Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2024 14:19

Γαλλία: «Άνοιξη ενότητας απέναντι στον κίνδυνο της ακροδεξιάς»

 

 

Philippe Poutou

 

Γαλλία: «Άνοιξη ενότητας απέναντι στον κίνδυνο της ακροδεξιάς»

 

 

Συνέντευξη του Philippe Poutou στο elaliberta.gr και το ΤΠΤ – «4». Ο Philippe Poutou είναι, μέλος του NPA-L’Anticapitaliste και υποψήφιος του Νέου Λαϊκού Μετώπου στις εκλογές της 30/6/2024.

 

elaliberta.gr & ΤΠΤ – «4»: Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών της 9ης Μαΐου στην Γαλλία σημαδεύτηκε από κατάρρευση του πολιτικού μπλοκ που υποστηρίζει τον Πρόεδρο Μακρόν και την τεράστια άνοδο της άκρας δεξιάς. Γιατί μετά από μια περίοδο που σημαδεύτηκε από τις τεράστιες λαϊκές κινητοποιήσεις κατά του συνταξιοδοτικού νόμου το 2023 και την αυταρχικής –σχεδόν δικτατορική- αντιμετώπισης τους από την κυβέρνηση Μακρόν, βγαίνει κερδισμένη η άκρα δεξιά και όχι η αριστερά στην Γαλλία;

Φιλίπ Πουτού: Η ανάπτυξη της ακροδεξιάς και η επιτυχία της στην κάλπη, η επέκταση της ψήφου του RN [Εθνικός Συναγερμός] προς όλες τις περιοχές της χώρας τα τελευταία χρόνια και η «απελευθέρωση» του λόγου των ψηφοφόρων του RN είναι πάνω απ’ όλα συμπτώματα ενός δυσμενούς για εμάς συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των τάξεων. Η αποτυχία εμβληματικών κοινωνικών αγώνων, συμπεριλαμβανομένου αυτού που έγινε πριν από ένα χρόνο για την τελευταία «παραμετρική» μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος (με την αύξηση της νόμιμης ηλικίας συνταξιοδότησης κατά δύο χρόνια), θέτει το κοινωνικό μας στρατόπεδο σε μεγάλη δυσκολία και τροφοδοτεί μορφές αποθάρρυνσης, υποχώρηση της ταξικής συνείδησης, ακόμη και αποσύνθεση των οργανώσεων του εργατικού κινήματος. Ταυτόχρονα, η πολιτική κρίση που ταλανίζει το ίδιο το δημοκρατικό σύστημα αυτής της χώρας, η απαξίωση των μεγάλων πολιτικών οικογενειών της εναλλαγής (γύρω από το Σοσιαλιστικό Κόμμα και τη δεξιά, την προερχόμενη από τον ντεγκωλισμό), ενισχυμένη από την πύρρεια νίκη του Μακρόν στις προεδρικές εκλογές του 2022 (ο οποίος δεν κατάφερε να έχει μια σταθερή κοινοβουλευτική πλειοψηφία), έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για έναν αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης. Για να επιβάλουν τις αντιμεταρρυθμίσεις που ζητούν οι άρχουσες τάξεις, οι μακρονιστές καταφεύγουν συνεχώς στον αυταρχισμό, χρησιμοποιώντας σε μεγάλο βαθμό τις πλέον επικρίσιμες διευθετήσεις της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Αυτό το εκρηκτικό κοκτέιλ κοινωνικής αποσύνθεσης, πολιτικής κρίσης και αχαλίνωτου αυταρχισμού από την πλευρά των κυβερνώντων αποτελεί το πρόσφορο έδαφος πάνω στο οποίο, ελλείψει σοβαρών προοπτικών από την αριστερά, ευδοκιμεί ο εθνικός συναγερμός.

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ότι η υποχώρηση της ταξικής συνείδησης οδηγεί λογικά στην αποδυνάμωση της αλληλεγγύης, των διεθνιστικών αντανακλαστικών, και σε έναν όλο και πιο ανησυχητικό κόσμο που χαρακτηρίζεται από αστάθεια. Αυτό επιτρέπει την άνθηση των προκαταλήψεων, με την ενίσχυσή του ιδιαίτερα από έναν κρατικό ρατσισμό που τις καλλιεργεί επιδέξια. Όμως, όπως συμβαίνει συχνά, οι άνθρωποι προτιμούν σε μεγάλο βαθμό το πρωτότυπο από το αντίγραφο, και με την εισαγωγή ρατσιστικών μέτρων, όπως ο πρόσφατος νόμος του Νταρμανέν για το άσυλο και τη μετανάστευση, που εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό από την ακροδεξιά, η μακρονία στρώνει το κόκκινο χαλί νομιμοποιώντας τις ιδέες του Εθνικού Συναγερμού (RN).

Η τελευταία μορφή αυτής της ανησυχητικής έξαρσης είναι ο πολιτικο-μιντιακός σχεδόν ομόφωνος βομβαρδισμός, που εμφανίζει ένα υποτιθέμενο «δημοκρατικό» μέτωπο από την ανάποδη, εισάγοντας το RN στο λεγόμενο «δημοκρατικό τόξο», με την ευκαιρία μιας μεγάλης διαδήλωσης κατά του αντισημιτισμού τον περασμένο Νοέμβριο... ενώ ταυτόχρονα έχει εκδιώξει από αυτό το «δημοκρατικό τόξο» τις δυνάμεις της πραγματικής αριστεράς, ακόμη και της ρεφορμιστικής, όπως η La France insoumise, που κατηγορούνται ότι θα ήταν ο κύριος φορέας του αντισημιτισμού στη Γαλλία σήμερα!

Από εδώ και στο εξής, έτσι, δεν υπάρχει πλέον κανένας φραγμός, κανένα εμπόδιο, που να μπορέσει να ανακόψει την ανάπτυξη του RN και την ενδεχόμενη άνοδό του στην εξουσία, εκτός από την ανασυγκρότηση της ελπίδας στα αριστερά: η οργή, πάντως, που δημιουργεί η κατάσταση αυτή επιτρέπει μια συλλογική αφύπνιση που να επαναφέρει τις αξίες της ισότητας και της αλληλεγγύης στο επίκεντρο, καθώς και ένα σχέδιο ρήξης με αυτό το κολασμένο σύστημα.

 

elaliberta.gr & ΤΠΤ – «4»: Η αντίδραση της αριστεράς στην άνοδο του κόμματος της Λεπέν και στην προκήρυξη πρόωρων βουλευτικών εκλογών από την Μακρόν υπήρξε πραγματικά ακαριαία. Συγκροτήθηκε το Νέο Λαϊκό Μέτωπο που περιλαμβάνει από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τους Πράσινους, το ΚΚ Γαλλίας, την Ανυπόταχτη Γαλλία, μέχρι το NPA. Πως προέκυψε αυτό; Ήταν αποτέλεσμα της πίεσης του κόσμου του εργατικού κινήματος και των κοινωνικών κινημάτων ή πρόκειται για μια διεργασία που συζητιόταν από τις ηγεσίες το προηγούμενο χρονικό διάστημα;

Φιλίπ Πουτού: Το Νέο Λαϊκό Μέτωπο αποτελεί πρωτίστως μια απάντηση στην αναμενόμενη αλλά και βίαιη κατάσταση που προέκυψε από την κάλπη, με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών να ανεβάζουν την ακροδεξιά στο 40% των ψήφων. Αυτό ενίσχυσε μια ήδη υπάρχουσα πόλωση, η οποία ενισχύθηκε και από την εκλογική κατάρρευση της μακρονίας, η οποία τιμωρήθηκε αυστηρά για τις αντικοινωνικές πολιτικές της και την αλαζονική της ενσάρκωση στο πρόσωπο του Μακρόν.

Έτσι, σήμερα, από τη μία πλευρά, έχουμε το ακροδεξιό μπλοκ, το οποίο ενισχύεται, προσελκύοντας προς το μέρος του μέρος της ρεπουμπλικανικής αστικής τάξης, όπως ο Ερίκ Σιοτί, ο ηγέτης του κύριου κόμματος της λεγόμενης ρεπουμπλικανικής δεξιάς, αλλά και μέρος της ακραίας ακροδεξιάς, με την επάνοδο της Μαριόν Μαρεσάλ Λεπέν στην κοιτίδα της.

Από την άλλη πλευρά, και ευτυχώς, σχηματίστηκε ένα αριστερό μπλοκ, σαν να υπήρξε ένα γερό τράνταγμα στο ίδιο το στρατόπεδό μας. Το αίτημα της βάσης για ενότητα απέναντι στην απειλή της κατάληψης της εξουσίας από το RN είναι πράγματι πολύ ισχυρό και έχει ασκήσει πίεση παντού, συμπεριλαμβανομένων των ηγεσιών των κομμάτων: έτσι πρέπει να ερμηνεύσουμε τον σχηματισμό αυτού του Νέου Λαϊκού Μετώπου. Θα πρέπει επίσης να συνδεθεί και με πρόσφατες και σημαντικές ενωτικές εμπειρίες, όπως η συγκρότηση πέρυσι της «διασυνδικαλιστικής» [ενιαίο συνδικαλιστικό πλαίσιο] που αντιτάχθηκε στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, ή και η δημιουργία του NUPES πριν από δύο χρόνια.

Δύο σημεία ξεχωρίζουν. Το πρώτο, και μακράν το πιο σημαντικό, είναι ότι αυτό το Νέο Λαϊκό Μέτωπο δεν είναι απλώς ένα πολιτικό μέτωπο, δεν είναι απλώς ένα εκλογικό μέτωπο, σε αντίθεση με το NUPES του 2022, αλλά συγκεντρώνει επίσης και δυνάμεις του κοινωνικού κινήματος που όχι μόνο βγήκαν από την παραδοσιακή τους πολιτική επιφυλακτικότητα, που τις έκανε, στην καλύτερη περίπτωση, να ζητούν απλώς την ήττα της ακροδεξιάς. Σήμερα πλέον καλούν σαφώς και καθαρά για να ψηφιστεί το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, ξεκινώντας από την κύρια μαχητική συνδικαλιστική συνομοσπονδία, την CGT. Σε ένα τοπίο του εργατικού κινήματος, που χαρακτηρίζεται σε μεγάλο βαθμό από το διαχωρισμό μεταξύ πολιτικού και κοινωνικού, αυτό είναι ένα σημείο στήριξης για το μέλλον. Επομένως, το Νέο Λαϊκό Μέτωπο είναι πάνω απ’ όλα ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο και πρέπει να εργαστούμε για να διασφαλίσουμε ότι θα επιβιώσει και μετά από αυτές τις βουλευτικές εκλογές, ιδίως αν η ακροδεξιά αναλάβει τον έλεγχο της χώρας.

Η δεύτερη πτυχή, αν και λιγότερο σημαντική αλλά σημαντική για εμάς, είναι η πολιτική περίμετρος του Νέου Λαϊκού Μετώπου, που κυμαίνεται από την πιο ριζοσπαστική αριστερά, με την παρουσία της δικής μας οργάνωσης, του NPA-L’Anticapitaliste…, μέχρι και τον Ολάντ, τον σοσιαλφιλελεύθερο πρώην πρόεδρο, που παραλίγο να σκοτώσει πλήρως το ίδιο του το κόμμα και που είναι αυτός που έθεσε σε τροχιά τον Μακρόν. «Από τον Πουτού μέχρι τον Ολάντ» υπογράμμισαν τα μέσα ενημέρωσης... Σε αυτή τη χώρα, είναι, πράγματι, πρωτότυπη εμπειρία για μια οργάνωση της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς να συμμετέχει, όχι απλώς από τα έξω και υποστηρικτικά, σε ένα τέτοιο μέτωπο, αλλά και με την παρουσία της στη σημερινή καμπάνια.

Όλα αυτά υπογραμμίζουν το γεγονός ότι η ανάκαμψη της ενότητας απέναντι στον κίνδυνο της ακροδεξιάς ήταν αρκετά ισχυρή για να ταρακουνήσει τους πάντες και να καταστήσει δυνατό μέσα σε λίγες ημέρες ένα τόσο ευρύ και αναγκαίο μέτωπο. Φυσικά, οι θεμελιώδεις αντιφάσεις ανάμεσα στις στρατηγικές και στα προγράμματα των διαφόρων πολιτικών δυνάμεων εξακολουθούν να υπάρχουν, όπως και οι εντάσεις μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων και του κοινωνικού και συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά όλοι προσπαθούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να προβάλουν την καλύτερη δυνατή αντίσταση.

 

elaliberta.gr & ΤΠΤ – «4»: Η συγκρότηση του Νέου Λαϊκού Μετώπου έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον στην ευρωπαϊκή αλλά και την διεθνή αριστερά. Οι μνήμες από την πορεία του Λαϊκού Μετώπου προς την εξουσία το 1936 και η Γενική Απεργία που ξέσπασε αμέσως μετά, σαν αποτέλεσμα της εκλογικής του νίκης, τροφοδοτούν το ενδιαφέρον μαζί με την ελπίδα. Ταυτόχρονα όμως όλοι/ες θυμόμαστε την προσπάθεια (και την επιτυχία) της κυβέρνησης του Λεόν Μπλουμ να εκτονώσει την Γενική Απεργία τότε, περιορίζοντας το εργατικό κίνημα στα πλαίσια που απαιτούσαν οι Ριζοσπάστες αστοί σύμμαχοι του Λαϊκού Μετώπου. Πως θα επιχειρήσει το NPA να εκμεταλλευτεί τις κινηματικές δυνατότητες που θα παρουσιαστούν με μια πιθανή νίκη της ενωμένης Αριστεράς, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα μιαν ανάλογη πορεία.

Φιλίπ Πουτού: Πρέπει να πούμε καταρχάς ότι το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, όπως ονομάστηκε, είναι πάνω απ’ όλα μια αντίδραση απέναντι στον κίνδυνο της ακροδεξιάς, που θα μπορούσε να κερδίσει αυτές τις βουλευτικές εκλογές. Παρόλο που υπήρξαν αρχικά κάποιες αυθόρμητες, ή σχεδόν, διαδηλώσεις το βράδυ των αποτελεσμάτων και κατά τις αμέσως επόμενες ημέρες, αυτό σταμάτησε γρήγορα: δεν υπάρχει τώρα μία δυναμική με αγώνες, διαδηλώσεις ή απεργίες, καθώς η απάντηση επικεντρώνεται, σε μεγάλο βαθμό, στην κάλπη σε αυτό το στάδιο. Και, παρόλο που το Σάββατο 15 Ιουνίου, μεγάλη ημέρα διαδηλώσεων σε όλη τη χώρα κατά της ακροδεξιάς, ιδίως μετά από κάλεσμα των συνδικάτων, ήταν επιτυχία, με 250.000 άτομα στο Παρίσι και 600.000 σε όλη τη χώρα, ωστόσο απείχε πολύ από μια παλίρροια αντίδρασης όπως είχε γίνει το 2002, όταν ο Λεπέν έφτασε στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Τα λίγα καλέσματα για απεργίες που έγιναν από την CGT κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν υιοθετήθηκαν, και η φεμινιστική διαδήλωση ενάντια στην ακροδεξιά την περασμένη Κυριακή ήταν πολύ μικρότερη από εκείνη που είχε διοργανωθεί μια εβδομάδα νωρίτερα... Όλα αυτά σημαίνουν ότι προς το παρόν η δυναμική δεν εκδηλώνεται στους αγώνες και στους δρόμους.

Όσο για το τι μέλλει γενέσθαι, εμείς προσπαθούμε να πιέσουμε εκεί που βρισκόμαστε για να ωθήσουμε ότι το Νέο Λαϊκό Μέτωπο να μπορέσει να οργανωθεί στη βάση, να υπάρξουν επιτροπές καμπάνιας που να φέρνουν τον κόσμο κοντά, να συζητήσουν, να δράσουν μαζί. Βέβαια, το πολύ σύντομο και βιαστικό χρονοδιάγραμμα δεν βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση.

Στη δική μας κλίμακα, εμείς συμμετέχουμε πλήρως στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο. Αλλά, όπως πάντα, το κύριο διακύβευμα της ενότητας είναι τόσο η δημιουργία της όσο και το τι κάνουμε σε αυτήν. Έτσι, υπερασπιζόμαστε το σύνθημα «να ηττηθεί η ακροδεξιά και ο Μακρόν στους δρόμους και στην κάλπη». Το εκλογικό διακύβευμα, σε αυτή τη φάση, δεν ευνοεί ένα κλίμα κινητοποίησης, όπως είχε συμβεί με το Λαϊκό Μέτωπο το 1936, αλλά μάλλον μια στάση αναμονής για να δούμε τι θα δείξουν τα αποτελέσματα το βράδυ της 7ης Ιουλίου, όπου συνυπάρχουν και στοιχεία φόβου που είναι κάπως παραλυτικά.

Προσπαθούμε να πούμε ότι καμιά νίκη στην κάλπη δεν θα αλλάξει από μόνη της τα πράγματα, και ότι η κινητοποίηση της τάξης μας είναι το κεντρικό ζήτημα, όποια και να είναι η εκλογική έκβαση. Έχοντας όμως προφανώς συνείδηση του ότι όλα θα είναι δυσκολότερα αν χάσουμε τη μονομαχία με τον χειρότερο εχθρό μας. Αυτή η άποψη αποκτάει μεγάλη εμβέλεια, ειδικά επειδή βρισκόμαστε ακριβώς στο εσωτερικό της καμπάνιας και όχι έξω από αυτήν, όπως η υπόλοιπη άκρα αριστερά. Αλλά για άλλη μια φορά, όλα μένουν να γίνουν. Αν η τάξη μας αποτρέψει την ακροδεξιά από το να έρθει στην εξουσία τις επόμενες εβδομάδες, θα είναι μια πρώτη νίκη και ως τέτοια θα βιωθεί. Μια ενδεχόμενη εκλογική νίκη του Νέου Λαϊκού Μετώπου, θα ήταν τελείως άλλο πράγμα, όμως προς το παρόν μοιάζει πολύ πιο απρόσιτο.

Μετάφραση: elaliberta.gr & ΤΠΤ – «4»

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2024 14:28

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.