Την ίδια ακριβώς ώρα που επρόκειτο να υπογραφεί το κείμενο του μνημονίου μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών για τον τερματισμό του πολέμου, το Ποινικό Δικαστήριο της επαρχίας Κουμ καταδίκασε την Παραστού Αχμαντί και οκτώ συναδέλφους της, μουσικούς της «Συναυλίας Καραβανσάρα», σε 74 μαστιγώσεις, απαγόρευση ταξιδιού για δύο χρόνια και απαγόρευση καλλιτεχνικής δραστηριότητας για δύο χρόνια. Η κατηγορία είναι «προσβολή της δημόσιας αιδούς μέσω της παραγωγής και δημοσίευσης χυδαίου και ανήθικου περιεχομένου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».
Ervand Abrahamian
Τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής, 19 Ιουλίου 1988, το καθεστώς, ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση, απομόνωσε τις κύριες φυλακές από τον έξω κόσμο. Έκλεισε με αποφασιστικότητα τις πύλες τους· ακύρωσε τις προγραμματισμένες επισκέψεις και τις τηλεφωνικές συνομιλίες· απαγόρευσε όλες τις εφημερίδες· απομάκρυνε τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις από τα κελιά· δεν επέτρεπε την παραλαβή επιστολών, δεμάτων με είδη πρώτης ανάγκης, ακόμη και ζωτικών φαρμάκων· και απαγόρευσε στους συγγενείς να συγκεντρώνονται έξω από τις πύλες των φυλακών – ιδιαίτερα στο Λούνα Παρκ έξω από το Εβίν. Επιπλέον, τα σημαντικότερα δικαστήρια σταμάτησαν τη λειτουργία τους λόγω έκτακτων αδειών για διακοπές, προκειμένου οι ανήσυχοι συγγενείς να μην συγκεντρωθούν εκεί αναζητώντας πληροφορίες. Ορισμένες οικογένειες, κυριευμένες από πανικό, έσπευσαν στην Κομ αναζητώντας τον Αγιατολλάχ Μονταζερί, ο οποίος ήταν ακόμα ο υποψήφιος διάδοχος.
Michael Karadjis
Φαίνεται σχεδόν βέβαιο ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν θα συμφωνήσουν στο Μνημόνιο Συνενόησης (MOU) για την άρση του αμοιβαίου αποκλεισμού στα Στενά του Ορμούζ και θα ξεκινήσουν μια περίοδο διαπραγματεύσεων 30 ή 60 ημερών για τα βασικά ζητήματα. Εάν συμβεί αυτό (εκτός και αν το ταπεινωμένο καθεστώς Τραμπ αποφασίσει ξαφνικά να εξαπολύσει έναν τελευταίο γύρο απεγνωσμένων βομβαρδισμών για να κάνει επίδειξη ισχύος, ή κάνει κάποια ανόητη απόπειρα να «κατάσχει το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν» από καθαρή απόγνωση) τότε πρόκειται για μια πλήρη ήττα του πολέμου των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ πράγματι βομβάρδισαν την πόλη-λιμάνι Μπαντάρ Αμπάς στο νότιο Ιράν σε «αυτοάμυνα», ενώ μια ιρανική αντιπροσωπεία υψηλού επιπέδου βρισκόταν στο Κατάρ προσπαθώντας να διαπραγματευτεί τη συμφωνία. Ωστόσο, σε αυτό το στάδιο, αυτές οι μεμονωμένες ενέργειες φαίνεται να είναι τακτικές καθυστέρησης για τη διάσωση των προσχημάτων – το Ιράν γνωρίζει ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεται καθόλου τις ΗΠΑ, αλλά πιθανώς γνωρίζει επίσης ότι ο Τραμπ είναι εξαντλημένος και ότι μια επιστροφή στον πόλεμο μάλλον θα αύξανε μόνο την ταπείνωσή του.
Kayhan Valadbaygi
Το σχέδιο που φέρεται να έχουν καταρτίσει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ για την ανάδειξη του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ ως του ιρανικού αντίστοιχου της Ντελσί Ροντρίγκεζ της Βενεζουέλας είναι συγκλονιστικό, όχι όμως επειδή ο Αχμαντινετζάντ είναι άγνωστος. Πρόκειται για μία από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της πρόσφατης ιστορίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Είναι συγκλονιστικό επειδή οποιοσδήποτε έχει σοβαρή κατανόηση του πολιτικού συστήματος του Ιράν θα γνώριζε ότι είναι ακριβώς η λάθος προσωπικότητα για να φανταστεί κανείς μια ελεγχόμενη μετάβαση.
Τα απλά γεγονότα είναι εύγλωττα: ο πόλεμος κατά του Ιράν, που ο Τραμπ αποκάλεσε συχνά απλή… «σύντομη εκδρομή», και ο οποίος έπρεπε να τελειώσει μετά από «δύο-τρεις μέρες», διαρκεί ήδη τρεις μήνες, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει πότε και πώς θα τελειώσει. Όσο για τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας, που ο Πούτιν ονόμασε απλή… «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» και ο οποίος έπρεπε να τελειώσει μετά από 4-5 ημέρες με την θριαμβευτική είσοδο του ρωσικού στρατού στο Κίεβο, διαρκεί ήδη πάνω από τέσσερα χρόνια και τα θύματά του (νεκροί και τραυματίες, στρατιωτικοί και άμαχοι) πλησιάζουν πλέον τα… δύο εκατομμύρια!
Sarah Selami
Η εκεχειρία που ισχύει επί του παρόντος παραμένει εύθραυστη και η έκβασή της αβέβαιη. Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιβάλει ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών. Ήδη, οι συνέπειες αυτού του πολέμου –μιας από τις πιο καθοριστικές καπιταλιστικές συγκρούσεις του 21ου αιώνα– βαρύνουν σοβαρά τη ζωή των λαών, και κυρίως των εργαζομένων, στο Ιράν, στο Λίβανο, σε ολόκληρο τον Κόλπο και πολύ πέρα από αυτόν. Δεν πρόκειται απλώς για μια περιφερειακή στρατιωτική σύγκρουση, αλλά για μια μακροχρόνια σύγκρουση, της οποίας οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις θα γίνονται αισθητές για πολλά χρόνια.
Benjamin Bürbaumer
Όσον αφορά τον πόλεμο που διεξάγουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν, στον οποίο εμπλέκεται η πρώτη παγκόσμια δύναμη, κάθε ανάλυση απαιτεί πρώτα μια εξέταση της αμερικανικής κατάστασης. Η τελευταία χαρακτηρίζεται από μια διπλή κρίσιμη αντίφαση που επιτρέπει να κατανοήσουμε τον πολλαπλασιασμό των επιθετικών ενεργειών που αποφασίζονται στην Ουάσιγκτον. Φυσικά, μια πλήρης ανάλυση του πολέμου κατά του Ιράν και της επακόλουθης περιφερειακής έκρηξης δεν μπορεί να αγνοήσει ούτε τη θέση του Ισραήλ ως πολλαπλασιαστή της αμερικανικής δύναμης ούτε τους δικούς του πολιτικούς στόχους αυτού του κράτους. Ο στόχος του παρόντος κειμένου είναι ωστόσο πιο περιορισμένος: στοχεύει να αναδείξει τη βασική δυναμική που οδήγησε σε αυτή τη νέα ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Cihan Tuğal
Με την εντατικοποίηση των κατακτήσεων και των πολέμων, η αντίσταση στον ιμπεριαλισμό έχει καταστεί ένα από τα κύρια θέματα της παγκόσμιας αριστεράς. Ωστόσο, αυτό εγείρει και ερωτήματα σχετικά με το πώς να οικοδομηθεί και να μαζικοποιηθεί ένα αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Μέσα στην αριστερά της Δύσης, και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, κερδίζει σταδιακά έδαφος, ειδικά στους σοσιαλιστικούς κύκλους, μια γραμμή που αρχικά μοιάζει λογική, αλλά τελικά υπονομεύει τα θεμέλια της αριστεράς. Αυτή η γραμμή διεκδικεί την άνευ όρων υποστήριξη των καθεστώτων και των κινημάτων που βρίσκονται στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού και θεωρεί προδοσία κάθε κριτική που ασκείται εναντίον τους. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτού είναι η υποστήριξη που παρέχεται στο ιρανικό καθεστώς, το οποίο ευθύνεται για αμέτρητους θανάτους αγωνιστών της αριστεράς, των μειονοτήτων και γυναικών κατά τη διάρκεια των ετών.
Ο Τραμπ αντιμετωπίζει πλέον τις συνέπειες της πολιτικής του μυωπίας και της εμπιστοσύνης του στην αναπαραγωγή του σεναρίου της Βενεζουέλας στο Ιράν, χωρίς να εκτιμά τις βαθιές διαφορές μεταξύ των δύο χωρών. Αντιμετωπίζει ένα δίλημμα: να συνεχίσει τη διμερή επιθετικότητα, όπως προτρέπει ο Νετανιάχου, αναλαμβάνοντας τεράστια οικονομικά και πολιτικά ρίσκα στις ΗΠΑ, ειδικά με τις εκλογές για το Κογκρέσο να πλησιάζουν, ή να αποσυρθεί με ένα πρόσχημα που δεν θα ξεγελάσει κανέναν και θα διαβρώσει περαιτέρω την εμπιστοσύνη τόσο μεταξύ των περιφερειακών όσο και των δυτικών συμμάχων. Σε κάθε περίπτωση, η τρέχουσα κατάσταση «ούτε πολέμου ούτε ειρήνης» δεν μπορεί να διαρκέσει επ' αόριστον.
Ποιον πρώτο απολογισμό του πολέμου στον Περσικό Κόλπο θα μπορούσαμε να κάνουμε, δύο μήνες αφότου οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στο Ιράν; Με δεδομένο ότι ο πόλεμος συνεχίζεται και η έκβασή του δεν έχει ακόμη κριθεί, ο απολογισμός – έστω και προσωρινός – πρέπει να λάβει υπόψη, πρώτα απ’ όλα, τον αντίκτυπο αυτού του πολέμου στο εσωτερικό των εμπόλεμων χωρών. Και αυτός ο αντίκτυπος βγάζει μάτια: ενώ το εξαιρετικά κατασταλτικό και θεοκρατικό ιρανικό καθεστώς εκμεταλλεύεται την αμερικανική και ισραηλινή επιθετικότητα για να κερδίσει σε δημοτικότητα και να κινητοποιήσει τον πληθυσμό γύρω από την υπεράσπιση της πατρίδας σε κίνδυνο, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική στις Ηνωμένες Πολιτείες.
