Αυτή η ηθική μεταβολή στην παγκόσμια κοινή γνώμη μπορεί να είναι το σημαντικότερο επίτευγμα του Πούτιν μέχρι σήμερα. Αν επιτευχθεί αυτή η νέα συναίνεση, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ανοίξει το δρόμο για νέους, πιο καταστροφικούς πολέμους, που θα τροφοδοτηθούν από την αναδιαμόρφωση των συνόρων των μικρότερων κρατών και την επαναβεβαίωση του ελέγχου των μεγάλων δυνάμεων επί των πρώην αποικιών τους. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο κάθε γνήσιο αντιπολεμικό κίνημα σήμερα πρέπει να σταθεί σταθερά και χωρίς επιφυλάξεις στο πλευρό των θυμάτων της επιθετικότητας. Δεν πρόκειται πλέον μόνο για την υπεράσπιση του δικαιώματος της Ουκρανίας στην ανεξαρτησία· είναι ο μόνος αξιόπιστος τρόπος για να σταματήσει ο κόσμος να παρασύρεται σε μια σπείρα κλιμακούμενων συγκρούσεων.

Το γεγονός ότι πραγματοποιήθηκαν άμεσες διαπραγματεύσεις μεταξύ των αντιπροσωπειών των ΗΠΑ και της Ρωσίας μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία της εξωτερικής πολιτικής του Πούτιν. Είναι σημαντική η αναγνώριση ότι ο πρωταρχικός στόχος της εισβολής στην Ουκρανία δεν ήταν ποτέ η προστασία των «ρωσόφωνων». Αντίθετα, ένας από τους κύριους παράγοντες που οδήγησαν σε αυτή την ατζέντα ήταν η επιδίωξη του Ρώσου δικτάτορα να αποκτήσει μια σφαίρα επιρροής που θα αναγνωρίζεται από τους ηγέτες του κόσμου. Ο Πούτιν επιμένει ότι η Ουκρανία δεν διαθέτει δική της εθνική κυριαρχία, αλλά κυβερνάται από κάποιο «Δυτικό» κατεστημένο, και ως εκ τούτου, κατά τη γνώμη του, έχει νόημα να διεξάγονται σοβαρές διαπραγματεύσεις μόνο με τις ΗΠΑ...