Ervand Abrahamian Τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής, 19 Ιουλίου 1988, το καθεστώς, ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, απομόνωσε τις κύριες φυλακές από τον έξω κόσμο. Έκλεισε με αποφασιστικότητα τις πύλες τους· ακύρωσε τις προγραμματισμένες επισκέψεις και τις τηλεφωνικές συνομιλίες· απαγόρευσε όλες τις εφημερίδες· απομάκρυνε τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις από τα κελιά· δεν επέτρεπε την παραλαβή επιστολών, δεμάτων με είδη πρώτης ανάγκης, ακόμη και ζωτικών φαρμάκων· και απαγόρευσε στους συγγενείς να συγκεντρώνονται έξω από τις πύλες των φυλακών – ιδιαίτερα στο Λούνα Παρκ έξω από το Εβίν. Επιπλέον, τα σημαντικότερα δικαστήρια σταμάτησαν τη λειτουργία τους λόγω έκτακτων αδειών για διακοπές,…
Michael Karadjis Φαίνεται σχεδόν βέβαιο ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν θα συμφωνήσουν στο Μνημόνιο Συνενόησης (MOU) για την άρση του αμοιβαίου αποκλεισμού στα Στενά του Ορμούζ και θα ξεκινήσουν μια περίοδο διαπραγματεύσεων 30 ή 60 ημερών για τα βασικά ζητήματα. Εάν συμβεί αυτό (εκτός και αν το ταπεινωμένο καθεστώς Τραμπ αποφασίσει ξαφνικά να εξαπολύσει έναν τελευταίο γύρο απεγνωσμένων βομβαρδισμών για να κάνει επίδειξη ισχύος, ή κάνει κάποια ανόητη απόπειρα να «κατάσχει το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν» από καθαρή απόγνωση) τότε πρόκειται για μια πλήρη ήττα του πολέμου των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ πράγματι βομβάρδισαν την πόλη-λιμάνι Μπαντάρ Αμπάς στο νότιο…
Kayhan Valadbaygi Το σχέδιο που φέρεται να έχουν καταρτίσει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ για την ανάδειξη του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ ως του ιρανικού αντίστοιχου της Ντελσί Ροντρίγκεζ της Βενεζουέλας είναι συγκλονιστικό, όχι όμως επειδή ο Αχμαντινετζάντ είναι άγνωστος. Πρόκειται για μία από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της πρόσφατης ιστορίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Είναι συγκλονιστικό επειδή οποιοσδήποτε έχει σοβαρή κατανόηση του πολιτικού συστήματος του Ιράν θα γνώριζε ότι είναι ακριβώς η λάθος προσωπικότητα για να φανταστεί κανείς μια ελεγχόμενη μετάβαση.
Sarah Selami Η εκεχειρία που ισχύει επί του παρόντος παραμένει εύθραυστη και η έκβασή της αβέβαιη. Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιβάλει ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών. Ήδη, οι συνέπειες αυτού του πολέμου –μιας από τις πιο καθοριστικές καπιταλιστικές συγκρούσεις του 21ου αιώνα– βαρύνουν σοβαρά τη ζωή των λαών, και κυρίως των εργαζομένων, στο Ιράν, στο Λίβανο, σε ολόκληρο τον Κόλπο και πολύ πέρα από αυτόν. Δεν πρόκειται απλώς για μια περιφερειακή στρατιωτική σύγκρουση, αλλά για μια μακροχρόνια σύγκρουση, της οποίας οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις θα γίνονται αισθητές για πολλά χρόνια.
Λίγες μέρες μετά τη σφαγή του Ντέιρ Γιασίν, οι άνθρωποι που εκπροσωπούσαν στις ΗΠΑ τις οργανώσεις που διέπραξαν αυτή τη σφαγή, είχαν τη φαεινή ιδέα να απευθυνθούν στον Αϊνστάιν ζητώντας τη στήριξή του. Η απάντηση του μεγάλου Εβραίου επιστήμονα, που παραμένει -δυστυχώς- σχεδόν άγνωστη, ήταν περίπου λακωνική, μόλις και μετά βίας 50 λέξεις: Αγαπητέ κύριε, Όταν θα μας έρθει στην Παλαιστίνη η πραγματική και τελική καταστροφή ο πρώτος υπεύθυνος θα είναι οι Βρετανοί και ο δεύτερος υπεύθυνος για αυτό οι Τρομοκρατικές οργανώσεις που δημιουργήθηκαν μέσα από τις δικές μας γραμμές. Δεν είμαι διατεθειμένος να δω οποιονδήποτε να συνεργάζεται με αυτούς τους παραπλανημένους…
Fabio Bosco Παρά τη συμμετοχή στις εκλογές, οι προσδοκίες των Παλαιστινίων όσον αφορά τα δημοτικά συμβούλια και την Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή είναι χαμηλές. Από τη μία πλευρά, η βία της γενοκτονίας στη Γάζα και της εθνοκάθαρσης στη Δυτική Όχθη αποκλείει κάθε αίσθηση κανονικότητας. Από την άλλη πλευρά, η εμπειρία με της συνεργασίας της Παλαιστινιακής Αρχής με το Ισραήλ, της οποίας ο πρόεδρος εκλέχθηκε το 2005 και το νομοθετικό σώμα το 2006, είναι πολύ αρνητική. Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι ψήφισαν για πρακτικούς λόγους, καθώς αυτά τα συμβούλια είναι υπεύθυνα για βασικές υπηρεσίες όπως η αποκομιδή απορριμμάτων και η ύδρευση. Όλοι όμως γνωρίζουν…
Σελίδα 1 από 126