Charles Post Με απλά λόγια, ο λενινισμός δεν μπορεί να περιοριστεί στη μετά το 1923 καρικατούρα του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού». Αντίθετα, η διαρκής κληρονομιά του λενινισμού παραμένει ο στόχος της οικοδόμησης μιας ανεξάρτητης οργάνωσης αντικαπιταλιστών οργανωτών και ακτιβιστών που προσπαθούν να προβάλουν μια πολιτική εναλλακτική λύση απέναντι στις δυνάμεις του επίσημου ρεφορμισμού όχι μόνο στις εκλογές, αλλά και σε μαζικούς, εξωκοινοβουλευτικούς κοινωνικούς αγώνες.

Paul Le Blanc Η έννοια του «λενινισμού» είναι εδώ και πολλά χρόνια αμφιλεγόμενη. Είναι ένας «-ισμός» που έχει στοχοποιηθεί όχι μόνο από όλους τους εχθρούς της επανάστασης, αλλά και από πολλούς που υποστηρίζουν την επαναστατική μετάβαση σε μια μελλοντική κοινωνία της ελευθερίας και της ισότητας. Και, σε τελική ανάλυση, ο ίδιος ο Λένιν δεν αποκάλεσε ποτέ τον εαυτό του «λενινιστή». Έβλεπε τον εαυτό του ως οπαδό του Καρλ Μαρξ, ασπαζόμενος την κεντρική μαρξιστική αντίληψη ότι ούτε ο σοσιαλισμός ούτε οι πραγματικοί αγώνες της εργατικής τάξης μπορούν να θριαμβεύσουν αν δεν συγχωνευτούν μαζί. Ποιος ήταν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος και ποιες…

Mike Gonzalez Ο Χοσέ Κάρλος Μαριάτεγκι γεννήθηκε σε μια κοινωνία σε κρίση, ένα Περού βαθιά διαιρεμένο μεταξύ ενός παράκτιου τομέα όπου ήταν συγκεντρωμένο το μεγαλύτερο μέρος της καπιταλιστικής τάξης του Περού, μιας αναδυόμενης εξορυκτικής βιομηχανίας στην κεντρική κοιλάδα μεταξύ Λίμα και Ουανκαβέλικα και μιας ορεινής περιοχής την οποία ο Μαριάτεγκι περιέγραψε ως «ημι-φεουδαρχική».

José Carlos Mariátegui Φασισμός και Μουσολίνι είναι δύο λέξεις ομοούσιες και αλληλέγγυες. Ο Μουσολίνι είναι ο αρχηγός, ο ηγέτης, ο μέγιστος duce του Φασισμού. Ο φασισμός είναι η εξέδρα, το βήμα και το όχημα του Μουσολίνι. Για να εξηγήσουμε ένα μέρος αυτού του επεισοδίου της ευρωπαϊκής κρίσης, προχωράμε γρήγορα στην ιστορία των fasci και του αρχηγού τους.

Λέον Τρότσκι Μπορούμε να φανταστούμε τον εργατικό έλεγχο της παραγωγής ως ένα σταθερό καθεστώς, όχι βέβαια αιώνιο, αλλά αρκετά μακράς διάρκειας; Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό είναι απαραίτητο να προσδιορίσουμε με μεγαλύτερη σαφήνεια την ταξική φύση αυτού του καθεστώτος. Ο έλεγχος βρίσκεται στα χέρια των εργατών. Αυτό σημαίνει: η ιδιοκτησία και το δικαίωμα διάθεσης παραμένουν στα χέρια των καπιταλιστών. Έτσι, το καθεστώς έχει αντιφατικό χαρακτήρα, παρουσιάζοντας ένα είδος οικονομικού μεσοδιαστήματος.