Πέμπτη, 04 Ιουνίου 2015 17:07

Το Kobani, το κουρδικό ζήτημα και η συριακή επανάσταση: ένα κοινό πεπρωμένο

Joseph Daher

Το Kobani, το κουρδικό ζήτημα και η συριακή επανάσταση: ένα κοινό πεπρωμένο

 

Η πόλη του Κομπάνι, της οποίας η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Κούρδοι, βρίσκεται για αρκετές εβδομάδες υπό την άμεση απειλή του ισλαμικού κράτους (IS). Από την έναρξη της επίθεσης του IS, στις 16 Σεπτεμβρίου του 2014, περισσότερα από 550 άτομα έχασαν τη ζωή τους, εκ των οποίων 298 μαχητές του IS, 236 ένοπλοι Κούρδοι και περίπου 20 άμαχοι. Περισσότεροι από 12.000 άμαχοι εξακολουθούν να παραμένουν σε ορισμένα τμήματα της πόλης του Κομπάνι, ενώ η επίθεση του IS στο Κομπάνι και τα γύρω χωριά της έχει οδηγήσει σε αναγκαστική εκτόπιση περίπου 200.000 ανθρώπους.

Η πόλη στην πραγματικότητα θα είχε πέσει εδώ και πολύ καιρό, αν δεν υπήρχε η αντίσταση που οργανώθηκε από το Κουρδικό Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (το YPD που συνδέεται με το PKK/Κουρδικό Εργατικό Κόμμα), και τις στρατιωτικές δυνάμεις του, τις μονάδες λαϊκής προστασίας (YPG), καθώς επίσης και η δραστήρια συμμετοχή τριών τουλάχιστον ταγμάτων Αράβων μαχητών στην πόλη: το επαναστατικό τάγμα της A-Raqqa, το τάγμα του «Sham a-Shimal» και το τάγμα του «Jirablis». Στις 4 Οκτωβρίου ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA) αποφάσισε να στείλει χιλιάδες μαχητές να υπερασπιστούν το Κομπάνι.

Η πόλη του Κομπάνι είναι μια στρατηγική θέση για το IS. Πρώτον, η πόλη βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Cerablus και Tell Abyad, οι οποίες είναι και οι δύο υπό την κατοχή του IS, και η κατάληψη της θα επιτρέψει την εδαφική συνέχεια του IS, και, δεύτερον, η πόλη είναι επίσης μια είσοδος προς την Τουρκία.

 

Το Κομπάνι, πόλη κλειδί των αυτόνομων περιοχών τηςΡοζάβα

Η πόλη του Κομπάνι είναι η τρίτη κουρδική πόλη της Συρίας και ήταν η πρώτη κουρδική πόλη που απελευθερώθηκε από το καθεστώς Άσαντ στις 19 Ιουλίου του 2012.

Το Κομπάνι είναι επίσης το κέντρο ενός από τα τρία καντόνια (μαζί με το Afrin και το Cizre) που αυτονακηρύχθηκαν «αυτόνομες δημοκρατικές περιοχές» από μία συνομοσπονδία «Κούρδων, Άραβων, Ασσυρίων, Χαλδαίων, Τουρκμένων, Αρμενίων και Τσετσένων», όπως αναφέρεται στο προοίμιο του Καταστατικού Χάρτη της Ροζάβα (το όνομα του δυτικού ή Συριακού Κουρδιστάν). Οι εμπειρίες της αυτο-διεύθυνσης σε αυτές τις περιοχές είναι πολύ ενδιαφέρουσες, ιδιαίτερα όσον αφορά στα δικαιώματα των γυναικών και των θρησκευτικών και εθνοτικών μειονοτήτων. Μερικές αντιφάσεις υπάρχουν ωστόσο, ιδίως όσον αφορά στον αυταρχισμό των δυνάμεων του PYD που δεν δίστασαν να καταστείλουν ακτιβιστές ή να κλείσουν κάποια σημαντικά ιδρύματα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το PYD, όπως και η μητρική του οργάνωση το PKK, δεν διακρίνεται για τη δημοκρατικότητά του ως προς την εσωτερική του λειτουργία και στις σχέσεις του με άλλες οργανώσεις που θεωρούνται αντίπαλες ή όπως έχουμε δει, απλώς του κάνουν κριτική. Να θυμηθούμε για παράδειγμα τα κινήματα διαμαρτυρίας στα τέλη Ιουνίου 2013 σε ορισμένες πόλεις της Ροζάβα, όπως την Αμούδα και την Ντεραμπισίγια, ενάντια στην καταστολή και τις συλλήψεις από τις δυνάμεις του PYD Κούρδων επαναστατών ακτιβιστών1.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως το PYD δεν είναι η μοναδική οργάνωση στη Συρία και εντός της συριακής αντιπολίτευσης.

Αυτό δεν μας εμποδίζει στο να παρέχουμε πλήρη υποστήριξη στο κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στον αγώνα του για αυτοδιάθεση στο Ιράκ, τη Συρία, την Τουρκία και το Ιράν, κατά των αυταρχικών καθεστώτων που τους καταπιέζουν ή/και τους εμποδίζουν να ασκήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσής τους. Ταυτόχρονα, απαιτούμε την απόσυρση του ονόματος του PKK από τους καταλόγους των τρομοκρατικών οργανώσεων στην Ευρώπη και αλλού.

Μπορούμε να επικρίνουμε πράγματι την ηγεσία του PKK ή του PYD για ορισμένες από τις πολιτικές τους, αλλά όπως υποστήριξε πριν, μια θεμελιώδης αρχή των επαναστατών είναι ότι πρώτα πρέπει να υποστηρίξουμε άνευ όρων όλες τις μορφές αγώνα για απελευθέρωση και χειραφέτηση, πριν από το δικαίωμα να κάνουμε κριτική στις μεθόδους με τις οποίες καθοδηγείται.

 

Η συμμαχία και η Τουρκία ή η πάλη κατά των Κούρδων

Οι βομβαρδισμοί του διεθνούς συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και με τη συνεργασία των αντιδραστικών μοναρχιών του Κόλπου έχουν αποτύχει να σταματήσουν την επίθεση του IS από τις 23 Σεπτέμβρη. Εκείνη την περίοδο ο IS βρισκόταν 60 χλμ από το Κομπάνι... σήμερα ο IS έχει εισβάλει και καταλάβει διάφορες συνοικίες της πόλης. Ο IS έχει επίσης καταστρέψει πολλές κατοικίες και διοικητικά κτίρια.

Αυτή η στρατιωτική επέμβαση αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι δεν έχει σχεδιαστεί για να βοηθήσει τους τοπικούς πληθυσμούς στον αγώνα τους για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια, αλλά εξυπηρετούν τους στόχους των δυτικών ιμπεριαλιστών, με τη συμφωνία του ρωσικού ιμπεριαλισμού, και όλων των περιφερειακών υπο-ιμπεριαλιστών, που συμμετέχουν άμεσα (Σαουδική Αραβία και Κατάρ) ή έμμεσα (Τουρκία), ή δεν αντιτίθενται όπως το Ιράν. Όλοι αυτοί οι φορείς θέλουν να βάλουν ένα τέλος στις επαναστατικές διαδικασίες στην περιοχή και να αποκαταστήσουντη σταθερότητά τους με τα αυταρχικά καθεστώτα που εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους και όχι αυτά των λαϊκών μαζών της περιοχής.

Από την πλευρά της, η τουρκική κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (γνωστό ως AKP) απέδειξε για άλλη μια φορά την αντίθεσή της σε κάθε σχέδιο κουρδικής αυτοδιάθεσης που θα αμφισβητήσει τα πολιτικά της συμφέροντα.

Η τουρκική κυβέρνηση έχει επίσης κατηγορήσει το PKK ότι είναι τρομοκράτες, όπως ο IS. Η τουρκική κυβέρνηση, μέσα από αυτές τις κατηγορίες, θέλει να χτυπήσει τις κουρδικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στο έδαφός της ή στην περιφέρειά της, ή τουλάχιστον να αφομοιώσει κάποιες από αυτές.

Ο κύριος στόχος της τουρκικής κυβέρνησης είναι στην πραγματικότητα να αποφευχθεί η δημιουργία μιας αυτόνομης κουρδικής ζώνης κατά μήκος των συνόρων της με τη Συρία. Αυτός είναι ο λόγος που η κυβέρνηση στην Άγκυρα έχει καταστήσει τη δημιουργία μιας ουδέτερης ζώνης στη Συρία ένα από τα κύρια αιτήματά της στην συμμαχία και τη διεθνή κοινότητα, και όχι όπως η κυβέρνηση Ερντογάν υποστήριξε η προστασία των περιοχών που βρίσκονται στην κατοχή του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, ο οποίος τώρα παλεύει μαζί με τις κουρδικές δυνάμεις εναντίον του IS.

Στο ίδιο πλαίσιο επίσης, η τουρκική κυβέρνηση εμπόδισε και εξακολουθεί να εμποδίζει τους μαχητές του PYD να διασχίσουν τα σύνορα για μπουν στην πόλη του Κομπάνι και να βοηθήσουν τουςΚούρδους συντρόφους τους στον αγώνα τους κατά του IS. Οι τουρκικές αρχές επέβαλαν απαγόρευση της κυκλοφορίας για πρώτη φορά από το 1992 σε έξι επαρχίες της χώρας που κατοικούνται κυρίως από Κούρδους, ύστερα από μεγάλες διαδηλώσεις από τα μέλη της κουρδικής κοινότητας ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης που δεν θέλει να βοηθήσει την πόλη του Κομπάνι και της άρνησης να επιτραπεί η διέλευση των Κούρδων μαχητών στη Συρία.

Μετά από τέσσερις ημέρες ταραχών, ο Υπουργός Εσωτερικών Efkan Ala παρουσίασε μια πρώτη σημαντική επίσημη έκθεση η οποία ανέφερε 31 νεκρούς και 360 τραυματίες, πάνω από χίλιες συλλήψεις και εντυπωσιακές ζημιές, κυρίως στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας όπου ζει η κουρδική πλειοψηφία. Τα θύματα, οι τραυματίες και οι συλληφθέντες ήταν στην πλειοψηφία τους Κούρδοι.

Ο ηγέτης του PYD, Salih Muslim, κάλεσε την Τουρκία να επιτρέψει τη διέλευση μαχητών και όπλων για το Κομπάνι, ενώ αντιτάχθηκε πεισματικά στην επέμβαση του τουρκικού στρατού στην πόλη, η οποία σύμφωνα με τον ίδιο δεν θα διέφερε από «κατοχή».

Από την πλευρά του, ο φυλακισμένος ηγέτης του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν προειδοποίησε επίσης ότι η πτώση του Κομπάνι θα σημάνει το τέλος όλων των ειρηνευτικών προσπαθειών που βρίσκονται σε εξέλιξη τα τελευταία δύο χρόνια μεταξύ της Τουρκίας και του PKK.

Να υπενθυμίσουμε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν περισσότερα από 8.000 Κούρδοι πολιτικοί κρατούμενοι στις τουρκικές φυλακές, οι οποίοι κατηγορούνται για τρομοκρατία.

 

Το Κομπάνι και η συριακή επανάσταση

Η πτώση της πόλης του Κομπάνι και η κατάληψή της από τον IS θα αποτελούσε διπλή ήττα: για την αυτοδιάθεση του κουρδικού λαού και για τη συριακή επανάσταση. Ωστόσο δεν θα αποτελούσε το τέλος το δύο διαδικασιών.

Η αυτόνομη αυτοδιεύθυνση της Ροζάβα είναι ένα άμεσο και θετικό αποτέλεσμα της συριακής επανάστασης και δεν θα είχε ποτέ τα περιθώρια ή τη δυνατότητα να υπάρξει χωρίς το λαϊκό και μαζικό κίνημα από τα κάτω του Λαού της Συρίας (Αράβων, Κούρδων και Ασσυρίων μαζί) ενάντια στο εγκληματικό και αυταρχικό καθεστώς του Άσαντ. Αυτές οι ίδιες λαϊκές δυνάμεις ενώθηκανκαι εναντίον των ισλαμικών αντιδραστικών δυνάμεων που επιτέθηκαν στο παρελθόν και συνεχίζουν να επιτίθενται σήμερα στις περιοχές της Ροζάβα. Σήμερα ο FSA και οι κουρδικές δυνάμεις μάχονται στο Κομπάνι ο ένας δίπλα στον άλλο ενάντια στοIS, ενώ επίσης έχουμε δει σε άλλες απελευθερωμένες περιοχές της Συρίας διαδηλώσεις αλληλεγγύης για το Κομπάνι.

Η επανάσταση από τα κάτω των λαϊκών μαζών της Συρίας, των Αράβων και των Κούρδων, είναι η μόνη λύση ενάντια στον σεκταρισμό [θρησκευτικές αντιπαραθέσεις], το ρατσισμό και τον εθνικό σοβινισμό.

Η αυτοδιάθεση του κουρδικού λαού έχει ενισχυθεί από την συριακή επανάσταση και αυτό πρέπει να συνεχιστεί. Υπάρχει μια διαλεκτική σχέση που συνδέει και τα δύο.

Μια ήττα της συριακής επαναστατικής διαδικασίας και των στόχων της, θα σηματοδοτήσει πιθανότατα το τέλος της εμπειρίας των αυτόνομων περιοχών της Ροζάβα και των ελπίδων του κουρδικού λαού να αποφασίζει για το μέλλον του, καθώς θα βρίσκεται μπροστά στην αντίδραση πολλαπλών παραγόντων: του Δυτικού και του Ρωσικού Ιμπεριαλισμού, του αραβικού και του τουρκικού σοβινισμού και των αντιδραστικών ισλαμιστικών δυνάμεων. Από την άλλη πλευρά η συριακή επαναστατική διαδικασία δεν θα ήταν ολοκληρωμένη χωρίς τη δυνατότητα του κουρδικού λαού να αποφασίζει ελεύθερα για το μέλλον του: να αποσχιστεί ή να παραμείνει και να παλέψει μαζί με όλους τους δημοκράτες και τους προοδευτικούς για μια Δημοκρατική, Σοσιαλιστική και Κοσμική Συρία, που θα εγγυάται παράλληλα τα εθνικά του δικαιώματα.

Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να αντιταχθούμε σε όλες τις προσπάθειες υπονόμευσης τόσο της κουρδικής αυτοδιάθεσης, όσο και της συριακής επαναστατικήςδιαδικασίας, διότι τα πεπρωμένα τους συνδέονται, τόσο απέναντιστο καθεστώς του Άσαντ καιτις ισλαμικές αντιδραστικές δυνάμεις, όσο και στους διάφορους ιμπεριαλιστές (ΗΠΑ και Ρωσία) και υπο-ιμπεριαλιστές (το Ιράν, την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ).

Να αντιταχθούμε σε όλες τις μορφές της αντεπανάστασης που επιχειρούν να διαιρέσουν τα λαϊκά στρώματα με τις θρησκευτικές αντιπαραθέσεις και τον ρατσισμό.

Ζήτω η η Συριακή Επανάσταση.

Ζήτω η αυτοδιάθεση του Κουρδικού Λαού.

Ζήτω η αδελφοσύνη του λαού στον αγώνα για Απελευθέρωση και Χειραφέτηση.

 

μετάφραση: e la libertà

 

Πηγή: Joseph Daher, «Kobani, the Kurdish issue and the Syrian revolution, a common destiny»,

Syria Freedom Forever – Σουρία Αλ-Χουρία Λι-Λ-Άμπαντ, 12 Οκτωβρίου 2014.

 

1 «Statement by the Kurdish Youth Movement (TCK) about the latest events in the city of Amouda, and videos and pictures from the protests and sit ins», Syria Freedom Forever – Σουρία Αλ-Χουρία Λιλ-Άμπαντ, 23 Ιουνίου 2013.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019 16:44

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.