Ο τραγικός θάνατος του 18χρονου Πακιστανού ντελιβερά Ανέες Μίρ του Αμτζάτ στην Καλλιθέα την Δευτέρα 11 Οκτώβρη γέμισε θλίψη την οικογένεια του, τους φίλους και του συναδέλφους του. Ξεψύχησε στην άσφαλτο στο μεροκάματου του τρόμου των ντελιβεράδων.

ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ/ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΠΟΥ ΣΑΚΑΤΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΕΝ ΩΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΟΚΤΩΒΡΗ 2021 ΘΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΧΑΡΟΚΟΠΟΥ, ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΩΡΑ 13:00. Ο συνάδελφος Ανέες Μιρ ήταν ένας ακόμη από τους χιλιάδες μετανάστες που ζουν σε ένα καθεστώς ημιπαρανομίας, που αναγκάζονται να ζουν κυνηγημένοι χωρίς χαρτιά, άρα και χωρίς δικαιώματα. Για το θάνατό του δε φταίει η «κακιά στιγμή», υπάρχουν από πίσω απτοί υλικοί παράγοντες και συγκεκριμένες κρατικές και εργοδοτικές ευθύνες. Ο Ανέες Μιρ πέθανε στο κυνήγι μιας καλύτερης ζωής, “δολοφονήθηκε” στο βωμό του κέρδους.

Απεργούμε και συμμετέχουμε στις απεργιακές κινητοποιήσεις στην Αθήνα 11.00 στο Εφετείο και στη Θεσσαλονίκη 11.30 στο άγαλμα Βενιζέλου στο πανό του Συντονιστικού και στις απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας…Αν φοβηθούμε τώρα μια φορά, μετά δεν θα νιώθουμε τίποτα πέρα από φόβο! Σπάμε την τρομοκρατία και τον αυταρχισμό, δίνουμε συλλογικό αγώνα για να υπερασπίσουμε το δημόσιο και δωρεάν σχολείο!

Με τα μάτια ενός παιδιού που νιώθει το σκίρτημα στην ψυχή του, με το βλέμμα της αντίστασης των δασκάλων του σε κάθε σχολείο, σε κάθε σύλλογο διδασκόντων, εκεί που σφυρηλατείται η ενότητα και η συνείδηση των εργαζομένων, ενότητα που στέλνει μαζικό ηχηρό μήνυμα με τον καθαρό, δίκαιο, αποφασιστικό αγώνα της ΑΠΕΡΓΙΑΣ-ΑΠΟΧΗΣ από την Αξιολόγηση και της υπεράσπισης του Δημόσιου Σχολείου, απέναντι στο νόμο Κεραμέως. Με τα μάτια ενός παιδιού που βλέπει στον αγώνα των εκπαιδευτικών ότι δεν παζαρεύουν τη δουλειά τους, ποια σχολεία θα παραμείνουν ανοιχτά, ποιοι μαθητές τους θα πεταχτούν έξω απ’ τη δημόσια εκπαίδευση!

Την Δευτέρα 11/10 απεργοί εκπαιδευτικοί από ΟΛΜΕ - ΔΟΕ – ΠΟΣΕΕΠΕΑ, ΟΙΕΛΕ, μαθητές/τριες, φοιτητές/τριες θα συναντηθούν ενωμένοι στους δρόμους. Απεργούμε και διαδηλώνουμε γιατί κατανοούμε ότι δεν έχουμε άλλη διέξοδο παρά μόνο τον παρατεταμένο ενωτικό πολύμορφο αγώνα, τις απεργίες τις διαδηλώσεις, τις συζητήσεις, τις Γ.Σ, την αναζωογόνηση των σωματείων μας, τη δημιουργία δεσμών αλληλεγγύης. Δεν έχουμε άλλη διέξοδο από το να σηκώσουμε το μπόι της αξιοπρέπειας και του αγώνα σε κάθε χώρο και χρόνο. Να διδάξουμε και να διδαχτούμε. Γιατί πλέον δε γλιτώνει κανείς από την καταιγίδα της Λερναίας Ύδρας των αντιεκπαιδευτικών αντικοινωνικών αποφάσεων της Κυβέρνησης, του συστήματος