Μαρόκο – Θέουτα : Δεκάδες νέοι μας πνίγονται στη θάλασσα. Μια συνολική κοινωνική εναλλακτική δεν είναι πλέον πολυτέλεια, είναι επείγουσα ανάγκη!...Το θεμελιώδες ερώτημα δεν είναι: «Πώς πέθαναν αυτοί οι άνθρωποι;», αλλά: «Γιατί ωθήθηκαν, εξ αρχής, προς αυτό το πεπρωμένο;». Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτή την κοινωνική σφαγή που συνεχίζεται εδώ και χρόνια; Ποιος είναι υπεύθυνος για το γεγονός ότι η θάλασσα ξεβράζει τα πτώματα το ένα μετά το άλλο, και ότι τα δίχτυα των ψαράδων ανασύρουν τα σώματα των πνιγμένων αντί να φέρνουν τους καρπούς της θάλασσας; Ποιος είναι υπεύθυνος για μια πατρίδα όπου χιλιάδες νέοι έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούν τη μετανάστευση, όποιους κινδύνους κι αν ενέχει, ως προτιμότερη μοίρα από το να μείνουν;
Τις τελευταίες εβδομάδες είδαμε μια αιματηρή κλιμάκωση της καταστολής στο Τζαμού και Κασμίρ που βρίσκεται υπό πακιστανική διοίκηση. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, οι πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις σκότωσαν τουλάχιστον 90 άτομα. Μόνο μεταξύ 28 και 30 Ιουλίου, τουλάχιστον 35 άτομα σκοτώθηκαν στην πόλη Ραβαλακότ. Αυτό ήρθε μετά από άλλη μια σφαγή στις αρχές Ιουνίου, όταν οι δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ εναντίον μιας καθιστικής διαμαρτυρίας, σκοτώνοντας τουλάχιστον δέκα άτομα στο Ραβαλακότ. Αυτός ο τελευταίος κύκλος βίας αποτέλεσε την απάντηση του πακιστανικού κράτους στις λαϊκές διαμαρτυρίες που απαιτούν δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα. Οι διαμαρτυρίες αυτές οργανώθηκαν κυρίως από την Κοινή Επιτροπή Δράσης Αουάμι (JAAC), ένα κοινωνικό κίνημα που αναδύθηκε τα τελευταία τρία χρόνια.
Ο λαός του Τζαμού και Κασμίρ υπό πακιστανική διοίκηση (PaJK) αντιμετωπίζει ένα από τα πιο αιματηρά επεισόδια κρατικής καταστολής στην πρόσφατη ιστορία. Ένα μαζικό κίνημα που δημιουργήθηκε γύρω από οικονομικά και δημοκρατικά αιτήματα προσέκρουσε σε απαγορεύσεις κυκλοφορίας, διακοπές επικοινωνιών, πραγματικά πυρά και συλλογικές τιμωρίες. Η διοίκηση του PaJK αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά ως μαριονέτα του πακιστανικού κράτους, εφαρμόζοντας πολιτικές που υπαγορεύονται από το Ισλαμαμπάντ αντί να ανταποκρίνεται στις δημοκρατικές προσδοκίες του λαού. Η Ενιαία Λαϊκή Επιτροπή Δράσης του Τζαμού και Κασμίρ (JAAC) είχε ανακοινώσει μια «Μεγάλη Πορεία»...
Η δυναστεία Ορτέγκα-Μουρίγιο προσφέρει υπηρεσία στην ακροδεξιά και στον ιμπεριαλισμό. Η ανακοίνωση του δικτάτορα Ντανιέλ Ορτέγκα στις 19 Ιουλίου ότι «δεν θα γίνουν πλέον εκλογές, ώστε αυτοί (η αντιπολίτευση) να μην μπορούν να προσπαθήσουν να καταλάβουν την κυβέρνηση ή να αρπάξουν την εξουσία» αποτελεί την πιο κυνική παραδοχή ότι η κυβέρνησή του ετοιμάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς μοναρχικού τύπου, σε συνεργασία με τη σύζυγό του, Ροσάριο Μουρίγιο. Από την επιστροφή της στην εξουσία το 2007, η κυβέρνηση Ορτέγκα-Μουρίγιο έχει κατεδαφίσει τον δικαστικό και θεσμικό μηχανισμό για να τον θέσει υπό τον έλεγχό της.
Η 4η Διεθνής δηλώνει την πλήρη υποστήριξή της στον αγώνα των εργαζομένων, των αυτοχθόνων πληθυσμών, των αγροτών και ολόκληρου του λαού της Βολιβίας ενάντια στα υπερφιλελεύθερα προγράμματα λιτότητας του Ροντρίγκο Πας. Καταγγέλλει την συνεχιζόμενη καταστολή, την προσέγγιση του Πας προς την ακροδεξιά της Σάντα Κρους και τις ΗΠΑ του Τραμπ, και απορρίπτει κατηγορηματικά τις μανούβρες για την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Μετάφραση: ΤΠΤ – “4” από 4η Διεθνής
Στις 14 Μαΐου 2026, ώρα 8:00 μ.μ., στον κηπάκο της Τσαμαδού 12, Εξάρχεια. Οι φίλοι/ες της Ελένης Βαρίκα τιμούμε τη μνήμη της: Θέλουμε να μιλήσουμε για την Ελένη που γνωρίσαμε, που αγωνιστήκαμε μαζί, στην Ελλάδα της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, και για τη μετέπειτα πορεία μιας διεθνούς προσωπικότητας που άφησε το έργο της και το στίγμα της στην πολιτική, το φεμινισμό, τις σπουδές ιστορίας, τον πολιτισμό. Συλλογικότητες και άτομα, που βρεθήκαμε μαζί, που συνεργαστήκαμε, που αντλήσαμε από το έργο της, καλούμαστε να θυμηθούμε, να εκτιμήσουμε, να κρίνουμε, να τιμήσουμε μαζί τη διανοήτρια και αγωνίστρια της χειραφέτησης όλων των παρίων...
Η νηοπομπή σκοπεύει να συνεχίσει το ταξίδι της, με στόχο να παράσχει ανθρωπιστική και πολιτική βοήθειας στους Παλαιστινίους, να σπάσει τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας και να στρέψει την παγκόσμια προσοχή στην αντίσταση του παλαιστινιακού λαού. Η 4η Διεθνής καλεί σε διεθνή κινητοποίηση και στην άσκηση πίεσης στις κυβερνήσεις για να εξασφαλιστούν: η άμεση απελευθέρωση του Saif και του Thiago, η προστασία του στολίσκου από ισραηλινές επιθέσεις, κυρώσεις κατά του Ισραήλ. Συνεχίζουμε τον αγώνα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, για το δικαίωμα στην επιστροφή και για να σταματήσει η ισραηλινή και αμερικανική ιμπεριαλιστική επιθετικότητα στην περιοχή.
[Worker Democracy (Εργατική Δημοκρατία -Χονγκ Κονγκ)], 22 Ιουλίου 2025 Τα ιστορικά δικαιώματα του λαού της Ταϊβάν. Η ιστορία της αποικιοκρατίας στην Ταϊβάν από το 1895 έως την μονοκομματική διακυβέρνηση του Κουομιντάνγκ (KMT) 1945 με 1996 έχει διαμορφώσει μια ταϊβανέζικη ταυτότητα και εμπειρία ξεχωριστή από των Κινέζων της ηπειρωτικής Κίνας. Το πλαίσιο αυτό ακριβώς είναι που αποδίδει στους Ταϊβανέζους, οι οποίοι καταπιέζονταν για πάνω από έναν αιώνα (από τα καθεστώτα της Ιαπωνίας και της ηπειρωτικής Κίνας), το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι δημοκρατικά για το δικό τους πεπρωμένο, συμπεριλαμβανομένης και της σχέσης τους με την ηπειρωτική Κίνα.
Η ιστορική κρίση του καπιταλισμού αρχίζει να έχει ορατές επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα. Οι ιμπεριαλιστικές και οι ενδο-ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις που τροφοδοτούνται από τις περιφερειακές δυνάμεις οδηγούν σε ανοιχτούς πολέμους. Η επίθεση της Ρωσίας ενάντια στην Ουκρανία τροφοδοτεί την επαναστρατιωτικοποίηση της ευρωπαϊκής αστικής τάξης. Ο γενοκτονικός πόλεμος που ξεκίνησε το Ισραήλ έχει οδηγήσει σε νεοαποικιακές «ειρηνευτικές συμφωνίες» στην Παλαιστίνη, ενώ ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά και τη στρατιωτική επέμβαση στη Λατινική Αμερική, αλλά ταυτόχρονα και την επιβολή ενός απάνθρωπου αποκλεισμού κατά της Κούβας. Υπάρχουν και άλλοι πόλεμοι εναντίον λαών και μειονοτήτων στην Υεμένη, τη Βιρμανία, το Σουδάν, το Κονγκό, τη Συρία και το αφρικανικό Σαχέλ.
Το πρώτο αντιφασιστικό συνέδριο για την κυριαρχία των λαών αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία· πουθενά αλλού στον πλανήτη δεν έχει επιτευχθεί κάτι παρόμοιο. Αντιπροσώπευε ένα ευρύ αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια των επαναστατικών οργανώσεων. Ωστόσο, είχε περιορισμούς, οι οποίοι απορρέουν από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα διεθνιστικά κινήματα αντίστασης. Manuel Rodriguez Banchs, Penelope Duggan, Israel Dutra, Antoine Larrache, João Machado, Reymund de Silva και Eric Toussaint, μέλη της Διεθνούς Επιτροπής καθώς και του Γραφείου της 4ης Διεθνούς.
