Παγιδευμένοι ανάμεσα στην κρατική καταστολή, τις επιθέσεις της δεξιάς αντιπολίτευσης και την απειλή εισβολής των ΗΠΑ, οι φτωχοί και οι εργατικές τάξεις της Βενεζουέλας βρίσκονται στην απίστευτα δύσκολη θέση να πρέπει να ανασυνθέσουν την πολιτική αντιπολίτευση από τα κάτω. Για έναν συνδικαλισμένο εργάτη πετρελαίου στην Paraguaná, έναν ανθρακωρύχο Pemón στο Guasipati ή έναν κάτοικο της γειτονιάς Cota 905 στο Καράκας, η προοπτική μιας επίθεσης από τις ΗΠΑ είναι πιο μακρινή και αφηρημένη από τις καθημερινές τους συγκρούσεις με τις στρατιωτικές και επιχειρηματικές τάξεις που υποστηρίζουν αυτές οι δυνάμεις. Είναι απαραίτητο να υποστηρίξουμε όλους τους αγώνες της εργατικής τάξης, να επισημάνουμε…

Από πολιτική άποψη, οι χώρες BRICS+ δεν σπάνε με την παγκόσμια χρηματοοικονομική τάξη. Επιβεβαιώνοντας τον κεντρικό ρόλο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στη Διακήρυξη της Συνόδου Κορυφής του Ρίο (2025), τοποθετούνται ως εσωτερικοί μεταρρυθμιστές του συστήματος και όχι ως αρχιτέκτονες μιας εναλλακτικής λύσης. Αυτή η στάση αποκαλύπτει το θεμελιώδες παράδοξο των χωρών BRICS: θέλουν να εκφράσουν τη φωνή του Νότου χωρίς να σπάσουν με τις δομές κυριαρχίας του Βορρά.  

Εν μέσω ενός διεθνούς κύματος αυξανόμενου δεξιού αυταρχισμού και μιλιταρισμού, που κορυφώθηκε με τη γενοκτονία στη Γάζα, οι ομιλίες στο βιβλίο Voices Against Putin’s War: protesters’ defiant speeches in Russian courts έχουν σημασία που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της Ρωσίας. Στον πρόλογό του, ο Τζον ΜακΝτόνελ, αριστερός βουλευτής του Εργατικού Κόμματος στο Ηνωμένο Βασίλειο, τις αποκαλεί «έμπνευση για όλους όσους σε όλο τον κόσμο βλέπουν μια αδικία και αρνούνται να συμμορφωθούν παθητικά», από τους Ισραηλινούς αντιρρησίες στράτευσης, τους υποστηρικτές της Palestine Action στη Βρετανία, τις γυναίκες που διαδηλώνουν για τη Ζωή και την Ελευθερία στο Ιράν. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα…

Σε μια εκδήλωση που διοργανώθηκε προς τιμήν του γενναίου και αντιστασιακού κινηματογράφου, ο Ιρανός σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί και ο θρυλικός σκηνοθέτης Μάρτιν Σκορσέζε έκαναν μια βαθιά συζήτηση για τα εμπόδια, τις πηγές έμπνευσης και τη δύναμη του κινηματογράφου υπό ακραίες συνθήκες περιορισμού. Η συζήτηση, που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη, έδωσε στον Παναχί την ευκαιρία να μιλήσει για τις ρίζες του πάθους του και για το πώς η 20ετής απαγόρευση της κινηματογραφικής του δραστηριότητας τον ώθησε προς νέες μορφές αφήγησης. Ο Παναχί απέδωσε την πεισματάρικη φύση του στην εργατική τάξη στην οποία μεγάλωσε και στην εντολή του πατέρα του να μην υποκύπτει ποτέ.

Στο «Ένα απλό ατύχημα» ο Παναχί καταφέρνει να μιλήσει με δεξιοτεχνία όχι απλά για την προσωπική του ιστορία, μα πάνω απ’ όλα για το συλλογικό τραύμα ενός ολόκληρου λαού. Ο ίδιος έχει δηλώσει σε συνέντευξή του: «Τα πράγματα που εξιστορούνται στην ταινία, δεν ήταν όλα προσωπικές μου εμπειρίες. Ήταν κυρίως πράγματα που είχα ακούσει όταν πέρασα χρόνο στη φυλακή. Από φυλακισμένους που εξέτιαν μεγάλες ποινές, 5, 10, 15 χρόνια. Και οι οποίοι είχαν ακούσει αυτά τα πράγματα από κρατούμενους που ήταν εκεί πριν από αυτούς. Έτσι, ήταν μια συλλογική εμπειρία που κάλυπτε σχεδόν μισό αιώνα. Και την συμπύκνωσα σε 4…