Η νίκη των διορισμών αυτών, η χαρά που αυτοί φέρνουν και η συγκίνηση λόγω των προσωπικών θυσιών και των αγωνιών είναι μόνο δική μας καθώς δώσαμε μάχη για αυτούς που θα πρέπει να συνεχίσουμε να δίνουμε για να διοριστούν ΟΛΟΙ οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες μας, γιατί κανείς και καμία μας δεν περισσεύει…Από όποια θέση και αν είναι ο καθένας και η καθεμιά μας τον Σεπτέμβρη να δώσουμε ξανά τη μάχη όπως κάθε χρόνο για το σχολείο που θέλουμε, κόντρα στο σχολείο που μας ετοιμάζουν, το σχολείο της αγοράς, της κατηγοριοποίησης, της αξιολόγησης και της υποταγής, το σχολείο-επιχείρηση. Θα παλέψουμε για την κατάργηση της ελαστικής εργασίας. Δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια!

Πάνω από 2.000 άτομα συμμετείχαν στην πορεία που τελείωσε πριν λίγο, μετά από κάλεσμα φεμινιστικών συλλογικοτήτων, εργατικών λεσχών, δημοτικών κινήσεων κ.α. Η πορεία κινήθηκε σε κεντρικούς και μικρότερους δρόμους της συνοικίας και κατέληξε έξω από το αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Μετά την υπόθεση των Γλυκών Νερών και των Πετραλώνων, το νέο περιστατικό, αυτή τη φορά στην Ηλιούπολη, αποδεικνύει την έκταση του φαινομένου της έμφυλης βίας, της κακοποίησης, του trafficking...Τα θύματα βρίσκουν το κουράγιο να καταγγείλουν και μια σειρά συλλογικότητες και οργανώσεις δημιουργούνται ώστε να τους δώσουν φωνή, να τις προστατεύσουν, να αποκαλύψουν αυτά που κράτος και αστυνομία επιχειρούν να κουκουλώσουν, να διεκδικήσουν!

Καλούμε Δευτέρα 12/7 στην πλατεία εθνικής αντιστάσεως στην Ηλιούπολη (κεντρική πλατεία) στις 19.00 κινητοποίηση για την υποστήριξη της επιζώσας. Καλούμε συντονιστικό δράσεων την Τετάρτη 14/7 στις 19.00 στο αμφιθέατρο στην πλατεία Πρωτομαγιάς (Κυψέλη). Μία αδελφή μας, βιαζόταν από τα 11 της από τον πατέρα της και αργότερα στην προσπάθειά της να ξεφύγει από την εφιαλτική οικογενειακή εστία, έπεσε θύμα ενός μπάτσου ο οποίος την κακοποιούσε, τη βίαζε, την χτυπούσε, την απειλούσε με όπλο και την άφησε εγκλωβισμένη σε κύκλωμα σωματεμπορίας μαζί με τον συνένοχό του.

Συγκλονίζει η αποκάλυψη της τρομερής υπόθεσης παρατεταμένης ομηρίας, κακοποίησης, βιασμού, σωματεμπορίας και καταναγκασμού σε σεξουαλική εκμετάλλευση 19χρονης κοπέλας από αστυνομικό. Ο πολύπλευρος βασανισμός δεν ήρθε στην επιφάνεια από τα «σαΐνια» της Ελληνικής Αστυνομίας, παρότι ήταν μέσα στα πόδια τους, αλλά από την ίδια την 19χρονη, που βρήκε το θάρρος να ξεφύγει, τους εργαζόμενους καφετέριας στην Ηλιούπολη που κατέφυγε και οι οποίοι επικοινώνησαν με την φεμινιστικές συλλογικότητες και τις κινήσεις αυτές (Witches Of The South και Sabbat – Burn The Riches not the Witches) που αμέσως στήριξαν τη νέα κοπέλα.

Η λογική που βάζει στο στόχαστρο τους πλέον ευάλωτους είναι αυτή που δίνει σήμερα τη δυνατότητα στον Μητσοτάκη να εξαγγέλλει κλείσιμο νοσοκομείων, και να μην έχουν πέσει να τον πλακώσουν τα τσιμέντα, που βγαίνουν σουπεράκια "σφίγγει ο κλοιός για τους μη εμβολιασμένους" χωρίς να τους έχουμε πάρει με τις πέτρες! Γιατί όπως και από το πρώτο λοκντάουν, η κρίση είναι υγειονομική, αλλά η διαχείρισή της είναι πολιτική. Κι όποιος δεν βλέπει την πολιτική, βρίσκεται χωρίς να το καταλαβαίνει στην απέναντι όχθη. Μην πετάτε βελάκια στους στόχους που σας υποδεικνύει η κυβέρνηση και η λίστα Πέτσα: πετάξτε τα βέλη σας στον πραγματικό αντίπαλο.

Ως ΜΑΧόμενη Ηλιούπολη τονίζουμε ότι θα σταθούμε αλληλέγγυα στις επιζώσες έμφυλης βίας και κακοποίησης τόσο στην περιοχή μας όσο και σε κάθε γειτονιά που μπορεί να φτάσει η φωνή μας. Στεκόμαστε δίπλα στις καταγγέλλουσες και τις φεμινιστικές ομάδες που δίνουν την μάχη για την εξάλειψη της έμφυλης καταπίεσης και των εγκλημάτων που αυτές γεννούν.Κρούουμε όμως τον κώδωνα του κινδύνου. Όταν ζητάμε από τις συμπολίτισσες μας γυναίκες και ΛΟΑΤΚΙ υποκείμενα να καταγγέλουν την κακοποίησή τους ποιες είναι εκείνες οι δομές που επιτρέπουν τελικά στις γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ υποκείμενα να καταγγέλουν;

Επειδή ήμασταν εκεί, επειδή σταθήκαμε δίπλα της, η αδερφή μας μπόρεσε να καταγγείλει τους κακοποιητές της. Επειδή μιλήσαμε παντού για να μαθευτεί η ιστορία της, οι κακοποιητές της τελικά συλλήφθηκαν υπό το βάρος και την πίεση της δημοσιότητας (και όχι από την πρώτη στιγμή όπως θα έπρεπε). Μας είναι σαφές ότι αν δεν υπήρχαμε όλα εμείς και οι φεμινισμοί μας, η αδερφή μας θα ήταν ακόμα τραυματισμένη και έγκλειστη είτε με ευθύνη του βασανιστή της είτε με ευθύνη της αστυνομίας που έκανε ό,τι μπορούσε για να συμβάλει στο βασανιστήριο της. Είμαστε και θα είμαστε στο πλευρό της ως το τέλος.

Μετά από 18 μήνες πανδημία, δεν μπορούμε παρά να διαπιστώσουμε πως το καπιταλιστικό σύστημα είναι ανίκανο να λύσει τα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας: Αντίθετα, δημιουργεί και νέα. Χρησιμοποιώντας τη στρατηγική του σοκ, με την ευκαιρία της υγειονομικής αυτής κρίσης, οι άρχουσες τάξεις ενισχύουν την επίθεσή τους ενάντια στις λαϊκές τάξεις: Καταργούν θέσεις απασχόλησης, προχωρούν σε απολύσεις, αναδιαρθρώσεις, ανάπτυξη της επισφάλειας, αμφισβήτηση των δημοκρατικών ελευθεριών, … Η κούρσα για τα κέρδη μιας μειονότητας απειλεί τις θέσεις εργασίας, την υγεία της πλειονότητας του παγκόσμιου πληθυσμού, όπως και την κατάσταση του πλανήτη και το μέλλον της ανθρωπότητας.

…Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η συνεχής πίεση του εκπαιδευτικού κινήματος και οι αγώνες όλων μας μπορούν να φέρνουν αποτελέσματα. Όμως δεν ξεχνάμε και δεν έχουμε αυταπάτες. Οι 11.700 είναι ψίχουλα μπροστά στα τεράστια κενά που έχουν δημιουργήσει τα 12 χρόνια αδιοριστίας. Οι αρχικά εξαγγελθέντες 5.250 διορισμοί ήταν πολύ λιγότεροι ακόμα και από τις φετινές μόνο συνταξιοδοτήσεις ( 8.000). Η κάλυψη των κενών ακόμα και με περικοπές θα απογείωναν τον ήδη μεγάλο φετινό αριθμό των 50.000 αναπληρωτών, για μια στοιχειώδη λειτουργία των σχολείων.

Το βαρέλι δεν έχει πάτο όσον αφορά τις ορέξεις των τραπεζιτών, που έχουν εξαπολύσει καθημερινή βίαια επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους στον κλάδο αλλά και την κοινωνία. Δεν πρόλαβαν να κλείσουν εκατοντάδες καταστήματα μέσα στο 2020, και όλες οι τράπεζες ανακοινώνουν νέα λουκέτα καταστημάτων μέσα στο 2021 και ταυτόχρονα πιέζουν τρομοκρατικά το προσωπικό κάθε ηλικίας να μείνει άνεργο με προγράμματα αποχώρησης που απροκάλυπτα πλέον δεν είναι «εθελούσια». Δεν καταλαβαίνουν ούτε από πανδημία, ούτε από καλοκαίρι και άδειες, είναι αδίστακτοι οι γιάπηδες των τραπεζών. Αδιαφορούν πλήρως για κομμάτια της κοινωνίας που μένουν χωρίς τραπεζικό κατάστημα και έχουν ανάγκη προσωποποιημένη εξυπηρέτηση, δηλαδή ηλικιωμένους, πρόσφυγες, ανθρώπους της επαρχίας.