Rafael Uzcategui Η επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα είναι καταδικαστέα από πολλές απόψεις. Για πρώτη φορά, η χώρα βομβαρδίστηκε στην επικράτειά της από μια ξένη κυβέρνηση. Αλλά στην πολιτική, τα φαινόμενα συχνά απατούν. Με τις λίγες διαθέσιμες πληροφορίες –και παρατηρώντας τα γεγονότα και τη συμπεριφορά των δρώντων– η πλοκή της σύγκρουσης στη Βενεζουέλα φαίνεται να έχει πάρει μια απροσδόκητη τροπή: ένα εσωτερικό πραξικόπημα εντός του Τσαβισμού, που διευκολύνθηκε από τον «ιμπεριαλισμό». Τα γεγονότα εξακολουθούν να εκτυλίσσονται, αλλά μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές υπάρχουν τέσσερα γεγονότα που επιτρέπουν μια προκαταρκτική υπόθεση: η ίδια η επίθεση, οι δηλώσεις…

 Σχεδόν οι πάντες μιλούν σήμερα, και όχι άδικα, για την πολύ ξεκάθαρη πρόθεση του Τραμπ να καταλάβει και να προσαρτήσει τη Γροιλανδία «με το καλό ή με το ζόρι». Ωστόσο, κανείς δεν έχει αναφερθεί στην -μακράν- πιο σημαντική και σοβαρή συνέπεια αυτής της ιμπεριαλιστικής και αποικιοκρατικής πρόθεσης του μαινόμενου Τραμπισμού: την τεράστια επιτάχυνση και επιδείνωση της κλιματικής καταστροφής που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη! Μια επιτάχυνση της κλιματικής κρίσης με εφιαλτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα, οι οποίες θα είναι ασύγκριτα πιο σοβαρές από όλες τις –τόσο συζητημένες– γεωπολιτικές και λοιπές συνέπειες της κατάκτησης και προσάρτησης της Γροιλανδίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κοινωνικό Κίνημα (Ουκρανία) Το ουκρανικό Κοινωνικό Κίνημα (Σοτσιάλνιι Ρουχ) καλεί την διεθνή αριστερά να σταθεί αλληλέγγυα στους Ιρανούς διαδηλωτές και να αναπτύξει δεσμούς με τις εργατικές συλλογικότητες και τους επαναστάτες φοιτητές του Ιράν. Δεν πρόκειται για υποστήριξη της αποκατάστασης μιας ετοιμοθάνατης μοναρχίας, που ενθαρρύνεται από εξωτερικές δυνάμεις, αλλά για αγώνα για την πραγματική δημοκρατική ανάπτυξη της χώρας, την οποία επιζητούν οι διωκόμενοι και πεινασμένοι Ιρανοί. Το Ιράν δεν χρειάζεται έναν νέο «ισχυρό ηγέτη», αλλά τη διάλυση του θεοκρατικού κράτους, μια αναδιάρθρωση βασισμένη στην αυτοοργάνωση, την χειραφέτηση των γυναικών και των μειονοτήτων, την συνδικαλιστική και πολιτική ελευθερία, και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης…

Pablo Stefanoni Τον Αύγουστο του 2024, μετά τις εκλογές στη Βενεζουέλα, κατέληξα σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ίδια εφημερίδα ως εξής: «Οι εικόνες της καταστολής στη Βενεζουέλα –και μιας κυβέρνησης που κλείνεται πίσω από τα τείχη της χωρίς να θέλει καν να δείξει τα εκλογικά αποτελέσματα της υποτιθέμενης νίκης της– αποτελούν ένα ανεκτίμητο δώρο για τους αντιδραστικούς όλων των αποχρώσεων. Ένας “σοσιαλισμός” που συνδέεται με καταστολή, καθημερινές ελλείψεις και ιδεολογικό κυνισμό δεν φαίνεται να είναι η καλύτερη βάση για να “κάνουμε τον προοδευτισμό ξανά μεγάλο”, για να το πούμε έτσι». Τόνισα εκεί ότι «αν στο παρελθόν ο τσαβισμός ήταν…

H βασική θέση της Χοσεϊνζάντε ήταν απλή: ο δρόμος είναι το αποτέλεσμα μιας δεκαετίας συσσωρευμένης πίεσης, καταστολής και διάσπαρτης οργάνωσης από τη βάση προς την κορυφή. Οι γνωστές προσωπικότητες φτάνουν αργά. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι, αντί να ενισχύσουν την ποικιλομορφία του κινήματος και την πραγματική εμπειρία στο πεδίο, εμφανίζονται σχέδια που δεν έχουν ως στόχο να ανοίξουν τον δρόμο προς την ελευθερία, αλλά να διαχειριστούν και να ελέγξουν ένα κίνημα που έχει ήδη ξεφύγει από τον έλεγχο. Παρακολουθήστε ολόκληρη τη συνέντευξη με αγγλικούς υπότιτλους στο βίντεο στο τέλος του κειμένου