Δύο ιστορικά στελέχη του NPA, ο Ολιβιέ Μπεζανσενό και ο Κομ Πιερρόν, απαντούν σε ερωτήσεις του elaliberta.gr για την πολιτική κατάσταση στη Γαλλία την συγκρότηση του Νέου Λαϊκού Μετώπου και τις προοπτικές του, αλλά και για το χαρακτήρα και τις προοπτικές της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς στη Γαλλία. Στη σημερινή περίοδο που χαρακτηρίζεται από πολιτική αστάθεια και επιθέσεις στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των εργαζομένων (απολύσεις σε Michelin, Arcelor κλπ) τα μέλη του NPA-l'Anticapitaliste δίνουν κάθε μέρα μάχες για αλληλεγγύη και ενωτικούς αγώνες.

Το ότι «δεν μοιάζεις για Αλβανίδα» ήταν ένα συνηθισμένο σχόλιο για πολλούς Αλβανούς και Αλβανίδες. Όμως δεν είχες πάντα την πολυτέλεια στην ώρα εργασίας να απαντήσεις ή, ακόμα καλύτερα, να ανοίξεις μια κουβέντα για να μπορέσουν να κατανοήσουν γιατί δε μάς άρεσαν τέτοιου είδους «κομπλιμέντα», κάτι που τους παραξένευε κιόλας! Αυτό το λέω, γιατί πάντα από θέση αρχής προσπαθώ να συζητήσω με έναν άνθρωπο χωρίς να του βάλω εξαρχής την ταμπέλα του «ρατσιστή ή του φασίστα», παρά το ότι για πολλούς φίλους είναι ριψοκίνδυνο να ανοίξεις κουβέντα.

Από τις πρώτες συζητήσεις στη Δύση για την ανάπτυξη πυραυλικών συστημάτων στην Πολωνία και τη Ρουμανία, το Κρεμλίνο επέμενε ότι οι Αμερικανοί θα τοποθετούσαν εκεί αναπόφευκτα πυραύλους Tomahawk. Οι πύραυλοι αυτοί, υποστήριζαν, θα μπορούσαν να εκτοξευθούν από τις ίδιες εγκαταστάσεις με άλλα πυραυλικά συστήματα, με στόχο τη Ρωσία. Την παραμονή της εισβολής στην Ουκρανία, οι Αμερικανοί προσέφεραν στη Ρωσία την ευκαιρία να επιθεωρήσει τις βάσεις τους στην Πολωνία και τη Ρουμανία (με αντάλλαγμα την επιθεώρηση της ρωσικής βάσης στο Καλίνινγκραντ) για να εξακριβώσουν ότι δεν υπήρχαν Tomahawk. Αντ' αυτού, η στρατηγική απόφαση του Κρεμλίνου ήταν να ξεκινήσει τον πόλεμο.

Πολύ λίγο, πολύ αργά. Να τι χαρακτηρίζει εδώ και πάνω από δύο χρόνια την πολύ επικριμένη στρατιωτική βοήθεια των δυτικών δυνάμεων στην Ουκρανία. Αυτή η ένοχη αυτοσυγκράτηση ευθύνεται για τους θανάτους χιλιάδων Ουκρανών τόσο στην πρώτη γραμμή του μετώπου όσο και μεταξύ του άμαχου πληθυσμού. Αυτή η «βαθμονομημένη» πολιτική, για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση ενός πρώην στρατηγού του ΝΑΤΟ, υπακούει σε μια απεχθή αρχή: «Βοηθάμε για να αντισταθείτε, αλλά όχι για να απελευθερωθείτε! ». Οι Δυτικοί θεωρούν ότι μια ουκρανική νίκη θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην πτώση του Πούτιν, η οποία θα προκαλούσε χάος στην περιοχή.

Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Αλληλεγγύης με την Ουκρανία (ΕΔΑΟ/ENSU) έχει καταγγείλει από  την αρχή τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και υποστηρίζει πλήρως το ουκρανικό δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Η ένοπλη αντίσταση του ουκρανικού λαού είναι δίκαιη. Δεν διεξάγεται στο πλαίσιο μιας  στρατιωτικής επίθεσης του ΝΑΤΟ, των Ηνωμένων Πολιτειών ή οποιασδήποτε δυτικής χώρας,  αλλά ως άμυνα απέναντι στον διακηρυγμένο πολεμικό στόχο του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ  Πούτιν: να ξανακατακτήσει τον πλασματικό «ρωσικό κόσμο» που υποτίθεται ότι χάθηκε με  τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.