Η Delcy Rodriguez (2η από αριστερά) ορκίζεται στην Εθνοσυνέλευση στο Καράκας της Βενεζουέλας,
στις 5 Ιανουαρίου 2026. (Προεδρία της Βενεζουέλας/Διανομή μέσω Xinhua)
Η Ντέλσι Ροντρίγκες και η αξιοθρήνητη διπλωματία
Του José Antonio Hernández
Δευτέρα, 05/01/2026
ΠΗΓΗ: www.aporrea.org
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr
Όπως εξηγεί ο επαναστατικός μαρξισμός —και όπως διατύπωσε σαφώς ο Τρότσκι—: η εξωτερική πολιτική είναι η συνέχεια της εσωτερικής πολιτικής.
Αυτή η φράση δεν είναι μια θεωρητική ποιητική φράση: είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε την πολιτική καταστροφή που αντιπροσωπεύουν οι δηλώσεις της Ντέλσι Ροντρίγκες μετά την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο και την άμεση επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της Βενεζουέλας. Όταν μια ιμπεριαλιστική δύναμη κάνει μια στρατιωτική επιχείρηση τέτοιου μεγέθους, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η ήπια διπλωματία, οι αφηρημένες εκκλήσεις για ειρήνη ή οι προτάσεις «συνεργασίας». Αυτό δεν είναι ρεαλισμός: είναι πολιτική συνθηκολόγηση.
Η Ντέλσι Ροντρίγκες μίλησε για την ανάγκη ενός «προγράμματος συνεργασίας», επέμεινε ότι «οι λαοί μας αξίζουν ειρήνη και διάλογο, όχι πόλεμο» και κάλεσε σε σεβασμό του διεθνούς δικαίου και της μη επέμβασης. Αλλά αυτά τα λόγια, που ειπώθηκαν μετά από μια ιμπεριαλιστική απαγωγή και βομβαρδισμό, δεν ακούγονται ως υπεράσπιση της κυριαρχίας, αλλά ως κανονικοποίηση της παραβίασης. Ο ιμπεριαλισμός δεν διεξάγει διάλογο επειδή κάποιος του μιλάει όμορφα· διεξάγει διάλογο όταν αντιμετωπίζεται με υλική δύναμη.
Από μαρξιστική άποψη, το ερώτημα δεν είναι ηθικό αλλά πολιτικό: τι εκφράζει αυτή η συμβιβαστική εξωτερική πολιτική;
Η απάντηση είναι σαφής: εκφράζει την εσωτερική πολιτική της ίδιας της βενεζουελάνικης κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια.
Μετά τον θάνατο του διοικητή Τσάβες, αυτό που έχουμε δει δεν είναι μια επαναστατική ριζοσπαστικοποίηση, αλλά μια σταθερή στροφή προς τα δεξιά:
- Σταδιακή κατάργηση των κοινωνικών κατακτήσεων που επιτεύχθηκαν υπό τον Τσάβες.
- Ποινικοποίηση των εργατικών αγώνων και δίωξη των πρωτοπόρων εργατών.
- Συστηματική καταστολή της ανεξάρτητης επαναστατικής αριστεράς.
- Ανοιχτές συμφωνίες με τη βενεζουελάνικη αστική τάξη της FEDECÁMARAS[1].
- Απόλυτη προτεραιότητα στην «σταθερότητα» και στο «επιχειρηματικό κλίμα» σε βάρος των συμφερόντων της εργατικής τάξης.
Πιστεύει πραγματικά κάποιος ότι μια κυβέρνηση που συμβιβαζόταν με τους καπιταλιστές στο εσωτερικό θα αντιμετώπιζε τον ιμπεριαλισμό στο εξωτερικό;
Αυτή η εξωτερική πολιτική δεν έπεσε από τον ουρανό: είναι συνεπής με αυτή την εσωτερική γραμμή ταξικού συμβιβασμού.
Μετά από μια επίθεση όπως η απαγωγή του Μαδούρο και οι ιμπεριαλιστικές δολοφονίες στη γη του Μπολιβάρ, αυτό που χρειάζεται είναι μια αυθεντική επαναστατική πολιτική, όχι η αξιοθρήνητη διπλωματία που επιδεικνύεται σήμερα. Μια κυβέρνηση που αυτοαποκαλείται αντιιμπεριαλιστική θα έπρεπε να δηλώνει με σαφήνεια:
- Αυτή η επιθετική ενέργεια κλείνει κάθε διάλογο με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
- Απαιτούμε την άμεση επιστροφή του Μαδούρο,
- Την πλήρη αποχώρηση του αμερικανικού στρατού από κάθε περιοχή που σχετίζεται με τη Βενεζουέλα και την αποζημίωση όλων των θυμάτων της επιθετικής ενέργειας.
Αλλά όχι μόνο λόγια. Συγκεκριμένα επαναστατικά μέτρα:
- Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση όλων των περιουσιακών στοιχείων αμερικανικών εταιρειών στη Βενεζουέλα.
- Απαλλοτρίωση των μεγάλων εθνικών καπιταλιστών που συνδέονται με τον ιμπεριαλισμό.
- Ένταξη αυτών των πόρων υπό τον δημοκρατικό έλεγχο των εργαζομένων.
Αυτό δεν είναι εξτρεμισμός: είναι πραγματική υπεράσπιση της κυριαρχίας. Και αυτό απαιτεί κάτι που η κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να κάνει: μια επαναστατική εργατική πολιτική, δηλαδή μια μπολσεβίκικη πολιτική.
Επιπλέον, υπάρχει μια εκκωφαντική σιωπή που αποκαλύπτει ακόμη περισσότερο τη φύση του καθεστώτος: ούτε μια λέξη για μια σοβαρή έρευνα σχετικά με την εσωτερική διείσδυση. Μια επιχείρηση αυτής της κλίμακας δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς τη συνεργασία από το εσωτερικό του κράτους. Το να σιωπά κανείς για αυτό το θέμα δεν είναι σύνεση: είναι προστασία των μηχανισμών, των γραφειοκρατών και των δικτύων εξουσίας.
Το συμπέρασμα είναι σκληρό, αλλά απαραίτητο: αυτή η κυβέρνηση και αυτό το αστικό κράτος έχουν αποδείξει στην πράξη ότι δεν είναι σε θέση να εγγυηθούν την κυριαρχία της Βενεζουέλας. Όχι επειδή λείπουν τα λόγια, αλλά επειδή υπάρχει υπερβολική συμβιβαστικότητα. Αυτό που υπερασπίζεται δεν είναι η επανάσταση, αλλά το status quo, ακόμη και όταν αυτό το status quo έχει ήδη καταπατηθεί βίαια από τον ιμπεριαλισμό.
Υπάρχει μόνο μία ιστορική λύση: μόνο η εργατική τάξη, που ηγείται των καταπιεσμένων μαζών, μπορεί να εγγυηθεί την εθνική κυριαρχία. Όχι μέσω συμφωνιών, όχι μέσω κενής διπλωματίας, αλλά μέσω πραγματικής εξουσίας, ανεξάρτητης οργάνωσης και επαναστατικής ρήξης με το κεφάλαιο, εντός και εκτός της χώρας.
Όλα τα άλλα —οι προσκλήσεις για διάλογο μετά από μια απαγωγή και βομβαρδισμό— δεν είναι αντιιμπεριαλιστική πολιτική. Είναι διαχείριση της ήττας.
[1] ΣτΜ: FEDECÁMARAS (Federación de Cámaras y Asociaciones de Comercio y Producción de Venezuela) είναι ο βενεζουελάνικος ΣΕΒ.
