνηση από σοβιέτ, με την αρχική έννοια του όρου – δηλαδή, λαϊκά συμβούλια, όργανα τοπικής εξουσίας.»

Elias Koenig

Τι απασχολεί την άρχουσα τάξη αυτές τις μέρες; Αν οι σελίδες του The Economist αποτελούν αξιόπιστο δείκτη, είναι το φάντασμα του «σοσιαλισμού της Γενιάς Ζ»: η αυξανόμενη υποστήριξη των νέων για τη φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων, την κοινωνικοποίηση της οικονομίας και τον τερματισμό της γενοκτονίας στη Γάζα, όπως αποδεικνύεται από τη δημοτικότητα πολιτικών όπως ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντάνι, ο ηγέτης του Πράσινου Κόμματος της Αγγλίας Ζακ Πολάνσκι ή ο υποψήφιος για την προεδρία της Γαλλίας Ζαν–Λυκ Μελένσον. Νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι, το περιοδικό αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος στην «αντίσταση» ενάντια σε αυτή την «απειλή για την ευημερία», καλώντας τους ομοϊδεάτες φιλελεύθερους της ελεύθερης αγοράς να «σταματήσουν να απολογούνται» και να προβάλουν μια «πιο δυναμική υπεράσπιση του καπιταλισμού». Το δόλωμα της οργής πέτυχε: το γραμματοκιβώτιο του περιοδικού πλημμύρισε με επικριτικές απαντήσεις, μια επιλογή από τις οποίες δημοσίευσε αργότερα σε μια ενότητα με τίτλο «Μήπως βιαστήκαμε να επιτεθούμε στον σοσιαλισμό της Γενιάς Ζ;»

Óscar Fernández

Η Φοιτητική Λίστα κέρδισε τις πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν την Κυριακή, 25 Οκτωβρίου, στη Σερβία. Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς παραδέχτηκε την ήττα του και εκτίμησε ότι η Φοιτητική Λίστα θα κερδίσει μεταξύ 135 και 140 από τις 250 έδρες, έναντι 105 για το δικό του μπλοκ. Πρόκειται για πρώτες εκτιμήσεις, οι οποίες δίνουν στην Φοιτητική Λίστα απόλυτη πλειοψηφία. Ο Βούτσιτς είχε παραιτηθεί από το αξίωμα του προέδρου για να θέσει υποψηφιότητα για πρωθυπουργός. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων κυμάνθηκε γύρω στο 70% και οι δρόμοι του Βελιγραδίου γέμισαν με κόσμο που πανηγύριζε για το αποτέλεσμα. Η νίκη αυτή θέτει πλέον ερωτήματα σχετικά με τον σχηματισμό της κυβέρνησης και το ποιος θα ηγηθεί της εκτελεστικής εξουσίας.

Martin Hache

Η δεξιά και η κυβέρνηση επέκριναν τον Φιλίπ Πουτού για τη φράση που πρόφερε σε τηλεοπτική εκπομπή: «Ήταν αναπόφευκτο να εκραγεί». Για την κυβέρνηση και τη δεξιά, αυτό που θέλουν είναι ένας λαός που αποδέχεται με υπομονή την εξαθλίωση και την κοινωνική αδικία χωρίς να διαμαρτύρεται. Μέσα στον βαθύ κυνισμό και την περιφρόνησή τους, φαίνεται να πιστεύουν ότι με τα μέσα ενημέρωσης ως φερέφωνό τους, με τη βία της αστυνομικής τάξης και με τεχνοκρατικές αναλύσεις, μπορούν να επιβάλουν όλες τις πολιτικές λιτότητας χωρίς σημαντική αντίσταση από τον λαό. Όμως το καζάνι της κοινωνίας συσσώρευε πίεση και αυτό που έπρεπε να συμβεί συνέβη: εξερράγη. Και αυτό δεν έγινε επειδή το είπε ο Φιλίπ. Δεν έγινε, όπως ισχυρίζεται ο υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ, επειδή η οργάνωσή μας, το Nouveau Parti anticapitaliste, κάλεσε σε εξέγερση. Έγινε επειδή η κατάσταση ήταν, και παραμένει, αφόρητη για εκατομμύρια ανθρώπους.