«Ο αυτοπαγιδευμένος Τραμπ», ότι ο Τραμπ πέφτει στην παγίδα που ο ίδιος έχει στήσει, είναι πλέον μια διαπίστωση που συμμερίζονται σχεδόν όλα τα στοιχειωδώς σοβαρά ΜΜΕ. Όπως άλλωστε έχει πια γίνει σχεδόν κοινός τόπος ότι τα αδιέξοδα του Τραμπ οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην αντίσταση και τακτική ευφυΐα «που δεν είχαν προβλεφθεί» του καθεστώτος της Τεχεράνης. Ωστόσο, πολύ λίγη προσοχή δίδεται στα όλο και πιο μεγάλα και άλυτα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πόλεμος του Τραμπ κατά του Ιράν μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσα στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα του, και κυρίως στο εσωτερικό του ίδιου του Λευκού Οίκου!
Και μετά το Ιράν, τι; Επειδή ο πόλεμος κατά του Ιράν των αγιατολάχ δεν θα διαρκέσει για πάντα. Και ο Τραμπ θα χρειαστεί σίγουρα να εφεύρει μια άλλη μεγάλη διεθνή κρίση ή έναν άλλο πόλεμο, για να μπορέσει να παραμείνει στην εξουσία στη χώρα του, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μια εξουσία που όχι μόνο ήδη κλυδωνίζεται, αλλά και, κυρίως, απειλείται από το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, το οποίο θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τον ίδιο. Νάμαστε λοιπόν στην καρδιά του προβλήματος.
Από πρώτη άποψη, η Διάσκεψη του Μονάχου του 1938 δεν έχει τίποτα το κοινό με τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου του 2026. Η πρώτη είδε την θυσία της Τσεχοσλοβακίας στο βωμό της πολιτικής κατευνασμού του Χίτλερ από τις «μεγάλες δημοκρατίες» της Ευρώπης, γεγονός που επέτρεψε στον «κατευνασμένο» Χίτλερ να ξεκινήσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εισβάλλοντας στην Πολωνία ένα χρόνο αργότερα. Όσον αφορά τη δεύτερη του 2026, δεν απέφερε σχεδόν κανένα χειροπιαστό αποτέλεσμα, περιοριζόμενη να διαπιστώσει αυτό που ήδη γνωρίζαμε: τη βαθιά διατλαντική κρίση και το τέλος της (νεο)φιλελεύθερης διεθνούς τάξης πραγμάτων.
"Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει, στις 24 ή 25 Φεβρουαρίου 2022, ότι ένα χρόνο αργότερα οι Ουκρανοί θα γίνονταν αντικείμενο πολυάριθμων προτάσεων ειρήνης και κατάπαυσης του πυρός από εχθρούς αλλά και από φίλους; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη: πρακτικά κανείς, γιατί όλοι, εχθροί αλλά και φίλοι, δεν πίστευαν ότι ένα χρόνο αργότερα θα υπήρχε πάντα μια ανεξάρτητη χώρα με το όνομα Ουκρανία και ότι θα ήταν σε θέση να διαπραγματευτεί σοβαρά οτιδήποτε με την πανίσχυρη Ρωσική Ομοσπονδία. Με λίγα λόγια, αν σήμερα γίνεται λόγος για ειρήνη, αυτό οφείλεται στην ηρωική και εντελώς "απρόβλεπτη" αντίσταση του ουκρανικού λαού απέναντι στην επίθεση του μεγαλορώσικου ιμπεριαλισμού. Μια αντίσταση που ανέτρεψε τα αρχικά σχέδια τόσο των μεν όσο και των δε..(22/2/2023)
Καθώς τα τραγικά αλλά και τόσο ελπιδοφόρα γεγονότα της Μινεάπολης κάνουν την κρίση των Ηνωμένων Πολιτειών του Τραμπ να δείχνει πως φτάνει τώρα στο αποκορύφωμά της και στο σημείο χωρίς επιστροφή, πρέπει να σταματήσουμε να μασάμε τα λόγια μας και να εξωραΐζουμε την φρικτή πραγματικότητα του τραμπισμού. Με άλλα λόγια, πρέπει να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί; Μα, για να κάνουμε όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρες και συγκεκριμένες τις ιδέες μας σχετικά με τη φύση, τους στόχους και τις μεθόδους του Τραμπ και του τραμπισμού.
Σχεδόν οι πάντες μιλούν σήμερα, και όχι άδικα, για την πολύ ξεκάθαρη πρόθεση του Τραμπ να καταλάβει και να προσαρτήσει τη Γροιλανδία «με το καλό ή με το ζόρι». Ωστόσο, κανείς δεν έχει αναφερθεί στην -μακράν- πιο σημαντική και σοβαρή συνέπεια αυτής της ιμπεριαλιστικής και αποικιοκρατικής πρόθεσης του μαινόμενου Τραμπισμού: την τεράστια επιτάχυνση και επιδείνωση της κλιματικής καταστροφής που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη! Μια επιτάχυνση της κλιματικής κρίσης με εφιαλτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα, οι οποίες θα είναι ασύγκριτα πιο σοβαρές από όλες τις –τόσο συζητημένες– γεωπολιτικές και λοιπές συνέπειες της κατάκτησης και προσάρτησης της Γροιλανδίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η «στρατηγική εθνικής ασφάλειας» που δημοσίευσε ο Λευκός Οίκος στις αρχές Δεκεμβρίου είναι ένα πολύ σημαντικό ντοκουμέντο και πρέπει να το πάρουμε πάρα πολύ στα σοβαρά. Γιατί; Μα, επειδή περιγράφει λεπτομερώς και χωρίς μισόλογα τι κάνει και τι σκοπεύει να κάνει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός που επανιδρύει ο Τραμπ και ο τραμπισμός. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Αυτό το ντοκουμέντο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως το κείμενο αναφοράς ή μάλλον ως η βίβλος της Φαιάς Διεθνούς των καιρών μας, που κυριαρχείται από το δίδυμο Τραμπ-Πούτιν! Και φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι ο Πούτιν έσπευσε να δηλώσει, μέσω του εκπροσώπου του Ντμίτρι Πεσκόφ, ότι το τραμπικό έγγραφο είναι «σε μεγάλο βαθμό σύμφωνο» με το όραμα της Μόσχας.
Επιμέλεια: Γιώργος Μητραλιάς. ΠΗΓΗ: www.contra-xreos.gr
Σας ευχαριστώ, φίλοι μου. Ο ήλιος μπορεί να έδυσε πάνω από την πόλη μας απόψε, αλλά όπως είπε κάποτε ο Eugene Debs, «μπορώ να δω την αυγή μιας καλύτερης μέρας για την ανθρωπότητα». Από όσο μπορούμε να θυμηθούμε, οι πλούσιοι και οι ισχυροί λένε στους εργαζόμενους της Νέας Υόρκης ότι η εξουσία δεν ανήκει στα χέρια τους. Δάχτυλα με μώλωπες από το σήκωμα κιβωτίων στο πάτωμα της αποθήκης, παλάμες με κάλλους από το τιμόνι του ποδηλάτου διανομής, αρθρώσεις με ουλές από εγκαύματα στην κουζίνα: Αυτά δεν είναι χέρια που τους επιτρέπεται να κρατούν την εξουσία. Και όμως, στους τελευταίους 12 μήνες, τολμήσατε να φτάσετε σε κάτι μεγαλύτερο.
Τι είναι λοιπόν αυτό που κάνει τον Τραμπ να επιτίθεται με τόση μανία στην δημόσια υγεία, στην προστασία του περιβάλλοντος, στην πυρηνική ασφάλεια και, πάνω απ' όλα, σε οτιδήποτε έχει σχέση με την κλιματολογία; Γιατί καταργεί την επιστημονική έρευνα και απολύει μαζικά τους επιστήμονες; Γιατί φτάνει στο σημείο να απαγορεύσει λέξεις-κλειδιά όπως Antiracist (αντιρατσισμός), Biases (προκαταλήψεις), Disability (αναπηρία), Diversity (ποικιλότητα), Equity (ισότητα), Gender (φύλο), Female (γυναίκα), Hate speech (ρητορική μίσους), Historically (ιστορικά), Inclusion (συμπερίληψη), Inequities (ανισότητες), Minority (μειονότητα), Segregation (διάκριση), Victims (θύματα) κ.λπ., προκειμένου να καταστήσει αδύνατη την έρευνα που αντιστοιχεί σε αυτές τις λέξεις...
Το μάθημα που πρέπει να αντλήσουμε από αυτές τις διαπιστώσεις βγάζει μάτια: η σωτηρία τόσο των Παλαιστινίων όσο και των Ουκρανών μπορεί να έρθει μόνο από τους από κάτω. Από αυτή την ανθρωπότητα που δεν αρκείται πια στα λόγια και περνάει στη δράση, εκδηλώνοντας την αλληλεγγύη της στους δρόμους σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Από εκείνους και εκείνες, συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων της Διασποράς, που, οπλισμένοι μόνο με τον μαχητικό διεθνισμό τους, φτάνουν να αψηφούν με τον στολίσκο των καρυδότσουφλων τους τους ράμπο του γενοκτονικού Ισραήλ. Και επίσης από εκείνους – δυστυχώς, ακόμα λίγους – Ισραηλινούς Εβραίους που είναι αλληλέγγυοι με τον παλαιστινιακό λαό και αγωνίζονται με απίστευτο θάρρος στην ίδια την καρδιά του σιωνιστικού τέρατος. Όπως και από εκείνους τους ηρωικούς Ρώσους και Λευκορώσους που δεν διστάζουν να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη τους στον ουκρανικό λαό, παρόλο που αυτό τους κοστίζει την ελευθερία τους και μερικές φορές ακόμη και τη ζωή τους...
