Πριν 11 χρόνια, εργαζόμουν σε ένα σύντομο πρόγραμμα ως διαπολιτισμική μεσολαβήτρια στο νοσοκομείο Αλεξάνδρα. Η ομάδα μας αποτελούνταν από τρεις γυναίκες μετανάστριες από διαφορετικές εθνότητες. Σε συνεργασία με το ιατρικό, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό γινόταν σημαντική προσπάθεια για να υπερβούμε την απελπιστική κατάσταση που επικρατούσε γενικά, και ιδιαίτερα με τους μετανάστες, στα νοσοκομεία εκείνη την περίοδο, με τον αποκλεισμό όλων των ανασφάλιστων από τη δωρεάν δημόσια υγεία. Ήταν η περίοδος του πεντάευρου εισιτηρίου στα νοσοκομεία.

Με την τοποθέτηση των λαμαρίνων τον Αύγουστο του 2022, η Πλατεία Εξαρχείων όχι μόνο δεν εγκαταλείφθηκε, αλλά επινοήθηκε απ’ την αρχή. Έκτοτε, ως «Πλατεία» ορίστηκε ό,τι διαφεύγει της εγκατεστημένης περίφραξης: η Πλατεία προεκτάθηκε και ο ορισμένος χώρος της μόλις αποκόπηκε από την ελεύθερη χρήση του, απέκτησε ανέλπιστες προοπτικές. Πού εγκαθίσταται η μνήμη και η βιωμένη εμπειρία όταν ο φυσικός χώρος που τη δημιουργεί εξαφανίζεται; Μέχρι ποιο σημείο συρρίκνωσης του σχήματος ενός χώρου μπορείς να επιμένεις να τον διεκδικείς; Μέχρι ποιο σημείο αλλοίωσης του σώματος ενός χώρου τολμάς να τον αναγνωρίζεις;

Human Rights Watch Το Υπουργείο Εσωτερικών της Ινδίας έλεγε: «Ο νόμος δεν λειτουργεί χωριστά από την κοινωνία. Αντανακλά μόνο την αντίληψη της κοινωνίας. [...] Όταν το άρθρο 377 εισήχθη στο νόμο ως αξιόποινη πράξη, ανταποκρίθηκε στις αξίες και τα ήθη της εποχής στην ινδική κοινωνία... Δεν υπάρχει ανοχή στην πρακτική [της] ομοφυλοφιλίας/του λεσβιασμού στην ινδική κοινωνία». Αυτό ήταν απόλυτη αμνησία. Το άρθρο 377, κατά την προέλευσή του, δεν ανταποκρινόταν καθόλου στην ινδική κοινωνία ή στις «αξίες ή τα ήθη» της. Οι Βρετανοί αποικιοκράτες κυβερνήτες το επέβαλαν στην Ινδία αντιδημοκρατικά.

Η ορκωμοσία του νέου δημοτικού συμβουλίου της Αθήνας, την Πέμπτη 28 Δεκέμβρη, έρχεται μετά την ήττα του Μπακογιάννη στις εκλογές ως αποτέλεσμα των επίμονων αγώνων των εργαζόμενων και της νεολαίας στις γειτονιές της πόλης, που δέχτηκαν την ωμή καταστολή των ΜΑΤ. Αγώνες ενάντια στην κυβέρνηση και τον Μπακογιάννη, ενάντια στις περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες για τους φτωχούς και  τις καταστροφές στο περιβάλλον για χάρη των αρπακτικών της ιδιωτικοποίησης, των κερδοσκόπων γης και της βιομηχανίας του τουρισμού. Αγώνες για να φράξουμε το δρόμο στους ναζί του Κασιδιάρη, που άνοιξαν οι επιθέσεις κατά των προσφύγων με τις εκκενώσεις της δομής του Ελαιώνα…

Πολύς θόρυβος έγινε για την τροπολογία Καιρίδη, με την οποία μετανάστες πού αποδειγμένα βρίσκονται εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια στην Ελλάδα θα μπορούν, αν βρουν εργοδότη , να ζητήσουν άδεια παραμονής και εργασίας . Πρόκειται κατά ρητή διατύπωση του νόμου για «εφ’ άπαξ» ρύθμιση. Δηλαδή, όποιος προλάβει, δεν θα υπάρξει δεύτερη φορά. Στην πραγματικότητα, η ρατσιστική πολιτική των κλειστών συνόρων, με το έγκλημα στη Πύλο του πνιγμού 600 προσφύγων και την απανθράκωση 27 προσφύγων στη Δαδιά να θυμίζουν πόσο δολοφονική είναι, οι επαναπροωθήσεις και οι καταδιώξεις, ο εγκλεισμός σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και κλειστές δομές για τους πρόσφυγες δημιούργησαν το εχθρικό…