Σχόλιο του Ιάσωνα Αποστολόπουλου για την περίφημη «εισβολή» και η «οπλοποίηση» των μεταναστών στη Θέουτα
Από τους 50.000 μετανάστες που πέρασαν στη Θεούτα, οι 49.000 επέστρεψαν στο Μαρόκο μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες! Όμως, η Μελόνι ανέστειλε τη Σένγκεν με την Ισπανία από φόβο ότι θα μπορούσαν να φτάσουν στην Ιταλία.
Από το Μαρόκο….Κολυμπώντας….
Η Θέουτα δεν βρίσκεται στην Ευρώπη, αλλά στην Αφρική!
Αυτό είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της ακροδεξιάς γελοιότητας, της εργαλειοποίησης και του φόβου που ποτίζουν τα μυαλά των ανθρώπων ρητορικές όπως της Μελόνι, του Τραμπ και του Πλεύρη που ανταγωνίζονται σε παραληρηματικές δηλώσεις για να πουλήσουν τάξη και ασφάλεια.
Αυτή ήταν, λοιπόν, η περίφημη «εισβολή» και η «οπλοποίηση» των μεταναστών που μας ζάλισαν. Το ίδιο το Μαρόκο μέσα σε 24 ώρες πήρε πίσω τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι έστειλε. Μια «εισβολή» που κράτησε λιγότερο ακόμη και από το περιβόητο «έπος του Έβρου».
Εκεί όμως κανένας αριστερός δεν θα τολμούσε να μιλήσει για «εισβολή» ή «οπλοποίηση» μεταναστών.
Οι εισβολές γίνονται με στρατούς, τανκς και αεροπλάνα, όχι με εξαθλιωμένους ανθρώπους που κολυμπάνε για να ζητήσουν άσυλο με 72 από αυτούς να πνίγονται στην προσπάθειά τους!
Οι αιτούντες άσυλο δεν είναι «όπλα», δεν είναι απειλή. Είναι ευάλωτη κοινωνική ομάδα και προστατευόμενα πρόσωπα από το διεθνές δίκαιο, συνεπώς το πρόσφυγικο είναι ζήτημα δικαιωμάτων και προστασίας και όχι ζήτημα νόμου, τάξης και στρατιωτικής αντιπαράθεσης.
Η κινητήριος δύναμη των μεταναστών δεν είναι ούτε τα κράτη, ούτε τα δίκτυα διακίνησης. Είναι η απόγνωση και η ανάγκη για μια καλύτερη ζωή.
Δισεκατομμύρια άνθρωποι σ’ αυτό τον πλανήτη βιώνουν το «χωρίς μέλλον» ως τη σταθερότερη συνθήκη της ύπαρξης τους.
Ένα βασικό στοιχείο για να συνδεθούμε ουσιαστικά με τους πρόσφυγες σήμερα είναι να πάψουμε να τους αντιμετωπίζουμε αποκλειστικά ως μόνιμα θύματα.
Είναι ενεργά υποκείμενα που, με αξιοθαύμαστη αποφασιστικότητα και αφάνταστη επιμονή, έρχονται αντιμέτωπα με ολόκληρους μηχανισμούς φύλαξης συνόρων, φράχτες, ένοπλους στρατούς, αστυνομίες και λιμενικά σώματα, διασχίζοντας ερήμους, θάλασσες και ναρκοπέδια.
Ανεξάρτητα από τις ταμπέλες —πρόσφυγες, οικονομικοί μετανάστες ή αιτούντες άσυλο— οι άνθρωποι αυτοί ασκούν στην πράξη το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα στην ελευθερία και το δικαίωμα στη μετακίνηση ως θεμελιώδη, οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα.
Νομίζω όλοι και όλες έχουμε βιώσει με πόση ένταση και με πόση συνέπεια φωνάζεται η λέξη «ελευθερία», σε μια πληθώρα γλωσσών, σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις μεταναστών σε όλο τον κόσμο.
Ο ουσιαστικός δεσμός μεταξύ της μετανάστευσης και της ελευθερίας, ενώ δεν είναι νέος, εξακολουθεί να είναι πολύ επίκαιρος και θεωρώ ότι ο διεθνισμός μας, σήμερα, πρέπει να ιδωθεί και μέσα από αυτό το πλαίσιο.
Δεν είναι τυχαίο ότι μεγάλα κινήματα κοινωνικής χειραφέτησης του προηγούμενου αιώνα στηρίχθηκαν σε πληθυσμούς μεταναστών, από το εργατικό κίνημα στις ΗΠΑ έως τη μαζική συμμετοχή των Μικρασιατών προσφύγων στο ΕΑΜ.
Η δράση τους, η επιμονή τους και τα χαμόγελά τους αποτελούν μια υπενθύμιση ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν υποτάσσεται εύκολα. Είναι η ελπίδα μιας ανθρωπότητας που αρνείται να ζήσει όπως της επιβάλλουν οι εξουσιαστές της.
φωτογραφία από medpost.it. Ένας νεαρός άντρας και μια νεαρή γυναίκα πιασμένη χέρι-χέρι μόλις έχουν μπει στην Θεούτα.
