Κυριακή, 02 Ιουνίου 2024 20:48

Βρετανία: Το Εργατικό Κόμμα και οι εκλογές - Pat Stack

Το Εργατικό Κόμμα και οι εκλογές

 Pat Stack

ΠΗΓΗ: https://www.rs21.org.uk/

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Εργατικό Κόμμα δεν θα καταφέρει να κερδίσει στις εκλογές. Ο Pat Stack εξετάζει τις προοπτικές για την προεκλογική εκστρατεία και μετά από αυτήν αλλά και γιατί χρειαζόμαστε μια γνήσια σοσιαλιστική εναλλακτική στους Εργατικούς και στο κοινοβουλευτικό πεδίο.

Καθώς ξεκινά η προεκλογική εκστρατεία για τις βουλευτικές εκλογές, οι Συντηρητικοί βρίσκονται τόσο πίσω στις δημοσκοπήσεις που η εκλογή μιας κυβέρνησης των Εργατικών μοιάζει σίγουρη.

Οι Συντηρητικοί βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση, αφού έχουν καταντήσει ένα χάος μετά το αδιέξοδο των χρόνων της Τερέζα Μέι, το χάος της εποχής του Μπόρις Τζόνσον με το partygate και την απόλυτη αποτυχία του μεσοδιαστήματος Τρας.

Υπό τον Σούνακ το κόμμα έχει βυθιστεί ακόμη περισσότερο σε ένα τέλμα φιλονικίας και φανατισμού. Όλο και περισσότερο φαίνεται να απομακρύνεται από τον ιστορικό του ρόλο, δηλαδή να αρθρώνει και να εκπροσωπεί τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, και αντ' αυτού να αρθρώνει και να υπερασπίζεται όλο και περισσότερο τις προκαταλήψεις της μικροαστικής τάξης. Πρόκειται για μια μακροχρόνια διαδικασία, η οποία βρήκε πραγματικά τη φωνή της στο δημοψήφισμα για το Brexit και έκτοτε επιταχύνθηκε σημαντικά.

Τι συνεπάγεται αυτό για τις μακροπρόθεσμες προοπτικές του κόμματος των Τόρις, ιδίως με την ανάπτυξη του δεξιού λαϊκιστικού κόμματος Reform, είναι πολύ ασαφές και ένα θέμα που αξίζει να εξεταστεί από μόνο του, αλλά δεν εμπίπτει στο πλαίσιο αυτού του άρθρου.

Όπως έχει ήδη αναφερθεί, αυτό το χάος φέρνει τους Εργατικούς σε εξαιρετικά ισχυρή θέση- προηγούνται ακόμη περισσότερο στις δημοσκοπήσεις απ' ό,τι τους μήνες που οδήγησαν στη συντριβή του Μπλερ έναντι του Μέιτζορ.

Παρόλα αυτά, ο Στάρμερ και οι συνεργάτες του συμπεριφέρονται και μιλούν σαν να πρόκειται να τους κοστίσει τις εκλογές ένα ριζοσπαστικό ολίσθημα, μια δήλωση ή μια τακτική που δεν θα αρέσει στις φυλλάδες.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, γνωρίζουν ότι αυτό δεν ισχύει - δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα που θα μπορούσαν να κάνουν ή να πουν τώρα που θα άφηνε τους Συντηρητικούς να επιστρέψουν στην εξουσία. Στην πραγματικότητα, δεν είναι (κατά κύριο λόγο) προσεκτικοί απέναντι στο εκλογικό σώμα, μάλλον λένε ξεκάθαρα στον βρετανικό καπιταλισμό ότι μπορείτε να μας εμπιστευτείτε. Είμαστε το κόμμα που θα φροντίσει και θα διασφαλίσει τα συμφέροντά σας.

Διαβεβαιώνουν τις μεγάλες επιχειρήσεις ότι ακόμη και οι μεταρρυθμίσεις που έχουν προτείνει θα τεθούν σε εφαρμογή μόνον μετά από διαβούλευση μαζί τους και, αν χρειαστεί, θα τροποποιηθούν, θα μεταβληθούν ή θα καταργηθούν. Ο Στάρμερ εξελέγη ηγέτης των Εργατικών ως ένα είδος " light" Κόρμπιν, ο οποίος συνέταξε μία λίστα δεσμεύσεων για τη συνέχιση πολλών από τις μεταρρυθμίσεις που είχε προωθήσει ο Τζέρεμι Κόρμπιν, ωστόσο έχει αθετήσει σχεδόν όλες αυτές τις δεσμεύσεις. Έχει υπαναχωρήσει από την προοδευτική αύξηση της φορολογίας, λέγοντας ότι η φορολογική επιβάρυνση είναι πολύ υψηλή [1]. Η σκιώδης υπουργός Οικονομικών Ρέιτσελ Ριβς απέκλεισε τον φόρο επί των μεγάλων ακινήτων [2], την αύξηση του φόρου εισοδήματος για τους υψηλότερα αμειβόμενους ή την εξομοίωση του φόρου επί των κεφαλαιουχικών κερδών Έχουν επίσης κάνει πίσω στην άρση του ανώτατου ορίου των επιδομάτων για δύο παιδιά, αρνήθηκαν να καταργήσουν τα δίδακτρα για τους φοιτητές και κατέστησαν σαφές ότι οι μεταρρυθμίσεις της Άντζελα Ρέινορ για τα δικαιώματα των εργαζομένων, θα τροποποιηθούν όπου οι μεγάλες επιχειρήσεις αντιδρούν.

Έτσι, ενώ πολλοί είναι απελπισμένοι, μόλις και μετά βίας επιβιώνουν με επιδόματα, ζουν από τις τράπεζες τροφίμων, αδυνατούν να πληρώσουν τα ενοίκια, τα στεγαστικά τους δάνεια και γενικά υποφέρουν από τις αυξήσεις του κόστους ζωής, και ενώ τα τοπικά συμβούλια χρεοκοπούν και περικόπτουν ζωτικά αναγκαίες υπηρεσίες, ο Στάρμερ λέει στο βρετανικό κεφάλαιο "μην ανησυχείτε, δεν θα φορολογήσουμε και δεν θα ξοδέψουμε για να ξεπεράσουμε το πρόβλημα, θα είμαστε δημοσιονομικά υπεύθυνοι" [3].

Πώς λοιπόν θα προσφέρουν κάτι περισσότερο από ό,τι κάνουν σήμερα οι Συντηρητικοί; Εδώ μιλούν για την "οικονομική ανάπτυξη" ως πανάκεια. Ωστόσο, όπως επισήμανε ο οικονομολόγος Τζέιμς Μίντγουεϊ:

...αυτό είναι μια κοινωνική και πολιτική καταστροφή που έρχεται σε λίγο. Δεν είναι η δεκαετία του 1990 και οι αρχές της δεκαετίας του 2000, όπου μερικά χρόνια περιορισμένων δαπανών μπορούσαν να γίνουν ανεκτά και το βιοτικό επίπεδο βελτιωνόταν σε μεγάλο βαθμό.  Θα έχουμε "ρεφορμισμό χωρίς μεταρρυθμίσεις" με σφοδρότητα, σε συνθήκες πρωτοφανούς οικολογικής πίεσης και αναταραχής με μια όλο και πιο οργανωμένη και χρηματοδοτούμενη ριζοσπαστική δεξιά να περιμένει στα παρασκήνια. Το σκηνικό στήνεται για μια περαιτέρω αυταρχική παρέκκλιση.

Παρόλα αυτά, η ανάπτυξη παραμένει το μότο τους, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι δεν έχουν καμία πραγματική στρατηγική ανάπτυξης. Αρχικά πρότειναν ένα όραμα ανάπτυξης που βασιζόταν σε ένα "πράσινο επενδυτικό σχέδιο" στο οποίο θα επένδυαν 28 δισεκατομμύρια λίρες, αλλά έκτοτε έχουν μειώσει τις προγραμματισμένες δαπάνες σε λιγότερο από 15 δισεκατομμύρια λίρες. Μόνο το ένα τρίτο από αυτά είναι νέα κεφάλαια επιπλέον αυτών που οι Συντηρητικοί είχαν ήδη προϋπολογίσει.

Έτσι, η κύρια εναλλακτική τους λύση για το μοίρασμα του πλούτου, ένα σχέδιο για την ανάπτυξη, βρίσκεται ήδη στο κενό, όπως επισημαίνει η επικεφαλής της Unite, Σάρον Γκράχαμ: "Η κατάργηση των οικοδομικών κανονισμών και οι παρεμβάσεις στον δημόσιο τομέα δεν πρόκειται να φέρουν σοβαρή ανάπτυξη - αυτά είναι για πέταμα", όπως και κάθε σοβαρό σχέδιο για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης.

Σαν να θέλουν να τονίσουν πού βρίσκεται η πραγματική τους προσήλωση, ορισμένοι από αυτούς έχουν ανατρέξει στη Μάργκαρετ Θάτσερ, και ενώ έχουν επικρίνει πολλές από τις πολιτικές της, έχουν αντισταθμίσει αυτές τις επικρίσεις με επαίνους για την υπέρμαχο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και τον πιο σφοδρό εχθρό των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του βιοτικού επιπέδου. Η Ρέιτσελ Ριβς δήλωσε μάλιστα: "Η δική μου γενιά γυναικών, φυσικά και επηρεαστήκαμε από τη Μάργκαρετ Θάτσερ".  Λίγο αργότερα, ο Στάρμερ δήλωσε ότι η Θάτσερ "προσπάθησε να βγάλει τη Βρετανία από το λήθαργο απελευθερώνοντας τη φυσική μας επιχειρηματικότητα". Και τέλος, για να μην μείνει απ' έξω, ο σκιώδης υπουργός Εξωτερικών, Ντέιβιντ Λάμι, είπε ότι "ήταν μια οραματική ηγέτιδα για το Ηνωμένο Βασίλειο - χωρίς αμφιβολία".

Πράγματι, ο έπαινος του Στάρμερ για την "απελευθέρωση της φυσικής μας επιχειρηματικότητας" φαίνεται να αποτελεί έγκριση τουλάχιστον ορισμένων από τις οικονομικές και αντι-συνδικαλιστικές πολιτικές που έφεραν δυστυχία σε εκατομμύρια εργαζόμενους.

Οι Εργατικοί δεν προσφέρουν τίποτα προοδευτικό στο οικονομικό μέτωπο, αλλά ούτε και έχουν αποτελέσει σαφή φωνή αντίθεσης στον άσχημο δεξιό φανατισμό της σημερινής κυβέρνησης. Οι ατελείωτες επιθέσεις κατά των προσφύγων και των μεταναστών γενικότερα, των μουσουλμάνων, των τρανς και του "wokeism" [4] αποτελούν κεντρικό άξονα των Συντηρητικών καθώς διεξάγουν τους "πολιτιστικούς πολέμους" τους. Ο φαύλος ρατσιστικός και σεξιστικός τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισαν την Νταϊάν Άμποτ [5] είναι εμβληματικός.

Σε αυτά τα ζητήματα αξίζει να πούμε ότι οι Εργατικοί έχουν το μάτι τους στο εκλογικό σώμα, αλλά είναι ένα μάτι που επικεντρώνεται στην παραδοχή ότι εκτός των μεγάλων βόρειων πόλεων, η βόρεια (λευκή) εργατική τάξη είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου ένα φανατικό αντιδραστικό μπλοκ. Στα χρόνια του Μπλερ οι Εργατικοί αντιμετώπισαν αυτό το τμήμα της εργατικής τάξης με σχεδόν αδιάφορη περιφρόνηση. Υποτίθεται ότι θα ψήφιζαν τους Εργατικούς ό,τι κι αν γινόταν, οπότε γιατί να προσαρμόσεις την πολιτική σου στις ανάγκες τους.

Μετά το Brexit, ωστόσο, και τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν καταλήξει να θεωρούν αυτούς τους εργαζόμενους φανατικούς, ξενοφοβικούς, εθνικιστές και ουσιαστικά κοινωνικά αντιδραστικούς. Ολόκληρη η στρατηγική των Συντηρητικών φαίνεται να βασίζεται στην πεποίθηση ότι ο δρόμος προς τις καρδιές και τις ψήφους τους είναι να απευθυνθούν σε αυτόν τον φανατισμό και η προσέγγιση των Εργατικών δεν διαφέρει σχεδόν καθόλου. Στην καλύτερη περίπτωση υπήρξαν δειλοί και στη χειρότερη εντελώς αντιδραστικοί όταν πρόκειται για τους "πολιτιστικούς πολέμους".

Οι Εργατικοί αντιτάχθηκαν στο σχέδιο των Τόρις για το σχέδιο Rwanda (σχέδιο εκτοπισμού μεταναστών στην Ρουάντα) [6] με βάση την αποδοτικότητα, το κόστος και την ελάχιστη πιθανότητα αποτελεσματικότητάς του. Σε γενικές γραμμές απέφυγαν να καταγγείλουν τον ρατσισμό, τη βιαιότητα και την απόλυτη απανθρωπιά του σχεδίου. Σπάνια έδειξαν συμπάθεια για τα πιθανά θύματά του, ή ακόμη και για τους πρόσφυγες με τις μικρές βάρκες.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι μια μελλοντική κυβέρνηση των Εργατικών θα καταργήσει το πρόγραμμα, αφού είναι σε μεγάλο βαθμό ανεφάρμοστο και αναποτελεσματικό, και είχε γίνει το τελευταίο απελπισμένο παραμύθι μιας ετοιμοθάνατης κυβέρνησης των Συντηρητικών και όχι ένα συνεκτικό εφαρμόσιμο σχέδιο για την επίτευξη των αντιδραστικών τους στόχων.

Η κατάργηση του σχεδίου, ωστόσο, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως μια σημαντική απομάκρυνση των Εργατικών από τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές. Για παράδειγμα, πρόσφατα η Daily Express δημοσίευσε ένα άρθρο του Τζος Σάιμονς, διευθυντή του πολύ σημαντικού επιστημονικού κέντρου των Εργατικών Labour Together, σχετικά με τη μεταναστευτική πολιτική [7] - όπου δήλωσε: "Η κυβέρνηση, δεν βελτίωσε τη μέση εργαζόμενη οικογένεια, απλώς αύξησε τον πληθυσμό μας". Οι μετανάστες "θα πρέπει να συνεισφέρουν στο ταμείο πριν πάρουν από αυτό" και "τα σπίτια θα πρέπει να χτίζονται για τους Βρετανούς πολίτες πρώτα και μετά για εκείνους που ζουν εδώ προσωρινά".

Αντίστοιχα, στο ζήτημα των δικαιωμάτων των τρανς, εξέχουσες προσωπικότητες των Εργατικών πέρασαν πολύ χρόνο για να υποχωρήσουν από προηγούμενες θέσεις υπέρ των τρανς και χρησιμοποίησαν τo Cass Review [8] ως κάλυψη για να μετατρέψουν την προσεκτική υποχώρηση σε πλήρη καλπασμό.

Είναι ενδιαφέρον ότι ο Γουές Στρίτινγκ, ο απεχθής σκιώδης υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Φροντίδας, φάνηκε πρόσφατα να συνδυάζει την άσκηση δεξιάς οικονομικής πολιτικής με το να παίζει μαζί με τα κλισέ των "anti woke". Μιλώντας για την αύξηση της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στο NHS, έγραψε: "Οι αριστεροί της μεσαίας τάξης δεν θα εμποδίσουν τους Εργατικούς να χρησιμοποιήσουν τον ιδιωτικό τομέα για να μειώσουν τις καθυστερήσεις στο NHS" [9].

Με άλλα λόγια, η μάχη κατά της δεξιάς διολίσθησης των Εργατικών είναι προνόμιο μιας μοντέρνας, άνετης αριστεράς, μια εκδοχή των Εργατικών της φράσης των Συντηρητικών "οι μόνοι άνθρωποι που δεν τους αρέσει αυτό είναι το Islington set" (στμ συνώνυμο της φιλελεύθερης ελίτ).

Στη συνέχεια, υπάρχει η Παλαιστίνη. Οι Εργατικοί ήταν πάντα ένα φιλοσιωνιστικό κόμμα, και κατά ειρωνικό τρόπο αυτό είναι το θέμα που είναι πιο πιθανό να τους κοστίσει ψήφους στις εκλογές.

Είναι αναμφίβολα γεγονός ότι ο αντίκτυπος των τεράστιων διαδηλώσεων και ο φόβος για οριακές ψηφοφορίες σε ορισμένες εκλογικές περιφέρειες οδήγησε τους Εργατικούς να υποχωρήσουν από την αρχική άγρια υποστήριξή τους για κάθε ενέργεια που μπορεί να πραγματοποιήσει το Ισραήλ. Ωστόσο, τελικά μια κυβέρνηση των Εργατικών θα κάνει και θα λέει αυτό που όλες οι βρετανικές κυβερνήσεις έχουν λίγο πολύ κάνει από την κρίση του Σουέζ το 1956- δηλαδή ό,τι υπαγορεύουν οι ΗΠΑ, ανεξάρτητα από το καθεστώς στις ΗΠΑ.  Θα συνεχίσουν να είναι ουραγοί του Μπάιντεν ή και του Τραμπ στην υποστήριξη του Ισραήλ, όπως ακριβώς έκανε ο Σούνακ.

Αυτό δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Οι Εργατικοί ήταν ανέκαθεν ένα φιλοϊμπεριαλιστικό κόμμα- ακόμη και η πιο αριστερή κυβέρνησή τους υπό τον Άττλι  [10] διέφερε ελάχιστα από τις κυβερνήσεις των Τόρις που προηγήθηκαν και τους διαδέχθηκαν όταν επρόκειτο για εξωτερική πολιτική.

Το γεγονός ότι ο Στάρμερ ακολουθεί κατά πόδας τον Σούνακ στο θέμα της Γάζας, η σαφής δέσμευσή του να αυξήσει τις δαπάνες για τα όπλα και να αναπτύξει το (πυρηνικό) πρόγραμμα Trident [11] δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφιβολίας ότι η κυβέρνησή του θα είναι διαφορετική από τους προκατόχους των Εργατικών σε αυτό το θέμα.

Έτσι, με την έλλειψη ριζικών αλλαγών στην οικονομία, την απροθυμία αντιμετώπισης της μισαλλοδοξίας και την φριχτή στάση για τη Γάζα, δεν είναι να απορεί κανείς που παρά το τεράστιο προβάδισμά τους στις δημοσκοπήσεις, δεν υπάρχει πραγματικός ενθουσιασμός για το σχέδιο Στάρμερ, ακόμη και μεταξύ των περισσότερων από τους τεράστιους αριθμούς ανθρώπων που θα τον ψηφίσουν. Υπήρχε πολύς κυνισμός στην αριστερά για τον Τόνι Μπλερ πριν από την πρώτη του εκλογική νίκη, αλλά στον ευρύτερο πληθυσμό υπήρχε πραγματικός συγκλονισμός και ενθουσιασμός. Αυτό φαίνεται να απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό αυτή τη φορά. Ο κόσμος μισεί τους Συντηρητικούς και θέλει να τους δει να διαλύονται στις εκλογές. Οι Εργατικοί του Στάρμερ είναι σαφώς το όχημα που θα το κάνει αυτό. Αυτό, και όχι ο ενθουσιασμός για το σχέδιο Στάρμερ, είναι αυτό που θα τους οδηγήσει στην εξουσία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όσο πλησιάζουν οι εκλογές τόσο περισσότερο θα ενθουσιάζεται ο κόσμος. Θα ήταν ανόητο να μην περιμένουμε μια καθυστερημένη αύξηση των προσδοκιών, και φυσικά θα υπάρξει μεγάλη χαρά βλέποντας τους Συντηρητικούς να εκμηδενίζονται. Ωστόσο, αυτή η χαρά θα μετατραπεί γρήγορα σε απογοήτευση. Η πρόκληση για την Αριστερά είναι να ακουστεί η φωνή μας για μια πραγματική εναλλακτική λύση στην προδοσία των Εργατικών.

Αυτή η πρόκληση θα έρθει σίγουρα έξω από τις δομές του Εργατικού Κόμματος. Είναι δύσκολο να δούμε μια αριστερή αναγέννηση μέσα στο Εργατικό Κόμμα. Η ήττα του σχεδίου Κόρμπιν οδήγησε στην αποχώρηση τεράστιου αριθμού ανθρώπων από το κόμμα, και όσοι παρέμειναν παρά την ήττα που υπέστησαν φαίνονται σε μεγάλο βαθμό άφωνοι, άσχημα αποθαρρυμένοι και χωρίς σαφή ιδέα για το πώς η αριστερά μπορεί να αναβιώσει μέσα σε ένα αυστηρά ελεγχόμενο εχθρικό περιβάλλον.

Είναι σημαντικό ότι ο Κόρμπιν δεσμεύτηκε να κατέβει ως ανεξάρτητος στο Ίσλινγκτον. Έχει πραγματικές πιθανότητες να κερδίσει, και η παρουσία του στο κοινοβούλιο μπορεί να προσφέρει μια πλατφόρμα για εναλλακτικές ιδέες που θα μιλήσουν σε πολλούς από εκείνους που συμμετείχαν στο απεργιακό κύμα τα τελευταία δύο χρόνια, οι οποίοι θα περιμένουν ή τουλάχιστον θα ελπίζουν ματαίως ότι η νέα κυβέρνηση θα αναγνωρίσει τα προβλήματά τους. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε νέα εξωκοινοβουλευτική αντίσταση.

Οι περισσότεροι συνδικαλιστές ηγέτες θα προτρέψουν σε υπομονή προς τη νέα κυβέρνηση και θα προσπαθήσουν απεγνωσμένα να οικοδομήσουν μια φιλική σχέση με το καθεστώς Στάρμερ. Ακόμα και πριν από την ανακοίνωση των εκλογών έδειχναν την προθυμία τους να κάνουν "υπομονή" με μια νέα κυβέρνηση των Εργατικών. Όμως ο Στάρμερ, χωρίς καμία ριζοσπαστική εναλλακτική λύση στην τρέχουσα κατάσταση των πραγμάτων, θα θελήσει να δείξει στον βρετανικό καπιταλισμό ότι δεν είναι στις τσέπες των συνδικάτων και ότι είναι πρόθυμος να τους αντισταθεί.

Δεν θα είναι μόνο στο οικονομικό μέτωπο που είναι πιθανό να αυξηθεί η αντιπολίτευση. Οι Εργατικοί θα θελήσουν να δείξουν ότι παρά την κατάργηση του σχεδίου Ρουάντα είναι σκληροί στο θέμα της μεταναστευτικής πολιτικής και της εισόδου των προσφύγων. Αυτό θα εξοργίσει πολλούς που τους ψήφισαν.

Εκείνοι που αγωνίστηκαν και ριζοσπαστικοποιήθηκαν από τα γεγονότα στη Γάζα, πιθανότατα θα εξακολουθούν να βγαίνουν στους δρόμους για το θέμα αυτό και όλο και περισσότερο για τη γενική προδοσία από τους Εργατικούς.

Οι ακτιβιστές του κλίματος είναι πιθανό να παραμείνουν ιδιαίτερα ενεργοποιημένοι, καθώς οι Εργατικοί δεν θα κάνουν καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση στα σχετικά ζητήματα.

Μια γενιά φοιτητών που έχει δει μόνο μια κυβέρνηση των Τόρις από την παιδική της ηλικία, θα έχει σίγουρα τις ελπίδες της αυξημένες και στη συνέχεια θα διαψευστούν από μια κυβέρνηση των Εργατικών. Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις στις πανεπιστημιουπόλεις για τη Γάζα υποδηλώνουν ότι μια αναζωπύρωση του φοιτητικού αγώνα θα μπορούσε να είναι ορατή τα επόμενα χρόνια.

Για όσους από εμάς στο rs21 σχετίζονται με αυτές τις φλόγες, με αυτόν τον θυμό, το να εξηγήσουμε γιατί οι Εργατικοί αποτυγχάνουν, γιατί το εγχείρημα Κόρμπιν κατέληξε εδώ και ποιο είναι το εναλλακτικό μας όραμα τόσο στην άμεση αντίσταση όσο και σε μια πορεία μετασχηματισμού προς έναν διαφορετικό κόσμο θα είναι το κλειδί.

Το rs21 δεν έχει λειτουργήσει ποτέ υπό κυβέρνηση Εργατικών, θα είναι μια νέα εμπειρία για εμάς ως οργάνωση, και για πολλά από τα μέλη και τους υποστηρικτές μας. Θα μας παρουσιάσει νέες προκλήσεις και νέες ευκαιρίες.

Παρόλο που υπάρχει τεράστιος κυνισμός για τον Στάρμερ, δεν πρέπει να υποτιμήσουμε τα αισθήματα προδοσίας που θα βιώσουν οι άνθρωποι κάτω από μια κυβέρνηση που υπόσχεται να είναι άθλια. Πρέπει να προσφέρουμε ένα εναλλακτικό όραμα, όχι απλώς να λέμε "σας το είπα".

Επιπλέον, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η αποτυχία των Εργατικών να αντιμετωπίσουν την κρίση του κόστους ζωής, η αδυναμία τους, παρά τα σκληρά λόγια, να λύσουν τη μεταναστευτική κρίση, το γεγονός ότι η μετανάστευση θα παραμείνει ζωτικής σημασίας για τη βρετανική οικονομία, θα αξιοποιηθούν από τη δεξιά και την ακροδεξιά.

Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς εξ ολοκλήρου τι θα κάνουν οι Τόρις, αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα εκλέξουν έναν ηγέτη στα δεξιά του Σούνακ, και η λαϊκίστικη αντιμεταναστευτική ρητορική τους ειδικότερα και η ρητορική του "πολιτιστικού πολέμου" γενικότερα θα γίνει ακόμα πιο δυνατή και πιο άγρια από ό,τι είναι τώρα. Ομάδες όπως η Reform [12], και η πλήρως φασιστική δεξιά θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν το έδαφος που στρώνουν οι Συντηρητικοί.

Οι σοσιαλιστές θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να ριχτούν σε αυτές τις μάχες με τον ίδιο τρόπο που το κάναμε στον παλαιστινιακό αγώνα.

Στις εκλογές θα υπάρχουν περισσότεροι αριστεροί υποψήφιοι από ό,τι συνήθως. Αυτό είναι καλοδεχούμενο και σε γενικές γραμμές οι σοσιαλιστές θα πρέπει να ψηφίσουν αυτούς τους υποψηφίους, αλλά με ορισμένες επισημάνσεις.

Η πρώτη είναι ότι ενώ είναι υπέροχο να βλέπουμε φιλοπαλαιστινιακές ομάδες και ακτιβιστές που επιθυμούν να αντιταχθούν στους Εργατικούς στις εκλογές, είναι επίσης απαραίτητο να αντιταχθούμε στο να γίνει η εκλογική στρατηγική το κεντρικό επίκεντρο της καμπάνιας. Οι διαδηλώσεις, οι περιφρουρήσεις, οι καθιστικές διαμαρτυρίες, οι καταλήψεις, οι πράξεις πολιτικής ανυπακοής ήταν το κλειδί για να διασφαλιστεί ότι η μαζική συνείδηση ήταν σε γενικές γραμμές φιλοπαλαιστινιακή και απέτρεψε τους Συντηρητικούς και τους Σιωνιστές από το να συντρίψουν την αντιπολίτευση. Μια εκλογική τοποθέτηση μπορεί να βοηθήσει στην ενίσχυση του κινήματος, αρκεί να μην το κυριαρχήσει.

Δεύτερον, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι μόνο σε έναν σχετικά μικρό αριθμό εδρών ο υποψήφιος της "αριστεράς των Εργατικών" θα προσφέρει μια βιώσιμη εναλλακτική λύση ικανή να πάρει ένα σημαντικό κομμάτι της ψήφου τους και να στηριχθεί μετεκλογικά.

Για το rs21 το τι θα κάνουμε στις εκλογές θα σημαίνει μια ρεαλιστική εκτίμηση των πραγμάτων στην τοπική μας περιοχή. Το αν θα κάνουμε γενική προπαγάνδα και θα συνεχίσουμε τις δραστηριότητές μας γύρω από την Παλαιστίνη και άλλα ζητήματα ή αν θα εργαστούμε σοβαρά γύρω από έναν συγκεκριμένο υποψήφιο θα εξαρτηθεί από την εκτίμησή μας σε τοπικό επίπεδο, και όχι από μια προσέγγιση που να ταιριάζει σε όλους.

Για τους επαναστάτες οι εκλογές δεν είναι ποτέ τα γεγονότα-κλειδιά, αλλά είναι σημαντικά. Οι εκλογές θα είναι η κύρια πολιτική εστίαση για τους περισσότερους ανθρώπους όσο πλησιάζουμε προς αυτές. Για το rs21 αυτό σημαίνει να σχετιστούμε με την ελπίδα, να σχετιστούμε με τη χαρά που θα δούμε τους Συντηρητικούς να ηττώνται, να συνεχίσουμε τους βασικούς αγώνες στους οποίους συμμετέχουμε και να διασφαλίσουμε ότι αυτά τα ζητήματα θα ακουστούν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Ταυτόχρονα, πρέπει να γίνουμε η φωνή που θα εξηγήσει σε όλους όσους θα έρθουμε σε επαφή γιατί ο Στάρμερ θα αποτύχει και γιατί χρειαζόμαστε μια γνήσια σοσιαλιστική εναλλακτική λύση στους Εργατικούς και στην κοινοβουλευτική πολιτική.

https://www.rs21.org.uk/author/pat_stack/

 

 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: 

[1]  https://x.com/jrc1921/status/1653304050769698816

[2]  https://www.theguardian.com/politics/2023/aug/27/rachel-reeves-rules-out-wealth-tax-if-labour-wins-next-election

[3]  https://x.com/meadwaj/status/1681955111881277440

[4]  https://en.wikipedia.org/wiki/Woke

[5]  https://en.wikipedia.org/wiki/Diane_Abbott

[6]  https://www.bbc.com/news/explainers-61782866

[7]  https://www.express.co.uk/comment/expresscomment/1884501/border-chaos-uk-migrants

[8]  https://www.express.co.uk/comment/expresscomment/1884501/border-chaos-uk-migrants

[9]  https://www.theguardian.com/politics/2024/apr/08/middle-class-lefties-wont-stop-labour-using-private-sector-to-cut-nhs-backlog-wes-streeting-says

[10]  https://en.wikipedia.org/wiki/Clement_Attlee

[11]  https://en.wikipedia.org/wiki/Trident_(UK_nuclear_programme)

[12]  https://en.wikipedia.org/wiki/Reform_UK

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 02 Ιουνίου 2024 21:01

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.