Μέσω της υποστήριξης, για παράδειγμα, της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, ο «καμπισμός» περιθωριοποιεί όχι μόνο τις φεμινιστικές, αντικαπιταλιστικές και εξισωτικές πτυχές της εξέγερσης «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», αλλά και τις πιθανές διεθνιστικές συνδέσεις της με άλλους αγώνες στην περιοχή. Ανάγοντας την αντίσταση στον δυτικό ιμπεριαλισμό σε «πρωταρχική αντίφαση», όλοι οι άλλοι αγώνες αναβάλλονται σε ένα αόριστο «όχι τώρα». Ο «καμπισμός» επιβάλλει έτσι έναν ψευδή συγχρονισμό: ετερογενείς αγώνες με διαφορετικούς ορίζοντες, επείγοντα ζητήματα και ρυθμούς υποτάσσονται σε έναν ενιαίο ρυθμό πολέμου. Αντίθετα, ο διεθνισμός υποστηρίζει μια διαφορετική πολιτική του χρόνου, που δεν διέπεται από την εθνικιστική επιταγή «πρώτα η εθνική ασφάλεια, μετά όλα τα άλλα».
Michael Karadjis
Τι προκάλεσε την κατάρρευση του Μνημονίου Κατανόησης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν και την επανέναρξη των εχθροπραξιών μεταξύ των δύο χωρών; Φαίνεται ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ιράν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το Μνημόνιο Κατανόησης δεν ήταν αρκετά τέλειο για τις αντίστοιχες ανάγκες τους –ειδικά όσον αφορά την εσωτερική αξιοπιστία– και έτσι αποφάσισαν να το τεστάρουν, να δοκιμάσουν τα όρια, να «παίζουν με τη φωτιά»… Το πρόβλημα είναι ότι, καθώς τόσο το αμερικανικό όσο και το ιρανικό καθεστώς επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από ζητήματα εσωτερικής πολιτικής αξιοπιστίας σε αυτές τις ανανεωμένες συγκρούσεις (κάτι που ισχύει, με διαφορετικό τρόπο, και για την ισραηλινή ηγεσία), η επίτευξη μιας συμφωνίας που και οι δύο πλευρές θα μπορούν να χαρακτηρίσουν νίκη, προκειμένου να επιστρέψουν στη διαδικασία του Μνημονίου Κατανόησης, είναι ακόμη πιο δύσκολη από πριν.
Το να θυμόμαστε ότι η Επανάσταση δεν ήταν απαραίτητο να καταλήξει σε εκκλησιαστική διακυβέρνηση αποκαθιστά την ιστορική πρωτοβουλία. Τα αποτελέσματα διαμορφώνονται από την οργάνωση, την ηγεσία και τη στρατηγική. Η εμπειρία του Ιράν δείχνει ότι οι συμμαχίες είναι αναπόφευκτες σε επαναστατικές στιγμές. Όμως, το αν αυτές απελευθερώνουν ή στραγγαλίζουν εξαρτάται από τη διατήρηση της ανεξαρτησίας, της σαφήνειας και της ικανότητας να αμφισβητούνται οι σύμμαχοι, μόλις η νίκη αναδιαμορφώσει το τοπίο. Και αυτό μας υπενθυμίζει κάτι εξίσου ουσιώδες σήμερα. Η αυταρχική εξουσία δεν μπορεί να ανατραπεί με βόμβες, κυρώσεις ή ξένη επέμβαση. Η πραγματική χειραφέτηση, στο Ιράν όπως και αλλού, μπορεί να είναι μόνο έργο εκείνων που αγωνίζονται μέσα στην ίδια την κοινωνία.
Siavash Shahabi
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ δεν ξεκίνησαν τον πόλεμο για να ελέγξουν το Ορμούζ. Προσπάθησαν να καταστρέψουν τις στρατιωτικές και πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν, να αποδιαρθρώσουν τη δομή διοίκησης και να επιβάλουν μια μεγαλύτερη πολιτική υποχώρηση. Αλλά το Ιράν, επιβιώνοντας από τις αρχικές επιθέσεις και ενεργοποιώντας το Ορμούζ, μετέφερε την ήττα και τη νίκη πέρα από το καθαρά στρατιωτικό πεδίο. Το Μνημόνιο Κατανόησης του Ιουνίου ήταν η προσωρινή αποτύπωση αυτής της αλλαγής και τα γεγονότα του Ιουλίου ήταν η δημόσια ανακοίνωσή της: όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ δηλώνει επίσημα ότι η χώρα του είναι ο φύλακας των Στενών και δέχεται το είκοσι τοις εκατό κάθε φορτίου που διέρχεται από εκεί, το ζήτημα του πολέμου δεν μπορεί πλέον να παρουσιάζεται ως η καταστροφή της πυραυλικής ισχύος ή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Οι δύο πλευρές μάχονται τώρα ανοιχτά για ένα ζήτημα: ποιος γράφει τους κανόνες για τη διέλευση από το Ορμούζ και ποιος εισπράττει τα διόδια για αυτήν την πλωτή οδό.
Ο Χουσάνγκ Σεπέχ είναι ένας εξόριστος Ιρανός επαναστάτης μαρξιστής και οργανωτής της «Σοσιαλιστικής Αλληλεγγύης προς τους Εργαζόμενους στο Ιράν» (Solidarité Socialiste avec les Travailleurs en Iran — SSTI), με έδρα το Παρίσι.
….. Σε αυτό το κενό εξουσίας, διαμορφώνεται επίσης μια τρίτη πιθανότητα: ούτε η σημαία της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ούτε η σημαία με το Λιοντάρι και τον Ήλιο, ούτε αυτή του «άξονα της αντίστασης», ούτε αυτή της στρατιωτικής δύναμης των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Με άλλα λόγια, ούτε τα σύμβολα των υφιστάμενων κρατικών μηχανισμών, ούτε εκείνα των ανταγωνιστικών ιμπεριαλιστικών σχεδίων, μπορούν να ενσαρκώσουν μια απελευθερωτική έκβαση για τις κοινωνίες της περιοχής. Είναι σε αυτόν τον ανοιχτό χώρο — που παραμένει εύθραυστος, παραμένει αντιφατικός — που μπορεί να τεθεί εκ νέου το ζήτημα μιας ανεξάρτητης εναλλακτικής λύσης, η οποία δεν θα βασίζεται στα κράτη και στους μηχανισμούς τους, αλλά στην ικανότητα των κοινωνιών να οργανώνονται μόνες τους.
Την ίδια ακριβώς ώρα που επρόκειτο να υπογραφεί το κείμενο του μνημονίου μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών για τον τερματισμό του πολέμου, το Ποινικό Δικαστήριο της επαρχίας Κουμ καταδίκασε την Παραστού Αχμαντί και οκτώ συναδέλφους της, μουσικούς της «Συναυλίας Καραβανσάρα», σε 74 μαστιγώσεις, απαγόρευση ταξιδιού για δύο χρόνια και απαγόρευση καλλιτεχνικής δραστηριότητας για δύο χρόνια. Η κατηγορία είναι «προσβολή της δημόσιας αιδούς μέσω της παραγωγής και δημοσίευσης χυδαίου και ανήθικου περιεχομένου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».
Ervand Abrahamian
Τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής, 19 Ιουλίου 1988, το καθεστώς, ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, απομόνωσε τις κύριες φυλακές από τον έξω κόσμο. Έκλεισε με αποφασιστικότητα τις πύλες τους· ακύρωσε τις προγραμματισμένες επισκέψεις και τις τηλεφωνικές συνομιλίες· απαγόρευσε όλες τις εφημερίδες· απομάκρυνε τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις από τα κελιά· δεν επέτρεπε την παραλαβή επιστολών, δεμάτων με είδη πρώτης ανάγκης, ακόμη και ζωτικών φαρμάκων· και απαγόρευσε στους συγγενείς να συγκεντρώνονται έξω από τις πύλες των φυλακών – ιδιαίτερα στο Λούνα Παρκ έξω από το Εβίν. Επιπλέον, τα σημαντικότερα δικαστήρια σταμάτησαν τη λειτουργία τους λόγω έκτακτων αδειών για διακοπές, προκειμένου οι ανήσυχοι συγγενείς να μην συγκεντρωθούν εκεί αναζητώντας πληροφορίες. Ορισμένες οικογένειες, κυριευμένες από πανικό, έσπευσαν στην Κομ αναζητώντας τον Αγιατολλάχ Μονταζερί, ο οποίος ήταν ακόμα ο υποψήφιος διάδοχος.
Michael Karadjis
Φαίνεται σχεδόν βέβαιο ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν θα συμφωνήσουν στο Μνημόνιο Συνενόησης (MOU) για την άρση του αμοιβαίου αποκλεισμού στα Στενά του Ορμούζ και θα ξεκινήσουν μια περίοδο διαπραγματεύσεων 30 ή 60 ημερών για τα βασικά ζητήματα. Εάν συμβεί αυτό (εκτός και αν το ταπεινωμένο καθεστώς Τραμπ αποφασίσει ξαφνικά να εξαπολύσει έναν τελευταίο γύρο απεγνωσμένων βομβαρδισμών για να κάνει επίδειξη ισχύος, ή κάνει κάποια ανόητη απόπειρα να «κατάσχει το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν» από καθαρή απόγνωση) τότε πρόκειται για μια πλήρη ήττα του πολέμου των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ πράγματι βομβάρδισαν την πόλη-λιμάνι Μπαντάρ Αμπάς στο νότιο Ιράν σε «αυτοάμυνα», ενώ μια ιρανική αντιπροσωπεία υψηλού επιπέδου βρισκόταν στο Κατάρ προσπαθώντας να διαπραγματευτεί τη συμφωνία. Ωστόσο, σε αυτό το στάδιο, αυτές οι μεμονωμένες ενέργειες φαίνεται να είναι τακτικές καθυστέρησης για τη διάσωση των προσχημάτων – το Ιράν γνωρίζει ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεται καθόλου τις ΗΠΑ, αλλά πιθανώς γνωρίζει επίσης ότι ο Τραμπ είναι εξαντλημένος και ότι μια επιστροφή στον πόλεμο μάλλον θα αύξανε μόνο την ταπείνωσή του.
Kayhan Valadbaygi
Το σχέδιο που φέρεται να έχουν καταρτίσει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ για την ανάδειξη του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ ως του ιρανικού αντίστοιχου της Ντελσί Ροντρίγκεζ της Βενεζουέλας είναι συγκλονιστικό, όχι όμως επειδή ο Αχμαντινετζάντ είναι άγνωστος. Πρόκειται για μία από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της πρόσφατης ιστορίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Είναι συγκλονιστικό επειδή οποιοσδήποτε έχει σοβαρή κατανόηση του πολιτικού συστήματος του Ιράν θα γνώριζε ότι είναι ακριβώς η λάθος προσωπικότητα για να φανταστεί κανείς μια ελεγχόμενη μετάβαση.
Τα απλά γεγονότα είναι εύγλωττα: ο πόλεμος κατά του Ιράν, που ο Τραμπ αποκάλεσε συχνά απλή… «σύντομη εκδρομή», και ο οποίος έπρεπε να τελειώσει μετά από «δύο-τρεις μέρες», διαρκεί ήδη τρεις μήνες, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει πότε και πώς θα τελειώσει. Όσο για τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας, που ο Πούτιν ονόμασε απλή… «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» και ο οποίος έπρεπε να τελειώσει μετά από 4-5 ημέρες με την θριαμβευτική είσοδο του ρωσικού στρατού στο Κίεβο, διαρκεί ήδη πάνω από τέσσερα χρόνια και τα θύματά του (νεκροί και τραυματίες, στρατιωτικοί και άμαχοι) πλησιάζουν πλέον τα… δύο εκατομμύρια!
