Κυριακή, 09 Αυγούστου 2015 19:42

Serj Tankian - Left behind those empty walls

Κατηγορία Μουσική

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί υποκειμενική άποψη μιας ιστορικής καταγραφής σαν προϊόν πειραματισμού με κριτήρια αισθητικής και ιδεολογίας, εκφράζοντας προσωπικές απόψεις για την τέχνη και τη μουσική, σε μια διαλεκτική σχέση με την πολιτική, την κοινωνική και την ιστορική συγκυρία, στα πλαίσια του καπιταλισμού και του συστήματως.

  

Σαν συνέχεια του προηγούμενου άρθρου για τους System Of A Down και καθώς ο πολυσχιδέστατος κ. Tankian δεν θα μπορούσε να χωρέσει μέσα του, έτσι εδώ θα προσπαθήσω να φωτίσω την ιστορία του καλλιτέχνη που η πορεία του σήμερα είναι ένα έργο τέχνης και έκφρασης,βασισμένο στην αφύπνιση και τη συνειδητοποίηση του ανθρώπου ότι τελικά το δύσκολο είναι να δημιουργείς πολιτισμό και όχι να τον καταστρέφεις.

Ο Serj Tankian γεννήθηκε στη Βηρυτό του Λιβάνου στις 21 Αυγούστου του 1967. Την ίδια χρονιά ξεσπά ο αραβοϊσραηλινός πόλεμος των 6 ημερών, αλλά ο Λίβανος δεν έγινε άμεσος στόχος ισραηλινών επιθέσεων , αν και ήταν ο τόπος υποδοχής του μεγαλύτερου αριθμού Παλαιστινίων προσφύγων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα εδάφη τους, προσπαθώντας να σωθούν από τον επεκτατισμό του Ισραήλ. Οι πολεμικές επιχειρήσεις όμως εντάθηκαν μέσα στα επόμενα χρόνια, καθώς η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (P.L.O) μετέφερε την επιχειρησιακή της βάση από την Ιορδανία στο Λίβανο το 1970, οπότε και η χώρα μπήκε στο μάτι του κυκλώνα των δυτικών συμφερόντων. Το 1975 ξεσπά ο αιματηρός εμφύλιος , με τις πρώτες βόμβες να πέφτουν στο κέντρο της Βηρυτού και καθώς παρενέβη ο O.H.E. στην περιοχή, προσφέρθηκε στην οικογένεια Tankian άσυλο στις Η.Π.Α. Ο Serj σε ηλικία οκτώ χρονών και η οικογένειά του (συμπεριλαμβανομένου και του παππού του που επέζησε από την αρμενική γενοκτονία το 1915) μετανάστευσαν στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια και από την εμπόλεμη ζώνη βρέθηκαν στην καρδιά της «ασφάλειας» του αμερικανικού ονείρου, που μαζί με τον αδερφό του Sevag, ξεκίνησαν την εκπαίδευσή τους στο Rose & Alex Pilibos School ένα μικρό αρμενοαμερικάνικο ιδιωτικό στην περιοχή της αρμενικής κοινότητας, ανατολικά του Χόλιγουντ. Ο Serj όμως δεν ξέχασε όλους εκείνους που άφησε πίσω του, αν και μαρτυρά ότι οι εμπειρίες του από τον Λίβανο δεν ήταν και τόσο τραυματικές, καθώς ίσα που πρόλαβε τον πρώτο χρόνο των κλειστών σχολείων, δεν άφησε να σβηστούν τα βιώματά του, οι παιδικές του εικόνες, τα όνειρα και οι εφιάλτες του, κάνοντάς τον από νεαρή ηλικία και μέσα από την παιδεία που του προσέφερε η οικογένειά του, έναν άνθρωπο υπερήφανο για τις ρίζες του, πολιτικοποιημένο υπέρμαχο των δικαιωμάτων και της ελευθερίας των λαών .

Στο γυμνάσιο λοιπόν, αν και καλός μαθητής,  θεωρεί τον εαυτό του περισσότερο «αντικομφορμιστή» παρά μέρος της πλειονότητας των συμμαθητών του. Αρχίζει να διαβάζει ποίηση και ειδικότερα TS Eliot, ενώ ξεκινά να ερευνά αρμενική και αφρικανική μουσική. Γίνεται μέλος της «Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας» (Armenian Revolutionary Federation) και μέσω αυτής γνώρισε τον πολιτικό ακτιβισμό και τη σημασία του αγώνα απέναντι στην αδικία. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια «Business and Marketing». Όντας ανατρεπτικός, η επαναστατική του φύση γιγαντώθηκε μέσα στο κολέγιο και η διέξοδός του ήταν η μουσική όταν ξεκίνησε να γράφει τα πρώτα του τραγούδια και να πειραματίζεται με punk και metal συγκροτήματα. Μετά την αποφοίτησή του έκανε διάφορες δουλειές και κάποια στιγμή δημιούργησε τη δική του ανεξάρτητη εταιρία «Propriety Vertical Industry Modular Accounting Software», ώστε να διαχειρίζεται ο ίδιος το χρόνο του. Η μουσική όμως ήταν εκείνη που γέμιζε την καθημερινότητά του, καθώς η ανάγκη για αφύπνιση μέσω αυτής έγινε αυτοσκοπός. Έτσι μαζί με φίλους σχημάτισαν τους Forever Young το 1994 ο οποίοι ήταν το ένα από τα δυο συγκροτήματα της περιοχής, όπου όλα τα μέλη τους ήταν αρμενικής καταγωγής. Το άλλο συγκρότημα ήταν οι Soil…

     

serj tankian mustache beard jacket armchair 6850 2048x1152

Η συνέχεια από εδώ και πέρα είναι λίγο πολύ γνωστή καθώς λίγα χρόνια μετά, to 1997 γεννιέται μια από τις σημαντικότερες μπάντες της σύγχρονης rock σκηνής. Οι System Of A Down είναι αναμφισβήτητα ένα από τα συγκροτήματα που όχι απλώς προχώρησαν τη rock βήματα, γήπεδα, παραπέρα, αλλά έχωσαν για τα καλά τη μούρη της μέσα στον κουβά με το αναμάσημα και τη στείρα επανάληψη , έσυραν το κουρασμένο κουφάρι της μέτρα μακριά καθώς κατάφεραν να αφυπνίσουν όχι μόνο την ίδια τη μουσική ή την τέχνη αλλά και μέρος της κοινωνίας. Το συγκρότημα όμως ύστερα από εννέα χρόνια συνεχούς παρουσίας και επιρροής μέσα από τα πέντε αριστουργήματα που κυκλοφόρησε, έφτασε σε τέλμα λόγω των προσωπικών διαφορών ανάμεσα στους δυο «αρχηγούς» του. Οι σχέσεις των Tankian και Daron Malakian κλονίστηκαν κατά την περίοδο της δημιουργίας του Mezmerize / Hypnotize του 2005. Έτσι στο απόγειο της καλλιτεχνικής τους ιδιοφυΐας, στις 13 Αυγούστου του 2006 έδωσαν την τελευταία τους συναυλία, χαράζοντας διαφορετική πορεία από τότε.

Ο Tankian λοιπόν με τη δημιουργία των System Of A Down και την καθολική αποδοχή που τους έφερε στην κορυφή, δεν εφησύχασε ούτε στιγμή, καθώς αν και σίγουρα εξελίχθηκε μέσα στο συγκρότημα, έψαχνε εναλλακτικούς τρόπους δράσης και έξω από αυτό . Με το τέλος της μπάντας ξεκίνησε τη δική του πορεία που τον έφερε για μια ακόμη φορά αντιμέτωπο με την ανάγκη του για έκφραση και επικοινωνία. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή τους… Και τόση ώρα τι γράφω;… Μάλλον από τη δεύτερη αρχή τους… Ή από τη μέση της πρώτης και στο σήμερα… Ο ,τι κι να είναι αυτό που ακολουθεί, σίγουρα είναι μια ιστορία δίχως τέλος, καθώς αντικατοπτρίζει το έργο και τη δύναμη ενός ανθρώπου που συνεχίζει να δημιουργεί με γνώμονα την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την ελευθερία ανάμεσα στους ανθρώπους, καθιστώντας τον σήμερα έναν από τους πιο συνειδητοποιημένους καλλιτέχνες της εποχής μας.

Χαρισματικός, ξεκάθαρος, πολυδιάστατος, αστείρευτος, άμεσος, επαναστατικός, ταλαντούχος, ποιητής. Πραγματικά δεν ξέρω πού μπορώ να σταματήσω ώστε να χαρακτηρίσω αυτόν τον ερμηνευτή – τραγουδοποιό - συνθέτη με την -για πολλούς- εκνευριστική χροιά. Αυτοδίδακτος και σχεδόν χαοτικός όσον αφορά στις φωνητικές του ικανότητες, αφού μπορεί εύκολα να μετατρέψει ένα πένθιμο μοιρολόι σ ’ ένα μυστικιστικό συναίσθημα ή ένα ανατολίτικο αρχέγονο κάλεσμα να το κάνει θρύψαλα ανάμεσα σε παρανοϊκά ουρλιαχτά ή οργισμένα βαριά φωνητικά . Οι επιρροές του . Ποιοι άλλοι από τους μεγάλους Frank Zappa, Αl Jarreau (ερμηνευτής της jazz/funky σκηνής των 70s), Jello Biafra και Mike Patton (οι συστάσεις είναι περιττές) με τον οποίο και έχουν συνεργαστεί και επί σκηνής αλλά και εκτός. Το σημαντικότερο όμως όλων είναι ο χαρακτήρας του Tankian, που όχι μόνο είναι προσγειωμένος και άρρηκτα δεμένος με ό ,τι καταπιάνεται αλλά και ο σεβασμός που δείχνει στον εαυτό του και τον κόσμο που υπάρχει γύρω του . Δεν επιδιώκει την ευκολία μιας ακόμη κόπιας όλων εκείνων που τον σημάδεψαν και του έδωσαν αιτία και λόγο να είναι ο καλλιτέχνης που είναι σήμερα . Είναι μια συνεχής εξέλιξη του εαυτού του που εκτίθεται σε κάθε καινούριο του έργο όσο ριψοκίνδυνο και αν φαίνεται είτε το αποδεχόμαστε είτε το απορρίπτουμε. Είναι ένας από τους επιδραστικότερους καλλιτέχνες των τελευταίων δέκα ετών και εδώ λοιπόν θα παρουσιάσω κάποια από τα έργα του, ώστε να δούμε και την παράλληλη πορεία που είχε χαράξει εκτός των System Of A Down, προκειμένου να φτάσει στο σήμερα αυτόφωτος, προοδευτικός και πιο κατασταλαγμένος από ποτέ .

     serj tankian metal music band heavy 1600x1200 hd wallpaper 1860235

Τον Απρίλιο του 2001 δημιούργησε τη δισκογραφική Serjical Strike με σκοπό να αναλάβει την προώθηση νέων συγκροτημάτων , κυρίως της underground σκηνής , ώστε να τους δώσει την ευκαιρία να εκφραστούν ελεύθερα και έξω από το σύστημα της μουσικής βιομηχανίας που ζητάει συγκροτήματα κονσέρβες για άμεση και εύκολη κατανάλωση . Το αποτέλεσμα σήμερα είναι ότι το δυναμικό της Serjical αποτελείται από «ονόματα» σχεδόν πειραματικά με εντελώς διαφορετικό ύφος , ενώ ανάμεσά τους είναι οι punk-ιδες , hardcore-άδες , Bad Acid Trip και οι Kittens For Christian , που παίζουν ένα εναλλακτικό σύγχρονο new wave , ενώ στις τάξεις της ανήκουν επίσης ο κιθαρίστας Buckethead και οι Viza. Μέσα από τη Serjical έχουν κυκλοφορήσει φυσικά εκτός από τις τρεις, τέσσερεις, πέντε (έχω χάσει το μέτρημα) προσωπικές δουλειές του Tankian και το side project του , οι SerArt . το ορχηστρικά του «Orca» του 2013 και το μάλλον progressive art jazz «Jazz-Iz-Christ» που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά. Την άνοιξη του 2011 κυκλοφόρησε η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Glaring Through Oblivion». Την εικονογράφηση της την επιμελήθηκε ο Roger Kupelian με τον οποίο ο Tankian συνεργάστηκε στο video του «Honking Antelope» για το πρώτο του solo δίσκο «Eject The Dead». Η πρώτη του συλλογή «Cool Gardens» είχε εκδώσει το 2002 από το MTV Books Η θεματολογία της ήταν η προβολή ενός χρόνου από την παιδική ηλικία του Serj . Είναι η απεικόνιση του τελευταίου του χρόνου στον Λίβανο και αναφέρεται στο πώς οι άνθρωποι και οι κοινωνίες προσπαθούν να επιβληθούν ένας στον άλλον , ώστε να γίνουν κυρίαρχοι και όχι μόνο να τους ελέγχουν αλλά και να τους εκμεταλλεύονται . Την εικονογράφηση την έχει επιμεληθεί ο Sako Shahinian , φίλος του Tankian , ενώ η κυκλοφορία της έκανε μεγάλη αίσθηση στους καλλιτεχνικούς κύκλους . O Serj Tankian είναι ενεργό μέλος της Armenian National Committee of America (AΜCA) καθώς και υπέρμαχος της αναγνώρισης της «Γενοκτονίας των Αρμενίων» το 1915 από το αμερικανικό και το τουρκικό κράτος.

     

01 Serart Serart

SerArt / SerArt
Intro – Cinema - Devil’s Wedding - The Walking Xperiment - Black Melon - Metal Shock - Save The Blonde - Love Is The Peace - Leave Melody Counting Fear - Gee-Tar – Claustrophobia - Narina - Zumba - Facing The Plastic - If You Can Catch Me - I Don’t Want To Go Back Empty Handed

   

Οι SerArt είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας του Tankian (Ser) με τον Τουρκοαρμένη μουσικό Arto Tunçboyaciyan (-Art) , καθώς ο δεύτερος είχε συμμετάσχει στο «Toxicity » των System Of A Down , για το κομμάτι «Science» στον ύμνο που κλείνει τον δίσκο , αλλά και στο «Bubbles»  του «Steel This Album». Οι δυο τους λοιπόν αποφάσισαν να πειραματιστούν με βάση την αρμένικη παραδοσιακή μουσική , προκειμένου να εξελιχθούν μέσα από αυτή τη συνεργασία . Το αποτέλεσμα τους δικαίωσε σε μεγάλο βαθμό , αφού η κυκλοφορία του «SerArt» το 2003 μοιάζει να γέννησε ένα νέο μουσικό υβρίδιο , το οποίο έχει μια πειραματική instrumental ethnic αισθητική , τόσο ταξιδιάρικη που σχεδόν σε μαγεύει . Όπως έχει αναφέρει ο ίδιος ο Tankian για τους SerArt , αυτό είναι ό ,τι πιο αντικρουόμενο έχει κυκλοφορήσει όσον αφορά τις ιδέες , την έκφραση και την αίσθηση , αφού τη μια στιγμή μέσα σε pop στοιχεία , γεννώνται πειραματικές ηλεκτρονικές συνθέσεις και την άλλη η ποίηση δίνει τη θέση της σε πιο συμβατικές φόρμες . Σχεδόν όλα τα είδη της σύγχρονης μουσικής βρίσκονται μέσα στο «SerArt».  Jazz επιρροές αλλάζουν με κλασικές ενώ δένονται με ανατολίτικες καταβολές και αφρικανικές ατμόσφαιρες , ανακατεύοντας ένα χαρμάνι πολιτισμών τόσο οικείο αλλά και τόσο προοδευτικό . Αρκετά . Νομίζω το καλύτερο είναι να δούμε ένα video για τους SerArt , ώστε να πάρετε μια ιδέα από τους ίδιους τους δημιουργούς.

      

..«Μεγαλώνοντας άκουγα αρμένικη μουσική,ελληνική μουσική,  αραβική μουσική, γαλλική μουσική και μετά στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 70'  άκουγα disco, soul μουσική και τραγούδια. Στα 80s άκουγα jazz, new wave και new age.
Στα
'90s άκουγα rock, metal, punk, hip hop, death metal και noise! Τώρα πλέον την περισσότερη ώρα ακούω jazz, ακούω κλασική μουσική,ακούω και λίγο pop και rock,αλλά όχι τόσο πολύ,εκτός και αν είναι κάτι πολύ καλό. Πάντα ψάχνω μουσική που να συγκινεί,να εμπνέει,να είναι ποιοτική και δημιουργική και δεν με νοιάζει ποιος είναι ο καλλιτέχνης ή το μουσικό είδος»...
Serj Tankian, rocking.gr, 10/08/10

          

02 Axis Of Justice

Axis Of Justice / Axis Of Justice Concert Series Vol. 1
Where The Streets Have No Name - (What’s So Funny ‘Bout) Peace, Love And Understanding - Alice In My Fantasies - Piano Improvisation – Charades - Until The End - I Feel Good Again - Get Up, Stand Up - Union Song - (Free Jam) -  What’s Golden – Freedom - Speak On It - Chimes Of Freedom - Jeffrey Are You Listening?

  

Το 2002 μαζί με τον Tom Morello (ex-Rage Against The Machine, ex-Audioslave, The Nightwatchman, Street Sweeper Social Club) δημιούργησαν την μη κερδοσκοπική οργάνωση Axis Of Justice , η οποία με την αντιρατσιστική της δράση μάχεται για τη λαϊκή δικαιοσύνη , ενώνοντας καλλιτέχνες -μουσικούς με τον κόσμο , ώστε να τον αφυπνίσουν πάνω σε θέματα δικαιωμάτων , ελευθεριών και ακτιβισμού . Η οργάνωση κινητοποιείται με διάφορες δραστηριότητες , όπως συσσίτια ή ενίσχυση προγραμμάτων περίθαλψης αστέγων , αλλά και ενώνοντας τη δύναμή της με άλλες πολιτικές οργανώσεις για την ελευθερία και την οικονομική δικαιοσύνη . Στο www.axisofjustice.org  θα βρείτε πληροφορίες για μουσική , ταινίες και τέχνη . Το 2004 κυκλοφόρησε το «Axis Of Justice Concert Series Vol. 1» με τους Tankian και Morello να οδηγούν αυτή την κολεκτίβα των τόσο διαφορετικών ονομάτων , όπως των Maynard James Keenan (Tool, A Perfect Circle, Puscifer), Chris Cornell (Soundgarden, ex-Audioslave), Brad Wilk (ex-Rage Against The Machine), John Dolmayan (System Of A Down, Scars On Broadway) Pete Yorn, Flea (Red Hot Chili Peppers), Jurassic 5 κ .ά . από σκηνή σε σκηνή , τραγουδώντας για όλα τα παραπάνω με την απλότητα και την αμεσότητα που απορρέει μέσα από τα τραγούδια που ακούγονται . άλλοτε με ένα μόνο πιάνο ή με μία μοναδική κιθάρα και άλλοτε ένας χαμός κόσμου επάνω στη σκηνή δίνεται μία παράσταση αγνού rock με λόγο ύπαρξης σε κάθε δισκοθήκη , μακριά από τις τεράστιες σκηνές με τα lightshows ή επιβλητικά σκηνικά. Το DVD που συνοδεύει την κυκλοφορία δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία για τους λόγους που αυτοί οι άνθρωποι δίνουν τον εαυτό τους σ ’ αυτή την ιδέα . Οι Axis Οf Justice συνεχίζουν τις εμφανίσεις τους σε διάφορα μέρη των Η .Π .Α . με τη συμμετοχή και νέων προσώπων όπως των Corey Taylor (Slipknot, Stone Sour), Jerry Cantrell (Alice In Chains), Slash (ex-Guns N ’ Roses, Solo) Cypress Hill κ .ά . και αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα βγει το Concert Series Vol. 2  .

             

«Το ν’ αντιστέκεσαι και ν’ αντιδράς είναι στάση ζωής. Οι τρόποι μονάχα αλλάζουν κατά περίπτωση»
Serj Tankian

    

Ο Tankian έχει συμμετάσχει και σε αναρίθμητες παραγωγές ή δίσκους άλλων συγκροτημάτων , ενώ έχει εμφανιστεί σαν guest σε πάρα πολλά lives . Μερικά από τα ονόματα που έχει συνεργαστεί είναι o Tony Iommi , οι Deftones, o Buckethead , ο Mike Patton κ .ά . Από εδώ και κάτω λοιπόν ο Tankian είναι εκτός «συστήματος» και ξεκινάει τη δική του πορεία μακριά από συμβιβασμούς , περιορισμούς και αψυχολόγητες συμπεριφορές που τον είχαν αναγκάσει να ισορροπεί σε τεντωμένο σκοινί τον τελευταίο καιρό μέσα στους System Of A Down . Τώρα  έχει πια το δικό του στούντιο ηχογράφησης μέσα στο ίδιο του το σπίτι , μαζεύει έναν τεράστιο όγκο υλικού , σχεδόν ταυτόχρονα με όλα τα projects που τρέχει , ακόμη και για τους System Of A Down . Το 2007 γράφει δυο κομμάτια για το soundtrack του video game John Woo Presents Stranglehold , ενώ έχει συνεργαστεί και για τα Stranglehold Rough 2 και Pianoimprovstrangle 2 . Συμμετέχει επίσης ενεργά και στον αγώνα της Διεθνούς Αμνηστίας και μέσω της Axis Of Justice , αλλά και μεμονωμένα , γράφοντας το 2008 το κομμάτι «Fears» για το «Write-A-Thon». Την ίδια χρονιά συμμετέχει στους The Nightwatchman του Morello για το δίσκο «The Fabled City », στο κομμάτι «Lazarus on Down », ενώ λίγο νωρίτερα έχει «σκάσει » ο πρώτος του προσωπικός δίσκος «Eject The Dead»

     

03 Elect The Dead

Eject The Dead
Empty Walls - The Unthinking Majority – Money - Feed Us - Saving Us - Sky Is Over – Baby - Lie Lie Lie - Praise The Lord And Pass The Ammunition - Beethoven’s Cunt - Elect The Dead - Honking Antelope

   

Το «Eject The Dead» κυκλοφόρησε το 2007.  Το αποτέλεσμα ; Σχεδόν απογοήτευση . Το άκουσα μία και μόνο φορά και το έβαλα στη θέση του , μην μπορώντας στην ουσία να το καταλάβω και να το αποδεχτώ για τη διαφορετικότητά του , σε σχέση με το ό ,τι είχε προηγηθεί . Έχει περάσει περίπου ένας χρόνος και μου «έχει γυρίσει το κεφάλι» με τα άλλα 2/4 των System Of A Down, Daron Malakian και John Dolmayan και το «Scars On Broadway», οπότε σε κάποια φάση αποφασίζω να δοκιμάσω το «Eject The Dead» για δεύτερη φορά . Ο δίσκος λοιπόν μου έκατσε στο στομάχι για τα καλά . Τόσο πειραματικός και τόσο μακριά από τους System που σχεδόν αμέσως καταλαβαίνεις ποιος ήταν ο Tankian μέσα στο συγκρότημα και ποιος είναι σήμερα μέσα στο «Eject The Dead». Εδώ είναι τα πάντα . Το έγραψε , το τραγούδησε , ανέλαβε την ενορχήστρωση , την παραγωγή και όλα τα υπόλοιπα όργανα κιθάρες , μπάσο , πιάνο , keyboard ’s , εκτός όμως των τυμπάνων , όπου τον βοήθησαν οι John Dolmayan και Bryan Mantia (ex-Primus, ex-Guns N ’ Roses). Σίγουρα τα γνώριμα χαρακτηριστικά του Tankian είναι παρόντα με τις εκρήξεις και το συναίσθημα να εναλλάσσονται , ενώ τα μελωδικά σημεία έχουν περιορίσει τις κιθάρες (όσο γίνεται σ ’ έναν τέτοιο δίσκο) και παρόλο που δεν υπάρχουν εκπλήξεις μέσα του , όλα τα τραγούδια είναι τόσο δεμένα μεταξύ τους που καθιστούν το «Eject The Dead» ένα συμπαγές και ολοκληρωμένο έργο τέχνης . Ο δίσκος είναι μια επιστροφή στις ρίζες , με την παραδοσιακή ανατολίτικη αισθητική να ανακατεύεται με την κλασική και το progressive rock , δημιουργώντας πολλαπλά επίπεδα . Σαρκαστικός και συναισθηματικός , αν και κάποιες φορές λίγο επίπεδος στα σημεία , εδώ ο Tankian , ελεύθερος πια , προσπαθεί να ελέγξει και να ισορροπήσει όλες αυτές τις ιδέες που στην αρχή ξενίζουν , αλλά στο τέλος δικαιώνουν εκείνον που θα αφιερώσει το χρόνο του στο «Eject The Dead». Το «Empty Walls» ξεκινάει σαν δύνη να περιστρέφει επιβλητικές κιθάρες και οργισμένα τύμπανα με παρανοϊκά φωνητικά να ουρλιάζουν αλληγορικά ανάμεσα σε εικόνες πολέμου ως «νέος Zappa» μέσα σ ’ ένα νηπιαγωγείο γεμάτο με μικρά παιδιά , γεμάτο με «μικρούς» στρατιώτες . Καταιγιστικό το «The Unthinking Majority» θυμίζει το παρελθόν , ενώ το «Money» έχει όλα τα στοιχεία αυτά που έφεραν τον Tankian στο παρόν . Το «Sky Is Over» είναι από τις πιο μελωδικές και ίσως πιο pop στιγμές , καθώς το «Lie Lie Lie» ξεφεύγει και πάλι από τη λογική ενός συμβατικού κομματιού . Το ομότιτλο κομμάτι ρίχνει τους τόνους και μέσα από ένα πιάνο βγάζει το σκοτάδι και την «ανάγκη» αυτού του δίσκου , ενώ το «Honking Antelope» κλείνει την αυλαία με την ένταση και ευαισθησία που απορρέει σε κάθε στιγμή του «Eject The Dead». Για κάθε κομμάτι υπήρξε και ένα video από ένα διαφορετικό καλλιτέχνη , ενώ στη limited edition εκτός από το καταπληκτικό artwork που τον συνοδεύει , υπάρχει και bonus υλικό . Αν με ρωτούσες πριν από έναν χρόνο θα σου απαντούσα μάλλον δεν ξέρω . Σήμερα , και αφού έχω δει τον Tankian live να παίζει ολόκληρο το «Eject The Dead» με μια σπάνια ειλικρίνεια , δίνοντας μαθήματα προοδευτικότητας και πειραματισμού , τον έχω ανεβάσει τόσο ψηλά όσο του αξίζει στη δική μου οπτική και αισθητική , αφού η αντικειμενικότητα δεν είναι και το δυνατότερό μου σημείο .
Ένας πραγματικά θαυμάσιος δίσκος γεμάτος με νεωτερισμούς αλλά και αδυναμίες .

    

Το επόμενο video είναι το Honking Antelope από τον Roger Kupelian

When you see that honking antelope,
The secret dance of snakes, the tales of it all,
When you see that honking antelope,
The secret dance of snakes, the tales of it all,

Of it all,

Run away with me now,

Run away with me now,

My love,

We are the cause of a world thats gone

wrong,

Nature will survive us human dogs after all,

We are the cause of a world thats gone

wrong,

Wouldnt it be great to heal the world

With only a song

      

      

   

04 ETD Symphony

Eject The Dead Symphony
Feed Us – Blue - Sky is Over - Lie Lie Lie – Money – Baby - Gate 21 - The Charade - Honking Antelope - Saving Us - Elect the Dead - Falling Stars - Beethoven’s Cunt - Empty Walls

  

Τον Μάρτιο του 2010 βγήκε το «Eject The Dead Symphony» και απλώς όταν το είδα , πραγματικά απόρησα για το λόγο της συγκεκριμένης κυκλοφορίας . Συνειδητά δεν θέλω να έχω ιδιαίτερες σχέσεις με την κλασική μουσική κυρίως για ταξικοαντιδραστικούς λόγους αλλά και ότι σνομπάρω όλες τις προηγούμενες προσπάθειες μεγάλων ονομάτων του χώρου που έκαναν το ίδιο , αφού τις θεωρώ «αρπαχτές» λόγω έλλειψης ιδεών ή για το «όνομα» που πρέπει να βρίσκεται στο προσκήνιο. Εδώ ομολογώ όμως ότι μάλλον είναι λίγο διαφορετικοί οι λόγοι που οδήγησαν τον Tankian να «δοκιμάσει» ή πιο σωστά να «πειραματιστεί» σ ’ αυτό το επίπεδο με την κλασική μουσική . Λίγους μήνες πριν την κυκλοφορία του «Imperfect Harmonies», ο τύπος βγάζει αυτή τη ζωντανή ηχογράφηση με τη φιλαρμονική ορχήστρα του Auckland , απογυμνώνοντας το «Eject The Dead» σ ’ ένα πιο συναισθηματικό και μελωδικό επίπεδο. Η βάση εκτέλεσής του πατάει μόνο σ ’ ένα πιάνο και μια ακουστική κιθάρα . Το πάντρεμα της κλασικής με το rock ήταν ένα όραμα που τον «έτρωγε» και τελικά το πραγματοποίησε στο Town Hall του Auckland , της Νέας Ζηλανδίας , (καθώς είναι πλέον μόνιμος κάτοικος του νησιού). Μετά την ηχογράφηση του «Eject The Dead» «κατέβηκε» εκεί για τρεις μήνες , ώστε να πάρει την υπηκοότητα , αλλά προφανώς «έπαθε την πλάκα του» με το μέρος και αποφάσισε να μείνει. Η κυκλοφορία του «Eject The Dead Symphony» πάντως δεν παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον , παρά μόνο λίγο το DVD , καθώς εκεί νομίζω βρίσκεται και η ουσία του. Φυσικά και δεν προτείνεται παρά μόνο για downoad.

   

Behind closed eyes lie
The minds ready to awaken you
Are you at war with land
And all of its creatures
Your not-so-gentle persuasion
Has been known to wreck economies
Of countries, of empires, the sky is over

Don't you want to hold me baby

Disappointed, going crazy

Not even from the sun

Not even from the sun

Not even from the sun

Don't you want me to run

Even though you can't afford

The sky is over 

The sky is over us.

 

       

    

05 Imperfect Harmonies

Imperfect Harmonies
Disowned Inc. - Borders Are... - Deserving? – Beatus - Reconstructive Demonstration – Electron - Gate 21 - Yes, It’s Genocide - Peace Be Revenged - Left Of Center - Wings Of Summer

   

Το Σεπτέμβρη του 2010 κυκλοφόρησε ο δεύτερος προσωπικός δίσκος του Tankian με τον σκωπτικό τίτλο «Imperfect Harmonies». Ισορροπία λοιπόν σε όλα τα επίπεδα. Ίσως αρκετά παραπάνω απ' όσο θα ήθελα. Εδώ ο «μάγος» κλαίει, ψέλνει, ερμηνεύει, οργίζεται και ελευθερώνεται. Τα κλασικά όργανα καταλαμβάνουν ακόμη περισσότερο χώρο, με τις κιθάρες να μοιάζουν ότι οδηγούν από ένα δεύτερο επίπεδο, ενώ τα φωνητικά εναλλάσσονται με μια διαφορετική ωριμότητα, βγάζοντας μια σχετική αρμονία και συγχρόνως μια αλλόκοτη progressive αισθητική. Το «Imperfect Harmonies» είναι ένας μελωδικός rock δίσκος, με τον Tankian πιο συναισθηματικός, μαέστρος σε μια συμφωνία όπου κυριαρχούν τα ηλεκτρονικά και τα ορχηστρικά επίπεδα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα μέσα του. Για να καταλάβεις ένα συγκρότημα, έναν καλλιτέχνη, πρέπει να περιμένεις τη συνέχειά του, και το «Imperfect Harmonies» είναι ο διάδοχος του «Eject The Dead» από μία διαφορετική σκοπιά όμως. Αντιεμπορικό, αντισυμβατικό και με συνοχή, δεν ψάχνει την αποδοχή μέσα από βαριές κιθάρες ή παρανοϊκά φωνητικά, αλλά ήρθε ως εξέλιξη του δημιουργού του. Σήμερα, πέντε χρόνια από την κυκλοφορία του, το «Imperfect Harmonies» μοιάζει να μην έχει εντυπωσιάσει στη διάρκειά του μέσα από τα μπουκωμένα ορχηστρικά. Ναι, σίγουρα υπάρχουν πολύ δυνατές συνθέσεις και κομμάτια, όπως το «Borders Are...» που σε αρπάζει από τα μαλλιά ή το καταιγιστικό «Left Of Center», αλλά από εκεί και πέρα οι εντάσεις είναι ελάχιστες, κάνοντας λίγο το σύνολο να προσπαθεί να αναπνεύσει έξω από τα νερά του. Το «Electron», κάπου εκεί στη μέση, χωρίζει το δίσκο με το ρυθμικά-άναρχο του tempo, ενώ τα λυρικά «Gate 21» και «Wings Of Summer» περιστρέφονται γύρω από την καλύτερη (κατά τη γνώμη μου) στιγμή του «Imperfect Harmonies» το «Yes, It's Genocide», ενός αρμένικου ύμνου γεμάτο μνήμες και συναισθήματα που μόνο αν δεις τον Tankian να το ερμηνεύει επάνω στη σκηνή, μπορείς να συνειδητοποιήσεις ή να θυμηθείς το μεγαλείο αυτής της τέχνης.

    

Borders Are...

Fear is the cause of separation
Backed with illicit conversations
Procured by constant condemnations
National blood-painted persuasions

The king is dead and now we're dancing in the streets

As the waters rise, we're merely covering our feet

Your gods are dead and now we're dancing in the streets

As the waters rise, we're merely cowering in defeat

I never let you go

          

«Όταν η πλειοψηφία δεν σκέφτεται,η δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει».
Serj Tankian

      

Serj Tankian Harakiri

Harakiri
Cornucopia - Figure It Out- Ching Chime - Butterfly - Harakiri - Occupied Tears - Deafening Silence - Forget Me Knot - Reality TV - Uneducated Democracy - Weave On

   

Το 2012 κυκλοφόρησε το «Harakiri». Εδώ ξαναγυρίζουμε επιτέλους σε πιο πάνκικες και αρκετά πιο σκληρές αλλαγές από το «Imperfect Harmonies». Οι ανατολίτικες επιρροές και τα μελωδικά στοιχεία είναι πιο ισχυρά από ποτέ σε ότι έχει κυκλοφορήσει. Ο δίσκος πήρε το όνομά του από το τελετουργικό τιμής «Seppuku», μια ιεροτελεστία αυτοκτονίας των Ιαπώνων σαμουράι. Πιο δυνατός και πιο δεμένος με συνοχή αλλά και την κάθε σύνθεση να δένει ένα σύνολο που επιτέλους ύστερα από τους δυο σχεδόν απρόσωπους προηγούμενους δίσκου έπρεπε να κυκλοφορήσει παρ’ όλο γνώριμο και χαρακτηριστικό ήχο του Tankian.
Σκοτεινός, και προοδευτικότατος ξεκινάει μια κατάβαση σε γνώριμες περιοχές αλλά πάντα με μια εξέλιξη και πάντα με το βλέμμα στο μέλλον και το παρόν αυτής της γενιάς και της όποιας μοίρας μας επιφυλάσσουν. Το «Cornucopia» μας βάζει λοιπόν από την πρώτη νότα στο «σκληρότερο» ύφος του δίσκου. Το «Figure It Out» ακολουθεί για τα καθίκια με τίτλο CEO’s και το χάος τους… ενώ τα «Ching Chime» και το εξαιρετικό ομότιτλο «Harakiri» είναι τα κομμάτια που σίγουρα θα μείνουν στον καθένα από εμάς περικλείοντας όλη την αισθητική και τη δυναμική που βγάζει η συγκεκριμένη κυκλοφορία. «Butterfly» σε ρυθμό και κρουστά το ένα μετά το άλλο ανάμεσα σε αλλαγές χαμηλών ηχοχρωμάτων. «Occupied Tears» και η κατάβαση συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον για την κοινονία μας και την «άγνοια» του στρουθοκαμηλισμού μας. «Αφού δεν το ξέρω, δεν το είδα, δεν ήμουν εκεί. Απλά δεν υπάρχει». Το «Forget Me Knot» με ένταση αλλά σαν μοιρολόι στα σημεία του και το «Reality TV» συνεχίζει λίγο αδιάφορο για να κλείσει απάντεχα το καταιγιστικό «Weave On».
Το «Harakiri» λοιπόν έχει ότι κάθε πάντα καλή δουλειά του Tankian. Θέλει χρόνο να σου αποκαλυφθεί. Ένας καλός δίσκος με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που τον φέρνουν ένα βήμα μπροστά από το αποκαλυπτικό «Elect The Dead» αλλά πάντα στη σκιά του. Τα σημεία αναφοράς όμως είναι εκεί. Η ένταση του, η αλλαγή προσανατολισμού, κιθάρες και πάλι κιθάρες, με τον Tankian να θυμάται της ρίζες του.

     

Harakiri ή Seppuku.

Our statues
The soaring edifice of our times
Detracted from the ways of the wise
The future will view all history as a crime
So father, tell us when is the time to rise

They crowned the sun (They crowned the sun)

They crowned the sun (They crowned the sun)

But I believe that they are free

When their time was done (Their time was done)

They were drowned by the only one (They crowned the sun)

But I believe that they are free

We're the day birds

Deciding to fly against the sky

Within our dreams, we all wake up

To kiss the ones who are born to die

We're the greying herds

Hurting each other with our lies

Within our dreams, we all wake up

To kiss the ones who are born...

Born to die.

    

    

Εδώ λοιπόν είναι η πορεία ενός «ποιητή του δρόμου», ενός «ζητιάνου της φωτιάς» που τον έφερε στο σήμερα, ωριμότερο και πιο εξωστρεφή, πατώντας σε εμφανώς πιο συναισθηματικές και μελωδικές φόρμες, αφήνοντας με το παρελθόν του ξανά στο δρόμο μπροστά του γεμάτο με μανιακή δημιουργικότητα, να πατάει στα πόδια του πιο γερά και αποφασιστικά ανεξάρτητα αν το αποτέλεσμα μας ικανοποιεί ή όχι. Αυτό λοιπόν βγαίνει σε όλη τη διάρκεια αυτής της πορείας και αφού έχω δει τον Serj Tankian στην Αθήνα. Αυτό που θέλω να αναφέρω για το τέλος είναι ό,τι όλα καλά με τις προσωπικές δουλειές των Tankian, Malakian, Dolmayan και Odadjian, αλλά τίποτα από αυτά που καταπιάστηκαν οι τέσσερις Αρμένιοι δεν έφτασε στα επίπεδα που κατάφεραν ως σύνολο κάτω από το όνομα System Of A Down. Τέσσερα χρόνια μετά την επανένωση τους και μετά την «Wake Up The Souls» 2015 Tour, τα πράγματα μοιάζουν να έχουν ωριμάσει, καθώς οι εγωισμοί έσπασαν μπροστά στη θέληση για επαναπροσδιορισμό του μεγαλύτερου συγκροτήματος που γέννησε η προηγούμενη δεκαετία. Οι λόγοι είναι δικοί τους. Η απάντηση όμως που ξέρω είναι ότι δεν έφυγαν ποτέ. Η μουσική τους ήταν παντού. Ήταν στην ημέρα, στο σπίτι, στο αυτοκίνητό, στη δουλειά, στο δρόμο, στη νύχτα, στη ζωή. Ήταν στο παρελθόν και ευτυχώς θα είναι στο μέλλον.

    

Serj Tankian / Αθήνα 17/08/2010

Your empty walls...
Your empty walls...
Pretentious attention
Dismissive apprehension
Don't waste your time, on coffins today
When we decline, from the confines of our mind
Don't waste your time, on coffins today

Don't you see their bodies burning?

Desolate and full of yearning

Dying of anticipation

Choking from intoxication

I want you
To be
Left behind those empty walls
Taunt you
To see
From behind those empty walls!

    

    

Κλείνοντας τον κύκλο αυτών των δυο άρθρων θα ήθελα να αναφερθώ στο «Θέλω έξω από τη μουσική μου πολιτικό σχόλιο» την αποδοχή αυτής της φράσης, αλλά τους λόγοι που σήμερα όλο και περισσότεροι άνθρωποι την αφήνουν να επικρατήσει, σχεδόν σε κάθε επίπεδο της καθημερινότητάς τους. Δεν θα προσπαθήσω να μεγαλοποιήσω τις καταστάσεις αλλά σύντομα και με πολιτική βάση θα αναφερθώ κοινωνικά στο φαινόμενο εκφράζοντας την προσωπική μου άποψη, όσον αφορά τη μουσική που αγαπώ και έχω ανάγκη να «ζω». Σήμερα και μέσα από αυτή την πρωτοφανή προσπάθεια εξόντωσης των ελευθεριών, των δικαιωμάτων, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της οποιασδήποτε αντίστασης στην άρχουσα ιδεολογία και του μονόδρομου που έχουν χαράξει και που προσπαθούν να μας επιβάλουν μέσω των «συστημάτων» τους, το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση σε όλα τα επίπεδα. Το μεγαλειώδες «Όχι» ενός ολόκληρου λάου και η μετάλλαξη του σε «Ναι» και ύστερα από τον Δεκέμβρη του 2008, της κινητοποιήσεις των «Αγανακτισμένων», τον Φεβρουάριο του 2012, τις επιθέσεις σε μετανάστες και εργαζόμενους, τη δολοφονία  του Φύσσα από τα σκυλιά που έχουν βγει στους δρόμους και με ένα κίνημα με όποιες δυνάμεις να βρίσκετε για τουλάχιστον πέντε χρόνια στους δρόμους ήρθε και πάλι στο σήμερα ψάχνει την πολιτική του συνείδηση και ταυτότητά.

Το ερώτημά μου λοιπόν είναι πώς η μουσική μπορεί να μένει έξω από αυτή την πραγματικότητα.

Τις δεκαετίες του '60 και του '70 και με τις πληγές του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου να μην έχουν επουλωθεί ακόμη, η πολιτική αστάθεια σε παγκόσμιο επίπεδο, και με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα να προσπαθούν να επιβάλουν την «τάξη» και την «ασφάλεια» στην μεταπολεμική κοινωνία, έφερε τους ανθρώπους να ψάχνουν λύσεις είτε σε κοινωνικό είτε σε προσωπικό επίπεδο, μέσα από την πολιτικοποίηση και τους αγώνες. Δεν νοείτο κάποιος εκείνη την εποχή να μην είναι πολιτικοποιημένος. Τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο η λύση για το άτομο βρισκόνταν ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους και μέσα από την κοινωνική συνοχή και τη συμμετοχή σε κινήματα, ώστε να προσδιορίσει και να διεκδικήσει ένα καλύτερο αύριο. Στα χρόνια που ακολούθησαν ο καπιταλισμός του δυτικού κόσμου αντικατέστησε την εξωστρέφεια και τη μαζικότητα με την εσωστρέφεια και τον εγωκεντρισμό, κάνοντάς τον κόσμο να πιστέψει ότι η λύση μπορούσε να έρθει μόνο μέσα από τη προσωπική αναζήτηση και τον ατομισμό. Σιγά σιγά η κοινωνία άλλαξε, φτάνοντας στο σημείο να θεωρεί τον πολιτικοποιημένο πια, στην καλύτερη των περιπτώσεων ως γραφικό, απαξιώνοντας κάθε προσπάθεια για ανατροπή μέσα από την ενοχική απαξίωση των πάντων αλλά πάνω απ’ όλα του ίδιου της του εαυτού. Αυτό αντικατοπτρίζεται σε κάθε μορφή τέχνης και περισσότερο στη μουσική των δεκαετιών που ακολούθησαν. Η πολιτική συνείδηση  όμως λειτουργεί σαν το θαλάσσιο κύμα και απ’ ό,τι φαίνεται στο σήμερα και φυσικά σε παγκόσμιο επίπεδο η πολιτικοποιημένη μουσική είναι το μόνο αντίβαρό στη χυδαιότητα και τη βαρβαρότητα της pop κουλτούρας.

Λοιπόν «κύριοι» και «κυρίες» εκεί έξω, κάποιοι μουσικοί σήμερα προσπαθούν να εκφράσουν την αγανάκτησή τους σε αυτή την κοινωνική και πολιτική υποβάθμιση, προσπαθώντας να κινητοποιήσουν, να αφυπνίσουν τις μάζες που έχουν χάσει τη συλλογική και ιστορική τους μνήμη και ζουν στην αυταπάτη μιας «εύκολης» δημοκρατίας, όσο mainstreme και αν ακούγονται ή χαρακτηρίζονται. Όταν η άκρατη νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα της αστικής τάξης σερβίρει από τα «Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης», την υποκουλτούρα των ξενόφερτων reality και τη μιζέρια τη χυδαιότητα των εγχώριων μπουζουκιών και χλιδάτων νησιών να λούζονται σε σαμπάνιες, τα πολιτικοποιημένα συγκροτήματα απαιτούν την αφύπνιση και την αυτοσυνείδηση, προκαλώντας μας να κοιτάξουμε χωρίς φόβο έστω και για μια φορά, έξω από το παράθυρό μας, έξω από το κουτί μας και το σημαντικότερο, έξω από τον εαυτό μας. Για κάποιους, η ελευθερία του ατόμου έρχεται μέσα από το «δαιμονιακό» στοιχείο του υπερφυσικού (…), δηλαδή το στασιασμό απέναντι στον Θεό, ενώ για άλλους μέσα από το μηδενισμό ή την «αυτοκαταστροφή» σαν επιλογή για μια νέα αρχή. Ο ρομαντισμός που κοιτάζει στο μέλλον και την εξέλιξη, ξεκινάει την αντίδραση μέσα από τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου απέναντι στον «θεοκρατούμενο» καπιταλισμό της απομόνωσης, της ανταγωνιστικότητας αλλά και της τιμωρίας. Η ελευθερία όμως έχει να κάνει με το πώς την ορίζει ο καθένας από εμάς και η κατάκτησή της σίγουρα ξεκινάει από την αντίσταση στους εσωτερικούς περιορισμούς, αλλά ολοκληρώνεται μόνο όταν λειτουργούμε συλλογικά και αντιστεκόμενοι κυρίως στους εξωτερικούς συμμετέχοντας ή προκαλώντας με τη δράση μας κινηματικές διαδικασίες. Όλα αυτά τα συγκροτήματα λοιπόν, γνωρίζοντας το μέχρι πού μπορούν να φτάσουν και μέσα από τη μουσική τους, προσπαθούν να επηρεάσουν, να αλλοιώσουν, να ξυπνούν συνειδήσεις μιλώντας ουσιαστικά για ελευθερία, αλληλεγγύη και την αξία της ζωής. Για μένα η μουσική είναι ένας δρόμος που σε οδηγεί στη σκοτεινή πλευρά της «ψυχής» σου ή καλύτερα της «ύλης» σου, του μυαλού σου και σε προκαλεί να περάσεις τα εμπόδια της ζωής, ανακαλύπτοντας κάθε φορά έναν μεγαλύτερο εαυτό. Είναι το συναίσθημα που πλημμυρίζει ένα άδειο δωμάτιο, ένα άδειο σώμα. Είναι η ανάμνηση «εκείνης», μιας στιγμής, μιας ζωής. Είναι η θύμηση ενός φίλου, ενός αδερφού. Είναι η αντίδραση, είναι η δράση. Είναι η αποκάλυψη, είναι η εκδίκηση. Είναι η ελπίδα, είναι η απελπισία. Είναι η ολοκλήρωση, είναι η απώλεια. Είναι το σκοτάδι, είναι το φως. Είναι τα πάντα, είναι το τίποτα. Είναι κάτι το εντελώς προσωπικό και έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο αλλά και τον εαυτό μας μέσα σ’ αυτόν. Είναι τελικά το κατά πόσο συνειδητοποιούμε την αντίδραση, ως στάση ζωής και όχι ως μια απλή «διασκέδαση». Ναι, η μουσική είναι πάνω απ’ όλα τέχνη, αλλά η τέχνη δεν μπορεί να είναι άλλο από ο καθρέφτης της κοινωνίας και «να μεγεθύνει» καθώς δεν θα προσπαθήσω μια σύγκριση των «μουσικών ειδών» ή του τρόπου έκφρασης των εκάστοτε καλλιτεχνών, θα επιλέξω εκείνους που εκφράζουν  «καθαρές ιδέες» και τον «αντιδραστικό ρεαλισμό». Ανάμεσα σε δίσκους από Miles Davis και The Walkabouts, μέχρι Leonard Cohen, πάνω απ’ όλους, έχω εκείνους που προβάλλουν τραγούδια διαμαρτυρίας και ριζοστικοποίησης, για τους λόγους, τις αιτίες, τα αιτήματα και τους στόχους του κινήματος, προκαλώντας για αφύπνιση και δράση. Για να ζήσουμε μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο, πρέπει πρώτα να τον κατανοήσουμε, τότε μόνο θα μπορέσουμε να τον αλλάξουμε ή έστω να τον αλλοιώσουμε, ώστε να μπορέσουμε να υπάρξουμε μέσα του, και τα πολιτικοποιημένα συγκροτήματα σ’ ένα πρωτόλειο στάδιο συνειδητοποίησης μπορούν να ασκήσουν μια δυναμική προς αυτή τη κατεύθυνση.

Από τα απαγορευμένα του Τσιτσάνη, στα αντιστασιακά του Δημήτρη Γκόγκου και από τον Ξυλούρη, στον Μάνο Λοΐζο, μέχρι τον Σιδηρόπουλο και το «Σταυρό του Νότου» μιας άλλης, τόσο ίδιας εποχής, κάποιοι ξυπνήσαμε μέσα από τους Pink Floyd, τους Public Enemy και τους Dead Kennedy's του χθες, και από τους Rage Against The Machine, τους Deus Ex Machina και τους System Of A Down, φτάσαμε στην Opet, την Keny Arkana, τους Anti Flag και τον Tankian του σήμερα. Σε κάποιους αυτά μοιάζουν βαρύγδουπος ουτοπικός θόρυβος. Για άλλους όμως είναι το εναλλακτικό σήμερα για ένα διαφορετικό ένα πιο ελεύθερο αύριο.  

     

Πηγές:
Metal Hammer, Rocking.gr,Wikipedia

  

serjtankian.com

    

Πρώτη δημοσίευση: αφορμή, 29 Ιανουαρίου 2011

   

Γράφτηκε από 
Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 05 Μαρτίου 2019 18:24
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « System of a Down - The Down of a System Alice In Chains – Down To Hole »
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.