Αν, κατά την περιγραφή της σύγχρονης τάξης πραγμάτων και της εξουσίας της ολιγαρχίας του «cloud» (την οποία, κατά τη γνώμη μου, ο συγγραφέας αποκαλεί λανθασμένα «τεχνοφεουδάρχες»), ο Βαρουφάκης δίνει ελάχιστη προσοχή στη διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου που στηρίζει την αναπαραγωγή του συστήματος, τότε, όταν στρέφεται προς τον σοσιαλισμό, παραμελεί ομοίως τους μηχανισμούς ανάπτυξης. Η εικόνα που προκύπτει είναι εντελώς στατική, όπως συμβαίνει συχνά με τα ουτοπικά οράματα. Το πρόβλημα είναι ότι, πρώτον, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός είναι αδύνατος χωρίς δημοκρατικό σχεδιασμό· και, δεύτερον, ότι η ανάγκη για σχεδιασμό και συντονισμό των αναπτυξιακών προγραμμάτων προκύπτει από τις ίδιες τις συνθήκες της σημερινής παγκόσμιας κρίσης αναπαραγωγής, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές μας πεποιθήσεις.

Ζούμε σε εποχή που ο πόλεμος ξεγυμνώνει την καπιταλιστική βαρβαρότητα που δεν κρατά πλέον ούτε τα προσχήματα. Ο άξονας θανάτου ΗΠΑ – Ισραήλ θέλει να μετατρέψει την Ανατολική Μεσόγειο σε μια πολεμική κόλαση, ενώ η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζεται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση των γιγάντιων εξοπλιστικών προγραμμάτων και η κυβέρνηση της ΝΔ είναι στο πλευρό των φονιάδων του Ισραήλ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Όμως η «παντοδυναμία» των ισχυρών αποδεικνύεται με ξύλινα πόδια. Η αδυναμία επιβολής των σχεδίων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του Ισραήλ και η ήττα τους στο Ιράν στέλνουν παντού το μήνυμα πως η αντίσταση των λαών μπορεί να βάλει φρένο στα πολεμικά σχέδια.

Είναι αυτή που ξεκίνησες όταν, στα πέτρινα χρόνια της μεταπολίτευσης, δήλωσες χωρίς φόβο ποια είσαι.-  Που συγκρούστηκες με την τρανσφοβία της κοινωνίας. -  Που συγκρούστηκες και με την τρανσφοβία μέσα στην ίδια την κοινότητα όπου ανήκες. -  Που οργάνωσες την εκδήλωση ενάντια στον νόμο για τον εκτοπισμό των ατόμων με αφροδίσια νοσήματα  έναν νόμο που, χάρη και στους αγώνες σας, δεν έφτασε ποτέ στη Βουλή -  Που πάλεψες απέναντι στην κρατική βία και την αστυνομική καταστολή. -  Που ξάπλωνες στα πατώματα για να σταματήσεις τις συλλήψεις, τους εξευτελισμούς και τη βία της αστυνομίας και των ΜΜΕ. -  Που κατήγγειλες κάθε περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων όλων των καταπιεσμένων.

“Το όπλο του μπάτσου είναι μαγικό, ρίχνει στον αέρα και βρίσκει στο ψαχνό” Αυτό το σύνθημα της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, μετά την αστυνομική δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, είναι η καλύτερη απάντηση στο δελτίο τύπου του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας και στις “διαρροές” του “αστυνομικού ρεπορτάζ” που σπεύδουν να καλύψουν τους αστυνομικούς δράστες της νέας κρατικής δολοφονίας στο Άργος με θύμα έναν 20χρονο που πυροβολήθηκε δύο φορές στο κεφάλι και ήδη θεωρείται εγκεφαλικά νεκρός. Η επίσημη ανακοίνωση της ΕΛΑΣ ακολουθεί το γνωστό τελετουργικό συγκάλυψης δίνοντας ως δεδομένο αυτό που θα έπρεπε να αποτελεί δικαστικά ζητούμενο.

 Ο συνάδελφος αγροτικός γιατρός (και μοναδικός γιατρός μετά την παραίτηση της άλλης αγροτικού) του ΠΠΙ Καστελόριζου επεσήμανε σε τηλεοπτική εκπομπή την κοροϊδία με το «σπίτι» που διατίθεται για τους γιατρούς το οποίο είναι ένα μη κατοικήσιμο αχούρι. Επίσης ανέφερε πως είχε ζητήσει κι άλλα αυτονόητα (στελέχωση του ΠΠΙ με ειδικευμένους γιατρούς, εξοπλισμό του ΠΠΙ με φορητό αναλυτή τροπονίνης και απελευθέρωση της πρόσβασης για το ασθενοφόρο που παρεμποδιζόταν από τέντες και τραπεζοκαθίσματα) συναντώντας την αδιαφορία της δημοτικής αρχής και της 2ης ΥΠΕ. Μετά από αυτές τις δημόσιες καταγγελίες, ενάντια στον γιατρό υποβλήθηκε μήνυση «για συκοφαντική δυσφήμηση».

Η προσωπολατρία ήταν συνέπεια… και είχε συνέπειες. Τι δεν είπε ο Χρουστσόφ στην εισήγηση. Ο Τρότσκι το 1936 έγραφε: “Όσο η παραγωγικότητα της εργασίας στην ΕΣΣΔ είναι αρκετά φορές κατώτερη από αυτή των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, όσο ο λαός δεν έχει απαλλαχθεί από στέρηση , όσο η σκληρή πάλη συνεχίζει να διεξάγεται για του όρους της κατανάλωσης, όσο η ατομιστική γραφειοκρατία μπορεί ατιμώρητα να γρατζουνίζει τις χορδές των κοινωνικών ανταγωνισμών, τόσο ο κίδυνος της καπιταλιστικής παλινόρθωσης θα διατηρεί όλη του την ισχύ”.

Η πολιτική κηδεία της Πάολας Ρεβενιώτη θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 11 Ιουλίου στις 12 το μεσημέρι στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Αντί στεφάνων προτείνουμε τη στήριξη δύο ενεργών υπηρεσιών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας: 11528 Δίπλα Σου Γραμμή Ψυχολογικής Στήριξης ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, λειτουργεί υπό τη νομική σκέπη του Athens Pride: Δικαιούχος: ATHENS PRIDE ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ IBAN: GR61 0172 0800 0050 8007 5790 971 Red Umbrella Athens Κέντρο Ενδυνάμωσης για Άτομα που Εργάζονται στο Σεξ, λειτουργεί υπό τη νομική σκέπη της Θετικής Φωνής. Δικαιούχος: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΡΟΘΕΤ. ΕΛΛΑΔΟΣ ΘΕΤΙΚΗ ΦΩΝΗ IBAN: GR8601720500005050045060697 Paola Revenioti Παολα Ρεβενιωτη

Κάθε επιτυχημένο παραμύθι δίπλα στους ατρόμητους πολεμιστές και τις σοφές γυναίκες, τα καλά ξωτικά και τους μάγους, έχει απαραιτήτως και τον δράκο του. Έχει, δηλαδή, το εμπόδιο εκείνο που πρέπει να νικηθεί για να φτάσουμε στο … «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…». Το ΛΟΑΤ κίνημα* δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Είχε και τους γενναίους/γενναίες που πάλεψαν με θεούς και δαίμονες για να αλλάξουν τον κόσμο, αλλάζοντας τις ζωές τους. Είχε, ασφαλώς, και τον δράκο του. Ο τελευταίος, μάλιστα, έχοντας την ικανότητα να παίρνει διάφορες μορφές, εμφανίστηκε εδώ με τη μορφή της εξαγοράς, της συνθηκολόγησης, της σταδιακής ενσωμάτωσης στο σύστημα που αρχικά αντιπάλευε.

Anthony Teso

Το να χαρακτηρίσουμε το σημερινό καθεστώς ως φασιστικό μπορεί να αποτελεί λάθος, ενώ το να το ονομάσουμε «λαϊκιστικό αυταρχισμό» μπορεί να παραβλέπει ορισμένες σημαντικές αποχρώσεις. Αυτό που πραγματικά έχουμε μπροστά μας είναι μια πιο συγκεκριμένη κατηγορία – μια κατηγορία που αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο η εκτελεστική εξουσία έχει αποκτήσει μεγαλύτερη ανεξαρτησία από τις διάφορες ταξικές φατρίες εντός ενός εξαντλημένου ηγεμονικού μπλοκ, ενώ παράλληλα υιοθετεί μια πιο προσωπική και πατρογονική προσέγγιση στη διαχείριση του κράτους. Το ονομάζω «πατρογονικό βοναπαρτισμό», ο οποίος συνδυάζει στοιχεία από δύο σημαντικές θεωρίες: τη μαρξιστική θεωρία για τον βοναπαρτισμό ως μια ιδιαίτερη μορφή καπιταλιστικής κρατικής εξουσίας και την ανάλυση του Βέμπερ για τον πατρογονισμό ως έναν ειδικό τρόπο διακυβέρνησης. Πιστεύω ότι η σύνθεση αυτών των δύο ιδεών μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τι συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες, να το συγκρίνουμε με άλλες περιπτώσεις και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε στρατηγικά για το τι μπορεί να μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Η σημερινή δομή μετατρέπει την αλληλεγγύη σε χρέος: αγορές όπλων που χρηματοδοτούνται μέσω δανείων της ΕΕ τα οποία θα αποπληρώσει η Ουκρανία, οικονομική στήριξη που συνδέεται με 325 όρους μεταρρυθμίσεων. Το Sotsialnyi Rukh υποστηρίζει, ορθώς, ότι η Ουκρανία πρέπει να χρηματοδοτήσει μεγαλύτερο μέρος της άμυνας και της ανασυγκρότησής της μέσω προοδευτικής φορολόγησης του πλούτου των ολιγαρχών και όχι μέσω ξένων δανείων.  Όμως, το αίτημα που απευθύνεται στη διεθνή αριστερά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό: η αλληλεγγύη των εργαζομένων της Δύσης προς τους Ουκρανούς εργαζόμενους σημαίνει να απαιτήσουν από τις κυβερνήσεις τους να παρέχουν υποστήριξη χωρίς προϋποθέσεις — όχι ως πηγή γεωπολιτικής επιρροής, όχι ως ευκαιρία για εταιρική ανασυγκρότηση, και όχι ως χρέος που θα υποτάξει την ουκρανική πολιτική για μια ολόκληρη γενιά.