Συμμετέχουμε στη συγκέντρωση συμπαράστασης στα δικαστήρια Ευελπίδων, στις 22 Ιουλίου, ώρα 9 π.μ. Η μνημονιακή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, βαδίζοντας πιστά στα χνάρια των προκατόχων της, αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει νέα μέτρα καταστροφής των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων και να ολοκληρώσει την πραξικοπηματική διαστροφή του μαζικού ταξικού ΟΧΙ, χωρίς να καταφύγει στην ύστατη μορφή κοινωνικής κατίσχυσης: την κρατική-αστυνομική βία και καταστολή.
Την 15/07 οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι θα τη θυμούνται όχι μόνο σαν μια μέρα ντροπής γι’ αυτούς οι οποίοι σήκωσαν το χέρι και ψήφισαν την οριστική ταφόπλακα στους εργαζόμενους και την κοινωνία. Θα τη θυμούνται επίσης ως τη μέρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μας υπενθύμισαν ότι η καταστολή είναι τελικά αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής της κυβέρνησης. Απρόκλητες μα άκρως προκλητικές συλλήψεις, ξυλοδαρμοί, χημικά. Τέτοια ήταν η μανία της κυβέρνησης που δεν δίστασε να προβεί σε πολλές προσαγωγές, αρκετές από τις οποίες μετατράπηκαν σε συλλήψεις.
 Κομμάτι της καταστολής και η σύλληψη δύο μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από τις ένστολες συμμορίες των ΜΑΤ! Είναι, όμως, γελασμένοι αν νομίζουν ότι αυτά μας πτοούν. Αντίθετα μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια σε νέα και παλιά μνημόνια.
Συγκέντρωση στα δικαστήρια Ευελπίδων, κτίριο 16, 16/7, 10.30 π.μ.  Μνημόνια και αστυνομική βαρβαρότητα πηγαίνουνε μαζί!
Την Κυριακή 5 Ιούλη, ο ελληνικός λαός είπε ένα βροντερό και περήφανο ΟΧΙ σε όλα αυτά που πνίγουν τη ζωή του. Διατράνωσε τη θέλησή του να μπει τέρμα στη λιτότητα, στην ανεργία, στην ελαστική εργασία, στη φορομπηξία, στις αντεργατικές «μεταρρυθμίσεις», στις ιδιωτικοποιήσεις. Έβαλε σε προτεραιότητα τις ανάγκες του και όχι την εξυπηρέτηση του χρέους και το ζουρλομανδύα του ευρώ. Απάντησε στους εκβιασμούς και στις πιέσεις των οικονομικών δολοφόνων του ΔΝΤ και της ΕΕ, των αγορών και των τραπεζιτών, και όλου του εγχώριου και διεθνούς κατεστημένου, που στήριζε μανιασμένα το ΝΑΙ. Έστειλε στα σκουπίδια την οικονομική τρομοκρατία, τη μαύρη προπαγάνδα των…
  Στ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε! Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μαςΜέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μαςΤὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμεΣτὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα. Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέραςΜήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτηΔὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοέναΠῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ; Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μαςΚλέφτες!Στὰ ψέματα παίζαμε!   M. Αναγνωστάκης
Σελίδα 1791 από 1813