Κυριακή, 29 Αυγούστου 2021 16:37

Η πολιτική της μειοψηφίας της σοσιαλδημοκρατίας

 

 

Ρόζα Λούξεμπουργκ

 

 

Η πολιτική της μειοψηφίας της σοσιαλδημοκρατίας1

 

 

Γνωρίζω τα έργα σου, ότι δεν είσαι ούτε ψυχρός ούτε θερμός. Μακάρι να ήσουν ψυχρός ή θερμός.

Επειδή, λοιπόν, είσαι χλιαρός και ούτε κρύος ούτε ζεστός, θα σε ξεράσω από το στόμα μου.

Αποκάλυψη, ΙΙΙ 15:162

 

 

 

Συντρόφισσες και Σύντροφοι! Γνωρίζετε όλοι τη διαφωνία που υπάρχει στους κόλπους της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Πολλοί από εσάς που δεν συμφωνείτε με την παρούσα κατάσταση του επίσημου κόμματος ή με την πολιτική του να λειτουργεί μέσω των επίσημων καναλιών, αρχικά θα στεναχωρηθείτε ιδιαίτερα με αυτή την αντιπαράθεση. «Άρχισαν πάλι οι καβγάδες!» θα φωνάξουν πολλοί με αγανάκτηση. «Δεν θα ήταν απαραίτητο τουλάχιστον όλοι όσοι σχηματίζουν μέτωπο ενάντια στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία να συμπαραταχθούν σταθερά και να δράσουν από κοινού; Δεν αποδυναμώνει την αντιπολίτευση και δεν προσθέτει νερό στο μύλο της πολιτικής της πλειοψηφίας όταν αυτοί που επιδιώκουν τους ίδιους σκοπούς –δηλαδή να επαναφέρουν το κόμμα στο δρόμο της προλεταριακής ταξικής πολιτικής που βασίζεται σε αρχές– τσακώνονται και διαπληκτίζονται μεταξύ τους;».

Βεβαίως, σύντροφοι! Αν επρόκειτο μόνο για προσωπικές διαφωνίες, για ασήμαντα ζητήματα, για κάποιου είδους μικροδιαφωνίες, για παραλείψεις ή γι’ αυτό που λένε «μιλάνε έξω απ’ το χορό»3 από την πλευρά μερικών ατόμων, τότε κάθε σοβαρός άνθρωπος θα πρέπει να το χαρακτηρίσει εξωφρενικό, ακόμα και έγκλημα, αν τέτοια ασήμαντα ζητήματα προκαλούσαν διάσπαση της αντιπολίτευσης.

Αλλά δεν είναι έτσι, σύντροφοι! Αυτό που προκάλεσε αυτή τη διάσπαση είναι θεμελιώδη ζητήματα πολιτικής, η όλη αντίληψη για τους τρόπους και τα μέσα που υποτίθεται ότι θα μας οδηγήσουν από τη σημερινή απελπιστική κατάσταση του κόμματος σε πιο αξιοπρεπείς συνθήκες.

Ας αναλογιστούμε τι διακυβεύεται! Στις 4 Αυγούστου 1914, η επίσημη γερμανική σοσιαλδημοκρατία, και μαζί της η Διεθνής, κατέρρευσαν παταγωδώς. Όλα όσα, κατά τη διάρκεια των προηγούμενων πενήντα ετών, είχαμε διακηρύξει στο λαό, όσα είχαμε διακηρύξει ως ιερές αρχές μας, όσα είχαμε διακηρύξει αμέτρητες φορές σε ομιλίες, σε φυλλάδια, σε εφημερίδες, σε προκηρύξεις – όλα αυτά αποδείχτηκαν με μιας κενές φράσεις. Ξαφνικά, σαν από κακή μαγεία, το κόμμα της διεθνούς προλεταριακής ταξικής πάλης έγινε ένα εθνικό φιλελεύθερο κόμμα. Η οργανωτική μας δύναμη, για την οποία ήμασταν τόσο υπερήφανοι, αποδείχθηκε εντελώς άχρηστη, και εκεί που κάποτε ήμασταν σεβαστοί και επίφοβοι θανάσιμοι εχθροί της αστικής κοινωνίας, τώρα έχουμε γίνει τα αναποφάσιστα και δικαίως περιφρονημένα εργαλεία του θανάσιμου εχθρού μας, της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης. Σε άλλες χώρες, ο σοσιαλισμός έχει καταρρεύσει περισσότερο ή λιγότερο βαθιά και η περήφανη παλιά κραυγή, «Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!» έχει μετατραπεί στα πεδία των μαχών στην εντολή: «Προλετάριοι όλων των χωρών, κόψτε ο ένας το λαιμό του άλλου!».

Ποτέ στην παγκόσμια ιστορία δεν έχει χρεοκοπήσει ένα πολιτικό κόμμα τόσο οικτρά, ποτέ δεν έχει προδοθεί και συρθεί μέσα στη λάσπη τόσο ατιμωτικά ένα υψηλό ιδανικό!

Χιλιάδες και χιλιάδες προλετάριοι θα μπορούσαν να χύσουν ματωμένα δάκρυα ντροπής και οργής, επειδή όλα όσα ήταν τόσο αγαπητά και ιερά γι’ αυτούς έχουν γίνει τώρα αντικείμενο χλευασμού και περιφρόνησης από όλο τον κόσμο. Χιλιάδες επί χιλιάδων καίγονται από την επιθυμία να σβήσουν τους λεκέδες, να αφαιρέσουν την ατίμωση του κόμματος, ώστε να μπορούν και πάλι να αυτοαποκαλούνται Σοσιαλδημοκράτες με το κεφάλι ψηλά και χωρίς ντροπή.

Αλλά κάθε σύντροφος πρέπει να έχει ένα πράγμα κατά νου: μια τέτοια βαθειά κατάρρευση μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με μια αποφασιστική, ξεκάθαρη και αμείλικτη πολιτική. Τα ημίμετρα, οι αμφιταλαντεύσεις, οι άτολμες πολιτικές που ακροβατούν δεν μπορούν ποτέ να μας βοηθήσουν. Τώρα ο καθένας από εμάς πρέπει να πει στον εαυτό του: είτε-είτε. Είτε είμαστε εθνικοφιλελεύθερα πρόβατα με σοσιαλιστική λεοντή, οπότε αποφεύγουμε κάθε παιχνίδι αντιπολίτευσης, είτε είμαστε μαχητές της προλεταριακής Διεθνούς με την πλήρη σημασία του όρου, οπότε πρέπει να ρίξουμε όλες μας τις δυνάμεις στο έργο της αντιπολίτευσης, και τότε η σημαία της ταξικής πάλης και του διεθνισμού πρέπει να ξεδιπλωθεί ανοιχτά και χωρίς δισταγμούς. Σύντροφοι του κόμματος, κοιτάξτε τη λεγόμενη αντιπολίτευση μέχρι τώρα, όπως εκπροσωπείται από τον Λέντεμπουρ, τον Χάαζε και τους φίλους τους. Αφού συναίνεσαν πειθήνια στο Ράιχσταγκ σε τέσσερις διαδοχικές περιπτώσεις για τη χορήγηση πολεμικών πιστώσεων και έγιναν έτσι συνένοχοι στην προδοσία του σοσιαλισμού, βρήκαν τελικά το θάρρος να ψηφίσουν κατά των πιστώσεων αυτών στην ολομέλεια της 21ης Δεκεμβρίου 1915. Επιτέλους! Επιτέλους μια δημόσια αποκήρυξη της πολιτικής της εθνικιστικής απάτης. Επιτέλους τουλάχιστον είκοσι άνδρες στο κοινοβούλιο που υπερασπίζονται το σοσιαλισμό! Η αυταπάτη ήταν βραχύβια, και μόνο όσοι βλέπουν τα πράγματα επιφανειακά, χωρίς να τα εξετάζουν με κριτική ματιά, θα μπορούσαν να νιώσουν απεριόριστη ευχαρίστηση για την «θαρραλέα πράξη». Συνοδεύοντας την άρνησή τους για τις πιστώσεις, ο Γκέγερ και οι σύντροφοι στο Ράιχσταγκ έκαναν μια δήλωση που αναιρούσε όλα τα καλά που είχαν κάνει με την ψήφο τους. Γιατί καταψήφισαν τις πιστώσεις αυτή τη φορά; «Τα εθνικά σύνορά μας είναι ασφαλή», είναι η εξήγησή τους. Το τι ήλπιζαν να πετύχουν αυτοί οι αξιόλογοι άνθρωποι με αυτά τα λόγια, σε ποιον τα απηύθυναν, είναι δική τους υπόθεση. Για τον ξένο που δεν είναι μυημένος σε αυτή τη μεγάλη διπλωματία των παρασκηνιακών δωματίων, η οποία θα μπορούσε να υποδείξει μια απάντηση, το ζήτημα είναι απλό: οι είκοσι ψήφισαν κατά των πιστώσεων δήθεν επειδή τα γερμανικά σύνορα ήταν ασφαλή. Δηλαδή, όχι επειδή είμαστε από θέση αρχής κατά του μιλιταρισμού και του πολέμου, όχι επειδή αυτός ο πόλεμος είναι ένα ιμπεριαλιστικό έγκλημα εναντίον όλων των λαών, αλλά επειδή ο Χίντενμπουργκ, ο Μάκενσεν και ο Κλουκ έχουν ήδη σφαγιάσει αρκετούς Ρώσους, Γάλλους και Βέλγους και έχουν αποκτήσει σταθερά ερείσματα στις χώρες τους – επομένως, ακόμα κι ένας Γερμανός σοσιαλδημοκράτης μπορεί να επιδοθεί στην πολυτέλεια να ψηφίζει κατά των πολεμικών δαπανών! Με τον τρόπο αυτό, ωστόσο, ο Γκέγιερ και οι σύντροφοί του συμπλέουν ουσιαστικά με την πολιτική της πλειοψηφίας. Αυτό σημαίνει ότι υποστηρίζουν την ξεδιάντροπη απάτη που εμφανίζει αυτόν τον πόλεμο ως έναν αμυντικό πόλεμο από την αρχή, με στόχο την προστασία των συνόρων μας, Αυτό που διαφοροποιεί τον Γκέγιερ και τους συντρόφους του από την πλειοψηφία, λοιπόν, δεν είναι ότι έχουν διαφορετική άποψη, βασισμένη σε αρχές, για την όλη στάση απέναντι στον πόλεμο, αλλά απλώς ότι έχουν διαφορετικές εκτιμήσεις για τη στρατιωτική κατάσταση. Σύμφωνα με τους Σάιντεμαν, Ντάβιντ και Χάινε, τα γερμανικά σύνορα δεν είναι ακόμη ασφαλή· σύμφωνα με τους Χάαζε, Λέντεμπουρ και Γκέγιερ, είναι ήδη ασφαλή. Ωστόσο, κάθε ευφυής άνθρωπος πρέπει να παραδεχτεί ότι, αν υπεισέλθει κανείς στην ακριβή εκτίμηση της στρατιωτικής κατάστασης, η άποψη της ομάδας Σάιντεμαν-Νταβίντ-Χάινε είναι πιο συνεπής από την άποψη των Λέντεμπουρ και Χάαζε. Γιατί ποιος θα εγγυηθεί ότι η τύχη του πολέμου θα συνεχίσει να είναι ευνοϊκή για τον γερμανικό μιλιταρισμό; Ποιος λογικός στρατηγός θα μπορούσε σήμερα να ορκιστεί ότι η κατάσταση δεν θα μπορούσε να αντιστραφεί και ότι οι Ρώσοι, για παράδειγμα, δεν θα μπορούσαν να εισβάλουν και πάλι στην Ανατολική Πρωσία; Και αν αυτό συνέβαινε, τι θα γινόταν τότε; Τότε η ομάδα Λέντεμπουρ-Γκέγιερ-Χάαζε, ως συνέπεια της δικής της δήλωση, θα πρέπει να ψηφίσει και πάλι υπέρ των πολεμικών πιστώσεων στο Ράιχσταγκ! Δεν πρόκειται λοιπόν για μια τακτική βασισμένη σε αρχές, αλλά για μια ευκαιριακή πολιτική, προσαρμοσμένη στη στιγμιαία κατάσταση στο θέατρο του πολέμου, την περίφημη πολιτική της κάθε περίπτωσης, την παλιά οπορτουνιστική ταλάντευση, με την οποία το κόμμα μόλις έφτασε στη δόξα της 4ης Αυγούστου 1914.

Ωστόσο, υπάρχει και μια άλλη, σοβαρή πλευρά του θέματος. Αν σήμερα οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες, σύμφωνα με τη δήλωση των Λέντεμπουρ-Χάαζε, μπορούν να ψηφίσουν κατά των πολεμικών πιστώσεων επειδή τα γερμανικά σύνορα είναι ασφαλή, ποια είναι η κατάσταση των Γάλλων, Βέλγων, Ρώσων και Σέρβων συντρόφων, στις χώρες των οποίων βρίσκεται ο εχθρός; Ο πιο απλός εργάτης μπορεί εύκολα να καταλάβει ότι αυτή η φράση της δήλωσης προσφέρει στους συντρόφους στις άλλες χώρες την πιο θαυμάσια πρόφαση για να δικαιολογήσουν την εθνικιστική τους πολιτική. Πράγματι, ορισμένοι Γάλλοι σύντροφοι της εθνικιστικής πλειοψηφίας την έχουν ήδη υιοθετήσει ως την καλύτερη επιβεβαίωση της δικής τους θέσης. Έτσι, έχουμε και πάλι διάσπαση της Διεθνούς, έχουμε και πάλι την πολιτική που οδηγεί τους σοσιαλιστές των διαφόρων χωρών όχι μαζί εναντίον του πολέμου και των κυρίαρχων τάξεων, αλλά τον ένα εναντίον του άλλου, όπως ακριβώς επιβάλλουν οι εντολές του ιμπεριαλισμού. Έτσι, και εδώ, βρισκόμαστε ακριβώς στο έδαφος αυτής της πλειοψηφικής πολιτικής που κατέστρεψε εμάς και τη Διεθνή.

Και τώρα, συντρόφισσες και σύντροφοι, κοιτάζοντας τα γεγονότα σοβαρά και με κριτική ματιά ρωτάμε το εξής: ήταν η ψήφος που έδωσαν ο Λέντεμπουρ, ο Χάαζε και οι σύντροφοί τους στις 21 Δεκεμβρίου ένα βήμα προς τα εμπρός; Ήταν η λυτρωτική πράξη που όλοι περιμέναμε με αγωνία και την οποία λαχταρούσαν οι μάζες; Όχι και πάλι όχι! Αυτή η ψήφος, με τη συγκεκριμένη ανακοίνωση, ήταν ένα βήμα μπροστά και ένα βήμα πίσω, ήταν άλλη μια γλυκιά αυταπάτη ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν προς το καλύτερο, αλλά η απογοήτευση πίσω από αυτήν ήταν αναπόφευκτα ακόμη πιο πικρή.

Και η απογοήτευση ακολούθησε αμέσως μετά. Είναι σαφές ότι αυτή η ψήφος κατά των πολεμικών πιστώσεων, ακόμη και αν δεν είχε υπονομευθεί στην ουσία από την ατυχή δήλωση, δεν θα μπορούσε να εξαντλήσει ολόκληρη την πολιτική της αντιπολίτευσης, αλλά θα μπορούσε να είναι μόνο το πρώτο βήμα σε μια νέα πορεία, ένα πρώτο ηχηρό μήνυμα που θα έπρεπε να ακολουθηθεί από μια αποφασιστική, συνεπή δράση στο πνεύμα της ταξικής πάλης σε όλα τα επίπεδα. Τι ζήσαμε αντ’ αυτού; Οι Λέντεμπουρ, Χάαζε και οι σύντροφοί τους αναπαύονται έκτοτε στις δάφνες της απόρριψης των πιστώσεων τους, ζώντας σε μια εξωπραγματική υπόσταση.

Ας πάρουμε μερικά μόνο παραδείγματα. Στην περιβόητη υπόθεση Baralong4, η σοσιαλδημοκρατική ομάδα καλύφθηκε με τέτοια πρωτοφανή ντροπή από την ομιλία του Νόσκε και τις κραυγές του για αιματηρά αντίποινα κατά των Άγγλων, που ακόμη και οι αξιοπρεπείς αστοί φιλελεύθεροι θα έπρεπε να κοκκινίσουν για μας, αν υπήρχε ακόμη ένα τέτοιο είδος ανθρώπου στα γερμανικά εδάφη. Μετά την 4η Αυγούστου, μετά από όλα όσα ακολούθησαν, φάνηκε ότι το κόμμα μας είχε κατρακυλήσει όσο πιο βαθειά μπορούσε μέσα στο βούρκο. Αλλά οι «αναμορφωμένοι» σοσιαλιμπεριαλιστές, εξακολουθούν να προκαλούν νέες εκπλήξεις. Η πολιτική και ηθική διαφθορά τους δεν φαίνεται να είναι καθόλου μετρήσιμη με τα συνήθη μέτρα. Στην υπόθεση Baralong, διεγείροντας τα κτηνώδη πολεμικά ένστικτα, ξεπέρασαν και ντρόπιασαν ακόμη και τους συντηρητικούς. Και μετά από ένα τέτοιο πρωτοφανές περιστατικό, τι έκανε ένας άνθρωπος της Αντιπολίτευσης, ο σύντροφος Λέντεμπουρ; Αντί να βροντοφωνάξει, αντί να αρνηθεί ενώπιον όλου του κόσμου στο όνομα του γερμανικού προλεταριάτου κάθε σχέση με τον Νόσκε και τους ομοίους του, ο ίδιος ο Λέντεμπουρ συντάχθηκε με τα ουρλιαχτά, αποδέχτηκε από θέση αρχής την πολιτική αντιποίνων του Νόσκε και των συντρόφων του και το μόνο που έκανε ήταν να παρακαλέσει για μια μετριοπαθή εφαρμογή της κτηνώδους αρχής.

Τα απίστευτα λόγια του Λέντεμπουρ στις 15 Ιανουαρίου ήταν τα εξής, σύμφωνα με τις στενογραφημένες σημειώσεις:

«Κύριοι, όσον αφορά τις εκτιμήσεις για την ίδια την υπόθεση Baralong, δηλαδή τη θηριωδία που διαπράχθηκε στη θάλασσα από Άγγλους ναυτικούς εναντίον γενναίων Γερμανών ναυτικών, συμφωνώ με όλους τους προηγούμενους ομιλητές. Θα αποφύγω να προσθέσω οποιαδήποτε λέξη στις παρατηρήσεις τους».5 [Υπογράμμιση – R.L.]

Και αυτοί οι «προηγούμενοι ομιλητές» ήταν: Ο Νόσκε των σοσιαλιμπεριαλιστών, ο Σπαν του Κόμματος του Κέντρου, ο Φίσμπεκ των ριζοσπαστών, ο Κνουτενόερτελ των συντηρητικών! Οι εκτιμήσεις του Λέντεμπουρ για την υπόθεση «συμφωνούσαν» με τις δικές τους.

Επομένως και πάλι μια από άποψη αρχών υποστήριξη στην πολιτική των σοσιαλιστών προδοτών της πλειοψηφίας και μια διολίσθηση σε μια ταξική ανακωχή6 με τα αστικά κόμματα – τρεις εβδομάδες μετά τη φαινομενική ύψωση της σημαίας της ταξικής πάλης.

Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα. Με τις λεγόμενες «Επερωτήσεις» [„Kleinen Anfragen“], οι βουλευτές του Ράιχσταγκ έχουν στα χέρια τους ένα ανεκτίμητο όπλο που τους επιτρέπει, σε αυτή την άθλια συνέλευση των υποταγμένων Μαμελούκων της στρατιωτικής δικτατορίας, να διατηρούν μια συνεχή αντίσταση στην κυβέρνηση και την αστική πλειοψηφία, μια συνεχή διατάραξη της ιμπεριαλιστικής φάλαγγας, μια συνεχή διέγερση των λαϊκών μαζών.7 Στα χέρια 20 αποφασισμένων εκπροσώπων του λαού, οι Επερωτήσεις θα μπορούσαν να γίνουν ένα πραγματικό μαστίγιο που θα χτυπούσε ακατάπαυστα τις πλάτες της ιμπεριαλιστικής αγέλης. Τι βλέπουμε αντ’ αυτού; Οι Λέντεμπουρ, Χάαζε και οι σύντροφοί τους δεν σκέφτονται να κάνουν χρήση αυτού του σημαντικού μέσου πάλης. Ούτε μία φορά δεν προσπάθησαν να το χρησιμοποιήσουν. Αφήνουν με την ησυχία τους τον Καρλ Λίμπκνεχτ να αμύνεται και να αντεπιτίθεται μόνος του προς όλες τις κατευθύνσεις εν μέσω του ωρυόμενου όχλου, οι ίδιοι όμως, φοβούνται φανερά να σηκώσουν το κεφάλι τους, γιατί απλά δεν τολμούν να κλωτσήσουν ενάντια στα κεντρίσματα και να ξεφύγουν από τον έλεγχο της κοινοβουλευτικής κομματικής πλειοψηφίας.

Και δεν είναι μόνο αυτό! Όταν η ιμπεριαλιστική πλειοψηφία του Ράιχσταγκ, μαζί με την πλειοψηφία της σοσιαλδημοκρατικής κοινοβουλευτικής παράταξης, αποπειράθηκε να καταστρέψει το όπλο των επερωτήσεων στη Βουλή, υποβάλλοντάς το στην αυθαίρετη λογοκρισία του προέδρου του Ράιχσταγκ, ο Λέντεμπουρ, ο Χάαζε και οι σύντροφοί τους απλά το άφησαν να συμβεί! Αυτοί οι υποτιθέμενοι ηγέτες της αντιπολίτευσης υποστήριξαν ένα πραξικόπημα ενάντια στο δημοκρατικό δικαίωμα της λαϊκής εκπροσώπησης, ενάντια σε ένα σημαντικό μέσο για την αφύπνιση των μαζών. Συμμετείχαν σε αυτή τη νέα προδοσία της κοινοβουλευτικής κομματικής πλειοψηφίας.

Και τι συνέβη στις 17 Ιανουαρίου, όταν το Ράιχσταγκ συζητούσε στρατιωτικά ζητήματα, όταν παρουσιάστηκε μια εξαιρετική ευκαιρία να επικριθούν ανελέητα όλα τα πεπραγμένα της δικτατορίας της σπάθης και οι κτηνωδίες του πολέμου, να διαφωτιστεί η συνολική κατάσταση και να αναδειχθούν όλα τα κύρια προβλήματα της παγκόσμιας κρίσης; Και πάλι ο Λέντεμπουρ, ο Χάαζε και οι σύντροφοί τους απέτυχαν πλήρως. Η φαινομενική κήρυξη του αγώνα και η αλλαγή μετώπου στις 21 Δεκεμβρίου ακολουθήθηκε από ένα άθλιο φιάσκο μόλις τέσσερις εβδομάδες αργότερα. Μια ασήμαντη λογομαχία για απλές εξωτερικές μικρολεπτομέρειες, όπως συνηθιζόταν στην καθημερινή γκρίζα ρουτίνα του κοινοβουλευτικού διάδρομου σε καιρό ειρήνης, ήταν το μόνο που έκαναν αυτοί οι ηγέτες της αντιπολίτευσης για το στρατιωτικό ζήτημα. Αυτή, σύντροφοι, είναι η λεγόμενη αντιπολίτευση, όπως την εννοούν ο Λέντεμπουρ, ο Χάαζε και οι φίλοι τους. Ούτε ίχνος συνέπειας, ενεργητικότητας, τόλμης, οξυδέρκειας βασισμένης σε αρχές, μόνο ημίμετρα, αδυναμία και αυταπάτες. Αλλά έχουμε βιώσει πραγματικά αρκετά ημίμετρα, αδυναμίες και αυταπάτες και ξέρουμε πού μας οδήγησαν.

Κανείς δεν θα αμφισβητήσει την καλή θέληση ενός Λέντεμπουρ, ενός Χάαζε, ενός Άντολφ Χόφμαν. Ο δρόμος προς την κόλαση, ωστόσο, είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι δύναμη, συνέπεια και οξυδέρκεια –ω!– λίγη μόνο από τη δύναμη, τη συνέπεια και την οξυδέρκεια με την οποία οι εχθροί μας, οι άρχουσες τάξεις, μας φιμώνουν και μας αναγκάζουν να μπούμε στο ζυγό του αιματοβαμμένου ιμπεριαλισμού. Αληθινούς άντρες, ατρόμητους, σκληρούς μαχητές, είναι αυτό που χρειαζόμαστε, όχι ταλαντευόμενους πολιτικούς, όχι αδύναμους, όχι δειλούς κονδυλοφόρους.

Και το γεγονός ότι η λεγόμενη αντιπολίτευση δεν πληροί αυτές τις προϋποθέσεις αποδεικνύεται καλύτερα με το φυλλάδιο που μόλις δημοσίευσαν οι σύντροφοι Λέντεμπουρ και Άντολφ Χόφμαν.

Αυτό το φυλλάδιο ασκεί σκληρή και απαξιωτική κριτική στις κατευθυντήριες αρχές που ένας αριθμός συντρόφων από διάφορα μέρη της Γερμανίας έχουν υιοθετήσει ως κατευθυντήριες αρχές των απόψεών τους και των καθηκόντων τους στην παρούσα ιστορική στιγμή. Θα τις παραθέσουμε εδώ [στο τέλος αυτού του άρθρου8] στο σύνολό τους, έτσι ώστε κάθε σύντροφος να μπορεί να τις κρίνει μόνος του. Αυτές οι κατευθυντήριες αρχές δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια ανοιχτή, έντιμη και ξεκάθαρη διατύπωση των γεγονότων και των καταστάσεων, όπως αποκαλύφθηκαν από τον παγκόσμιο πόλεμο στο εργατικό κίνημα, και είναι, επιπλέον, η συνεπής και αποφασιστική εφαρμογή των παλαιών αρχών του κόμματός μας στη σημερινή κατάσταση και στα καθήκοντα που προκύπτουν για όλους μας, αν θέλουμε επιτέλους να ασχοληθούμε σοβαρά με τον διεθνή σοσιαλισμό.

Και ακριβώς ενάντια σε αυτή την τάση των κατευθυντήριων αρχών στρέφονται οι Λέντεμπουρ και Χόφμαν με το καταλυτικό τους βέτο! Είναι απαράδεκτο [λένε] να καταστήσουμε τη Σοσιαλιστική Διεθνή το καθοριστικό κέντρο ολόκληρου του εργατικού κινήματος· είναι απαράδεκτο να περιορίσουμε την ελευθερία των εθνικών κέντρων να αποφασίζουν σχετικά με τον πόλεμο· είναι απαράδεκτο και ανέφικτο να τοποθετήσουμε τη Διεθνή πάνω από τις αποφάσεις του γερμανικού κόμματος και των άλλων κομμάτων. Η Διεθνής θα πρέπει να παραμείνει μόνο μια χαλαρή ομοσπονδιακή ομάδα των εθνικών εργατικών κομμάτων, εντελώς ανεξάρτητων στην τακτική τους τόσο στην ειρήνη όσο και στον πόλεμο, όπως ήταν πριν από το ξέσπασμα του παγκόσμιου πολέμου.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι! Εδώ είναι το ουσιαστικό κομβικό σημείο της όλης κατάστασης· περιλαμβάνει το ζωτικό ζήτημα του εργατικού κινήματος. Το κόμμα μας απέτυχε στις 4 Αυγούστου, με τον ίδιο τρόπο που απέτυχαν και τα σοσιαλιστικά κόμματα άλλων χωρών, ακριβώς επειδή η Διεθνής αποδείχτηκε μια κενή φράση, επειδή οι αποφάσεις των συνεδρίων της Διεθνούς αποδείχτηκαν κενές, ανίσχυρες λέξεις. Αν θέλουμε να βάλουμε ένα τέλος σ’ αυτή την επαίσχυντη κατάσταση, αν θέλουμε να αποτρέψουμε την επανάληψη της χρεοκοπίας της 4ης Αυγούστου 1914, τότε υπάρχει μόνο ένας δρόμος και μια σωτηρία για μας: να μετατρέψουμε τη διεθνή αλληλεγγύη από μια ωραία ηχηρή φράση σε ένα πραγματικό, αυστηρό και ιερό κανόνα ζωής, να μετατρέψουμε τη Σοσιαλιστική Διεθνή από ένα άψυχο ανδρείκελο σε μια πραγματική δύναμη και να την ένα απόρθητο φράγμα, πάνω στο οποίο θα διαλύονται στο εξής τα βαριά κύματα του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού. Αν θέλουμε να δουλέψουμε για να βγούμε από την άβυσσο της ταπείνωσης στην οποία έχουμε πέσει, τότε πρέπει να εκπαιδεύσουμε κάθε Γερμανό και Γάλλο και κάθε άλλο προλετάριο με ταξική συνείδηση στη σκέψη: Η αδελφοποίηση των εργατών του κόσμου είναι για μένα το υψηλότερο και ιερότερο πράγμα στη γη, είναι ο οδηγός μου, το ιδανικό μου, η πατρίδα μου. Θα προτιμούσα να χάσω τη ζωή μου παρά να φανώ άπιστος σε αυτό το ιδανικό!

Και τώρα οι σύντροφοι Λέντεμπουρ και Χόφμαν δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα από όλα αυτά. Θέλουν απλώς να επαναφέρουν την παλιά αθλιότητα μετά τον πόλεμο· κάθε εθνικό κόμμα θα έχει ελεύθερα τα χέρια του να παίζει με τις αποφάσεις της Διεθνούς και κάθε λίγα χρόνια θα γινόμαστε και πάλι μάρτυρες μεγαλοπρεπών συνεδρίων, όμορφων ομιλιών, φλογερού ενθουσιασμού, ηχηρών διακηρύξεων και τολμηρών ψηφισμάτων, αλλά όταν έρθει η ώρα να δράσει, η Διεθνής θα είναι και πάλι εντελώς ανίκανη και θα ενδίδει μπροστά στην στην ψεύτικη φράση «υπεράσπιση της πατρίδας», σαν φάντασμα της νύχτας πριν από την αιματηρή πραγματικότητα! Ο Λέντεμπουρ και οι σύντροφοί του δεν έχουν μάθει τίποτα από αυτόν τον τρομερό πόλεμο! Συντρόφισσες και Σύντροφοι, δεν υπάρχει χειρότερη κατηγορία για έναν πολιτικό, για έναν αγωνιστή, από το ότι δεν ξέρει να διδάσκεται από το σκληρό σχολείο της ιστορίας. Δεν είναι κακό να κάνεις λάθη. Κανείς από όσους πρέπει να πάρουν αποφάσεις μέσα στην επείγουσα κατάσταση και την αναταραχή της ιστορικής παγκόσμιας σύγκρουσης δεν είναι απρόσβλητος από λάθη. Αλλά το να μην αναγνωρίζεις τα λάθη που έκανες, το να μην μπορείς να μάθεις από αυτά, το να βγαίνεις ξανά και ξανά αδιαφώτιστος από όλες τις ταπεινώσεις – αυτό αγγίζει τα όρια του εγκλήματος. Σύντροφοι, αν ούτε καν αυτός ο ωκεανός αίματος μέσα στον οποίο κυλιόμαστε, αν ούτε καν αυτή η τρομερή ηθική κατάρρευση της Διεθνούς δεν μας οδηγήσουν σε μια καλύτερη κατανόηση και σε μια σταθερή πορεία, τότε μπορούμε πραγματικά να αφήσουμε τους εαυτούς μας να θαφτούν. Τότε, ας απαλλαγούμε από τις διεθνιστικές φράσεις, ας απαλλαγούμε από τις παλιές, ψεύτικες ανοησίες, ας σταματήσουμε να εξαπατάμε τις μάζες, οι οποίες δικαίως θα μας φτύσουν κατάμουτρα αν, μετά από αυτόν τον πόλεμο, προπαγανδίζουμε την ιδέα της αδελφοσύνης των εθνών, όπως οι παλιοί, ανεπίδεκτοι διδασκαλίας ήρωες των λέξεων, χωρίς ποτέ να θέλουμε να τις πάρουμε στα σοβαρά!

Και εδώ, σύντροφοι, είναι, είτε-είτε! Είτε προδίδουμε απροκάλυπτα και ξεδιάντροπα τη Διεθνή, όπως έκαναν ο Χάινε, ο Ντάβιντ, ο Σάιντεμαν κ.ά., είτε παίρνουμε τη Διεθνή με απόλυτη σοβαρότητα και προσπαθούμε να την κάνουμε ένα ισχυρό οχυρό, ένα προπύργιο του διεθνούς σοσιαλιστικού προλεταριάτου και της παγκόσμιας ειρήνης. Δεν υπάρχει πλέον χώρος για καμία μέση οδό, για αμφιταλαντεύσεις και ημίμετρα.

Και για το λόγο αυτό θα ήταν αδύνατο για τα πραγματικά αντιπολιτευτικά στελέχη να δράσουν από κοινού με ανθρώπους που συμμερίζονται την άποψη των συντρόφων Λέντεμπουρ και Χόφμαν.

Συντρόφισσες και σύντροφοι! Μην παρασύρεστε από την παλιά φράση ότι στην ενότητα υπάρχει η δύναμη. Αυτή είναι η φράση που πλασάρουν τώρα ο Σάιντεμαν και ο Έμπερτ από την Εκτελεστική Επιτροπή του κόμματος. Ναι, όντως υπάρχει δύναμη στην ενότητα, αλλά η ενότητα είναι μια σταθερή, εσωτερική πεποίθηση, όχι μια εξωτερική, μηχανική σύζευξη στοιχείων που εσωτερικά απομακρύνονται το ένα από το άλλο. Η δύναμη δεν βρίσκεται στους αριθμούς, αλλά στο πνεύμα, στη διαύγεια, στην ενέργεια που μας εμπνέει. Πόσο δυνατοί νομίζαμε ότι ήμασταν, πόσο καυχιόμασταν για τα τέσσερα εκατομμύρια υποστηρικτών μας πριν από τον πόλεμο, και πώς κατέρρευσε η δύναμή μας, σαν χάρτινος πύργος, στην πρώτη δοκιμασία. Και εδώ είναι σημαντικό να μάθουμε από τις απογοητεύσεις που βιώσαμε και να μην ξαναπέσουμε στα παλιά λάθη! Αν θέλουμε να κρατήσουμε μια δυναμική στάση απέναντι στην επικρατούσα πορεία των επίσημων κομματικών οργάνων, απέναντι στην κοινοβουλευτική κομματική πλειοψηφία, τότε χρειάζεται μια ξεκάθαρη, συνεπής και δυναμική πολιτική, τότε δεν πρέπει να κοιτάζουμε ούτε προς τα αριστερά ούτε προς τα δεξιά, αλλά να συσπειρωθούμε γύρω από μια ορατή σημαία, όπως είναι οι κατευθυντήριες αρχές που μόλις απέρριψαν ο Λέντεμπουρ και οι σύντροφοί του. Μακριά από κάθε αναποφασιστικότητα και αμφιταλάντευση! Να προσηλώσουμε σταθερά το βλέμμα μας στον στόχο και να ξεκινήσουμε χωρίς δισταγμούς την ταξική πάλη σε όλα τα επίπεδα σύμφωνα με το πνεύμα της Διεθνούς! Αυτό [είναι] το καθήκον μας, αυτό είναι το έδαφος στο οποίο συσπειρωνόμαστε. Όλοι όσοι επιθυμούν σοβαρά και ειλικρινά την ανάσταση του σοσιαλισμού θα έρθουν μαζί μας, αν όχι σήμερα, τότε αύριο.

Συσπειρωθείτε παντού, συντρόφισσες και σύντροφοι, πίσω από τις κατευθυντήριες αρχές που δείχνουν το δρόμο μας προς τα εμπρός, και χρησιμοποιήστε όλη σας τη δύναμη για να μετατρέψετε τις σκέψεις σας σε πράξεις! Σε ολόκληρη αυτή τη χώρα και σε όλες τις χώρες, εξαντλημένες και καταπιεσμένες μάζες του προλεταριάτου, περιμένουν μια αποφασιστική προλεταριακή πολιτική που μόνο αυτή μπορεί να τους φέρει τη λύτρωση από την κόλαση των υπαρχουσών συνθηκών. Το καθήκον μας, το χρέος μας, είναι να επισπεύσουμε την ώρα αυτής της απελευθέρωσης, συγκεντρώνοντας τις τελευταίες μας δυνάμεις για την ανυποχώρητη ταξική πάλη!

Επομένως, ζήτω η ταξική πάλη! Ζήτω η Διεθνής!

 

Ρόζα Λούξεμπουργκ

(Απρίλιος 1916)

 

 

[Κατευθυντήριες αρχές για τα καθήκοντα της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας]

Ένας μεγάλος αριθμός συντρόφων από όλα τα μέρη της Γερμανίας υιοθέτησε τις ακόλουθες κατευθυντήριες αρχές που αποτελούν προσαρμογή του Προγράμματος της Ερφούρτης στα σύγχρονα προβλήματα του διεθνούς σοσιαλισμού.

1. Ο παγκόσμιος πόλεμος εκμηδένισε τα αποτελέσματα σαράντα χρόνων δουλειάς του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού υποβαθμίζοντας τη σημασία της επαναστατικής εργατικής τάξης ως παράγοντα πολιτικής δύναμης και το ηθικό το κύρος του σοσιαλισμού, διαλύοντας την προλεταριακή Διεθνή, οδηγώντας τα τμήματά της σε αδελφοκτόνο πόλεμο μεταξύ τους και αλυσοδένοντας στο άρμα του ιμπεριαλισμού τις προσδοκίες και τις ελπίδες των μαζών στις σημαντικότερες καπιταλιστικές χώρες.

2. Συναινώντας στις πολεμικές πιστώσεις και κηρύσσοντας την ανακωχή, οι επίσημοι ηγέτες των σοσιαλιστικών κομμάτων στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Αγγλία υποστήριξαν τον ιμπεριαλισμό, ανάγκασαν τις μάζες να υπομείνουν υπομονετικά τη δυστυχία και τη φρίκη του πολέμου και συνέβαλαν έτσι στην αχαλίνωτη απελευθέρωση των ιμπεριαλιστικών μανιών, στην παράταση των μαζικών δολοφονιών και στον πολλαπλασιασμό των θυμάτων τους, έχοντας έτσι κοινή ευθύνη για τον πόλεμο και τις συνέπειές του.

3. Αυτή η τακτική των επίσημων κομματικών ηγεσιών των εμπόλεμων χωρών, πρώτα και κύρια στη Γερμανία, που μέχρι τώρα πρωτοστατούσε στη Διεθνή, σημαίνει προδοσία των πιο στοιχειωδών αρχών του διεθνούς σοσιαλισμού, των ζωτικών συμφερόντων των μαζών, των φιλελεύθερων και δημοκρατικών συμφερόντων των χωρών τους. Η σοσιαλιστική πολιτική καταδικάστηκε έτσι σε ανικανότητα ακόμη και στις χώρες όπου οι ηγέτες του κόμματος παρέμειναν πιστοί στα καθήκοντά τους: Ρωσία, Σερβία και Ιταλία.

4. Εγκαταλείποντας την ταξική πάλη κατά τη διάρκεια του πολέμου και μεταθέτοντάς την [για την εποχή] μετά τον πόλεμο, για την εποχή της ειρήνης, η διεθνής σοσιαλδημοκρατία των ηγετικών χωρών έδωσε χρόνο στον εχθρό, στις άρχουσες τάξεις, σε όλες τις χώρες, να ενισχύσουν τρομακτικά τις θέσεις τους οικονομικά, πολιτικά και ηθικά εις βάρος του προλεταριάτου.

5. Ο παγκόσμιος πόλεμος δεν εξυπηρετεί ούτε την εθνική άμυνα ούτε τα οικονομικά ή πολιτικά συμφέροντα κανενός λαϊκού στρώματος· είναι απλώς ένα αποτέλεσμα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μεταξύ των καπιταλιστικών τάξεων των διαφόρων χωρών για την παγκόσμια κυριαρχία και το μονοπώλιο στην απορρόφηση και εξάντληση των τελευταίων υπολειμμάτων του κόσμου που δεν κυβερνάται ακόμη από το κεφάλαιο. Στην εποχή αυτού του απελευθερωμένου ιμπεριαλισμού, δεν μπορούν να υπάρξουν άλλοι εθνικοί πόλεμοι. Τα εθνικά συμφέροντα χρησιμεύουν μόνο ως μέσο φίμωσης των εργαζόμενων μαζών, προκειμένου να τις υποτάξουν στον θανάσιμο εχθρό τους, τον ιμπεριαλισμό.

6. Καμία ελευθερία και ανεξαρτησία δεν μπορεί να βλαστήσει από την πολιτική των ιμπεριαλιστικών κρατών και από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο για οποιοδήποτε καταπιεσμένο έθνος. Τα μικρά έθνη είναι μόνο πιόνια στο ιμπεριαλιστικό παιχνίδι των μεγάλων δυνάμεων και, όπως και οι εργαζόμενες μάζες όλων των εμπλεκόμενων χωρών, χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια του πολέμου ως εργαλεία που θα θυσιαστούν στο βωμό των καπιταλιστικών συμφερόντων μετά τον πόλεμο.

7. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, κάθε ήττα και κάθε νίκη στον σημερινό παγκόσμιο πόλεμο σημαίνει μια ήττα για το σοσιαλισμό και τη δημοκρατία. Όποια κι αν είναι η έκβασή του –εκτός αν γίνει με την επαναστατική παρέμβαση του διακρατικού προλεταριάτου– θα ενισχυθούν ο μιλιταρισμός, οι ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις, οι παγκόσμιοι οικονομικοί ανταγωνισμοί και η αντίδραση στο εσωτερικό κάθε χώρας, (των αγροτών, των θερμοκέφαλων, των καρτέλ της βιομηχανίας, του κληρικαλισμού, του σοβινισμού, του μοναρχισμού) και αντίστοιχα θα αποδυναμωθούν ο έλεγχος που ασκεί η κοινή γνώμη και η αντιπολίτευση και θα υποβαθμιστούν τα κοινοβούλια σε πειθήνια όργανα του μιλιταρισμού σε όλες τις χώρες. Έτσι, ο σημερινός παγκόσμιος πόλεμος τελικά οδηγεί μόνο σε ένα νέο ξέσπασμα πολέμου μετά από μια μικρότερη ή μεγαλύτερη ανάπαυλα ειρήνης.

8. Η παγκόσμια ειρήνη δεν μπορεί να διασφαλιστεί από διεθνή διαιτητικά δικαστήρια καπιταλιστών διπλωματών, ούτε από διπλωματικές συμφωνίες για τον «αφοπλισμό», για τη λεγόμενη «ελευθερία των θαλασσών», ούτε από «ευρωπαϊκές συνομοσπονδίες κρατών», «κεντροευρωπαϊκές τελωνειακές ενώσεις», «εθνικά κράτη ρυθμιστές» και τέτοια ουτοπικά ή κατά βάση αντιδραστικά σχέδια. Ο ιμπεριαλισμός, ο μιλιταρισμός και οι πόλεμοι δεν μπορούν να εξαλειφθούν και δεν μπορούν να περιοριστούν όσο οι καπιταλιστικές τάξεις ασκούν την ταξική τους κυριαρχία χωρίς αμφισβήτηση. Η μόνη εγγύηση και το μόνο στήριγμα για την παγκόσμια ειρήνη είναι η επαναστατική βούληση και η πολιτική ικανότητα δράσης του διεθνούς προλεταριάτου.

9. Ο ιμπεριαλισμός, ως η τελευταία φάση της ζωής του κεφαλαίου και η υψηλότερη ανάπτυξη της παγκόσμιας πολιτικής κυριαρχίας του, είναι ο κοινός θανάσιμος εχθρός του προλεταριάτου όλων των χωρών, και εναντίον του πρέπει να επικεντρωθεί ο ταξικός αγώνας του προλεταριάτου κατά πρώτο λόγο, τόσο στην ειρήνη όσο και στον πόλεμο. Για το διεθνές προλεταριάτο, ο αγώνας κατά του ιμπεριαλισμού είναι ταυτόχρονα ο αγώνας για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας του κράτους, η αποφασιστική αντιπαράθεση μεταξύ σοσιαλισμού και καπιταλισμού. Η τλυχη του τελικού σοσιαλιστικού στόχου εξαρτάται από το αν το διεθνές προλεταριάτο θα συσπειρωθεί για να αναλάβει το μέτωπο ενάντια στον ιμπεριαλισμό σε όλα τα επίπεδα και θα κάνει το σύνθημα «Πόλεμος στον πόλεμο!» την κατευθυντήρια αρχή της πρακτικής του πολιτικής, επιστρατεύοντας όλη του τη δύναμη και το μέγιστο θάρρος για να κάνει θυσίες.

10. Για το σκοπό αυτό, το κύριο καθήκον του σοσιαλισμού σήμερα είναι να ενώσει το προλεταριάτο όλων των χωρών σε μια ζωντανή επαναστατική δύναμη, να το καταστήσει, μέσω μιας ισχυρής διεθνούς οργάνωσης με ενιαία αντίληψη των συμφερόντων και των καθηκόντων του, με ενιαία τακτική και πολιτική ικανότητα δράσης τόσο στην ειρήνη όσο και στον πόλεμο, τον αποφασιστικό παράγοντα της πολιτικής ζωής, στον ρόλο τον οποίο η ιστορία το έχει καλέσει.

11. Η Β΄ Διεθνής διαλύθηκε από τον πόλεμο. Η ανεπάρκεια της οργάνωσής της αποδείχθηκε από την αδυναμία της να δημιουργήσει ένα αποτελεσματικό ηθικό ανάχωμα ενάντια στον εθνικό κατακερματισμό στον πόλεμο και να διατηρήσει μια ενιαία τακτική και δράση του προλεταριάτου σε όλες τις χώρες.

12. Μπροστά στην προδοσία των στόχων και των συμφερόντων της εργατικής τάξης από τους επίσημους εκπροσώπους των σοσιαλιστικών κομμάτων των ηγετικών χωρών, μπροστά στη μεταστροφή τους από το έδαφος της προλεταριακής Διεθνούς στο έδαφος της αστικής-ιμπεριαλιστικής πολιτικής, είναι ζωτικό ζήτημα του σοσιαλισμού η ίδρυση μιας νέας εργατικής Διεθνούς, η οποία πρέπει να αναλάβει την ηγεσία και την ενοποίηση της επαναστατικής ταξικής πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό σε όλες τις χώρες.

Πρέπει να βασίζεται στις ακόλουθες θεμελιώδεις αρχές:

1. Η ταξική πάλη μέσα στα αστικά κράτη ενάντια στις κυρίαρχες τάξεις και η διεθνής αλληλεγγύη των προλετάριων όλων των χωρών είναι δύο αδιαχώριστοι κανόνες ζωής της εργατικής τάξης στον παγκόσμιο ιστορικό απελευθερωτικό της αγώνα. Δεν υπάρχει σοσιαλισμός πέρα από τη διεθνή αλληλεγγύη του προλεταριάτου και δεν υπάρχει σοσιαλισμός πέρα από την ταξική πάλη. Το σοσιαλιστικό προλεταριάτο δεν μπορεί να απαρνηθεί την ταξική πάλη και τη διεθνή αλληλεγγύη, είτε στην ειρήνη είτε στον πόλεμο, χωρίς να αυτοκτονήσει.

2. Η ταξική δράση του προλεταριάτου όλων των χωρών, τόσο στην ειρήνη όσο και στον πόλεμο, πρέπει να κατευθύνεται στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στην αποτροπή του πολέμου ως κύριο στόχο. Η κοινοβουλευτική δράση, η συνδικαλιστική δράση και όλη η δραστηριότητα του εργατικού κινήματος πρέπει να υποταχθούν στο σκοπό της πιο έντονης αντιπαράθεσης του προλεταριάτου κάθε χώρας με την εθνική αστική τάξη, της ανάδειξης της πολιτικής και θεωρητικής αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο σε κάθε βήμα, και ταυτόχρονα της ανάδειξης και της δουλειάς για τη διεθνή ενότητα των προλετάριων όλων των χωρών.

3. Η Διεθνής είναι το κέντρο βάρους της ταξικής οργάνωσης του προλεταριάτου. Η Διεθνής αποφασίζει για την τακτική των εθνικών τμημάτων κατά τη διάρκεια της ειρήνης όσον αφορά τα ζητήματα του μιλιταρισμού, της αποικιακής πολιτικής, της εμπορικής πολιτικής, του εορτασμού της Πρωτομαγιάς, καθώς και για το σύνολο της τακτικής που πρέπει να ακολουθηθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου.

4. Το καθήκον της πειθαρχίας απέναντι στις αποφάσεις της Διεθνούς προηγείται όλων των άλλων οργανωτικών καθηκόντων. Τα εθνικά τμήματα που ενεργούν αντίθετα με τις αποφάσεις της Διεθνούς στον πόλεμο θέτουν έτσι τον εαυτό τους εκτός του διεθνούς προλεταριάτου και απαλλάσσουν τα μέλη τους από όλες τις υποχρεώσεις απέναντί τους.

5. Στους αγώνες ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, το αποφασιστικό αποτέλεσμα μπορεί να επιτευχθεί μόνο από τις συμπαγείς μάζες του προλεταριάτου όλων των χωρών. Η κύρια εστίαση της τακτικής των εθνικών τμημάτων πρέπει επομένως να κατευθύνεται στην εκπαίδευση των πλατιών μαζών στην ικανότητα για πολιτική δράση, στην εξασφάλιση της διεθνούς σύνδεσης αυτών των μαζικών δράσεων, στην ανάπτυξη των πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, έτσι ώστε μέσω της διαμεσολάβησής τους η βούληση και οι αποφάσεις της Διεθνούς να μπορούν ανά πάσα στιγμή να γίνουν πράξη των ευρύτερων εργαζόμενων μαζών όλων των χωρών με τον ταχύτερο και αποτελεσματικότερο τρόπο.

6. Το δεύτερο επιτακτικό καθήκον του σοσιαλισμού είναι η πνευματική απελευθέρωση του προλεταριάτου από την κηδεμονία της αστικής τάξης, η οποία εκδηλώνεται με την επιρροή της εθνικιστικής ιδεολογίας. Τα εθνικά τμήματα πρέπει να κατευθύνουν την αγωνιστική τους δράση στα κοινοβούλια καθώς και στον Τύπο για να καταγγείλουν την παραδοσιακή φρασεολογία του εθνικισμού ως εργαλείου αστικής κυριαρχίας. Η μόνη υπεράσπιση κάθε πραγματικής εθνικής ελευθερίας σήμερα είναι η επαναστατική ταξική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό- η πατρίδα των προλετάριων, στην υπεράσπιση της οποίας πρέπει να υποταχθούν όλα τα άλλα, είναι η σοσιαλιστική Διεθνής.

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Rosa Luxemburg, „Die Politik der sozialdemokratischen Minderheit“ [Άνοιξη 2016], Die Kommunistische Internationale, τεύχος 9, 1925, σσ. 952-958. Ηλεκτρονική αναδημοσίευση: Marxists’ Internet Archive, https://www.marxists.org/deutsch/archiv/luxemburg/1916/xx/polsdmind.htm. Το δεύτερο μέρος («Κατεθυντήριες γραμμές...»): Rosa Luxemburg, „Entwurf zu den ‘Junius’-Thesen“, Under the Banner of Marxism (Βερολίνο/Βιέννη), τόμος 1, τεύχος 2, Ιούλιος 1925, σσ. 417-419. Ηλεκτρονική αναδημοσίευση: Marxists’ Internet Archivehttps://www.marxists.org/deutsch/archiv/luxemburg/1916/junius/thesen.htm Έχει μεταφραστεί στα ελληνικά: «Κατεθυντήριες γραμμές για τα καθήκοντα της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας» σε Ρόζα Λούξεμ[πουργκ, Μπροσούρα Γιούνιους, Πρωτοποριακή βιβλιοθήκη, Αθήνα 2011, σσ. 191-196.

Στα αγγλικά: Rosa Luxemburg, “Either Or”, στο Robert Looker (επιμέλεια), Rosa Luxemburg: Selected political writings, (μετάφραση στα αγγλικά: W.D. Graf). Ηλεκτρονική αναδημοσίευση: Marxists Internet Archive, 2004, https://www.marxists.org/archive/luxemburg/1916/04/eitheror.htm.

 

 

Σημειώσεις

1 [Σημ. της γερμ. Εκδ.] Το άρθρο αυτό δεν δημοσιεύτηκε. Προοριζόταν να δημοσιευόταν την άνοιξη του 1916 ως Νο 1 της παράνομης σειράς φυλλαδίων της ομάδας Σπάρτακος Entweder - oder. Ο Ernst Meyer το δημοσίευσε στο περιοδικό Κομμουνιστική Διεθνής (Kommunistischen Internationale) το 1925, σύμφωνα με το κείμενο που βρέθηκε.

2 [Σ.τ.Μ.:] «οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός. οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου.» Ἰωάννης, Ἀποκάλυψις, ΙΙΙ 15:16

3 [Σ.τ.Μ.:] Η γερμανική έκφραση „Aus-der-Reihe-Tanzen“ («χορεύοντας έξω απ’ τη γραμμή») σημαίνει ότι κάποιος μιλάει χωρίς να έχει γνώση του θέματος, ότι είναι αναρμόδιος κτλ.

4 [Σ.τ,Μ.:] Το Baralong ήταν πλοίο του βρετανικού πολεμικού ναυτικού το οποίο τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1915 βύθισε δυο υποβρύχια του γερμανικού πολεμικού ναυτικού. Το πλήρωμα του ενός υποβρυχίου πνίγηκε, ενώ κάποιοι από το πλήρωμα του άλλου υποβρυχίου που δεν πνίγηκαν εκτελέστηκαν από τους Βρετανούς.

5 [Σημ. της γερμ. εκδ.] Verhandlungen des Reichstags. XII. Legislaturperiode, II. Session, τόμος 306, Stenographische Berichte, Βερολίνο 1916, σ. 674.

6 [Σ.τ.Μ.:] „Burgfriedliche“ και „Burgfrieden“: «Ειρήνη του κάστρου». Μεσαιωνικός όρος που αναφέρεται στην εκεχειρία που επιβάλλεται στο εσωτερικό ενός κάστρου υπό πολιορκία, μεταξύ ομάδων, ατόμων κτλ, που συγκρούονται για τα ιδιαίετρα συμφέροντά τους.

7 [Σημ. της γερμ. εκδ.] Τον Μάιο του 1912, υπό την πίεση σοσιαλδημοκρατών και αριστερών αστών βουλευτών, εισήχθη στον Κανονισμό του Ράιχσταγκ το κοινοβουλευτικό εργαλείο των „Kleinen Anfragen“ [το μεταφράζουμε ως «επερωτήσεις»]. Με τον τρόπο αυτό οι βουλευτές είχαν τη δυνατότητα να λαμβάνουν πληροφορίες από την κυβέρνηση για σημαντικά πολιτικά ζητήματα σε σύντομο χρονικό διάστημα, χωρίς να χρειάζεται να ακολουθήσουν τη δύσκολη διαδικασία της επερώτησης, η οποία απαιτούσε την υπογραφή 30 βουλευτών. Οι ερωτήσεις έπρεπε να υποβληθούν εγγράφως, ενώ δεν ήταν δυνατή η συζήτηση της απάντησης από τον Καγκελάριο του Ράιχ ή τον εκπρόσωπό του. Οι „Kleinen Anfragen“ αξιοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου από τον Καρλ Λίμπκνεχτ ως μια σημαντική μορφή επαναστατικής εκμετάλλευσης του αστικού κοινοβουλίου.

8 [Σημ. της γερμ. εκδ.] Οι θέσεις αυτές, με ορισμένες προτεινόμενες τροποποιήσεις από τον Καρλ Λίμπκνεχτ, εγκρίθηκαν επί της αρχής μετά από συζήτηση στη διάσκεψη της Ομάδας Διεθνής (Gruppe Internationale) την 1η Ιανουαρίου 1916 και, μετά από συντακτική επεξεργασία, διανεμήθηκαν παράνομα ως Κατευθυντήριες Αρχές για τα καθήκοντα της Διεθνούς Σοσιαλδημοκρατίας, μεταξύ άλλων, ως φυλλάδιο, στο Politischen Briefen, αριθ. 14 της 3ης Φεβρουαρίου 1916, και ως παράρτημα της μπροσούρας „Junius“.

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 29 Αυγούστου 2021 16:44
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.