Μέσω της υποστήριξης, για παράδειγμα, της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, ο «καμπισμός» περιθωριοποιεί όχι μόνο τις φεμινιστικές, αντικαπιταλιστικές και εξισωτικές πτυχές της εξέγερσης «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», αλλά και τις πιθανές διεθνιστικές συνδέσεις της με άλλους αγώνες στην περιοχή. Ανάγοντας την αντίσταση στον δυτικό ιμπεριαλισμό σε «πρωταρχική αντίφαση», όλοι οι άλλοι αγώνες αναβάλλονται σε ένα αόριστο «όχι τώρα». Ο «καμπισμός» επιβάλλει έτσι έναν ψευδή συγχρονισμό: ετερογενείς αγώνες με διαφορετικούς ορίζοντες, επείγοντα ζητήματα και ρυθμούς υποτάσσονται σε έναν ενιαίο ρυθμό πολέμου. Αντίθετα, ο διεθνισμός υποστηρίζει μια διαφορετική πολιτική του χρόνου, που δεν διέπεται από την εθνικιστική επιταγή «πρώτα η εθνική ασφάλεια, μετά…
Μαρόκο – Θέουτα : Δεκάδες νέοι μας πνίγονται στη θάλασσα. Μια συνολική κοινωνική εναλλακτική δεν είναι πλέον πολυτέλεια, είναι επείγουσα ανάγκη!...Το θεμελιώδες ερώτημα δεν είναι: «Πώς πέθαναν αυτοί οι άνθρωποι;», αλλά: «Γιατί ωθήθηκαν, εξ αρχής, προς αυτό το πεπρωμένο;». Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτή την κοινωνική σφαγή που συνεχίζεται εδώ και χρόνια; Ποιος είναι υπεύθυνος για το γεγονός ότι η θάλασσα ξεβράζει τα πτώματα το ένα μετά το άλλο, και ότι τα δίχτυα των ψαράδων ανασύρουν τα σώματα των πνιγμένων αντί να φέρνουν τους καρπούς της θάλασσας; Ποιος είναι υπεύθυνος για μια πατρίδα όπου χιλιάδες νέοι έχουν φτάσει στο σημείο να…
Michael Karadjis Τι προκάλεσε την κατάρρευση του Μνημονίου Κατανόησης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν και την επανέναρξη των εχθροπραξιών μεταξύ των δύο χωρών; Φαίνεται ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ιράν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το Μνημόνιο Κατανόησης δεν ήταν αρκετά τέλειο για τις αντίστοιχες ανάγκες τους –ειδικά όσον αφορά την εσωτερική αξιοπιστία– και έτσι αποφάσισαν να το τεστάρουν, να δοκιμάσουν τα όρια, να «παίζουν με τη φωτιά»… Το πρόβλημα είναι ότι, καθώς τόσο το αμερικανικό όσο και το ιρανικό καθεστώς επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από ζητήματα εσωτερικής πολιτικής αξιοπιστίας σε αυτές τις ανανεωμένες συγκρούσεις (κάτι που ισχύει, με διαφορετικό…
Παρακολούθησα την κηδεία του Αλί Χαμενεΐ από την Αθήνα, μέσω των κρατικών καναλιών και των λήψεων από τα drones, όπως και η πλειονότητα των Ιρανών που ζουν στο εξωτερικό. Τίποτα σε αυτό το θέαμα δεν με εξέπληξε. Τα κράτη θάβουν τους ηγέτες τους χρησιμοποιώντας δημόσιους πόρους. Η Ισλαμική Δημοκρατία καθιέρωσε το πρότυπο το 1989, όταν περίπου δέκα εκατομμύρια άνθρωποι συμμετείχαν στην κηδεία του Χομεϊνί, ένας αριθμός που καταγράφηκε στο Βιβλίο Γκίνες ως η υψηλότερη συμμετοχή σε μια μεμονωμένη κηδεία στην ιστορία. Η διοργάνωση μεγαλοπρεπών τελετών για τον αποθανόντα ηγέτη της αποτελεί μέρος της συνήθους πολιτικής πρακτικής μιας κυβέρνησης. Το σκάνδαλο…
Το να θυμόμαστε ότι η Επανάσταση δεν ήταν απαραίτητο να καταλήξει σε εκκλησιαστική διακυβέρνηση αποκαθιστά την ιστορική πρωτοβουλία. Τα αποτελέσματα διαμορφώνονται από την οργάνωση, την ηγεσία και τη στρατηγική. Η εμπειρία του Ιράν δείχνει ότι οι συμμαχίες είναι αναπόφευκτες σε επαναστατικές στιγμές. Όμως, το αν αυτές απελευθερώνουν ή στραγγαλίζουν εξαρτάται από τη διατήρηση της ανεξαρτησίας, της σαφήνειας και της ικανότητας να αμφισβητούνται οι σύμμαχοι, μόλις η νίκη αναδιαμορφώσει το τοπίο. Και αυτό μας υπενθυμίζει κάτι εξίσου ουσιώδες σήμερα. Η αυταρχική εξουσία δεν μπορεί να ανατραπεί με βόμβες, κυρώσεις ή ξένη επέμβαση. Η πραγματική χειραφέτηση, στο Ιράν όπως και αλλού, μπορεί…
Lara Deeb Maya Mikdashi Tsolin Nalbantian Nadya Sbaiti Το σύντομο εισαγωγικό άρθρο που ακολουθεί τοποθετεί τον τελευταίο ισραηλινό πόλεμο κατά του Λιβάνου και την αντίσταση σε αυτόν στο ευρύτερο πλαίσιο της πολιτικής εξέλιξης του Λιβάνου και της σχέσης του με την Παλαιστίνη. Το άρθρο ξεκινά προσφέροντας μια ιστορική επισκόπηση της διαμόρφωσης του Λιβάνου, η οποία περιγράφει τον ρόλο των εξωτερικών και εσωτερικών δυνάμεων στη διαμόρφωση της χώρας καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα (Μέρος Ι και Μέρος ΙΙ). Στη συνέχεια, αναλύει λεπτομερώς πώς η συστηματική ισραηλινή βία, καθώς και τα παλαιστινιακά και λιβανέζικα κινήματα αντίστασης και τα πολιτικά κόμματα,…
Σελίδα 1 από 128