Δήμητρα Κυρίλλου

Στις 23 Φλεβάρη του ’17 (8 Μάρτη με το Δυτικό ημερολόγιο και ημέρα της γυναίκας), οι εργάτριες της Πετρούπολης ξεκίνησαν μια μαχητική απεργία με αιτήματα για ψωμί και για να σταματήσει ο πόλεμος. Καμιά πολιτική δύναμη (ούτε καν τα κόμματα της αριστεράς) δεν είχε προβλέψει τη δυναμική αυτής της απεργίας, αντίθετα όλοι φοβόντουσαν ότι θα συντριβεί από την αστυνομία του Τσάρου. Αν και αποτελούσαν το πιο χτυπημένο και κακοπληρωμένο κομμάτι της εργατικής τάξης, οι γυναίκες βγήκαν στους δρόμους, ξεσήκωσαν τα εργοστάσια και τις φτωχογειτονιές της πόλης, συγκρούστηκαν με την αστυνομία και άναψαν τη σπίθα που μέσα σε λίγες μέρες θα οδηγούσε στην ανατροπή του Τσάρου.

Εδώ και τώρα, σε μια από τις σημαντικότερες ιστορικές στιγμές στις οποίες ζούμε, οι μάζες σε διάφορα μέρη του κόσμου εξεγέρθηκαν ενάντια στην καταπίεση που προκαλεί το καπιταλιστικό σύστημα. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, ξεσπάνε και πάλι στο Ιράν μαζικές αναταραχές. Η συσσώρευση αντιφάσεων και η αδυναμία του υπάρχοντος καπιταλιστικού-θεοκρατικού καθεστώτος οδήγησε σε πολυάριθμες εξεγέρσεις, μεταξύ των οποίων και η εξέγερση του Γενάρη του 2018. Οι προηγούμενη αιματηρή καταστολή δεν μπόρεσε να σβήσει τη φωτιά της οργής των καταπιεσμένων και οι σπίθες που απέμειναν απ’ τη φωτιά του 2018 αναζωπυρώθηκαν λόγω της αύξησης της τιμής των καυσίμων – αυτή τη φορά το Νοέμβριο του 2019.

Ο Θάνος Μικρούτσικος, αυτή η εμβληματική μορφή του μαχόμενου πολιτισμού, ο άνθρωπος που τραγούδησε για την Μακρόνησο και τα βάσανά της, που μας έκανε να αγαπάμε πάνω από όλα τον "άνθρωπο που τον μποδίζουν να βαδίσει", που μας κάλεσε να μείνουμε όρθιοι όταν "οι σημαίες ήταν κάτω στις λεωφόρους που παρελάσαμε"

Το τελευταίο αντίο στο Θάνο Μικρούτσικο θα πουν συγγενείς, φίλοι, αλλά και το πλήθος του κόσμου που αγάπησε τα τραγούδια του στην πολιτική κηδεία που θα γίνει τη Δευτέρα 30 Δεκέμβρη στις 14.30 στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Σε μια κίνηση αλληλεγγύης και ανθρωπιάς, αντάξια του εκλιπόντος συνθέτη, η οικογένεια του Θάνου Μικρούτσικου ζητεί αντί στεφάνων όσοι επιθυμούν να ενισχύσουν τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα της Μόριας στο λογαριασμό GR 07017 1355 0006 3551 3856 0788 -Τράπεζα Πειραιώς. 

To ημερολόγιο αυτό μεταφέρει αποτυπώματα και χρώματα της εξέγερσης και τα έσοδα από την πώλησή του θα διατεθούν στις αυτόνομες ζαπατιστικές κοινότητες. Γιατί, µε τον δικό µας χρόνο και τρόπο, µε τη δική µας γεωγραφία, και «ανεξάρτητα από χιλιοµετρικές αποστάσεις, τείχη και σύνορα ή τους φράχτες που µας υψώνουν», η καρδιά µας συνεχίζει να χτυπά μαζί µε τη δική τους.

Υποστηρίζουμε τα δίκαια αιτήματα των συναδέλφων μας! Να ενώσουμε όλους τους αγώνες, για να επιβάλλουμε το δίκιο μας στην εργοδοσία! Οι εργαζόμενοι πρέπει ενωμένοι, με τον αγώνα μας, να σταματήσουμε παντού τον μονόλογο των «ανθρώπων της αγοράς» στις πλάτες μας, να επιβάλλουμε το δίκιο μας. Υποστηρίζουμε τους συναδέλφους στον ΟΤΕ, γιατί μια νίκη τους θα είναι και δική μας, όλων των εργαζομένων.

Ως Radical I.T. στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις την απεργία αυτή, και όλες τις κινητοποιήσεις που θα συνοδεύσει. Καλούμε όλους τους συναδέλφους του κλάδου να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους όπου χρειαστεί.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες: Αυτό το υπέροχο συναίσθημα που γεννιέται όταν οι εργαζόμενοι δείχνουν την δύναμή τους, αρχίζει να φαίνεται από την απεργία μας που ξεκίνησε από χθες το Σάββατο (21/12). Αυτή την κατάσταση τρέμουν τα αφεντικά, αυτή την κατάσταση τρέμουν οι εξουσιαστές, αυτή την κατάσταση τρέμουν τα τσιράκια τους, οι φαλακροί και οι φαλακρές (κι απ’ όξω κι από μέσα) που ζουν και περνάνε την ζωή τους σαν υποτακτικοί και σαν δούλοι.

Την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου, πέντε ημέρες μετά το ξέσπασμα μιας λαϊκής εξέγερσης εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, ο Γιασάρ Νταρολσαφά συνελήφθη με βίαιο τρόπο από τις κυβερνητικές αρχές στο σπίτι ενός φίλου του και μεταφέρθηκε μακριά. Από τότε, η οικογένεια και οι φίλοι του δεν έχουν πληροφορίες γι’ αυτόν. Αργότερα, οι προσπάθειες των μελών της οικογένειας να μάθουν για την κατάστασή του δεν έχουν φέρει αποτελέσματα.

Προδημοσίευση από το βιβλίο με τον παιγνιώδη τίτλο «Ω, λε φιλαλάκο! Μια ιστορία για το κίνημα, τη ζωηρή άκρα Αριστερά και τους ανθρώπους της» του Νίκου Γιαννόπουλου... Ο παιγνιώδης τίτλος, συνδυάζει το χαριτωμένο επιφώνημα ενός πιτσιρικά στη θέα των ΜΑΤ με την αυστηρή περιγραφή του περιεχομένου του βιβλίου: μια λεπτομερής περιδιάβαση στα μονοπάτια που χάραξε μια πτέρυγα της μεταπολιτευτικής Αριστεράς, ριζοσπαστική και θορυβώδης, από την εποχή που όλα έμοιαζαν δυνατά μέχρι την εναπόθεση των ελπίδων της στο ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ – και τη συνακόλουθη πικρή διάψευση.