"Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει, στις 24 ή 25 Φεβρουαρίου 2022, ότι ένα χρόνο αργότερα οι Ουκρανοί θα γίνονταν αντικείμενο πολυάριθμων προτάσεων ειρήνης και κατάπαυσης του πυρός από εχθρούς αλλά και από φίλους; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη: πρακτικά κανείς, γιατί όλοι, εχθροί αλλά και φίλοι, δεν πίστευαν ότι ένα χρόνο αργότερα θα υπήρχε πάντα μια ανεξάρτητη χώρα με το όνομα Ουκρανία και ότι θα ήταν σε θέση να διαπραγματευτεί σοβαρά οτιδήποτε με την πανίσχυρη Ρωσική Ομοσπονδία. Με λίγα λόγια, αν σήμερα γίνεται λόγος για ειρήνη, αυτό οφείλεται στην ηρωική και εντελώς "απρόβλεπτη" αντίσταση του ουκρανικού λαού απέναντι στην επίθεση του μεγαλορώσικου ιμπεριαλισμού. Μια αντίσταση που ανέτρεψε τα αρχικά σχέδια τόσο των μεν όσο και των δε..(22/2/2023)

 Καθώς τα τραγικά αλλά και τόσο ελπιδοφόρα γεγονότα της Μινεάπολης κάνουν την κρίση των Ηνωμένων Πολιτειών του Τραμπ να δείχνει πως φτάνει τώρα στο αποκορύφωμά της και στο σημείο χωρίς επιστροφή, πρέπει να σταματήσουμε να μασάμε τα λόγια μας και να εξωραΐζουμε την φρικτή πραγματικότητα του τραμπισμού. Με άλλα λόγια, πρέπει να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί; Μα, για να κάνουμε όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρες και συγκεκριμένες τις ιδέες μας σχετικά με τη φύση, τους στόχους και τις μεθόδους του Τραμπ και του τραμπισμού.

 Σχεδόν οι πάντες μιλούν σήμερα, και όχι άδικα, για την πολύ ξεκάθαρη πρόθεση του Τραμπ να καταλάβει και να προσαρτήσει τη Γροιλανδία «με το καλό ή με το ζόρι». Ωστόσο, κανείς δεν έχει αναφερθεί στην -μακράν- πιο σημαντική και σοβαρή συνέπεια αυτής της ιμπεριαλιστικής και αποικιοκρατικής πρόθεσης του μαινόμενου Τραμπισμού: την τεράστια επιτάχυνση και επιδείνωση της κλιματικής καταστροφής που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη! Μια επιτάχυνση της κλιματικής κρίσης με εφιαλτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα, οι οποίες θα είναι ασύγκριτα πιο σοβαρές από όλες τις –τόσο συζητημένες– γεωπολιτικές και λοιπές συνέπειες της κατάκτησης και προσάρτησης της Γροιλανδίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η «στρατηγική εθνικής ασφάλειας» που δημοσίευσε ο Λευκός Οίκος στις αρχές Δεκεμβρίου είναι ένα πολύ σημαντικό ντοκουμέντο και πρέπει να το πάρουμε πάρα πολύ στα σοβαρά. Γιατί; Μα, επειδή περιγράφει λεπτομερώς και χωρίς μισόλογα τι κάνει και τι σκοπεύει να κάνει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός που επανιδρύει ο Τραμπ και ο τραμπισμός. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Αυτό το ντοκουμέντο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως το κείμενο αναφοράς ή μάλλον ως η βίβλος της Φαιάς Διεθνούς των καιρών μας, που κυριαρχείται από το δίδυμο Τραμπ-Πούτιν! Και φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι ο Πούτιν έσπευσε να δηλώσει, μέσω του εκπροσώπου του Ντμίτρι Πεσκόφ, ότι το τραμπικό έγγραφο είναι «σε μεγάλο βαθμό σύμφωνο» με το όραμα της Μόσχας.

Τι είναι λοιπόν αυτό που κάνει τον Τραμπ να επιτίθεται με τόση μανία στην δημόσια υγεία, στην προστασία του περιβάλλοντος, στην πυρηνική ασφάλεια και, πάνω απ' όλα, σε οτιδήποτε έχει σχέση με την κλιματολογία; Γιατί καταργεί την επιστημονική έρευνα και απολύει μαζικά τους επιστήμονες; Γιατί φτάνει στο σημείο να απαγορεύσει λέξεις-κλειδιά όπως Antiracist (αντιρατσισμός), Biases (προκαταλήψεις), Disability (αναπηρία), Diversity (ποικιλότητα), Equity (ισότητα), Gender (φύλο), Female (γυναίκα), Hate speech (ρητορική μίσους), Historically (ιστορικά), Inclusion (συμπερίληψη), Inequities (ανισότητες), Minority (μειονότητα), Segregation (διάκριση), Victims (θύματα) κ.λπ., προκειμένου να καταστήσει αδύνατη την έρευνα που αντιστοιχεί σε αυτές τις λέξεις...

«Και τώρα ρωτάμε: Πώς μπορείτε να τρώτε, να κοιμάστε, να ζείτε; Πόσο ένοχοι θα νιώθετε στις καρδιές σας αν δεν κινήσετε γη και ουρανό για να μας συντρέξετε με τους μόνους τρόπους που έχει στη διάθεσή του ο λαός μας και όσο το δυνατό συντομότερα; (...) Για όνομα του Θεού, κάντε κάτι τώρα, και γρήγορα!». Αυτή η απελπισμένη έκκληση για βοήθεια, που παραθέτει ο Saul Friedländer στο μνημειώδες έργο του «Η ναζιστική Γερμανία και οι Εβραίοι», δεν είναι πρόσφατη και δεν προέρχεται από τους Παλαιστινίους της Γάζας. Έγινε πριν από 81 χρόνια από τον Σλοβάκο ραβίνο Michael Bar Weissmandl, που προσπαθούσε να σώσει τους Εβραίους της Σλοβακίας από την εκτόπιση και τον θάνατο στο Άουσβιτς, απευθυνόμενος στη σιωνιστική ηγεσία στην Παλαιστίνη και στους Αμερικανούς και Βρετανούς κυβερνήτες...

Οι εικόνες των παιδιών της Γάζας, που τα περισσότερα δυτικά ΜΜΕ αρνούνται να δείξουν, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία: θυμίζουν εκείνες των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης που κινηματογράφησαν σκηνοθέτες όπως ο Τζον Φορντ, ο Σάμιουελ Φούλερ και ο Τζορτζ Στίβενς αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους από τον αμερικανικό στρατό: ζωντανοί σκελετοί, με το δέρμα κολλημένο στα οστά και τα μάτια βαθιά μέσα στις κόγχες, με το βλέμμα τους απόμακρο και θολωμένο! Είναι λοιπόν προφανές ότι η σημερινή χρήση του λιμού από το κράτος του Ισραήλ ως όπλο πολέμου εναντίον του πληθυσμού της Γάζας μοιάζει σαν δύο σταγόνες νερό με το «Hungerplan” (Σχέδιο Λιμού) που εφάρμοσαν οι Ναζί…

του Γιώργου Μητραλιά

Friedenskanzler, δηλαδή «καγκελάριος της ειρήνης». Αν σας λέγαμε ότι έτσι αποκαλούσαν τον… Χίτλερ πριν αυτός ξεκινήσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν θα πιστεύατε στ' αυτιά σας. Και όμως είναι αλήθεια, γιατί η εικόνα του «ειρηνιστή» Χίτλερ καλλιεργήθηκε όχι μόνο από τους δικούς του, αλλά και από όλους εκείνους τους Ευρωπαίους -και ήταν η πλειοψηφία- που τους βόλευε να παίρνουν τοις μετρητοίς τις δηλώσεις πίστης του υπέρ της ειρήνης, γιατί πίστευαν ότι, σε τελική ανάλυση, «ο Χίτλερ ήταν καλύτερος από τους κομμουνιστές ή το Λαϊκό Μέτωπο».

Χιλιάδες και χιλιάδες Σύροι όλων των ηλικιών χορεύουν και αγκαλιάζονται, κλαίνε και τραγουδούν, ανεμίζουν τη νέα σημαία της χώρας και γιορτάζουν το τέλος της τυραννίας, στο κέντρο των συριακών πόλεων αλλά και στο Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη και τη Μόσχα, στο Βερολίνο ή τη Στοκχόλμη, παντού στον κόσμο ….Και χιλιάδες Σύροι που διασχίζουν τα σύνορα, ακόμη και με τα πόδια, και επιστρέφουν στη χώρα τους μετά από μια πολύ μακρά περίοδο αναγκαστικής εξορίας. Αλλά και χιλιάδες Σύριοι που αναζητούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα που έχουν φυλακιστεί, βασανιστεί ή εξαφανιστεί στα κάτεργα και στους αμέτρητους ομαδικούς τάφους του καθεστώτος!

Του Γιώργου Μητραλιά

Ό,τι ακολουθεί δεν απευθύνεται στη Δεξιά και στα (οικονομικά, κοινωνικά και άλλα) στηρίγματα της που κάνουν -δυστυχώς- καλά τη δουλειά τους. Ό,τι ακολουθεί απευθύνεται πρωτίστως στην Αριστερά που -επίσης δυστυχώς- δεν κάνει καθόλου καλά τη δική της...Γράφαμε λοιπόν πέρυσι τέτοιο καιρό, σε ένα κείμενο που παρέμεινε ημιτελές και ποτέ δεν δημοσιεύτηκε: «Το σοκ των δύο αλλεπάλληλων «μεσογειακών τυφώνων» Daniel και Elias ήταν αρκούντως ισχυρό για να προκαλέσει τους πρώτους γερούς κραδασμούς στους ποικίλους κλιματοσκεπτισμούς των Ελλήνων. Φυσικά, δεν πρόκειται παρά για κάποιες πρώτες ρωγμές…